Καλό ταξίδι μάνα….

  

  Είναι πολλά αυτά που θέλω να γράψω, είναι περισσότερες οι θύμησες πού έρχονται στο μυαλό, είναι άπειρες οι σκέψεις που με διακατέχουν. Αν θα έπρεπε να τα απεικονίσω σε μια ανάρτηση, θάπρεπε να ξεκινήσω από δυο αφετηρίες∙η μία από Πόντο κι η άλλη από Κύπρο.

   Ξεκινώντας από Πόντο, θάπρεπε να μιλήσω για τον παππού ΧατζηΓιάννη που έφυγε σε μικρή ηλικία από κείνα τα μέρη, για τους συγγενείς του που στη συνέχεια ξεσπιτώθηκαν και ρίζωσαν στην Περιχώρα Δράμας, για την άφιξή του στην Κύπρο, για το συναπάντημά του με τον αδερφό του, για τη συνεύρεσή του με τη γιαγιά Κυριακή, για την οικογένεια που δημιούργησαν, για τις δραστηριότητές του στη Λάπηθο και στη συνέχεια στον Άη Γιώργη Κερύνειας, για τον αναπάντεχο θάνατο της συζύγου του και στη συνέχεια το δικό του….

   Από την άλλη, θα έπρεπε να μιλήσω για το Κάρμι και τον παππού Λούκα, για τη γιαγιά Ειρήνη και το Τριμίθι, για το γάμο και την οικογένειά τους, για την μετεγκατάστασή τους στην Κάτω Κερύνεια και τις δραστηριότητές τους εκεί και εν τέλει για το σμίξιμό τους με την οικογένεια του ΧατζηΓιάννη-Κυριακής.

   Θα έπρεπε επίσης να μιλήσω για το Χριστάκη (Τάκη) και την Ανατολή (Τούλας), τον έγγαμο βίο και την οικογένειά τους, για τη ζωή τους στην Πάνω Κερύνεια και στα νεώτερα χρόνια για τον εγκλωβισμό τους στην υπό τούρκικη κατοχή Κερύνεια και τον δύσκολο χρόνο της εκεί διαβίωσής τους, για την αιχμαλωσία, για την πρόχειρη μετεγκατάστασή τους στην ελεύθερη Λευκωσία, για την -προσωρινή, όπως πιστεύαμε, αλλά τελικά μόνιμη όπως αποδεικνύεται- μετεγκατάστασή τους στην Αθήνα, για τα εγγόνια τους και το πρώτο τους δισέγγονο…

   Θάπρεπε να μιλήσω και για άλλα που μου ‘ρχονται στο μυαλό τώρα που γράφω, αλλά αυτά δε χωράνε σ’ ένα χαρτί, πόσο μάλλον σε μίαν ανάρτηση. Αυτά θα μείνουν στον μπαούλο των δικών μου αναμνήσεων, κλειδαμπαρωμένα αλλ’ όχι καταχωνιασμένα, θα αφορούν εμένα και την οικογένειά μου. Θα τα ξεδιπλώσουμε και πάλιν όταν …ξανασμίξουμε, να τα ξαναθυμηθούμε, να τα αναλύσουμε. Προς το παρόν σου εύχομαι καλό ταξίδι, να πας εκεί να συναντήσεις τον πατέρα και τη μάνα σου, τον αδερφό σου και τους λοιπούς συγγενείς σου, εκεί που δεν έχει ξενιτειά, ξεριζωμούς και προσφυγιές, εκεί που θε νάρθουμε κάποια στιγμή όλοι μας. Και να ξέρεις, πως είχες και θα έχεις όλη την αγάπη μας, κι ας μη σου το δείχναμε τόσο πολύ.

ΥΓ. Σου γράφω εκ των υστέρων για να σου πω πως στο κατευόδιό σου, στον τελευταίο αποχαιρετισμό, ήταν πολλοί παλιοί γνωστοί. Ήταν παλιοί σου γείτονες από την Κερύνεια, η Ιφιγένεια και ο Γιαννάκης, ο Λάκης με τη σύζυγό του, ο Κώστας με τη Δήμητρα, ήταν συγγενείς μας από την Κερύνεια, η ανηψιά σου Χρύσω και η Μικαέλα της βαφτιστικιάς σας, ήταν ο ανηψιός σου Μιχάλης αλλά και ο ανηψιός σου Κώστας από τους συγγενείς μας από τον Πόντο, ήταν τα συμπεθέρια σου από τη Λάρισα, η Βάια με τα παιδιά της Ιφιγένεια και Θανάση, ήταν πολλοί συνάδελφοι της Ιωάννας, τους περισσότερους εξ αυτών τους είχες γνωρίσει, ήταν ακόμα και συγκάτοικοί σου από τον Προμπονά. Ήταν άνθρωποι που σε αγαπούσαν και είχαν ένα καλό λόγο να σου πουν. Φυσικά είμαι σίγουρος πως τους έβλεπες, μας έβλεπες όλους, απλώς δεν μπορούσες να μας μιλήσεις. Τώρα ησύχασε, βρες τους δικούς σου γιατί έχετε πολλά να πείτε.

Καλό ταξίδι ρε μάνα, καλό σου ταξίδι….

   

Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε την παραμονή της αναχώρησής της αγαπημένης μας μητέρας, παρέα με τον επί 60+ σύντροφο της ζωής της.

   

Οι Αγανακτισμένοι και τα κόμματα

Μ’ αρέσουν αυτές οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες οργισμένου κόσμου που συγκεντρώνεται στις πλατείες και φωναχτά, σιωπηλά ή και εκκωφαντικά, μουντζώνει, σφυρίζει, γράφει και κρεμάει συνθήματα και πλακάτ (ακόμα κι αν κάποια ακούγονται ή διαβάζονται ως αισχρά) και δε μ’ αρέσει καθόλου που ένα αριστερό κόμμα τους καταγγέλλει ως …ομάδες ή ομαδούλες που παριστάνουν τους ακομμάτιστους. Τα όποια κινήματα δεν είναι απαραίτητο να ξεκινάνε οργανωμένα, κάτω από ένα μπλοκ ή μια χρωματική σημαία. Τώρα, αν στην πορεία προκύψουν τέτοια, επανακαθορίζουμε τους αρχικούς στόχους, συμπορευόμαστε ή αλλάζουμε δρόμο. Πολλοί θα ήθελαν να καπηλευτούν αυτή την αγανάκτηση του κόσμου. Κάποιοι θα προσπαθήσουν να την καπελώσουν -όπως ο φίλος μου ο Αλέξης- αλλά μέχρι στιγμής δεν βρήκαν ανταπόκριση. Άλλοι θα την συκοφαντήσουν -όπως η φίλη μου η Αλέκα- και σήμερα θα σταθώ κυρίως σ’ αυτήν τη στάση του ΚΚΕ (ήμαρτον …Κυρία μου, αλλά δε σε κατανοώ). Θα μου πείτε, ποιος είσαι εσύ που ερμηνεύεις αυτή την αγανάκτηση; Η απάντησή μου είναι απλή: είμαι κι εγώ Αγανακτισμένος και δεν ερμηνεύω τους άλλους παρά μόνο τη δικιά μου αγανάκτηση, απέναντι σε δημοσιεύματα και πολιτικές ομιλίες.

Νομίζω πως αυτή η λαϊκή δυσαρέσκεια φουντώνει και αυτό που αμφισβητείται δεν είναι μόνον οι κυβερνήσεις του Πα.Σο.Κ. και της Ν.Δ. που κυβερνούσαν επί δεκαετίες, αλλά αμφισβητείται ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και όχι μόνο το αστικό. Δεν είναι απαραίτητο τα κινήματα να ξεκινούν από τα εργοστάσια και τους τόπους δουλειάς για να είναι ισχυρά και να έχουν γερά πόδια. Και δεν είναι καθόλου αυταπάτη να πιστεύει ο εργαζόμενος ότι οι κινητοποιήσεις στις πλατείες αρκούν για να τον απαλλάξουν από τα παλιά και νέα δεινά που του φόρτωσαν. Ούτε έχω αυταπάτες πως τα κόμματα εξουσίας θα γίνουν φιλολαϊκά κόμματα, μπορούν όμως να διορθωθούν.

Γιατί, αλήθεια, είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις πρέπει να είναι μακριά από όλα τα κόμματα ή και εναντίον όλων; Γιατί τα κόμματα της Αριστεράς δεν πείθουν τόσα χρόνια και παρ’ όλ’ αυτά επιμένουν με τον ίδιο τρόπο, τις ίδιες μεθόδους, τις ίδιες πρακτικές. Γιατί στον απολογισμό τους δεν επιρρίπτουν ευθύνες στους ίδιους και στις ηγεσίες τους, παρά μόνο αντιστρέφουν τις ευθύνες τους; Τόσα και τόσα δεινά επέφεραν στην Ελλάδα τα δύο κόμματα εξουσίας αλλά η Αριστερά παραμένει στα ίδια επίπεδα. Απογοητεύει τους οπαδούς, προβληματίζει τους συμπαθούντες. Αυτός είναι ο λόγος που το σύνθημα "μακριά από τα κόμματα και τα συνδικάτα" βρίσκει απήχηση τελευταία στις πλατείες. Όσο κι αν προσπάθησαν μεγαλοκαναλάρχες-εργολάβοι ΜΜΕ, μεγαλοδημοσιογράφοι και «πεφωτισμένοι» να καλούν σε "επανάσταση ειρηνική", ο απλός κόσμος αντιδρά ελεύθερα. Κι εγώ θα ήθελα να συναντήσω ένα πολιτικό να τον μουντζώσω, να τον φτύσω, να τον «στολίσω», να τον αναγκάσω να φυγαδευτεί από την πίσω πόρτα ή με ταχύπλοο ή ελικόπτερο, χωρίς να με νοιάζει το χρώμα, η ηλικία ή το φύλο του. Γιατί πιστεύω κι εγώ πως το, «όλοι ίδιοι είναι» ή "όλοι είναι κλέφτες" δεν είναι επικίνδυνο, αντιδραστικό, λαϊκίστικο σύνθημα. Γιατί βλέπω και διαπιστώνω -και όχι απλά πιστεύω- πως κανείς δεν προσέρχεται στην πολιτική -ή στο συνδικάτο- για να προσφέρει παρά μόνο για να πλουτίσει, να εκμεταλλευτεί.

Κάποιοι διαδίδουν πως μαγικές, μυστήριες και αόρατες δυνάμεις, με όλα αυτά και άλλα πολλά έχουν στόχο να αποπροσανατολίσουν το λαό. Να τον εμποδίσουν να επικοινωνήσει, να παλέψει με το οργανωμένο κίνημα, να βρει σε αυτό τη δύναμή του. Πως τον θέλουν αγανακτισμένο και ανοργάνωτο μπουλούκι για να τον σαλαγάνε πιο εύκολα από τις τηλεοράσεις και τα "facebook", κρύβοντας οι πραγματικοί καθοδηγητές το πρόσωπό τους και τους στόχους τους. Όταν όμως βλέπω τα πρόσωπα αυτών που μαζεύονται κάθε τόσο στις πλατείες, δε διακρίνω άνθρωπους χαζούς, κοιμισμένους ή υπνωτισμένους, παρασυρμένους από αυτές τις «δυνάμεις». Βλέπω νέους, άνεργους, επιστήμονες, ηλικιωμένους, νοικοκυρές, οικογένειες, μικρά παιδιά, κόσμο πνευματικό αλλά και αγράμματο. Βλέπω όλων των λογιών κόσμο, αλλά όχι χαζούς. Βλέπω πως το ποτάμι των «αγανακτισμένων» κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης συνεχίζει να συμμετέχει δυναμικά, να διαμαρτύρεται, να απαιτεί. Και συνήθως τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω. Χαίρομαι που αυτές οι κινητοποιήσεις, έχουν πια χαρακτήρα πανευρωπαϊκό. Οι Αγανακτισμένοι ετοιμάζουν την κορύφωση των διαδηλώσεών τους την προσεχή Κυριακή, που έχει οριστεί από το κίνημα ως η νέα ημέρα πανευρωπαϊκής κινητοποίησης σε όλες τις μεγάλες πόλεις της γηραιάς ηπείρου. Μάλιστα, στην Ελλάδα ο στόχος είναι απόλυτος και ξεκάθαρος: να βουλιάξουν οι πλατείες. Μακριά από κόμματα, μακριά από χρώματα, μακριά από παρατάξεις, μακριά από πολιτικούς. Για να μας φοβηθούν ΟΛΟΙ, πράγμα που έχει αρχίσει δειλά δειλά να γίνεται.  Και τα παραδείγματα είναι απτά: «Το πολιτικό σύστημα έχει χρέος να σκύψει πάνω από τους ‘’Αγανακτισμένους’’», υποστηρίζει υπουργός του ΠαΣοΚ, Σκανδαλίδης. "Όποιος πολιτικός  φοβάται και δεν τολμά να βγει έξω να περπατήσει είναι φλούφλης" διατείνεται ο βουλευτής της ΝΔ Μεϊμαράκης, πρώην υπουργός. "Εμείς, ως ΚΚΕ, έχουμε τη δυνατότητα να μην αισθανόμαστε ούτε προδομένοι, γι' αυτό το λόγο δεν είμαστε ούτε θυμωμένοι, ούτε αγανακτισμένοι. Δεν τους εμπιστευθήκαμε ποτέ, τους αντιμετωπίζουμε σαν αντίπαλους. Κι έτσι λοιπόν σήμερα τους αντιμετωπίζουμε όχι με θυμό και αγανάκτηση, ως αντίπαλους, τους αντιμετωπίζουμε προσπαθώντας να διεξάγουμε τον πόλεμο που απαιτούν οι καιροί. Να το πούμε καθαρά. Ταξικό πολιτικό μίσος έχουμε. Δεν αισθανόμαστε όμως αγανακτισμένοι και προδομένοι. Απευθυνόμαστε, λοιπόν, σε όλους εκείνους που με διάφορους τρόπους, είτε μέσα στο σπίτι τους, είτε πηγαίνοντας στις πλατείες, αισθάνονται αγανακτισμένοι. Κι αν θέλετε, σε αυτούς θέλουμε να μιλήσουμε καθαρά και πρακτικά. Διότι είναι η εφεδρεία σήμερα του κινήματος, είναι πολύ μεγαλύτερη απ' ό,τι φαίνεται..." απόσπασμα από ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην Ελευσίνα. "Επιβάλλεται να υπάρξει συνάντηση μιας επιτροπής των αγανακτισμένων με την Πολιτεία, για να ακούσουμε αιτήματα, προτάσεις και θέσεις», προτείνει ο Λα.Ο.Σ.

Ένας Αγανακτισμένος που αγανακτεί και με αυτά που διαβάζει ή ακούει

ΥΓ.  "Ρίξε και εσύ μία μούτζα στη Βουλή"! Εθνικό Φασκελόμετρο (κλικ)

Τσα....εδώ είμαι

Καλησπέραααααααααααα. Σας έλειψα; Όοοοοοοοχι; Σα δε ντρέπεστε και σας είχα και σε εκτίμηση! Ναι, καλά το καταλάβατε, ακόμη βρίσκομαι σε ...αγρανάπαυση, σε χειμέρια νάρκη ένα πράμα! Αλλά πού θα πάει, θα επανέλθω και τότε θα δείτε... :-)

Παρακολουθώ τις εξελίξεις, ακούω ραδιόφωνο, ενημερώνομαι διαδικτυακά αλλά δεν.... Το χέρι μου δεν υπακούει, το μυαλό δε λέει να λειτουργήσει. Όχι, όχι, ούτε πλήξη ούτε άνοια αλλ' ούτε ανία! Μάλλον βαρεμάρα. Περιμένω το ...γλυκύ έαρ να με αφυπνίσει. Γι αυτό ζηλεύω -για την ακρίβεια τον μισώ- το Χειμώνα που ...γειτονεύει με την Άνοιξη!

Σας αφήνω. Μια αναλαμπή ήταν, ήρθε κι έφυγε! Έτσι απλά, έτσι γρήγορα. Και ορκίζομαι σε ότι ιερό και όσιο έχω, πως... "Δε θα πεθάνω -διαδικτυακά- κουφάλα νεκροθάφτη". Καληνύχτα!

Πυρωμένες ...σκέψεις ενός άυπνου ελέω τσιμέντου

Καίτοι ανακοίνωσα blogging-breaking, επανέρχομαι εκτάκτως γιατί έχω μια βδομάδα να κοιμηθώ από τη ζέστη. Έχω μια βδομάδα που ψάχνω απεγνωσμένα λίγη φυσική δροσιά, γιατί αυτήν του κλιματισμού δεν την αντέχω άλλο. Οι αεριστήρες οροφής που έχω παλεύουν να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες μου. Ομολογώ πως τα ψιλοκαταφέρνουν. Λειώνω καθημερινά, στάζω ολόκληρος από ιδρώτα –έχω δημιουργήσεις και βαθιές ρυτίδες στο μέτωπο από την αϋπνία- ούφφου πλέον, δεν αντέχω άλλο.

Οι πόλεις βράζουν –η Λάρισα κοχλάζει, επί των ακριβέστερον.. Η άσφαλτος πυρώνει. Τα διαμερίσματα ημερησίως θερμαινόμενα, το βράδυ μας …επιστρέφουν τη θερμότητά τους. Οι άνθρωποι ασφυκτιούμε… πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Ρε μπας και βρίσκομαι στην κόλαση και δεν το κατάλαβα;

Οι πόλεις αναπτύσσονται κατακόρυφα -και όχι οριζόντια- με αποτέλεσμα το τσιμέντο να κατατρώει το χώμα, τα δέντρα, τη βλάστηση. Τσιμεντάρουμε τις αυλές και στη συνέχεια βάζουμε και κάνα δυο γλάστρες με λουλούδια. Φαρδύνουμε τους δρόμους για να χωράνε τα τροχοφόρα και μετά τους καταβρέχουμε για να δροσιστούμε. Απαλλοτριώνουμε τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους για να οικοδομήσουμε πολυκατοικίες και …γεμίζουμε τα μπαλκόνια γλάστρες για να …αντικαταστήσουμε το πράσινο που κόψαμε. Καταραμένοι κατασκευαστές και μηχανικοί οικοδομών, ο δικός σας τάφος θάπρεπε να ναι εδώ. Καταραμένη αντιπαροχή. Δεν αντιλαμβανόμαστε πως ουσιαστικά δίνουμε αντιπαροχή την ίδιά μας τη ζωή -για την ακρίβεια τη ζωή των απογόνων μας- για λίγα τετραγωνικά …φυλακής. Ήθελα νάξερα ποιανού ανεγκέφαλου φαεινή ιδέα ήταν αυτή η ελληνική πατέντα, η αντιπαροχή. Ξέρω ξέρω –ή υποψιάζομαι- την απάντησή σας∙ας όψεται ο ..εθνάρχης.

Ανακαλύψαμε εσχάτως τον τεχνητό κλιματισμό. «Κλέβουμε» τη δροσιά απ’ έξω για να «δροσίζουμε» το μέσα αλλά ταυτόχρονα διώχνουμε προς τα έξω τη ζέστη -αρχή λειτουργίας του κλιματιστικού!!! Δροσίζουμε τα διαμερίσματα, τα γραφεία, τα αυτοκίνητα και δε μας καίγεται καρφί αν ταυτόχρονα επιβαρύνουμε το περιβάλλον –το απ’ έξω που λέγαμε- με παραπανίσια θερμότητα. Και πόσο ν’ αντέξει ο λάρυγγας και ο φάρυγγάς μας στο κλιματιστικό; Πόσο ν’ αντέξουν τα έρμα τα κοκαλάκια μας αυτή τη ψύξη; Χειμώνας και πάλι χειμώνας. Κρυώνεις, φορά μια φανελίτσα επιπλέον. Κρυώνεις κι άλλο; Ένα πουλοβεράκι. Τουρτουρίζεις; Ένα μπουφάν και ηρεμείς. Στη ζέστη τι να κάνεις. Κυκλοφορείς -εφόσον έχεις τη δυνατότητα- ημίγυμνος. Στο σπίτι τα βγάζεις όλα, κι άμα σε δει η γειτόνισσα απέναντι…. «καλέ επιδειξίας, επιδειξίας…».

Δε ξέρω τι να κάνω, ή μάλλον ξέρω. Το καλοκαίρι θα μετακομίζω προς …Αυστραλία μεριά, άντε και καμιά Σουηδία και θα επιστρέφω το χειμώνα. Θα γίνω μεταναστευτικό πουλί που θα ψάχνει το κρύο, άντε τη δροσιά. Θα ψάξω το γενεαλογικό μου δέντρο να βρω συγγενείς σε απίθανα μέρη του κόσμου, στο άλλο ημισφαίριο κατά προτίμηση ή στις δύο αρκτικές ζώνες και θα τους επισκέπτομαι κάθε καλοκαίρι. Θα τους προσκαλώ και θα τους φιλοξενώ για το ελληνικό καλοκαίρι κι εγώ θα φεύγω στο δικό τους το χειμώνα. Κάτι θα γίνει. Ήδη βρήκα ένα ξάδελφο -της συζύγου μου- στη …μακρινή Σουηδία- και από Δευτέρα φεύγω κατά κει. Στις αποσκευές έβαλα χειμωνιάτικες φανέλες, ζιβάγκο, μπουφάν, γάντια και κασκόλ και φεύγω.

Sverige, jag kommer!!!  Jag får se dig i September

...Από δω, η φίλη μου η Rai, Rai Nam

Σήμερα θα σας γράψω για τη μικρή μου φίλη, τη Rai. Το πλήρες όνομά της είναι Rai Nam, είναι 11 χρονών και μαζί με τα τρία της αδέλφια και τους γονείς της ζουν κάπου εκεί στην Καμπότζη, στην περιοχή Τσόρμ Ξαν. Η οικογένειά της εκτρέφει ζώα -λίγα πουλερικά, χοίρους και βοοειδή- για να επιβιώσει. Διαθέτουν και ένα κομμάτι γης για καλλιέργεια∙συνήθως ρύζι. Η μικρή Rai περπατάει μεγάλες αποστάσεις για να βρει πόσιμο νερό και να το μεταφέρει σπίτι. Αυτή είναι αποκλειστική φροντίδα των γυναικών και των κοριτσιών, μιας και δε διαθέτουν δεξαμενές για την αποθήκευση του νερού. Φυσικά για τις καθημερινές τους ανάγκες μαζεύουν το νερό της βροχής ή παίρνουν νερό από ρυάκια και αφύλακτα πηγάδια, που όμως χρησιμοποιούν χωρίς να βράσουν, αγνοώντας τους κανόνες υγιεινής∙ άλλωστε ποιος να τους τα διδάξει;

Το σπίτι της μικρής μου φίλης είναι φτιαγμένο από τσίγκο. Άλλωστε τα περισσότερα σπίτια της περιοχής είναι ξύλινα, με στέγες αχυρένιες ή από τσίγκο, ενώ οι τοίχοι είναι από ξύλο ή μπαμπού. Δε ξέρω αν η Rai είναι τυχερή που ζει μέσα στο τσίγκινό της σπίτι, αλλά αυτό διαθέτει η οικογένειά της. Άλλωστε έχουν και πολλές επιλογές;
Η μικρή Rai είναι τυχερή γιατί μπορεί και πηγαίνει σχολείο. Μη φαντάζεστε απλά πράγματα, αφού διανύει αρκετή απόσταση για να πάει και να γυρίσει. Είναι όμως τυχερή γιατί ο αναλφαβητισμός αγγίζει το 42,26%, με τα κορίτσια να «προηγούνται» στον δείκτη, αφού οι γονείς τους, λόγω των μεγάλων αποστάσεων που καλούνται να διανύσουν καθημερινά, φοβούνται να τα στείλουν. Η Rai ευτύχησε να έχει δημοτικό σχολείο στην κοινότητα που διεμένει. Φυσικά για γυμνάσιο και λύκειο είναι λίγο δυσκολότερα τα πράγματα, καθώς στην περιφέρειά της υπάρχουν μόνο δύο γυμνάσια και ένα λύκειο. Αλλά ας μεγαλώσει η Rai και βλέπουμε.

Από υγειονομική περίθαλψη, η μικρή μας Rai και η κοινότητά της πάσχει. Καθημερινά εύχονται να μην αρρωστήσει καποιο μέλος της οικογένειά της, αφού για να το μεταφέρουν στον κοντινότερο σταθμό υγείας, πρέπει να διανύσουν με τα πόδια απόσταση μεγαλύτερη των πέντε χιλιομέτρων από το σπίτι της. Φαντάζομαι θα γνωρίζετε πως οι πιο συνήθεις ασθένειες που πλήττουν τον πληθυσμό και κυρίως τα μικρά παιδιά, είναι ο τύφος, η ελονοσία, ο δάγγειος πυρετός, γαστρεντερικά προσβλήματα και μολύνσεις στα μάτια. Φτωχή μου Rai. Εμείς εδώ ευχόμαστε και προσευχόμαστε να μην ασθενήσεις ποτέ! Στο δικό μας θεό∙ α, ναι, ξέχασα να σας πω πως η Rai και η οικογένειά της είναι Βουδιστές, αλλά τί σημασία έχει; Οι θεοί όλου του κόσμου όλο και κάποια συγγένεια μεταξύ τους θα έχουν! Τι στο καλό ...θέοί είναι;

Δεν έχω μιλήσει ποτέ με τη νεαρή μου φίλη, άλλωστε μόλις πρόσφατα την έχω γνωρίσει. Εξάλλου η Rai και η οικογένειά της, αλλά και όλοι οι κάτοικοι της κοινότητάς της είναι Χμερ και μιλούν την ομώνυμη γλώσσα. Μου έχει στείλει όμως μία φωτογραφία της. Δείτε πόσο γλυκιά είναι, αλλά και πόση θλίψη έχει στα τόσο εκφραστικά της ματάκια.

Πρόσφατα της έστειλα μια επιστολή και της έγραψα λίγα πράματα για μένα, την οικογένειά μου και την πόλη μου. Δε θα μπορέσει να τα διαβάσει, καθότι δεν είναι γραμμένα στα Χμερ, αλλά όλο και κάποιος θα της τα μεταφράσει. Και θα περιμένω με αγωνία δικά της νέα.

Πω πω, κόντεψα να το ξεχάσω. Να ξεχάσω να σας πω το πώς γνώρισα τη μικρή μου φίλη, τη μικρή Rai. Λοιπόν, είχα κάποτε ακούσει για «υιοθετήσεις» παιδιών, για την ActionAid και τις δραστηριότητές της κι έτσι επισκέφθηκα την ηλεκτρονική της δ/νση. Πλοηγήθηκα, μελέτησα και συμπλήρωσα τη σχετική αίτηση. Και νάμαι σήμερα με μια καινούρια φίλη, μια μικρή φίλη από τη μακρινή Ασία, τη Rai Nam. Θάθελα δε παρεπιπτόντως να σας πω, πόσο πολύ μου/μας άλλαξε τη διάθεση, αυτή η "γνωριμία" μου/μας με τη μικρή μου φίλη!

Ο Λάκης και οι ...λάκηδες

Πολλοί, μεταξύ αυτών και ο υποφαινόμενος, επικρίνουμε το Λάκη γι αυτά που κάνει ή λέει στο ...πολυτελές ...Τσαντίρι του, γιατί είναι χυδαίος, γιατί είναι μονότονος -ασχολείται μονίμως με Κούγια, με Σαρρή, με Γαλάτη, παλιότερα με Θώδη και με άλλους πολλούς και γραφικούς. Τα βάζει με τους πολιτικούς και το πολιτικό σύστημα επιλεκτικά, είναι «κολλημένος», βγάζει ...διαγγέλματα, διατυπώνει ερωτήματα αλλά απαντά σ’ αυτά ο ίδιος, λέει μόνο τη δική του «αλήθεια», υπαινίσσεται πολλά και για πολλούς, λέει και προσάπτει αλλά αντίλογο δεν έχει καθ’ ότι αυτός έχει το μαχαίρι-μικρόφωνο και το πεπόνι-θεατές... Είναι χαρισματικός αφού με ότι ασχολείται πετυχαίνει, με ότι καταπιάνεται και ότι πιάνει γίνεται χρυσός, είναι ένας σύγχρονος σατιρικός ηθοποιός που κάνει πραγματική σάτιρα -φυσικά δε γνωρίζω την απάντηση στο ...υπαρξιακό μας ζήτημα «έχει όρια η σάτιρα;» αλλά μπορώ να υποθέσω πως ...κάπου θα υπάρχουν τα όριά της. Μη μου πείτε όμως να αφήσουμε το ΕΣΡ να τα ορίσει. Όταν αυτό ανακάλυψε ότι ο Λάκης και το “Αλ Τσαντίρι” υποβαθμίζουν την ποιότητα της ελληνικής τηλεόρασης χωρίς να ασχολείται με τα αίσχη τα οποια προβάλλουν αρκετές εκπομπές –μεταξύ των οποίων και οι μεσημεριάτικες, αλλά και τα δελτία ειδήσεων- οι οποίες υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, τότε τι να πούμε;

Αρκετοί βρίσκονται στο πλευρό του, τον υποστηρίζουν γιατί «είναι ο μόνος που τους τα λέει έξω από τα δόντια», γιατί «κάποιος πρέπει επιτέλους να πει αυτό που όλοι οι άλλοι δε λέμε», γιατί είναι μια «γνήσια και αυθεντική φωνή», γιατί κάνει «σάτιρα όπως αυτή που έκανε ο Αριστοφάνης» και άλλα πολλά. Δεν αποφάσισα με το μέρος ποιων να ταχθώ –σιγά που θα σας ένοιαζε- ούτε μου έχει βάλει κανείς αυτό το δίλημμα. Εξάλλου, υπάρχουν άλλα πολύ πιο σοβαρά διλήμματa (klik!!) απ’ αυτό.

Αναρωτήθηκα λοιπόν μήπως ο Λάκης είναι ο μόνος; Όταν οι ΤρεμοΠρετεντεροΧατζηνικολοΤραγκάκηδες αλωνίζουν μόνοι στα Δελτία ειδήσεων, εξαπολύουν μύδρους, επιρρίπτουν ευθύνες κατά βούληση, μοιράζουν συμβουλές, τρομάζουν τον κόσμο, διασπείρουν παραπλανητικές ειδήσεις υπάρχει κάποιος για να αντι-μιλήσει; Ακόμα και αν τολμήσει κανείς από τους «καλεσμένους» στα παράθυρα να μιλήσει τον επαναφέρουν βίαια στην τάξη. Πάμε και στον ...ζούγκλα-μάκη. Ζούγκλα είπα; Μα τώρα θυμήθηκα πως εκεί ισχύει ο νόμος του ισχυρού και αυτό το γνωρίζει καλά ο εν λόγω και το εφαρμόζει. Εξάλλου νόμος είναι, μπορεί να αντισταθεί; Δεν τολμάει εκεί να μιλήσει κανείς, είτε πολιτικός είναι, είτε καθηγητής, είτε επιστήμονας αν δεν του απευθυνθεί ο λόγος. Δεν είναι λίγες οι φορές που καλεσμένοι φεύγουν χωρίς να που μία κουβέντα παρά μόνο στο ...καλωσόρισμα. Αυτό δεν κάνουμε, θέλω να ελπίζω, και οι χειρότεροι δάσκαλοι στους μαθητές μας. Αυστηρός έως άγριος, επιβλητικός, μονίμως καταγγελτικός, απόλυτος ως έχων το αλάθητο, με δυο λόγια ένας «δάσκαλος» της προηγούμενης 100ετίας. Που και που «βγάζει» κανένα τηλεφώνημα ζωντανά αλλά κι εκεί για να κατακεραυνώσει τον συνομιλητή του –τρόπος τους λέγειν συνομιλητής.
Αμ οι άλλες, οι ...τσιτσιολίνες της μεσημβρίας –και όχι του μεσονυκτίου- παρέα με τα ... χαζοχαρούμενα αντράκια της παρέας, οι οποίοι θάλεγα πως το ρόλο της γλάστρας –ή μήπως του κάκτου- παίζουν, έτσι για να πάρουν και οι ξανθιές την εκδίκηση τους, τι στ’ αλήθεια κάνουν; «Ξεφωνίζουν», «γδύνουν», «ανακαλύπτουν» και αποκαλύπτουν χωρίς να έχουν αντίλογο. Που και που προσκαλούν αυτούς που ξεφωνίζουν στο τηλέφωνο για να τους δωσουν το λόγο. Ή προκαλούν ...διάλογο ανάμεσα σε αντιμαχόμενους –σε αντικρυστά ή διπλανά παράθυρα- για να βγουν κι άλλα στη φόρα και οι ίδιοι παίζουν το ρόλο του πυροσβέστη ρίχνοντας κι άλλο ...λάδι στη φωτιά.
Αν πάμε και στις ραδιοφωνικές εκπομπές, εκεί θ’ ακούσουμε πολλούς και διάφορους. Ακούω, όσο μπορώ, μέχρι να φύγω για το σχολείο την πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ 105,8 με την Κατερίνα και τον ...Γρήγορο και φρίττω με τον δεύτερο. Ο απόλυτος δημοσιογράφος, ο απόλυτος ρεπόρτερ, ο απόλυτος πολιτικοποιημένος, ο απόλυτος άνθρωπος, ο απόλυτος εργαζόμενος, ο απόλυτος κάτοχος της πάσας αλήθειας, ο απόλυτος ...ΑΠΟΛΥΤΟΣ!! Και ξέρετε ποιο είναι το κακό με μένα; Δεν αλλάζω σταθμό, έχει κολήσει εκεί η βελόνα και πεισματικά αρνείται να ξεκολλήσει. Φυσικά έχουν περάσει από την εκπομπή αυτή μύριοι και εξαιρετικοί, εξαιρετικά ζευγάρια, με τελευταίο το δίδυμο Καλαμίτσι-Κατερίνα. Αλλά τούτος εδώ δεν ...τρώγεται. Ανακαλύπτει πως έχει και οπαδούς, φανατικούς.

Ο Λάκης λοιπόν, δεν είναι μόνος στο ραδιοτηλεοπτικό περιβάλλον. Υπάρχουν πολλοί άλλοι ...λάκηδες. Όλοι και όλες με ένα κοινό χαρακτηριστικό: κρατούν ένα μικρόφωνο ή το έχουν ακουμπισμένο κάτω ή καρφιτσωμένο στο πέτο και μιλάνε μόνοι, παίζουσι εν ου παικτοίς. Είτε δεν υπάρχουν «συνομιλητές» είτε αν υπάρχουν είναι υπό έλεγχο. Τα μέσα γιαυτόν τον έλεγχο πολλά: «μας πιέζει ο χρόνος», «δεν έχουμε καλή επαφή», «πρέπει να διακόψουμε για διαφημίσεις».... Ανάμεσα σε όλους αυτούς, αν μη τι άλλο, ο Λάκης μας κάνει και γελάμε λιγάκι, μπορεί να μας βρίζει φυσικά αλλά τουλάχιστον γελάμε∙ και τόχουμε απόλυτη ανάγκη. Τελευταία όμως, με έχω παρακολουθήσει και βλέπω πως δε γελάω και πολύ με τα αστεία ή «αστεία» του. Ίσως γιατί είναι επαναλαμβανόμενα, ίσως γιατί είναι φτηνά, ίσως γιατί ...εγώ δεν είμαι καλά. Γιατρέ, μήπως να πιω κάνα λίτρο όζον;

Ενοικιάζονται τρακτέρ...

Ποιος είναι ο πρωταγωνιστής αυτή την εποχή στην Ελλάδα; Η απάντηση δεν είναι ...αυτός ή αυτή. Η απάντηση είναι ...αυτοί. Διότι πράγματι, οι πρωταγωνιστές είναι πολλοί. Είναι τα ξένα funds που επιτίθενται κατά ριπάς στην ελληνική οικονομία και όχι μόνο –εξάλλου αυτή τη ...δουλειά έμαθαν, αυτήν κάνουν- με τα σπρεντς, είναι ο χωρισμός της Ελένης-Γιάννη, είναι οι 3 ή 4 ή 5 εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές, είναι η κόντρα που υποβόσκει στο εσωτερικό της ΝΔ –πολιτικός που δεν αποδέχεται την ήττα του (ης) είναι πολύ κάτω του μετρίου, μην πω πως φτάνει τα όρια του ...ξεπεσμού, άσε που του κόβεται μαχαίρι και το χαμόγελο-, είναι η γκρίνια του βαθέος ΠαΣοΚ και του ...ξέβαθου τοιούτου για το κατά πόσον πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα τα σκληρά για τους εργαζόμενους μέτρα ή με τη μορφή σαλαμιού, είναι τα τάνκς, σόρυ, τρακτέρ ήθελα να πω των αγροτών τα οποία κλείνουν διαμήκως, εγκάρσια ή και διαγώνια τις εθνικές οδούς –κατά πως επιτάσσουν οι αλληλοσπαραζόμενοι αγροτοπατέρες οι οποίοι, ερήσθω εν παρόδω, διαγκωνίζονται για την πρωτοκαθεδρία στις κινητοποιήσεις-, τα μεθοριακά τελωνεία, τις παρακαμπτήριες οδούς.

Θα μείνω ολίγον εις τα τελευταία, τα τρακτέρ και τα μπλόκα. Δεν είμαι σίγουρος αν πολλοί από μας έχουμε κατανοήσει τι ακριβώς ζητάνε, φοβάμαι όμως πως παγιδευόμαστε στα πολύ γενικά. «Μητρώο αγροτών» ας πούμε. Τι είναι, ποιοι το υποστηρίζουν και ποιοι αντιτίθενται σ’ αυτό. Από το 1998 έχει συνταχθεί, το οποίο ωστόσο δεν αξιοποιήθηκε. Γιατί, υπάρχουν διαφωνίες αν θα πρέπει να εγγραφούν σ’ αυτό μόνο οι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες ή και οι αγρότες-ετεροεπαγγελματίες. Κάποιοι δε θέλουν μόνο τους "κατά κύριο επάγγελμα αγρότες" γιατί πίσω από αυτούς ουσιαστικά κρύβονται όλοι οι τσιφλικάδες των χιλίων ή χιλιάδων στρεμμάτων, ενώ στους αγρότες-ετεροεπαγγελματίες ανήκει και ο μπαρμπέρης του χωρίου που έχει και 20 στρέμματα και τα καλλιεργεί, ανήκει και ο καφετζής, ο χασάπης, ο φούρναρης ή ακόμα και ο καθηγητής, ο δημόσιος υπάλληλος στον οποίον έλαχε κλήρος πέντε, δέκα, είκοσι στρεμμάτων τα οποία καλλιεργεί. Το πρόβλημα είναι ποιοι θα δικαιούνται τις επιδοτήσεις. Κάπιοι υποστηρίζουν πως μόνο οι κατ’ επάγελμα αγρότες, οι άλλοι υποστήρίζουν πως όλοι. Γι αυτό δεν είναι μονιασμένοι οι αγροτοσυνδικαλιστές.

Υπάρχουν αγρότες σε πολλές περιοχές της χώρας που δεν κατανοούν τα μπλόκα, τις κινητοποιήσεις, τα «αιτήματα». Είναι εκείνοι οι δραστήριοι αγρότες που δημιούργησαν συνεταιρισμούς, που διαχειρίζονται μόνοι τα προιόντα τους, που αυτοί καθορίζουν τις τιμές ή/και αναλαμβάνουν τις εξαγωγές. Είναι, ας πούμε, οι παραγωγοί κρόκου στην Κοζάνη, οι παραγωγοί μήλων με ...όνομα, (στα «Ζαγορίν» αναφέρομαι), είναι οι παραγωγοί γογγυλιού στα Γιαννιτσά, οι παραγωγοί μανιταριών στις Σέρρες αλλά και άλλοι πολλοί. Οι πρώτοι, αυτοί που βγάζουν τα τρακτέρ έξω, περιμένουν κυρίως τις επιδοτήσεις ή τις κρατικές επιχορηγήσεις για να «ζήσουν». Πόσοι γνωρίζουμε αλήθεια ότι πολλές καλλιέργειες γίνονται μόνο και μόνο για να παρθούν οι επιδοτήσεις και στη συνέχεια μένουν παρατημένες στα χωράφια γιατί ...δε συμφέρει το προιόν; Πόσοι στ’ αλήθεια γνωρίζουμε πως για αρκετές καλλιέργειες οι αγρότες παρακαλούν για φυσικές καταστροφές έτσι ώστε να πάρουν τις αποζημιώσεις και από κει και πέρα ότι βγάλουν; Κλασσικό φετινό παράδειγμα εδώ στη μηλοπαραγωγική Αγιά. Με το πρώτο φθινοπωρινό χαλάζι πάρθηκαν οι αποζημιώσεις για τις «καταστροφές» διά κατάθεσης υπεύθυνης δηλώσεως –σπάνια οι εκτιμητές γεωπόνοι επισκέπτονται τα χωράφια-, αλλά η καλοκαρία που ακολούθησε βελτίωσε την παραγωγή και τώρα τα ψυγεία της Αγιάς και της ευρύτερης περιοχής είναι γεμάτη μήλα αναμένοντας τους εμπόρους. Θα πουλήσουν –φυσικά σε εξευτελιστικές τιμές-, θα πάρουν ίσως και διακαιούμενες επιδοτήσεις, πήραν και αποζημίωση. Βρείτε μου κι άλλους τέτοοιυς εργαζόμενους ή αυτοαπασχολούμενους.

Ξαναγυρίζω στο κυρίως πιάτο, θέμα ήθελα να πω. Στα τρακτέρ και τα μπλόκα. Θα τολμούσα να πω πως οι ιδιοκτήτες των πρώτων και δράστες των δεύτερων καταδυναστεύουν τη ζωή όλων των άλλων με έναν μοναδικά φασιστικό τρόπο. Αυτοί που θίγονται από αυτή την ...εποχική δραστηριότητα, είναι πολυαριθμότεροι των πρώτων. Αλλά παραδόξως, ελάχιστοι τολμούν να διαμαρτυρηθούν, μήπως και κατηγορηθούν ως εχθροί «των καημένων των αγροτών». Πιέζουν οι πρώτοι, συμπιέζονται οι άλλοι, κυβέρνηση, κόμματα συμπαραστέκονται ή αντιστέκονται και το κακό συνεχίζεται. Φαίνεται πως βαίνει σε εκτόνωση, πλην των σκληροπυρηνικών.
Το δικαίωμα στην απεργία και στη διαμαρτυρία, είναι πάνω απ’ όλα, είναι ιερό, είναι δημοκρατική κατάκτηση. Όμως φαίνεται πως οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία που είχαν ανέκαθεν –όπως άλλωστε και τόσα άλλα-, λες και κάποιος ιός ...Η2Ν2 προκάλεσε τις μεταλλάξεις αυτές. Αυτή η ιστορία περί «δικαιωμάτων» που τα επικαλούνται κατά καιρούς διάφοροι, πάντα για λογαριασμό τους, κόντρα σε όλους τους άλλους κοντεύει να καταντήσει το πιο σύντομο ανέκδοτο της εποχής. Στις διαμαρτυρίες μας όλοι ξεχνάμε ότι τα δικαιώματά μας τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα των άλλων. Όσοι διαμαρτυρόμαστε με ανάλογους τρόπους, προφανώς έχουμε προβλήματα, ήμαστε σε απόγνωση. Έτσι και οι αγρότες. Δεν αναλογίζονται όμως πως αφενός χάνουν τη συμπάθεια και συμπαράσταση του κόσμου που κρατούν σε ομηρεία, αφετέρου οι πολιτικοί είναι γνωστό πως ό,τι σου δίνουν (ή νομίζεις πως κερδίζεις) με το ένα χέρι, σου το παίρνουν με το άλλο (ή από κάποιον άλλο, εξίσου δυστυχή).

Οι κινητοποιήσεις των αγροτών έχουν γίνει ετήσιο ...έθιμο του Γενάρη. Όπως άλλωστε και οι καταλήψεις των μαθητών τέλη Νοέμβρη, οι απεργίες εφοριακών Φεβράρη πριν την κατέθεση φορολογικών Δηλώσεων, των υπαλλήλων αποκομιδής σκουπιδιών παραμονές Χριστουγέννων ή Πάσχα. Αν ξέχασα κάποιους, ας με ...συγχωρέσουν. Νομίζω ότι κάποτε το συνδικαλιστικό κίνημα θα πρέπει να ξεφύγει και λίγο από τη λογική της συγκέντρωσης με τα πλακάτ, τις πορείες και τις συγκεντρώσεις ή τη λογική της βίαιης σύγκρουσης και να βρει καινούργιους, πιο αποτελεσματικούς τρόπους διεκδίκησης. Ας αδειάσουν τα σκουπίδια μπροστά στα σπίτια του πρωθυπουργού και των υπουργών. Ας κλείσουν με τρακτέρ και ας αποκλείσουν εκείνους που ευθύνονται. Ας καταλάβουν τις τράπεζες και ας κλείσουν τις εφορείες, τα Δημαρχεία, τις Περιφέρειες. Όχι όμως να περιορίζουν την ελευθερία κίνησης και διακίνησης γενικότερα. Οι αγρότες έχουν τα τρακτέρ και μπορούν. Αν εγώ θέλω να διαμαρτυρηθώ και να διεκδικήσω κάτι, πώς θα το κάνω χωρίς τρακτέρ; Φαντάζεστε άλλες τάξεις εργαζομένων, προκειμένου να ασκήσουν μεγαλύτερες πιέσεις να νοικιάζουν τρακτέρ και να τα χρησιμοποιούν ομοιοτρόπως; Τότε, οι αγρότες που σήμερα διαμαρτύρονται θα μπορούσαν να λύσουν κάποια από τα οικονομικά τους προβλήματα, ενοικιάζοντάς τα. Αλήθεια, το σκέφτηκε κανείς άλλος, ή να κατοχυρώσω την πατέντα και να γίνω «μεσάζων διεκδικήσεων»; Σκεφτήκατε να δούμε αγγελίες στις εφημερίδες "Ενοικιάζονται τρακέρ και άλλα αγροτικά μηχανήματα σε κοινωνικές ομάδες, εργαζόμενους και κάθε ενδιαφερόμενο για να τα χρησιμοποιήσει για κάθε είδους αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Πληροφορίες ....";

ΥΓ. Είχα διαβάσει άρθρο του Χρήστου Γιανναρά, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, με τίτλο «Τανκς και τρακτέρ καταλύουν το ίδιο τη δημοκρατία" (κλικ) και σκέφτηκα πως ώρα είναι να θεωρήσει κανείς πως βάζω κι εγώ το δίλημα «Τρακτέρ ή τανκς»; Το μόνο κοινό μου σημείο με το εν λόγω άρθρο είναι ίσως στο ότι συμφωνούμε με τον τίτλο.

Πόσο αδιάβλητος είναι ο θεσμός των Πανελλαδικών;

Μπαίνουμε στην τελική ευθεία των Πανελληνίων Εξετάσεων, αφού από Δευτέρα οι Υποψήφιοι καταθέτουν την Αίτηση-Δήλωση για τη συμμετοχή τους σ’ αυτές. Με την ευκαρία αυτή, ήθελα να θίξω ένα θέμα. Αυτό της αδιαβλητότητας του θεσμού των Πανελληνίων.

Το σύστημα εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας μας μέσω του θεσμού των Πανελλαδικών Εξετάσεων είναι διαβλητό από ...μέσα και τα τελευταία χρόνια αρχίζεται να γίνεται και διαβλητό και απ’ ...έξω. Και εξηγούμαι.
Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει ακόμα και σήμερα η παραδοχή ότι ο θεσμός αυτός είναι αδιάβλητος και καθ' όλα αξιοσέβαστος σε αντίθεση με πολλούς άλλους. Αυτή εντύπωση υπήρχε για πολλά χρόνια. Σταδιακά η αξιοπιστία του και η αδιαβλητότητά του έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα 33 γραπτά Αγγλικών στη Θεσσαλονίκη στα οποία φέρεται παραποιημένος ο βαθμός. Αλλά νάταν μόνο αυτό; Αυτός ο θεσμός δέχεται «βολές» και από μέσα. Υπάρχουν αρκετές κατηγορίες υποψηφίων οι οποίοι εξασφαλίζουν μία θέση στα ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας πλαγίως, από παράθυρα του νόμου τα οποία έχουν ανοίξει τόσο που έγιναν ολάκερες πόρτες. Αναφέρω κάποιες από αυτές τις κατηγορίες....

Όλο το κείμενο θα το διαβάσετε με ένα κλικ!

Παρέπλευρες ...απώλειες του σεισμού

Η φωτογραφία είναι από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του Σαββάτου 23 Ιανουαρίου και είναι εκπληκτική, η δε λεζάντα που τη συνοδεύει, συγκλονιστική!

"Ορφανά του σεισμού στην Αϊτή περιμένουν στο αεροδρόμιο του Πορτ-ο-Πρενς στην Αϊτή, προτού μεταφερθούν στη Γαλλία για υιοθεσία".

Ότι κακό και να γίνει στον κόσμο τούτο, αυτά που την πληρώνουν πάντοτε είναι τα παιδιά. Φυσικά και οι φτωχοί, οι κατατρεγμένοι από θεούς και ανθρώπους αυτοί που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Αλλά κυρίως τα παιδιά. Είτε πόλεμοι, είτε αρρώστιες, είτε φυσικές καταστροφές, είτε ανέχεια, είτε φτώχια, τα παιδιά είναι σε πρώτο πλάνο. Φρικιαστικές εικόνες με παιδιά σκοτωμένα, σακατεμένα, άρρωστα, καταπιεσμένα σωματικά και σεξουαλικά, ψυχικά άρρωστα, ορφανά, εγκαταλελειμένα ή προς πώληση. Τούτα εδώ τα ορφανά ας είναι τα τυχερά, αφού θα καταλήξουν στη Γαλλία για υιοθεσία. Τουλάχιστον έτσι ας ελπίσουμε γιατί ο βρώμικος μας κόσμος είναι τόοοσο βρώμικος που φοβάμαι μην καταλήξουν στα αδυσώπητα χέρια χειρούργων-χασάπηδων-εμπόρων που σκοπό έχουν την εμπορία ανθρώπινων οργάνων. Γιατί έχει προκαλέσει ιδιαίτερη ανησυχία και η μυστηριώδης εξαφάνιση παιδιών από νοσοκομεία της χώρας, γεγονός που ενισχύει τους φόβους για την πιθανότητα παράνομων υιοθεσιών.

Τραγούδια της Πλάκας και όχι της ...πλάκας

Δεκαετία του ’60 ένα επαναστατικό μουσικό κίνημα ξεκινά κάπου εκεί στην Πλάκα σε κάτι μυστήριους και απελπιστικά μικρούς και στενούς χώρους. Το Νέο Κύμα πρωτοακούγεται στις μπουάτ. Το Νέο Κύμα δημιούργησε τη μπουάτ ή η μπουάτ το Νέο Κύμα; Τις οίδε; Εκεί που οι τραγουδιστές τραγουδάνε και τους ακούς. Εκεί που οι τραγουδιστές τραγουδάνε και τους ακούνε. Εκεί που το κουβεντολόι σταματά με το που μπαίνουν οι μουσικοί. Εκεί που στις παύσεις της κιθάρας, στο ξεκίνημα της μουσικής σταματάνε ταυτόχρονα και οι ανάσες των ακροατών-θεατών. Γιατί εκεί προηγείται η μουσική, το τραγούδι, ο τραγουδιστής και έπεται η συνομιλία, το ποτό, το τσιγάρο. Το στριμωξίδι, το ...πάστωμα για να ακριβολογώ, κανέναν δεν ενοχλεί. Εξάλλου μπουάτ στα γαλλικά σημαίνει το κουτί. Ούτε και ο καπνός των τσιγάρων. Μυστήριο πράμα. Ίσως γιατί εκεί πήγαινες για να ΑΚΟΥΣΕΙΣ, για να απολαύσεις μουσική, για να ευφρανθούν τα ώτα σου και για να πάλλεται η καρδιά σου.

Τη μπουάτ τη γνώρισα από το ’75 και πέρα, όταν -ελέω ...ατατούρκων αλλά και σπουδών- βρέθηκα στην Αθήνα. Τακτικός θαμών, όσο το επέτρεπε η ...τρύπια τσέπη μου. Τη βγάζαμε φτηνιάρικα, αφού σέρβιραν ποτά σε πολύ χαμηλή τιμή, με χαμηλό φωτισμό, χαμηλά καθίσματα, χαμηλόφωνο ήχο. Η μπουάτ υπήρξε φυτώριο νέων καλλιτεχνών, και χώρος προβληματισμού και διαμόρφωσης δημοκρατικών συνειδήσεων, χώρος ανθρώπινος και αυθεντικός.
Μαθαίνω ότι σήμερα κάποιοι άνθρωποι με ευαισθησίες προσπαθούν να τις αναβιώσουν. Με τους παλιούς καλούς καλλιτέχνες ή και με νέους ελπιδοφόρους. Γιατί ένα από τα στοιχεία που διέκρινε το Νέου Κύμα σαν ...κίνημα, ήταν και η ποιότητα των καλλιτεχνών. Μια ποιότητα μοναδική. Σεμνοί, λιγομίλητοι, ολίγον απόκοσμοι –μακριά από την κοσμικότητα. Νέοι, ωραίοι και αγνοί. Καλλιτέχνες που έμειναν πιστοί στο είδος, ή απλά αποσύρθηκαν παραμένοντας αναλλοίωτοι, άφθαρτοι στο χώρο και στο χρόνο. Υποκλίνομαι κι εγώ μπροστά τους ταπεινά.
Ερχόμαστε στο σήμερα. Γίνεται μια προσπάθεια –και αναφέρομαι κυρίως για εδώ, τη Λάρισα, καθόσον δε γνωρίζω τι γίνεται στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη- σε κάποια μικρά μαγαζάκια-ταβέρνες, με 2-3 μουσικούς, νέα παιδιά ως επί το πλείστον, χωρίς ηχητικό εξοπλισμό, χαμηλόφωνα και λιτά. Αλλά... Ο κόσμος δεν πάει για να ακούσει∙ πάει για να φάει, να συζητήσει μεγαλοφώνως και παρεπιπτόντως να ακούσει. Τραγουδούν οι μουσικοί, συνομιλούν τρώγωντας και φωνάζοντας οι «ακροατές», πασχίζουν οι μουσικοί να ακουστούν περισσότερο, ανεβαίνει η ένταση... Ελάχιστοι ακούνε, ελαχιστότατοι χειροκροτούν ενθαρρύνοντας και ανταμείβοντας τους μουσικούς. Αν ίσχυε και το «....κι αν μας αντέξει η σκηνή θα φανεί στο χεοροκρότητα...» τότε θα συμπέραινε κανείς, λανθασμένα, πως οι μουσικοί και η μουσική δεν αξίζουν. Και όμως, υπάρχουν και ακούγονται εκπληκτικές φωνές.
Δε θα γράψω για τα άλλα είδη «μουσικής» και τους άλλους χώρους «διασκέδασης». Γιατί εκεί ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ, εκεί κουφαίνεσαι, εκεί υφίστασαι ηχορύπανση, εκεί ΒΛΕΠΕΙΣ ....φωνητικές κορμάρες. Εκεί εκτίθενται μπούτια και ποδάρες, κώλοι και βρακιά, βυζιά και μπούστοι ...με το συμπάθιο.Εκεί το «θέαμα» υπερέχει, η «μουσική» έπεται∙ ΕΥΤΥΧΩΣ γιατί μόνο περί μουσικής δεν πρόκειται. Μουσική ρύπανση, μουσικά σκύβαλα ή μουσικά λύματα (καίτοι αδόκιμοι οι όροι).
Αυτές οι νοσταλγικές εποχές των μπουάτ και του Νέου Κύματος έφυγαν ανεπιστρεπτί. Τώρα, αυτά που ακούγονται είναι τραγούδια της πλάκας και όχι τα τραγούδια της Πλάκας και των μπουάτ. Δε νωρίζω αν κάνω λάθος, ή απλά αν νοσταλγώ. Όμως νιώθω πως λείπει από το σημερινό τραγούδι η τρυφερότητα, ο ρομαντισμός, η ζεστασιά, η ανθρωπιά, η αυθεντικότητα, η συντροφικότητα. Είθε να κάνω λάθος, είθε η ρήση "κύκλος είναι η ζωή" να επαληθευτεί και να ξάναγίνει μια τέτοια ...επανάσταση. Καλή σας νύχτα!

ΥΓ. Αυτές οι θύμησες μου ήρθαν όταν το Σάββατο που μας πέρασε είδα την εκπομπή " Στην Υγειά μας ρε παιδιά" με το αφιέρωμα στο Νέο Κύμα -την οποία ξανάδα σήμερα το μεσημέρι, αφού φρόντισα να την "γράψω"- και ξανάκουσα τις εκπληκτικές φωνές της Αστεριάδη, της Χωματά, του Βιολάρη

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα neo-kyma

Δημόσιοι Υπάλληλοι Vs Δημόσιοι συντηρούμενοι Ελεύθεροι Επαγγελματίες

'Αλλη μία κονσερβοποιημένη ανάρτηση. Την είχα και αυτήν έτοιμη από καιρό και σκέφτηκα να την πασάρω τώρα. Για να μη ξεχνιόμαστε! Αφορμή μου δώσαν και κάποιες άλλες αναρτήσεις οι οποίες μέμφονται στάσεις δημοσίων υπαλλήλων.

Γενικά όταν ένας υπουργός δεν έχει τι να κάνει, ασχολείται με τη …δημόσια διοίκηση. Αγαπημένες τους εκφράσεις (που υιοθετούνται και από τους άλλους, του μη δημόσιους υπαλλήλους ή τους αυτεπάγγελτους ή τους επαγγελματίες) είναι πολλές. Παραθέτω κάποιες: «εκσυγχρονισμός τη Δημόσιας Διοίκησης», «πάταξη της γραφειοκρατίας», «μείωση του Δημοσίου τομέα», «άρση μονιμότητας των Δημοσίων υπαλλήλων», «πάταξη της διαφθοράς στο Δημόσιο», «447 χιλιάδες οι δημόσιοι υπάλληλοι -κάπου αλλού διάβασα για 478 χιλ», …

Θαρρεί κανείς πως για όλα τα δεινά της Δημόσιας Διοίκησης και του ελληνικού κράτους ευθύνονται και μόνον αυτοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι –οι «27ρηδες» μιας και εργάζονται 27 ημέρες και πληρώνονται, βρέξει χιονίσει. Δε λέω, υπάρχουν πολλοί κακοί στο δημόσιο τομέα. Κυρίως εφοριακοί, τελωνιακοί, της πολεοδομίας και γενικά όσοι ασχολούνται με δημόσια έσοδα.

Δημόσιος υπάλληλος εν ώρα εργασίας. Πηγή: 'Ακουσέ Με

Αναλογικά είναι τόσοι όσοι και σε άλλους τομείς, σε άλλες κατηγορίες εργαζομένων. Και μην αρνηθείτε. Αναφέρω …ελάχιστους• γιατροί με τα φακελάκια, υδραυλικοί, ελαιοχρωματιστές, επισκευαστές κλπ συναφή επαγγέλματα που φοροδιαφεύγουν, ιδιοκτήτες κέντρων αναψυχής και εστίασης που δεν κόβουν αποδείξεις, οι κατασκευαστές οικοδομών που κτίζουν τους ημιυπαίθριους χώρους και που σε αναγκάζουν να τους αγοράσεις και άρα να τους πληρώσεις…, οι… οι…. Θα μου πείτε, εδώ τα κόμματα έχουν διπλά βιβλία, διπλά ταμεία και δε θα έχουν οι άλλοι, οι ιδιώτες; Δίκιο έχετε.

Ας δούμε και μια άλλη όψη. Ποιοι ...δανείζουν κάθε μήνα το κράτος -μέσα από την μηνιαία φορολόγησή τους- για να καλύψει τις ανάγκες του; Οι Δημόσιοι υπάλληλοι. Ενώ όλοι οι άλλοι -οι αυτεπάγγελτοι κυρίως- πληρώνουν με την κατάθεση της φορολογικής τους δήλωσης -αν πληρώνουν- άπαξ. Σε ποιούς λαμβάνονται και εφαρμόζονται κατ’ αρχάς τα «δεινά» οικονομικά μέτρα; Στους δημόσιους υπάλληλους. Όπως για παράδειγμα, οι μηδενικές αυξήσεις και αντί αυτών εφάπαξ επιδόματα, ο κλιμακωτός «κεφαλικός φόρος» και το πάγωμα επιδομάτων που αποφασίστηκαν στη νέα δέσμη οικονομικών μέτρων.

Εκτός από τους δημόσιους υπαλλήλους, υπάρχει και μια σειρά άλλων υπαλλήλων ή επαγγελματιών οι οποίοι ζουν από το Δημόσιο, ζουν για το Δημόσιο, ζουν εξαιτίας του Δημοσίου, …λυμαίνονται το Δημόσιο. Αναφέρω μερικούς και μόνον: Δικηγόροι, Λογιστές-φοροτεχνικοί, κατασκευαστές-εργολήπτες Δημοσίων έργων, προμηθευτές.

Δικηγόροι: Ο νομοθέτης δημιούργησε τους νόμους έτσι ώστε μόνο όταν θες να πας για …κατούρημα να μη χρειάζεται η παρουσία δικηγόρου. Σ’ όλες τις άλλες δραστηριότητες τους κατέστησαν ...απαραίτητους. Και όπως μου έλεγε φίλος δικηγόρος, τα πιο εύκολα χρήματα που βγάζουμε είναι η παράσταση στην υπογραφή συμβολαίων. Εδώ και κάποια χρόνια, οι δημόσιοι υπάλληλοι μα και οι ιδιωτικοί, για να πετύχουμε κάποια αύξηση πρέπει να προσφύγουμε στη δικαιοσύνη• και οι δικηγόροι να πάρουν τα …νενομισμένα ποσοστά τους (τα συνδικάτα δε ξέρω κι εγώ σε τι μας χρειάζονται). Αυτοί ζουν εξαιτίας του Δημοσίου.

Λογιστές-Φοροτεχνικοί: Αν κάποτε το κράτος αποφάσιζε να καταργήσει ΦΠΑ, την ετήσια υποβολή φορολογικής δήλωσης και παρόμοια άλλα οικονομικού ενδιαφέροντος, σε τι θα μας χρησίμευαν οι λογιστές-φοροτεχνικοί; Το κράτος σχεδιάζει οικονομικά μέτρα και οι λογιστές-φοροτεχνικοί υλοποιούν. Μέχρι και αιτήσεις-δηλώσεις για το Κτηματολόγιο ανελάμβαναν. Και όπως μου έλεγε κι ένας γνωστός μου λογιστής, το δημόσιο επιβάλλει φόρους κι εμείς έχουμε καθήκον να απαλλάσσουμε/αλαφρύνουμε τους πελάτες μας από αυτούς. Αυτοί ζουν από το δημόσιο.

Εργολήπτες Δημοσίων έργων: και μόνον ο τίτλος τους είναι αρκετός να υποδηλώσει την εξάρτηση τους από το Δημόσιο. Σκεφτείτε απλά, πώς σ’ ένα δημόσιο πλειστηριασμό για κάποιο δημόσιο τεχνικό έργο, εμφανίζονται προσφορές με έκπτωση 60%. Αυτοί κι αν …λυμαίνονται το δημόσιο. Και όπως έλεγε κι ένας γνωστός μου εργολήπτης (τελικά πολύ κακές παρέες κάνω), το δημόσιο χρήμα είναι ορφανό, κάποιος πρέπει να το …φάει.

Προμηθευτές Δημοσίων Υπηρεσιών: σκεφτείτε μόνο το τελευταίο περιστατικό με τους προμηθευτές των νοσοκομείων και το σάλο που έγινε με αυτούς, με την καθυστέρηση εξόφλησής τους από μέρους του δημοσίου, με απάτες για υπερτιμολογήσεις, με απειλές για διακοπή τροφοδοσίας σε νοσοκομεία κ.ά. Ας θυμηθούμε τον ...εθνικό προμηθευτή του Δημοσίου, τον κο Σ. Κόκκαλη.

Τρωκτικά δημοσίου. Πηγή: smh.com.eu

Να σκεφτώ και άλλους; Δε μου έρχονται στο μυαλό. Υπάρχουν αλλά θεωρώ πως αυτοί τους οποίους ανέφερα είναι ενδεικτικοί. Συμπεραίνω λοιπόν πως το Δημόσιο δε συμπεριλαμβάνει μόνο τους υπαλλήλους που εργάζονται σ’ αυτό αλλά και σωρεία άλλων πέριξ, εντός, εκτός κι επί τ’ αυτά! Και αυτοί οι άλλοι είναι τα ..τρωκτικά. Το σύνολο των εργαζομένων στο δημόσιο, έναν μισθό παίρνει -είπαμε, εξαιρούμε αυτούς που έχουν να κάνουν με είσπραξη δημοσίων εσόδων.

ΥΓ. Αν υπάρχει μεταξύ των αναγνωστών μου δικηγόρος, Προμηθευτής Δημοσίου, Εργολήπτης Δημοσίων έργων, Λογιστής, σας διαβεβαιώνω ότι τα πιο πάνω γραφόμενα δεν αφορούν εσάς, τους @φίλους. Αφορούν τους άλλους (έτσι, για να προλάβω και τις μηνύσεις!!).

Σύνδεσμοι: Crash test μισθών Ελλάδας - Ε.Ε.

Ετήσια έκθεση για τη διαφθορά

H επόμενη μέρα: κόμματα ...διαρροών

Τελείωσε το ευρω-πανηγύρι (ρε γμτ, και για τη γιουροβίζιον τα ίδια λέγαμε/νε), στείλαμε το "μήνυμα", το πήραν το "μήνυμα", μας είπαν. Τώρα πώς είναι δυνατόν, την επομένη των εκλογών, αυτοί να πήραν μήνυμα χωρίς να έχουν μπει στη διαδικασία του να αναλύσουν τα εκλογικά αποτελέσματα, μόνος ένας φακίρης έλλην πολιτικός μπορεί να το πετύχει. Γιατί, εμείς, το στείλαμε την Κυριακή και αυτοί πρόλαβαν Δευτέρα πρωί -κάποιοι και από το απόγευμα της Κυριακής- να το λάβουν; Εδώ ένα sms στέλλεις ή ένα e-mail, μην πω για επιστολή και για να φτάσει στον παραλήπτη, θέλει το χρόνο του. Αυτοί σε τι …ταχύτητες επεξεργάζονται; Τέλος πάντων. Άλλο ήθελα να πω. Επανέρχομαι… (άσε με ρε φλούφλαινα τώρα, μη μου χαλάς τον ειρμό των σκέψεών. Εσύ θα μου πεις πότε θα τελειώσω το σιδέρωμα; Όποτε θελήσω εγώ…). Πού μείναμε; Α ναι, στα αποτελέσματα.

Βλέπω τα τελικά αποτελέσματα και θέλω να καταθέσω δυο σκέψεις, που αφορούν στο Συνασπισμό/Συ.Ριζ.Α. και στο Λα.Ο.Σ. (ελπίζω να μην πικράνω τους @φίλους μου του Συνασπισμού• @φίλους από το Λα.Ο.Σ. δεν έχω. Νομίζω;)

Τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από το Πα.Σο.Κ., αρκετοί έβλεπαν θετικά την ύπαρξη του Συνασπισμού, μπορώ να πω πως αρκετοί ήταν φίλα διακείμενοι σ’ αυτόν ή συμπαθούντες. Όταν το Πα.Σο.Κ. είχε αρχίσει να γεύεται το μέλι και να βουτάει και τα δυο χέρια σ’ αυτό, ένας Πα.Σο.Κος ο οποίος θύμωνε για τα τεκταινόμενα, δυσφορούσε, νοιαζόταν για τη χώρα και ήθελε να τιμωρήσει τους πρασινοφρουρούς έβλεπε το Συνασπισμό (που προ αμνημονεύτων χρόνων ονομαζόταν ΚΚΕ Εσωτερικού, αν θυμάμαι καλά, αλλιώς διορθώστε με) σαν την εναλλακτική λύση. 'Ηταν κι εκείνη η πολιτική οξυδέρκεια του Α.Γ.Πανανδρέου που μόλις έβλεπε τα σκούρα, πέταγε το σύνθημα «ο λαός δε ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» και να το ρεύμα από το ΚΚΕ και το Συνασπισμό προς το Πα.Σο.Κ. Άλλοτε έπιανε το κόλπο και άλλοτε όχι. Συνήθως το ΚΚΕ κρατούσε τα ποσοστά του κι έμενε ο Συνασπισμός να είναι η δεξαμενή του Πα.Σο.Κ. Με τα χρόνια, ο Συνασπισμός συρρικνώνεται, αναγκάζεται να συνασπιστεί και ιδρύεται ο Συ.Ριζ.Α. Σήμερα, αναρωτιέμαι τι ρόλο παίζει. Να περιμένει τη ψήφο διαμαρτυρίας από το ΚΚΕ αλλά κυρίως από το Πα.Σο.Κ. μπας και…. Βρίσκεται στα …δεξιά του ΚΚΕ και στα …αριστερά του Πα.Σο.Κ. προσπαθεί να καρπωθεί τους ευρισκόμενους έξω από το μαντρί.
Συνασπισμός, αριστερό κόμμα με καθαρά ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Συμμάχησε (στο Συ.Ριζ.Α.) με κόμματα πολέμιους της Ε.Ε. Το αποτέλεσμα εφάνη στην κάλπη. Διότι συνέπραξε …τυχοδιωκτικά για να …(αλήθεια, τι;) να αυξήσει τα ποσοστά του; Αν ναι, την πάτησε. Το δίδυμο Αλέκος-Αλέξης απέτυχε οικτρά. Άρα τι μένει; Ποιος ο λόγος ύπαρξής του;

Πάμε στο Λα.Ο.Σ.: μια από τα ίδια. Δεξιότερα της Ν.Δ. και αριστερά της ακροδεξιάς. Το «σώζει» -λέμε τώρα- η αυτόνομη κάθοδος της Χρυσής Αυγής και δε ξέρω ποιων άλλων ακροδεξιών, φασιστικών, ναζιστικών και βασιλοχουντικών κομματιδίων. Κάποιοι ισχυρίζονται πως είναι το μόνο κόμμα της ήσσονος αντιπολίτευσης που κάνει αντιπολίτευση, ενίοτε και συμπολίτευση. Σκοπός τους, να συνεταιριστούν με τους άλλους …ενοίκους της πολυκατοικίας. Πώς όμως θα γίνει αυτό; Το Λα.Ο.Σ έκανε το πρώτο βήμα• ανέβηκε στον 1ο όροφο. Μα και η Ν.Δ. έκανε κι αυτή ένα βήμα• κατέβηκε από το ρετιρέ. Εμείς περιμένουμε τη …μοιραία συνάντηση.

Αυτά τα δύο κόμματα, θα μπορούσαν να μην υπάρχουν (ωχ, τι ακούω από σας τώρα• αφήστε με να ...ολοκληρώσω). Υπάρχει το ΚΚΕ και το Πα.Σο.Κ. από τη μια που καλύπτουν τους Συνασπιστές και η Ν.Δ. από την άλλη -ή/και τα άλλα ακροδεξιά κόμματα- που καλύπτουν το Λα.Ο.Σ. Γιατί και που υπάρχουν ΕΜΕΝΑ μου θυμίζουν κόμματα που περιμένουν να περισυλλέξουν …διαρροές, και για να το πω ποιο χοντρά, μου θυμίζουν εκείνα τα φορτηγά με το διαφημιστικό …«Ο αχόρταγος» ή «ο Φαταούλας»!

ΥΓ.1 Οι ψηφοφόροι των δύο κομμάτων αυτών θάλεγα πως ενδιαφέρουν και όχι τα ίδια τα κόμματα. Τα οποία εν πολλοίς δημιουργήθηκαν μάλλον από φιλοδοξία κάποιων που απλά ήθελαν να γίνουν αρχηγοί κομμάτων. Ίδε Στεφ. Μάνος-Δράση, Παπαθεμελής-Πα.Μ.Μετ. και πολλοί άλλοι.

ΥΓ.2 Για τους Οικολόγους-Πράσινους δε λέω τίποτε ακόμη. Περιμένω ...δράση και όχι ...πράσσεινάλογα. 'Οπως επίσης και για το Κ.Κ.Ε. δε λέω κάτι. Είναι γνωστές και ξεκάθαρες οι θέσεις του και για την Ε.Ε., γι αυτό άλλωστε και τα ποσοστά του είναι περίπου σταθερά. Κάτι σαν το ...πάγιο του ΟΤΕ.

Αν συνέβαιναν κι εδώ...

Ελλάδα, εκλογές 2120. Ας φανταστούμε το σκηνικό της ορκωμοσίας του νέου Πρωθυπουργού της Ελλάδας. Το επίθετο του …νέου, γνωστό: ή Καραμανλής ή Παπανδρέου ή Μητσοτάκης… Σε κάτι διαφορετικό, δισύλλαβο ας πούμε, το βλέπω χλωμό.
Yes we can, φαντάζομαι πως θάλεγε (δεν ξέρω, μήπως κιόλας τόπε) ο Πρωθυπουργός. Give us a hope, θα απαντούσαν όλοι οι βουλευτές, σύσσωμη η Βουλή των Ελλήνων –και οι ανά τον κόσμο συνέλληνες. Πράσινοι, Γαλάζιοι, Κόκκινοι, Βένετοι και λοιπές …χρωματικές δυνάμεις. Όλοι εκεί, όλοι μαζί, να ανεμίζουν τις πολύχρωμες κομματικές τους σημαίες. I hove a dream θα συνέχιζε αυτός και όλοι θα …ρουφάγαμε τις μίξες μας –από συγκίνηση. Και θάναι εκεί, μπροστά μπροστά και ο χαμένος εσωκομματικός αντίπαλος, συν γυναιξί και …(τέκνα δεν είδα, σάμπως τα ξέρω κιόλας;). Ο άλλος, ο εξω-κομματικός και βασικός αντίπαλός του, θάνει κι αυτός εκεί. Λιγάκι κατσουφιασμένος, μάλλον απορροφημένος· πιθανόν να συλλογάτε τι να έφταιξε που έχασε. Πάντως, την προηγούμενη βραδιά, σ’ ένα δείπνο ήταν μαζί, τον προσφώνησε και ήταν κι οι δυο χαμογελαστοί. Αντάλλαξαν και μία θερμή χειραψία. Όλα μέλι γάλα. Η εκλογική μάχη έληξε. Άλλωστε κι οι δυο έλληνες είναι, αγωνίστηκαν …για την Ελλάδα ρε γμτ!
Η αοιδός Lady άδει ένα άσμα ασμάτων -μια αηδία κοινώς-, στην έναρξη της εκδήλωσης. Τα Μουσικά Σύνολα της ΙΕΡΤ (*), με μαέστρο τον Ανδρέα Πυλαρινό Δ’, εκτελούν μια σύνθεση του ΛεΠα Ζ’ κλείνοντας τη σεμνή και ταπεινή εκδήλωση, το κόστος της οποίας ανήλθε στα 150 εκατομμύρια γουάν (ευρώ, ρούβλια και δολάρια έσβησαν από τον χάρτη). Ποσό τριπλάσιο από αυτό που χρειάστηκε για την τελετή ορκωμοσίας του προηγούμενου πρωθυπουργού και πενταπλάσιο του αντίστοιχου που χρειάστηκε ο προπροηγούμενος πρωθυπουργός για τη δική του ορκωμοσία. Κανείς όμως δεν παραπονιέται για το υπέρογκο ποσό, ούτε τα δύο εκατομ. άστεγων της Αθήνας. Ούτε οι 5.000 περίπου καναλάρχες, ούτε οι ΜουΜουΕδες, ούτε καν οι ΤραγκοΚακαουνάκηδες της εποχής.
Ορκίστηκε, ζήτησε τη βοήθεια του Θεού, χαιρέτησε δια χειραψίας συντρόφους και αντιπάλους, αντευχήθηκαν θερμά και ξεκινάει τον παρθενικό του λόγο, προς άπασαν την οικουμένη. Όλοι κρέμονται από τα χείλη του. I have a hope και μπλα μπλα… Οι πάντες παραληρούν, κάποιοι σκουπίζουν τα δάκρυά τους. Εξηγεί τις προτεραιότητες της διακυβέρνησής του και όλοι φεύγουν ευχαριστημένοι. Άλλη μια εκλογική διαδικασία τελειώνει. Όλοι δέχονται χωρίς μεμψιμοιρίες το αποτέλεσμα και παραδέχονται την επικράτηση του νέου πρωθυπουργού. Η αντιπολίτευση επίσης, ούτε καν διανοείται, την επομένη, να θέσει θέμα παραίτησης και εκλογών. Αποδέχονται την ήττα τους και συμβάλουν στη ομαλή λειτουργία των θεσμών. Ο νέος Πρόεδρος, μόλις ορκίστηκε, είναι Πρόεδρος όλων και το σέβονται. Άλλωστε, μετά τη λήξη της θητείας του, θα έχουν το χρόνο να διεκδικήσουν –εκ νέου- τη νίκη, να πάρουν τη ρεβάνς. Όλοι γυρίζουν στις δουλειές τους ευχαριστημένοι -λίγο ή πολύ, πάντως ευχαριστημένοι διότι η χώρα έχει κυβέρνηση. Και όλοι και όλα, ελπίζουν στα καλύτερα.

Αυτά έγιναν -δυστυχώς για εμάς- σε μια πολύ μακρινή μας χώρα, στις ΗΠΑ. Ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ο Barack Hussein Obama, η εσωκομματική του αντίπαλος η Hillary Clinton του …αλανιάρη Bill, ο αντίπαλος ασπρομάλλης John Mackein και ο απερχόμενος –και μάλλον στον …κόσμο του- George Junior Bush. Γιατί στη δική μας Δημοκρατία, ο ηττημένος δε θέλει να βλέπει στα μάτια του το νικητή, ο εσωκομματικός αντίπαλος διαγράφεται –με την πρώτη …απροσεξία- ή παροπλίζεται και η αντιπολίτευσή την επομένη ζητάει παραίτηση της …νωπής κυβέρνησης και προκήρυξη εκλογών. Αυτά συμβαίνουν εδώ. Τα άλλα συνέβησαν εκεί.

(*) Ιδιωτική Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση

Ποια είναι τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου; Το ερώτημα επανέρχεται 40 χρόνια μετά

Συνήθως θεωρούμε ότι η στιγμή του θανάτου συμπίπτει με το σταμάτημα της καρδιάς. Όμως, στις εντατικές μονάδες των νοσοκομείων η λειτουργία της καρδιάς και των πνευμόνων μπορεί να διατηρηθεί για πολύ καιρό, ελπίζοντας σ' ένα "ξύπνημα" του ασθενούς, επειδή το κώμα έχει διάφορες διαβαθμίσεις.
Τελικά, πώς ορίζεται το τέλος της ζωής; Με το ερώτημα αυτό καταπιάστηκαν, πριν 40 χρόνια, στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, προτείνοντας τον εγκεφαλικό θάνατο και όχι το σταμάτημα της καρδιάς, καθώς «το μυαλό είναι αυτό που κάνει το άτομο και όχι η καρδιά». Έτσι, όλες οι πλούσιες χώρες υιοθέτησαν αυτόν τον ορισμό του θανάτου. Σε ορισμένες χώρες, ειδικά στην Αμερική, προκειμένου να διαπιστωθεί ότι «ολόκληρο το όργανο» είναι νεκρό, η διάγνωση απαιτούσε λεπτομερή έλεγχο των ηλεκτρικών σημάτων του εγκεφάλου. Σε άλλες χώρες, όπως στη Βρετανία, εφαρμόστηκαν απλούστερα τεστ, όπως αν οι κόρες του ασθενούς αντιδρούν στο φως.
Σήμερα, λοιπόν, χάρη στην ανάπτυξη της επιστήμης, γνωρίζουμε την αναγκαία και ικανή συνθήκη για τη διαπίστωση του θανάτου: είναι η οριστική παύση της εγκεφαλικής λειτουργίας.

Δείτε ποιες χώρες αποδέχονται τον εγκεφαλικό θάνατο.

Σ’ αυτό τον ορισμό του θανάτου, διατυπώθηκαν και αντιρρήσεις, οι οποίες είχαν θρησκευτικά επιχειρήματα. Σαράντα χρόνια αργότερα, σήμερα, οι ειδικοί είναι διχασμένοι και η Εκκλησία -η καθολική- υφίσταται πιέσεις να απορρίψει τα προαναφερθέντα κριτήρια και να επιστρέψει στην αδιαφιλονίκητη διαπίστωση αναστολής κάθε καρδιακής λειτουργίας. Η διαμάχη αυτή αναζωπυρώθηκε ενόψει συνεδρίου για τη δωρεά οργάνων, που θα πραγματοποιηθεί στο Βατικανό τον Νοέμβριο. Καθώς αυξάνεται η ζήτηση για όργανα, οι γιατροί πιέζονται να άρουν τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου, ώστε να εξασφαλίσουν όργανα για μεταμοσχεύσεις σε μια χρονική στιγμή που είναι πιθανότερο ότι θα βρίσκονται σε υγιή κατάσταση.
Έτσι, κάποιοι πιστεύουν πως η Εκκλησία οφείλει να απαντήσει στη δύσκολη ερώτηση πότε ένας άνθρωπος θεωρείται νεκρός. Δύο επιστήμονες, από την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ και από το Αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας αντίστοιχα, δημοσίευσαν μελέτη, με την οποία εξηγούν την πρόσφατη τάση επιστροφής στον καρδιακό θάνατο ως κριτήριο για τον ορισμό του θανάτου. Οι δύο επιστήμονες θεωρούν ότι γιατροί θα καταφεύγουν σε προσχήματα και τεχνάσματα ως προς τον διαχωρισμό θανάτου και ζωής όσο είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόζουν τον νόμο περί νεκρού δωρητή ζωτικών οργάνων. Γι’ αυτό προτείνουν να έχει τη δυνατότητα να γίνει δωρητής εν ζωή ένας άνθρωπος με ανίατη και μη αναστρέψιμη εγκεφαλική βλάβη, υπό τον όρο ότι ο ίδιος έχει νωρίτερα παράσχει τη συναίνεσή του.

Σήμερα όμως, κάποιες κοινωνίες εναποθέτουν τις ελπίδες τους στις νέες τεχνολογίες. Στην Αριζόνα (ΗΠΑ), 35 άτομα συντηρούνται κατεψυγμένοι, σε "κρυονική αναστολή", ενώ ήδη 420 μέτοχοι έχουν κλείσει μια θέση μετά θάνατον. Όταν η καρδιά σταματά αρκεί ένας "απινιδισμός" (αφαίρεση του ινωδογόνου) για να την κάνουν να λειτουργήσει ξανά. Το 2048, υποστηρίζουν ότι η πρόοδος της ιατρικής θα είναι τέτοια ώστε θα μπορεί να αναστήσει όποιον πεθαίνει σήμερα.
Κάποιοι άλλοι, για να παρατείνουν την επιβίωσή τους, πρόθυμα θα κλωνοποιούσαν τον εαυτό τους. Σήμερα, ενώ η κλωνοποίηση του ανθρώπου είναι θεωρητικά δυνατή, στην πράξη είναι ανέφικτη.

Ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να μας φοβίζει ο θάνατος, γιατί "όσο ζει ένας άνθρωπος, ο θάνατος δεν υπάρχει και όταν υπάρχει ο θάνατος, ο άνθρωπος αυτός δε ζει πια". Συνεπώς, γιατί να τον φοβόμαστε αφού ποτέ δε θα έχουμε την εμπειρία του;

Επισκεφτείτε τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων.

ΥΓ. Πως μου 'ρθε τούτη εδώ η σκέψη για ανάρτηση του παραπάνω δημοσιεύματος, σε μια ηλιόλουστη μέρα με θ/σία 27ο Κελσίου, σε μια πανέμορφη εξοχή, δε γνωρίζω ακριβώς. Σκόρπιες σκέψεις, με ή χωρίς νόημα, πεταμένες στο ...χαρτί. Μη νομίσετε πως το 'κανα επειδή φοβάμαι το θάνατο· τον ερχομό του φοβάμαι!

Να αποδεχθούμε αυτά που μας οργίζουν ή να συμμορφωθούμε με αυτά

Γκρινιάζω τακτικά με ότι «στραβό» γίνεται γύρω μου. Θυμώνω, οργίζομαι, αγανακτώ και όλα αυτά τα …μοιράζομαι με άλλους που και αυτοί συμπάσχουν. Και στο τέλος, δεν κάνουμε τίποτα γι αυτό. Το πολύ να εκτονωθούμε σε κάποιο μπλόγκ. Τις δικές μου ανησυχίες, όπως καταγράφουν και οι δημοσκοπήσεις, τις συμμερίζονται και άλλοι, πολλοί. Μα κι αυτοί μένουν σ΄ αυτό, δηλαδή στην έκφραση της δυσαρέσκειάς τους και μόνον. Απλά καθόμαστε και τα συζητάμε πίνοντας φραπέ ή τρώγοντας τα μεζεδάκια που συνοδεύουν απαραιτήτως το ουζάκι ή το τσιπουράκι. Και οι περισσότεροι από μας βολευόμαστε με εκείνο το περίφημο «τι να κάνουμε, αυτή είναι η Ελλάδα».
Επειδή, αυτή η τακτική, όπως την εφαρμόζουμε και την αναπαράγουμε, φράκαρε, τώρα τελευταία έχω αρχίσει να οργίζομαι με μένα που δεν κάνω τελικά τίποτα γι’ αυτό. Θέλω κάτι άλλο, μα ποιο είν’ αυτό; Το ‘ψαξα από κει, το ‘ψαξα από δω και τελικά το βρήκα: αποφάσισα να αποδεχθώ αυτά που μ’ ενοχλούν αλλάζοντας αυτά που με θυμώνουν. Δεν είναι και δα τρομερό. Δεν απαιτεί ιδιαίτερη προσπάθεια, ούτε ενέργεια. Ένα …cleanup (εκκαθάριση) και στη συνέχεια ένα …defragment (ανασυγκρότηση) στα …data του μυαλού μου και θα …ηρεμήσω. Θα σας δώσω κάποια παραδείγματα (όσα έρχονται πρόχειρα στο μυαλό μου):

• Από δω και πέρα θα αποδέχομαι όλα τα στραβά του πολιτικού μας συστήματος. Αφού αυτούς τους πολιτικούς παράγουμε, αυτά τα κόμματα έχουμε, αυτούς τους συνδικαλιστές αναδεικνύουμε, αυτούς τους επιχειρηματίες, εγώ τα αποδέχομαι όλα. Τέρμα το «οι πολιτικοί τα …παίρνουν», «τα διαπλεκόμενα απομυζούν», «για όλα φταίει το κράτος».
• Από δω και πέρα, θα αποδέχομαι ότι οι μαθητές μου θα έρχονται στο σχολείο επειδή η παρουσία τους είναι υποχρεωτική –δια τον φόβο των απουσιών- και όχι για να μάθουν, να αποκτήσουν γνώσεις, να παιδέψουν το μυαλό τους. Έτσι θα κάνω τη δουλειά μου πιο …ήρεμα.
• Από δω και πέρα, θα θεωρώ πως το να λαδώνουμε για να κάνουμε τη δουλειά μας (και προφανώς αρκετοί από εμάς να λαδώνονται) είναι κάτι περισσότερο από αναγκαίο και όχι οπωσδήποτε κακό. Είναι προαπαιτούμενο, είναι ένα από τα απαραίτητα «δικαιολογητικά», δεν είναι επιλήψιμο. Θα δέχομαι πως στο δημόσιο θα μπορεί να αποχωρεί κανείς αφήνοντας τη θέση του στο παιδί του, ο Πρόεδρος της τάδε ΔΕΚΟ θα μπορεί να διορίζει το σόι του στην «επιχείρηση» του, ο δείνα Υπουργός θα τοποθετεί ως σύμβουλό του μέλος της οικογένειάς του κλπ.
• Από δω και πέρα θα δεχτώ πως οι μισθοί θα ξεκινάνε από τα 700€ (τέρμα λοιπόν αυτό το σύνθημα, για τη «γενιά των 700 ευρώ») και όποιος αντέξει. Επίσης θα δεχτώ οποιαδήποτε ανατίμηση σε όλα τα είδη με ή χωρίς ουσιαστικό λόγο. Θα δεχτώ πως είναι λογικό το να παίρνω 700 και να ξοδεύω 800. Στο κάτω κάτω χρόνο αρκετό έχουμε, ας αναζητήσουμε και δεύτερη δουλειά. Γιατί καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Έτσι, δε θα κοιτάω με δέος το πορτοφόλι μου κάθε φορά που θα πρέπει να πληρώνω.
• Από δω και πέρα θα δεχτώ φυσιολογική οποιαδήποτε αύξηση στις τιμές των καυσίμων, καθαρά «επιχειρηματική δραστηριότητα» την ύπαρξη των ξένων και ντόπιων καρτέλ, λογική την εκχώρηση δημόσιων αγαθών, όπως πχ της υγείας, της παιδείας ή ακόμα και των διοδίων σε ιδιωτικές εταιρείες. Και θα απαλλαγώ από τη μιζέρια.
• Από δω και πέρα θα δεχτώ τους μικρούς «δικτάτορες» των ΟΤΑ οι οποίοι μπορούν αυθαίρετα και να διατηρούν ακόμα παράνομους και επικίνδυνους σκουπιδότοπους, να ξεριζώνουν δέντρα και να φυτεύουν τσιμέντο, να αδειοδοτούν επικίνδυνες για τους πολίτες βιομηχανίες, βιοτεχνίες που ρυπαίνουν, να διορίζουν, να καταστρέφουν, να… Εξάλλου, δεν …φύτρωσαν από το πουθενά, ούτε …φυτεύτηκαν από ξένους, εμείς τους ψηφίζουμε, εμείς τους ανεχόμαστε.
• Από δω και πέρα θα δεχτώ…και τι δε θα αποδεχτώ...
  … ότι προτιμώ τις χοντρές ελληνίδες από τις κοκκαλιάρες σουηδέζες, βουλγάρες ή ρωσίδες,
  …ότι τα παιδιά μας πρέπει να είναι παχύσαρκα για να μπορούν να αντέχουν και εποχές «ισχνών αγελάδων»,
  …ότι ο συνένοικός μου στην πολυκατοικία μου έχει το δικαίωμα ανά πάσα ώρα και στιγμή της μέρας ή της νύχτας μπορεί να κάνει φασαρία, να έχει ανοιχτή την τηλεόρασή του στη διαπασών,
  … ότι οι νεαρός με την κομμένη εξάτμιση στο μηχανάκι του δεν ενοχλεί κανέναν παρά μόνο τον εαυτό του,
  …ότι ο γιατρός θα πρέπει να πάρει το φακελάκι για να μπορεί να κάνει αδέσμευτος και ήρεμος τη δουλειά τους,
  …ότι ο οδηγός κάθε τροχοφόρου θα μπορεί να κάνει ότι θέλει στο δρόμο, να παρκάρει όπου θέλει, να κορνάρει όποτε θέλει,
  …ότι η πεθερά μου και η κόρη της είναι τα καλύτερα θηλυκά που γνώρισα στον κόσμο.
  

Αγαπητοί μου, θα συμφωνήσετε πως έχει φτάσει η ώρα να δούμε την πραγματικότητα όπως έχει. Έχουμε φτάσει στα όρια μας, το στρες και το άγχος μας έχουν δημιουργήσει σωρεία προβλημάτων υγείας και ότι η ζωή μας μικραίνει. Αν αλλάξουμε τη στάση με την οποίαν αντιμετωπίζουμε τα πράγματα που μας ενοχλούν, διαφωνείτε πως θα επανέλθουμε στα ίσα μας; Δηλαδή, αν συμβιβαστούμε με όσα ανέφερα πιο πάνω –και τόοοοσα άλλα που δεν ανέφερα- και τα αποδεχτούμε πιστεύετε πως δε θα αλλάξει η ζωή μας; Ας δημιουργήσουμε νέα «θετικά» μοντέλα σ’ αυτή την κοινωνία, μπας και επιζήσουμε, μπας και δούμε τον κόσμο μας -και μέσα σ’ αυτόν τη δική μας ζωή- πιο όμορφα! Και αν για μας είναι …κομμάτι δύσκολη αυτή η προσαρμογή, η φροντίδα μας πρέπει να είναι τα παιδιά μας. Να τα διαπαιδαγωγήσουμε κι αυτά με …ιδανικά, για να ζήσουν τουλάχιστον αυτά τις …καλύτερες μέρες.
Καληνύχτα.

ΥΓ. Αφορμή πήρα από ένα σχετικό άρθρο του Παπαχελά στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής.

ΥΓ. Τις όποιες διαφωνίες σας, είμαι πρόθυμος να τις αποδεχθώ και να τις θεωρήσω ως ...κομπλιμέντο

Η φούσκα που ξεφούσκωσε

Ανοίγω την e-γκυκλοπαίδεια στο λήμμα «φούσκα» και διαβάζω: Φούσκα–Colutea arborescens: Ανήκει στην οικογένεια Leguminosae και είναι φυλλοβόλος θάμνος... Τα άνθη …έχουν κάλυκα κωδωνοειδή… και σχετικά μεγάλη κίτρινη στεφάνη. Ο καρπός είναι φουσκωτός με μυτερή κορυφή. Απαντάται σε χαμηλά και μέσα υψόμετρα…και είναι κοινός στην Ελλάδα.

Διαβάζοντας καθημερινά στον Τύπο, Βλέποντας περιοδικά εκπομπές στην τηλεόραση και Ακούοντας τακτικά στο ραδιόφωνο, μια λέξη που εκστομίζεται συχνά, είναι η λέξη «φούσκα». Χρησιμοποιείται με ποικίλους τρόπους, από τα παραμύθια στην πολιτική, και από την οικονομία στη διασκέδαση. Δίνει έμφαση και υπερμεγεθύνει ένα γεγονός ή μία κατάσταση. Υπονοεί, φυσικά, την παράταιρη ή πρόωρη ή επιτηδευμένη διόγκωση του θέματος ή φαινομένου και καθιστά ή προβλέπει την απότομη..προσγείωση. Θα επιχειρήσω να δώσω ορισμένα παραδείγματα.

«Λόγω της φούσκας των ακινήτων μέχρι τέλος έτους, η Ευρώπη θα αντιμετωπίζει σοβαρότερα προβλήματα από αυτά που θα αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ». Μια φορά κι έναν καιρό στις ΗΠΑ, ο κύκλος υπερ-δανεισμού έσπασε, όταν οι μεσίτες έδιναν αβέρτα στεγαστικά δάνεια ακόμα και σε σκύλους και γάτες και οι τιμές των σπιτιών ξεκίνησαν μια καθοδική πορεία. Κάποια στιγμή, οι σκύλοι και οι γάτες βρέθηκαν σε αδυναμία αποπληρωμής, οι μεσίτες φαλήρισαν, τα funds "έσκασαν" λόγω έλλειψης μετρητών. Η μεσαία τάξη βρέθηκε σε δύσκολη θέση να αποπληρώνει τα στεγαστικά της...τα υπόλοιπα τα ζήσαμε. Γνωστό λοιπόν το πρόβλημα, από το 2006, πλην όμως η φούσκα μεγάλωνε• και τελικά έσπασε! Αναμενόμενο!

Πάμε σε μια άλλη φούσκα, αυτήν της διασκέδασης. Πόσοι από μας έχουμε σκεφτεί πως το κόστος της διασκέδασης φουσκώνει όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια για μια σειρά λόγων από τους οποίους ελάχιστοι μας αφορούν. Υπέρογκα ενοίκια, «αέρας», έξοδα ανακαίνισης και προσωπικού, διαφήμιση, «προστασία» και άλλου τύπου «μαύρα χρήματα» που η νύχτα επιβάλλει, πλήττουν το πορτοφόλι του καταναλωτή…. Και δεν ξέρω αν ποτέ αυτή η φούσκα θα σπάσει γιατί κι εμείς δεν είμαστε διατεθειμένοι προς τούτο.

Πάμε στις φούσκες των χρηματιστηρίων, εκεί που έλεγαν οι ειδικοί πως, αν αυτές σκάσουν θα επηρεασθεί και η Σοφοκλέους (ή Σοφοκλαίους). Τελικά έσκασαν και θύμισαν εποχές κραχ του 1999. Μπορεί από το φθινόπωρο του 1999 μέχρι σήμερα να έχουν περάσει 9 χρόνια, αλλά το «σύνδρομο της φούσκας» εξακολουθεί να επικρατεί στη Σοφοκλέους. Στα παράλογα και συνεχόμενα limit up μετοχών χωρίς ουσιαστικό οικονομολογικό λόγο, είναι φως φανάρι πως θα ακολουθήσει η κατρακύλα.

Πολιτική φούσκα η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, διαβάζω• και μάλλον φαίνεται στις δημοσκοπήσεις. Το …δακτυλίδι προς στον Τσίπρα, έφερε κατ’ αρχάς, ενθουσιασμό σ’ ένα μέρος του κόσμου της αριστεράς. Λίγο είναι …από την Αλέκα στον Αλέκο και στη συνέχεια στον Αλέξη; Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκαν θεαματικά και «επικίνδυνα», αλλά η πολιτική πραγματικότητα μας επαναφέρει, αν όχι στην αρχή, κάπου λίγο πιο ψηλά. Αποδεικνύεται πως το σασπένς στην πολιτική μάλλον …εφήμερο είναι.
Φούσκα ήταν όλες οι προεκλογικές υποσχέσεις, τα περίφημα 3 "δεν" του Καραμανλή. Φούσκα ήταν οι υποσχέσεις στους συμβασιούχους, φούσκα η αξιοκρατία στη Δημόσια Διοίκηση. Φούσκα τα περί σεμνότητας και ταπεινότητας. Φούσκα τα σχέδια για την πάταξη της διαφθοράς, της γραφειοκρατίας και άλλα πολλά. Και ως Έλληνες, εμπιστευόμαστε και ψηφίζουμε, αλλά κάπου, στο βάθος του μυαλού μας, αδυνατούμε να πιστέψουμε πως κάποια πράγματα διορθώνονται• στην Ελλάδα.

Φούσκα και η τελευταία, μετά την κρίση στις ΗΠΑ, συνεχής αύξηση της τιμής του πετρελαίου. Τα κεφάλαια που έπαιζαν με μετοχές τώρα ρίχνονται στο πετρέλαιο. Και φυσικά όταν ρίχνεις πολλά χρήματα σε μια αγορά αλλά η προσφορά παραμένει σταθερή είναι λογικό πως η τιμή θα φτάσει στα ύψη.

Φούσκα και η …εγγυημένη ασφάλεια των Vista• τα …καλά παιδιά τα παραβίασαν. «Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν και η φούσκα του Σύμπαντος» είναι και ένα παιδικό βιβλίο για μικρούς αναγνώστες σχετικά με τις ανακαλύψεις για το Σύμπαν και όχι μόνο, μόνο φούσκα δεν είναι! Να μη ξεχάσω και τη τσιχλό-φουσκα, το αγαπημένο σπορ των αμερικανών και των … μηρυκαστικών. Φούσκα η αγάπη που μου έταζες. Και το γνωστό «αργούμε; γιατί κοντεύει να σπάσει η φούσκα μου..."

Η φούσκα, όπως τη γνωρίζουμε, αποτελείται από μια πεπερασμένη ποσότητα ύλης γεμάτη με αέρα. Όσο γεμίζει με αέρα, αυξάνεται ο όγκος της, αλλά η ύλη από την οποία αποτελείται παραμένει η ίδια, με αποτέλεσμα το τοίχωμά της να επεκτείνεται και να εξασθενεί. Κάποια στιγμή το τοίχωμα δεν αντέχει και η φούσκα σπάει. Έτσι και στις αγορές. Ο κύκλος των αγοραστών (δηλαδή η ύλη) είναι περιορισμένος, αλλά λόγω των υπερβολικών προσδοκιών φουσκώνει συνεχώς με χρήμα, νέες εκδόσεις χρεογράφων, νέα ακίνητα … (αέρα, κοπανιστό στην περίπτωση του χρηματιστηρίου) με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να μην υπάρχουν άλλοι αγοραστές και η φούσκα (νατη!) να σπάει.

ΥΓ. Ξεκίνησα με την προοπτική να γράψω μια μικρή, σε ποσότητα, ανάρτηση. Αλλά μου βγήκε τεράστια. Ελπίζω πως όσοι έχετε την υπομονή να τη διαβάσετε, να μην την κατατάξετε κι αυτή στις ...φούσκες.

Μάνα είναι μία ...και μοναδική μου, ίσως, αναγνώστρια

Μέρα παρά μέρα ανοίγω τον κατάλογο των φίλων μπλόγκερς που παρακολουθώ και διαβάζω τις δημοσιεύσεις-αναρτήσεις τους (μόλις χτες εγκατέστησα το goggle reader και έτσι έχω άμεση ενημέρωση για τις τελευταίες αναρτήσεις των επιλεγμένων μπλόγκερς). Και αυτός ο αριθμός αυξάνει περιοδικά. Τώρα, αν κάποιες αναρτήσεις δεν με ενδιαφέρουν ή δεν με …προκαλούν, δεν μπαίνω στον κόπο να τις διαβάσω, όπως π.χ. τα ποιήματα, στίχους κλπ. Όσα θέματα πλησιάζουν στα ενδιαφέροντά μου, τα διαβάζω αλλά μπορεί και να μην τα σχολιάσω (γνωρίζοντας το …κακό που κάνω, αφού δεν ανεβάζω την αναγνωσιμότητα του εν λόγω μπλόγκ). Όσα δε, βρίσκω ενδιαφέροντα και με …προκαλούν, όχι μόνο τα διαβάζω επισταμένως αλλά και τα σχολιάζω (συνήθως χωρίς σχόλια του τύπου «πάρα πολύ ωραίο, συνέχισε», «μπράβο για τον τρόπο που προσέγγισες το θέμα», «πολύ ωραία χρυσή μου η ανάρτησή σου», «μπράβο, άλλη μια ωραία ανάρτηση από τον …», «πέρασα για μια καλησπέρα» κλπ, εξάλλου τα ξέρετε γιατί πολλοί από σας τα γράφετε). Προσπαθώ να πω τον αντίλογό μου, να διαφωνήσω ή να συμφωνήσω, να συμπληρώσω ίσως, να διορθώσω, να καταθέσω και τη δική μου άποψη κριτικά, εποικοδομητικά. Σκέφτομαι πόσο ευγενικό είναι αυτό που δεν κάνω -δηλ. να μη τα σχολιάζω όλα- και αν αυτή η …ευγένειά μου, μου ανταποδίδεται στα ίσα. Πραγματικά, το έχω παρατηρήσει· αν βρω ένα ενδιαφέρον για μένα θέμα σ’ ένα μπλογκ και γράψω ένα σχόλιο, η ευγενική μου ανταπόκριση έρχεται μ’ ένα αντίστοιχο σχόλιο σε δικιά μου ανάρτηση. Αν συνεχίσω, η ανταπόδοση επαναλαμβάνεται και μόλις διακόψω, επειδή ίσως ανακαλύψω ότι μία ανάρτηση δεν με ενδιαφέρει, σταματάει και η ανταπόδοση. Γίνεται, δηλαδή, μία ανταλλαγή ευγενικών επισκέψεις συνοδευόμενες μετά φιλοφρονήσεων. Ε, μα τον Τουταγχαμών, αυτού του είδους η «ανταπόκριση» και «ανταπόδοση» δε με ενδιαφέρει. Θέλω ...ελεύθερα να διαβάζω και ελεύθερα να σχολιάζω για κάτι που με ενδιαφέρει, και όχι από ευγένεια ή για να ανεβάσω την αναγνωσιμότητα κάποιου ή για να τύχω παρόμοιας αντιμετώπισης. Είχα γράψει κάποτε τους λόγους για τους οποίους έγινα κι εγώ μπλόγκερ (ΕΔΩ). Συνεχίζουν να είναι οι ίδιοι και σήμερα. Γι αυτό, κοπιάστε όσοι …γουστάρετε και μη νοιώθετε υπόχρεοι. Δεν είναι ανάγκη στις επισκέψεις σας να φέρνετε και …γλυκά ή άνθη. Εξάλλου, το ίδιο κάνω κι εγώ. Αν το σημερινό …μενού που σερβίρετε δε μ’ αρέσει, ευχαριστώ δε θα πάρω. Μπορεί όμως αύριο να …πάρω. Αν το μενού σήμερα δεν με ελκύει, δεν απορρίπτω τον ...σεφ, αλλά τον περιμένω στα καλυτερότερά του.

Αφορμή γι’ αυτή την ανάρτηση μου έδωσε ένα σχόλιο της φλούφλαινας, σχετικά με το χρόνο που διαθέτω για να γράφω στα μπλογκς μου, πως «αυτά που γράφεις πώς είσαι σίγουρος ότι ενδιαφέρουν και άλλους και τα διαβάζουν;». Η απάντησή μου ήταν άμεση, «γνωρίζω πως, τουλάχιστον, με διαβάζει η ογδοντατοσάχρονη μητέρα μου, και αυτό μου αρκεί» (για τον πατέρα μου δεν είμαι σίγουρος, αλλά σίγουρος είμαι πώς ούτε καν η γυναίκα μου δεν είναι αναγνώστριά μου). Γεια σου ρε μάνα! Για σένα θάμαι εδώ! (αρκεί να συνεχίσεις να με διαβάζεις, αλλιώς…).

ΥΓ. Ίσως μου πείτε πως «αν αυτή είναι η απάντηση σου προς το σχετικό σχόλιο της φλούφλαινας, γιατί δεν της τα ‘λεγες προφορικά και κάθισες και τα ‘γραψες». Θα σας απαντήσω πως …δεν είχα τίποτε άλλο να γράψω τούτες τις μέρες.