Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2020

Μπαμπάκο τί θα φαμε; Χοιρινές μπριζόλες λεμονάτες με πατάτες στον φούρνο

 Για σήμερα θα σας προτείνω μπριζόλες στο φούρνο οι οποίες θα συνοδεύονται με πατάτες και όλα θα ...κολυμπούν σε μία ωραία μαρινάδα-σάλτσα. Χοιρινές μπριζόλες λεμονάτες με πατάες στο φούρνο!

Συστατικά

  • Τέσσερις (4) ή πέντε (5) μπριζόλες χοιρινές, λαιμού
  • ½ φλυντζάνι (100 γρ.) ελαιόλαδο
  • 2 κ.σ. μουστάρδα
  • ξύσμα, από 2-3 λεμόνια (τα οποία φυσικά πλένουμε επιμελώς) ως αρωματικό.
  • χυμό, από 2-3 λεμόνια
  • χυμό από ένα (1) πορτοκάλι (αφού το πλύνουμε και αυτό)
  • 2 σκ. σκόρδο
  • 2 κ.σ. μέλι
  • 6 πατάτες, μέτριες, καθαρισμένες
  • 1 κ.γ. ρίγανη
  • 200 ml νερό, ζεστό
  • πιπέρι
  • αλάτι
  • θυμάρι

 Όπως έχουμε ήδη αναφερθεί, καλό είναι να συγκεντρώνουμε όλα τα υλικά, τις πρώτες ύλες, σ' ένα μέρος, να μην τα ψάχνουμε κάθε στιγμή.



Κάποιοι συνιστούν διάφορους κύβους αλλά εγώ δεν τους χρησιμοποιώ. Ιδιαίτερα όταν διαθέτουμε τέτοια ποικιλία αρωματικών. Αφήστε που δε γνωρίζω τι ακριβώς περιέχουν και ας γράφουν πάνω ότι θέλουν...

Το μέλι που χρησιμοποιώ είναι ΜΕΛΙ ΚΙΣΣΑΒΟΥ, από ντόπιο παραγωγό, τον οποίον εμπιστεύομαι και σας τον συνιστώ. Αφήστε που είναι ανηψιός ...εξ αγχιστείας (σύζυγος της ανηψιάς μου). Επίσης το ΘΥΜΑΡΙ και η ΡΙΓΑΝΗ έχουν συλλεγεί από τα γύρω βουνά (Κίσσαβος και Μαυροβούνι Αγιάς).

Τα ΛΕΜΟΝΙΑ και τα ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ, ως φυσικά αρωματικά, αναδεικνύουν το φαγητό μας και του χαρίζουν ελαφρώς όξινη ή γλυκιά γεύση, καθώς και μπόλικη βιταμίνη C. Μπορύμε να προσθέσουμε ολόκληρες φέτες λεμόνι στο φαγητό, έτσι ώστε να χαρίσουμε στο φαγητό και το ζουμί και το άρωμα του κάθε φρούτου. Θα πρέπει πρώτα να το καθαρίσουμε από τα κουκούτσια, τα οποία αφήνουν και πικρή γεύση στο φαγητό. Τις λεπτές αυτές φέτες μπορούμε να τις φάμε. 


Μέθοδος Εκτέλεσης

1.         Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 190° C στον αέρα.


2.         Κόβουμε τις πατάτες σε κομμάτια.


3.         Προετοιμάζουμε τις μπριζόλες μας, ρίχνοντας τους τη ρίγανη, το θυμάρι, το πιπέρι και το αλάτι. Εάν έχουμε χρόνο, καλό είναι να τις αφήσουμε για 12 ώρες να μαριναριστούν μέσα στο ψυγείο σκεπάζοντάς τες με αλουμινόχαρτο.


4.         Σε ένα μούλτι ρίχνουμε το ελαιόλαδο, τη μουστάρδα, το ξύσμα και το χυμό από τα λεμόνια, το χυμό από το πορτοκάλι, το σκόρδο, το μέλι και χτυπάμε για λίγο μέχρι να ομογενοποιηθούν τα υλικά.




5.         Ρίχνουμε τη μαρινάδα-σάλτσα μας μέσα σε ένα μεγάλο ταψί και προσθέτουμε τις πατάτες και ανακατώνουμε.




6.         Προσθέτουμε και τις μπριζόλες στο ταψί μαζί με τις πατάτες και ανακατεύουμε καλά.


7.         Φροντίζουμε η πλευρά του λίπους να ακουμπάει περιμετρικά το ταψί, για να ψηθεί και να γίνει τραγανό.


8.         Στη συνέχεια, προσθέτουμε το νερό, σκεπάζουμε καλά με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε στον φούρνο για 1 ώρα.




9.         Αφαιρούμε το αλουμινόχαρτο, ανακατεύουμε τις πατάτες και τις γυρίζουμε ανάποδα τις μπριζόλες, τοποθετούμε ξανά το αλουμινόχαρτο και συνεχίζουμε το ψήσιμο για άλλα 20-30 λεπτά μέχρι να εξατμιστεί το περισσότερο νερό, να μείνει το φαγητό με τη λεμονάτη σάλτσα του και να πάρει καλό χρώμα το κρέας.


10.     Στο τέλος μπορούμε να αφαιρέσουμε πλήρως το αλουμινόχαρτο να ξεροψηθούν ελαφρώς οι μπριζόλες, αν έτσι μας αρέσουν.


11.     Σερβίρουμε τις μπριζόλες με τις πατάτες, λίγα μυρωδικά και μπόλικο ζουμάκι. Φυσικά, το φαγητό συνοδεύτεια από μία καταπράσινη σαλάτα εποχής!


Καλή όρεξη.

ΥΓ-1. Είναι από τα φαγητά που ο Γιώργος (ο μικρός ο γιος μου ντε) δε βρίσκει κάτι αρνητικό για να του προσάψει. Το λατρεύει κυριολεκτικά!

ΥΓ-2. Προσοχή, η ανάρτηση περιέχει τοποθέτηση προϊόντων!

 

 

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2020

...Μπαμπάκο τί θα φάμε; Γεμιστά με ρύζι!

 Για να μην αρχίσουν τα παιδιά σας -και τα στομάχια σας- να διαμαρτύρονται και να τραγουδούν το «Μπαμπάκο τι θα φάμε; Η κοιλιά μου γουργουρίζει και η πείνα με θερίζει…» -όπως ρωτούσαν τα παιδιά τον Καραγκιόζη, στο δίσκο "Λάχανα και Χάχανα" σε μουσική του Τάσου Ιωαννίδη, με τον Ευγένιο Σπαθάρη και χορωδία παιδιών [*]- σκέφτηκα να σας προτείνω ένα εύκολο φαγητό, άκρως διαιτητικό και απλό.  Γεμιστά με ρύζι! Ούτε κιμάδες, ούτε τσιγαρίσματα ή τηγανίσματα. Κάτι σαν ...χορτοφαγικό ένα πράμα!

 Ποια είναι τα υλικά της συνταγής, τα οποία φροντίζουμε να προμηθευτούμε από την προηγούμενη μέρα.


·         5 ντομάτες (ώριμες και σφιχτές)

·         5 πιπεριές

·         2 ξερά κρεμμύδια μεγάλα

·         10 κ.σ. ρύζι (για γεμιστά)

·         1/2 ματσάκι μαϊντανό

·         1/2 ματσάκι δυόσμο

·         1 κ.σ. ζάχαρη

·         1 φλ. ελαιόλαδο

·         φρεσκοτριμμένο αλάτι

·         φρεσκοτριμμένο πιπέρι

 

Προτού ξεκινήσετε τη διαδικασία, καλό είναι να τα συγκεντρώσετε όλ' αυτά σε ένα σημείο της κουζίνας σας, να μην τα ψάχνετε από δω κι από κει.

 Προσοχή: η παρούσα ανάρτηση περιέχει τοποθέτηση προϊόντων!

 



Εκτέλεση

1.     Eτοιμάζουμε πρώτα τα λαχανικά μας. Πλένουμε τις ντομάτες και τις πιπεριές πολύ καλά.

2.     Κόβουμε καπάκι–φέτα από την πιπεριά και αφαιρούμε τους σπόρους και τις μεμβράνες.

3.     Αφαιρούμε καπάκι–φέτα  κι από την ντομάτα και με κουτάλι, αδειάζουμε σε μπολ τη ψίχα.

4.   Τοποθετούμε αμφότερα σε ένα πυρέξ 'η ταψί. Καλό είναι να γεμίσουμε το γυάλινο πυρέξ (το προτιμώ γιατί πλένεται εύκολα), έτσι ώστε να παραμείνουν όρθιες οι πιπεριές και οι ντομάτες.

 





Πώς θα ετοιμάσουμε τη γέμιση για τα γεμιστά με ρύζι

 

1.     Αφήνουμε τα ζουμιά της ντομάτας και τους σπόρους και βάζουμε στο μπλέντερ τη ψίχα.

2.     Προσθέτουμε τα κομμένα κρεμμύδια (αφού τα καθαρίσουμε) και τα αλέθουμε.



3.     Τα βάζουμε σε μπολ και προσθέτουμε το ρύζι (10 κ.σ. όσα είναι και τα λαχανικά μας).

4.     Προσθέτουμε αλάτι – πιπέρι, τα 3/4 φλ. ελαιόλαδο και ½ κ.σ. ζάχαρη.

5.   Τέλος, ρίχνουμε τα ψιλοκομμένα μυρωδικά (αφού τα πλύνουμε πάρα πάρα πολύ καλά) και ανακατεύουμε καλά. Εδώ προσοχή. Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσουν τα πολλά μυρωδικά, όπως στο μικρό το γιο μου ο οποίος δήλωσε μια άλλη φορά που ετοίμασα το ίδο φαγητό «…ωραία τα γεμιστά ρε πατέρα, αλλά πολύ …πράσινο μέσα, αναγκαζόμουν να τα βγάζω ένα ένα…». Γι’ αυτό, ανάλογα με τους συνδαιτυμόνες σας, επιλέξτε και την ποσότητα των μυρωδικών που θα χρησιμοποιήσετε. Προτιμήστε να αφαιρέσετε τα κοτσάνια από το δυόσμο και ψιλοκόψτε τα φύλλα, ιδιαίτερα αν ο δυόσμος είναι φρεσκότατος και άρα έντονα μυρωδάτος.




6.    Γεμίζουμε τις πιπεριές και ντομάτες κατά τα ¾ και σκεπάζουμε με το αντίστοιχο «καπάκι» τους.




7.     Πασπαλίζουμε με λίγη ζάχαρη και περιχύνουμε το υπόλοιπο ελαιόλαδο.

8.   Γεμίζουμε, σχεδόν μέχρι τη μέση το γυάλινο πυρέξ με νερό, το οποίο παρακολουθούμε μην απορροφηθεί εντελώς.




9.    Ψήνουμε για 1 ώρα και 10 λεπτά στους 180ο C, πάνω κάτω, στην προτελευταία σχάρα.


Αν δούμε ότι ...καίγονται τα "καπάκια", τοποθετούμε αλουμινόχαρτο από πάνω και φυσικά παρακολουθούμε το νερό μη στραγγίσει, βεβαίως βεβαίως.


10.   Αν θέλουμε, προσθέτουμε και πατάτες κυδωνάτες, αν υπάρχει χώρος στο πυρέξ ή το ταψί.


ΥΓ.  Η μ. Ανατολή -η μάνα μου- θυμάμαι έβαζε και λίγες άσπρες σταφίδες, ίσως αντί της ζάχαρης. Εγώ δεν έβαλα γιατί σίγουρα ο μικρός ο γιος μου θα γκρινιάξει πάλι! Α ρε μάνα, που είσαι να σε ρωτήσω αλλά και να με καμαρώσεις. Φυσικά αλλιώς μου τάλεγες, πως οι γυναίκες μαγειρεύουν αλλά δε βαριέσαι....

Ίσως χρειαστεί λίγη παραπάνω ώρα, οπότε ενδιάμεσα έχουμε το μυαλό μας να παρακολουθούμε το ψήσιμο.

 Μετά το τέλος της διαδικασίας, βγάζουμε το πυρέξ από το φούρνο και αφήνουμε να κρυώσει. Μόλις καταφτάσει η οικογένεια στο σπίτι, παραγγέλλουμε φαγητό απ’ έξω γιατί σίγουρα αυτό που φτιάξαμε δε θα αρέσει σε κανέναν :-) 

 Εμένα μ' αρέσει να τα τρώω με τη συνοδεία γιαουρτιού και φυσικά αφού κρυώσουν. Αλλά περί ορέξεως ...κολοκυθόπιτα!



Καλή σας όρεξη.

 

[*] https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=1Xu8ERKHGNg&ab_channel=%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9D%CE%9B

 

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2020

Ο covid-19 – Η Πολιτεία – Εμείς – Οι άλλοι - Τα μέτρα

 Μα και βέβαια τα παιδιά στις καταλήψεις φοράνε μάσκες -αυτές ντε που τους παραχώρησαν στο σχολείο- και τηρούνε όλα τα …πρωτόκολλα προφύλαξης. Το Υπουργείο της Παιδείας και Συναφών…, τα έχει όλα …under control (ελληνιστί).

Μα και βέβαια στις καφετέριες, τα μπαρ, τα καφενεία, τις ταβέρνες οι θαμώνες κρατάνε την …κοινωνική απόσταση, εμ πως. Τα …συναρμόδια Υπουργεία παραμονεύουν.

Μα και βέβαια στα ΜΜΜ όοοολοι/ες φοράνε μάσκες, κρατάνε αποστάσεις, δε συνωστίζονται, προσέχουν, δε βήχουν, δε φταρνίζονται, δεν… Μα και βέβαια το Σύστημα Υγείας αντέχει, οι ΜΕΘ στα νοσοκομεία αφθονούν, το ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό αντέχει…, το Υπουργείο της Υγείας έχει φροντίσει γι’ αυτό.

Μα και βέβαια στις κοινωνικές-μαζικές εκδηλώσεις (γάμους, πανηγύρια, κηδείες…) τηρούνται τα πρωτόκολλα με τους συγκεκριμένους αριθμούς καλεσμένων κτλ. Τι διάολο, μόνοι μας θα παντρευτούμε….

Δεν αφήνουμε, λέω ‘γω, τις χαζομάρες. Το λένε και το φωνάζουν επιδημιολόγοι: Κοστίζουν λιγότερο τα μέτρα πρόληψης παρά τα μέτρα καταπολέμησης …εκ των υστέρων.

 ...βεβαίως λιγότεροι μαθητές στα τμήματα.

…βεβαίως λιγότεροι επιβάτες στα ΜΜΜ και μάλιστα μόνον οι καθήμενοι.

… βεβαίως και χρήση μάσκας και σε εξωτερικούς χώρους, ιδίως σε περιοχές μεγάλου συγχρωτισμού.

…βεβαίως να εξασφαλιστεί σε έναν εργαζόμενο το μεροκάματο για τις 14 υποχρεωτικές ημέρες απομόνωσης, ο οποίος πιθανόν να έχει δέκατα αλλά θα φοβηθεί να το ανακοινώσει στα αφεντικά.

…βεβαίως να φοράμε ΣΩΣΤΑ την κατάλληλη μάσκα, ΟΧΙ τι μάσκες-ασπίδες τάχαμου, ΟΧΙ με το …τσουτσούνι, sorry τη μύτη ήθελα να πω, απέξω!



Γιατί έτσι όπως βαδίζουμε και με τα μυαλά που κουβαλάμε, ακόμα και αν όλες οι κλίνες στα Νοσοκομεία μετατραπούν σε ΜΕΘ, δε θα μας αρκούν, ειδικά τώρα με την επέλαση του χειμώνα. Γιατί ο covid-19 δεν είναι …ακόμα μια παγκόσμια συνωμοσία. Βεβαίως θα κερδίσουν κάποιες φαρμακοβιομηχανίες -και όχι μόνο- από όλη αυτή την πανδημία -όπως άλλωστε συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις. Δεν παύει όμως να είναι μία ακόμη ίωση και όπως γνωρίζουμε, ή μάθαμε, τα εμβόλια για τις ιώσεις και άρα η αντιμετώπισή τους αργούν, καθώς ο ιός, οι ιοί, εύκολα μεταλλάσσονται.

Το νου μας λοιπόν, για να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί όταν και όποτε…. Κυρίως, εφαρμογή των μέτρων –και άλλων μέτρων- για να μη μας ….πάρουνε τα μέτρα!


Κυριακή, 7 Ιουνίου 2020

Το δικό μου...G

Τα κατάφερα. Μπορεί να μου πήρε δυο χρόνια, από την πρώτη φορά, αλλά εν τέλει τα κατάφερα. Α, να την το παινευτώ, ΕΓΩ ήμουν και τα κατάφερα. Θα μου πείτε, οι άλλοι δεν κατάφεραν αυτό που κατάφερες εσύ; Ναι, δε λέω, αλλά ομολογώ -και δεν το λέω εγώ, το λέει όλο το σόι μου- πως το αποτέλεσμα είναι σίγουρα έξοχο, υπέροχο, σωστό καλλιτέχνημα. Φτου μη με ματιάσω. Εξάλλου, όπως λέει και ο Karl Heinrich Marx, χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει. Ήταν η δεύτερη φορά που το επιχειρούσα. Η πρώτη ήταν εντελώς …συμπωματική. Μετά από 41 χρόνια, μπορώ να σας το εξομολογηθώ πως ούτε που το κατάλαβα. Ξέρεις, εκεί που δεν το περιμένεις κι έρχεται απ’ τη γωνία∙ή απ’ τον ουρανό. Ενδεχομένως και από κάποιον ξεχασμένο πελαργό. Ήταν αυτό που λένε στην ινδουιστική φιλοσοφία …ατυχές ευτύχημα.

Φυσικά δεν ήμουν μόνος στην προσπάθεια αυτή. Ααα, η αλήθεια να λέγεται. Με βοήθησε και η σύζυγός μου. Όχι πως έκαμε και πολλά ή σπουδαία πράγματα. Όλο το ζόρι εγώ το τράβηξα. Αυτή καθότανε, για την ακρίβεια ξάπλα ήταν, και περίμενε. Ίδρωνα, ξαναΐδρωνα, αγκομαχούσα και στο τέλος, με ανακούφιση ακούστηκε εκείνο το …άχ, της απόλυτης επιτυχίας. Για του λόγου το αληθές, η επιτυχία της όλης προσπάθειάς μου ταυτοποιήθηκε αργότερα, μετά από 4-5 βδομάδες. Έτσι είναι αυτές οι δουλειές, τρέχεις σήμερα, μάχεσαι, παλεύεις, ιδροκοπάς αλλά τα αποτελέσματα βγαίνουν αργότερα. Κάτι σαν τις Πανελλαδικές ένα πράμα. Πιστεύεις πως πήγες καλά, πως τα κατάφερες, αλλά άμα δεν έρθει ο Αύγουστος (εν προκειμένω ο Ιούνης) δε ξέρεις τι ακριβώς πέτυχες. Και όταν στο ανακοινώνουν, δίνεις κι ένα μπαξίσι, έτσι για τις χαρές. Διότι πέτυχα το σημείο …G!
Και τώρα, αυτό που κατάφερα πριν από 38 περίπου χρόνια, είναι εδώ, δίπλα μου -για την ακρίβεια …από πάνω μου, κυριολεκτικά- και το καμαρώνω, πετυχημένο εργασιακά -κι ας γκρινιάζει που και που- το βλέπω καθημερινά, το περιποιούμαι, το ποτίζω μη μαραθεί, το ταΐζω να μεγαλώσει και προσμένω… -ναι ρε, προσμένω, σε πειράζει; Προσμένω να το δω δισευτυχισμένο και τρις… και τετράκις… γιατί όχι; Γιατί τα χρόνια περνούν, ούτε έχω το κουράγιο να ξαναπροσπαθήσω (σε βλέπω εσένα που μειδιάς ειρωνικά…). Όχι ότι δε μπορώ, αλλά να μόνος δε δύναμαι. Ξέρετε εσείς….
Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια κι επειδή δεν θέλω να γίνω φτωχός –εσύ που ξαναγελάς τι ξέρεις; Έκαμες ποτέ φτωχός για να ξέρεις;- εύχομαι κάθε ευτυχία, πολλές χαρές στη ζωή σου και άσε εμάς  τους …γέρους σου, να λένε και μια κουβέντα παραπάνω. Για το …καλό σου!


Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Στον ουρανό κοιτάμε το …παρελθόν και η …quarante-να


Κάποιος καθηγητής μας έλεγε πως όταν κοιτάμε τον ουρανό, κοιτάμε το παρελθόν. Φυσικά δεν καταλαβαίναμε τι εννοούσε. Θεωρούσαμε πως ήταν ένα …πράμα φιλοσοφικό, μεταφυσικό ή άτοπο και μαγικό. Μας έδωσε λοιπόν το εξής παράδειγμα:
Το φως από τον Ήλιο χρειάζεται μόλις 8 λεπτά για να φτάσει στη Γη.
Άρα όταν κοιτάμε τον Ήλιο (να φροντίσουμε όμως να μην τον κοιτάμε κατάματα, παρά μόνο με προστατευτική μάσκα) βλέπουμε …παρελθόν. Βλέπουμε το Ήλιο πως ήταν πριν 8 λεπτά. Αμέσως ξεκαθαρίστηκε στο μυαλό μας, των παιδιών της εποχής εκείνης, τι εννοούσε …βλέπουμε το παρελθόν.



Να διευκρινίσω κάτι. Ένα αντικείμενο, είτε αυτόφωτο είτε ετερόφωτο, το βλέπουμε, δηλαδή είναι ορατό σε μας, όταν αυτό στέλνει φως, μια ακτίνα φωτός, και διεγείρει το οπτικό μας νεύρο. Αν ψάχνουμε κάτι στο σκοτάδι και δεν το βλέπουμε είναι διότι δεν έρχεται στα μάτια μας φως από το αντικείμενο αυτό, ακόμη και εξ αντανακλάσεως.

Ας σκεφτούμε πως για άλλους πλανήτες, το φως από αυτούς για να φτάσει στη γη, στα μάτια μας χρειάζεται κάποιες γήινες μέρες. Άρα όταν ανασηκώσουμε το κεφάλι και το δούμε, εκείνη τη στιγμή που το βλέπουμε μπορεί και να μην υπάρχει. Μπορεί να το «κατάπιε» μια μαύρη τρύπα, ας πούμε, μπορεί να εξερράγει.

Ελάτε να σκεφτούμε ένα άλλο παράδειγμα. Κάποιο εξωγήινο ον κατοικεί κάπου πολύυυυ μακριά, που για να φτάσει το φως από τη γη σ' αυτόν χρειάζεται κάποια δις χρόνια. Αυτό το ον κοιτάει στον ουρανό και βλέπει τη γη να κατοικείται από ....δεινόσαυρους, ακριβώς λόγω της μεγάλης απόστασης που μας χωρίζει, οπότε της μεγάλης καθυστέρησης του φωτός να ταξιδέψει. Τι είπατε, ουτοπικό σας φαίνεται; Λάθος, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Κατ’ αναλογία, ας πάμε στο Covid-19 και τα τεστ που πραγματοποιούνται. Μάθαμε πια πως ο χρόνος επώασης για τη λοίμωξη από νέο κορωνοϊό Covid-19 είναι 14 ημέρες. Δηλαδή αν σήμερα κάνω το τεστ και είμαι αρνητικός, μπορεί μέσα στις 14 ημέρες να καταστώ θετικός, ενδεχομένως, ασυμπτωματικός. Άρα το τεστ που έκανα σήμερα μου δείχνει …παρελθόν. Δηλαδή τα αποτελέσματα που έχω σήμερα δεν είναι σημερινά, φρέσκα. Είναι μπαγιάτικα. Γιατί κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί τι μπορεί να γίνει μέσα στις επόμενες 14 ημέρες. Να γιατί φωνάζουν όλες/οι πως τούτος εδώ ο κορωνοϊός είναι ύπουλος.



Για την ιστορία: τα παλιά χρόνια η καραντίνα ίσχυε για σαράντα ημέρες. Καραντίνα, εκ του quarante στα γαλλικά ή quaranta στα ιταλικά. Όταν κατέφταναν σε λιμάνια ξένοι ή ακόμη και το πλήρωμα με κάποια υποψία λοιμώδους νόσου, για σαράντα ημέρες τους απέκλειαν σε μεμονωμένους χώρους και μετά τους επέτρεπαν την ελευθερία κινήσεων. Η πρόληψη από τα παλιά χρόνια ήταν ένα ατού στο μανίκι της κοινότητας!


Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...