Σάββατο, 21 Μαρτίου 2020

Οι ειδικοί και οι "ειδικοί"


Για τη σωστή ενημέρωσή σας ακούστε τον δικό μας …ειδικό

Κάποτε, ένας ήταν ο μετεωρολόγος που προσκαλούνταν στην τηλεόραση και τα νέα του καιρού από αυτόν τα μαθαίναμε.
Κάποτε, ένας ήταν ο σεισμολόγος που προσκαλούνταν στην τηλεόραση και τα νέα για ένα σεισμό από αυτόν τα μαθαίναμε.
Κάποτε, ένας ήταν ο συνταγματολόγος που προσκαλούνταν στην τηλεόραση και για τα θέματα άρθρων ή παραβάσεων του Συντάγματος από εκείνον τα μαθαίναμε.
Κάποτε, ένας ήταν ο λοιμωξιολόγος που προσκαλούνταν στην τηλεόραση και τα νέα για έναν ιό ή μια σοβαρή λοίμωξη από εκείνον τα μαθαίναμε.

Κάποτε…
Σήμερα, κάθε κανάλι και …δευτεροκάναλο έχει το δικό του μετεωρολόγο, σεισμολόγο, συνταγματολόγο, λοιμωξιολόγο και τον κάθε είδους …λόγο και από αυτούς μαθαίνουμε τα μύρια όσα και πολλάκις αντικρουόμενα μηνύματα. Πλουραλισμός, κάποιος θα πει. Πολλά τα κανάλια, πολλές και οι ανάγκες για …ειδικούς. Αμ δε, ανταγωνισμός περισσότερο, θάλεγα. Και το αποτέλεσμα ποιο; Να αντιμάχονται επιστήμονες και «επιστήμονες», ειδικοί με «ειδικούς», σοβαροί με «ανόητους» και να έχουμε διασπορά …fake news (για να χρησιμοποιήσω μια φράση του Σωκράτη). Να έχουμε και τους δημοσιογράφους να (αυτό)βαφτίζονται και αυτοί ως «ειδικοί». Κι εμείς οι αδαείς αλλά και ανενημέρωτοι να είμαστε ανάμεσα, οπαδοί του τάδε και του δείνα. Και να μη γνωρίζουμε ποιον να ακούσουμε και κυρίως πώς και τι να πράξουμε. Και γι’ αυτό αδειάζουμε τα ράφια από τα καταστήματα τροφίμων ή τρέχουμε στον καθαρό αέρα για να ανασάνουμε ή φοράμε γάντια και μάσκες για να κυκλοφορήσουμε ή…


Ειδικά, τώρα με την κρίση λόγω covid 19, πού βρέθηκαν τόοοσοι πολλοί τηλε-λοιμωξιολόγοι και άλλοι τόσοι του αναπνευστικού και δε ξέρω κι εγώ τι άλλο; Και πώς ξοδεύουν την ώρα τους στα δελτία των 8 ή σε πάνελ και δεν πάνε στα νοσοκομεία να βοηθήσουν;
Ναι, καλή η σκέψη για την άμεση, εθελοντική ή με κίνητρα ανάκληση συνταξιοδοτηθέντων υγειονομικών (γιατρών, νοσηλευτών). Στο Η.Β. επιτάχθηκαν ακόμα και εργαζόμενοι σε φυσιοθεραπευτικά κέντρα για το σκοπό αυτό. Γιατί όχι και εδώ; Αλλά πρώτα πρώτα ας επιταχθούν οι τηλε-γιατροί. Για την ενημέρωσή μας Ένας αρκεί, ο κος Τσιόδρας αρκεί!



Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2020

Μ’ αρέσει το κόκκινο



Ξέρετε, μ’ αρέσει τρομερά το κόκκινο. Είμαι fun του κόκκινου.



-Κόκκινα τριαντάφυλλα τα λατρεύω. Αφού για να την κατακτήσω …ξέρετε ποια, αγόραζα κάθε μέρα κόκκινα τριαντάφυλλα. Τόσα που με τα λεφτά που πλήρωσα θα μπορούσα να αγοράσω το ανθοπωλείο και την αφεντικίνα του μαζί!
-Κόκκινο κρασί και δη ξηρό, συνοδεία φαγητού. Ελαφρώς γλυκό τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, βελούδινο. Και φυσικά, πάντοτε κεκραμένο, μη μας τη δώσει και στο κεφάλι…. Αφήστε που κάπου διάβασα πως ..όταν ο άντρα πίνει κρασί κόκκινο, χαίρεται η γυναίκα… (ασχέτως αν δεν έχω καταλάβει γιατί).
-Κόκκινο …ξέρετε τι -ωχ με κάνετε να κοκκινίζω- πώς να το πώς …από κάτω.. Αντερστούντ; Μην επιμένετε. Δε μπορώ να το πω…. Φυσικά μ’ αρέσει όταν το φορούν οι άλλες, όχι η …ξέρετε ποια…
-Το κόκκινο φεγγαράκι, ειδικά όταν είμαι με την αγαπημένη μου (ποια; Δεν έχει σημασία ποια; Πωπωωω, μα τι αδιάκριτοι που είστε;) στην αγκαλιά μου…
-Τα κόκκινα αβγά του Πάσχα, το χρώμα που αφήνουν στα χέρια όταν τα πιάνω για τσούγκρισμα αλλά και η ιδιαίτερη γεύση τους. Ίσως επειδή περνάει το χρώμα στο εσωτερικό; Δε ξέρω ακριβώς…
-Τα κόκκινα έντονα βαμμένα χείλη, ιδιαίτερα σ’ ένα κάτασπρο πρόσωπο και η αντίθεση που δημιουργείται. Αφού μου ‘ρχεται να φιλήσω όλες τις γυναίκες που το φορούν, αλλά να, δε μ’ αφήνει η …ξέρετε ποια.
-Ε όχι, μη πείτε πω ξέχασα το αίμα; Τι στο καλό, βαμπίρ είμαι; Αφήστε που, στη θέα του αίματος λιποθυμώ. Αφού όταν πηγαίνω για αιμοληψία προειδοποιώ τις νοσοκόμες σχετικά…
-Τα κόκκινα μάγουλα. Τα λατρεύω. Δείχνουν άτομο ντροπαλό, ευαίσθητο γεμάτο συναισθήματα, σαν κι εμένα …Σου μιλώ και κοκκινίζεις κι έχεις προδοθεί… λέει μια παλιά κινέζικη παροιμία. Όπως αντιλαμβάνεστε (και πιστεύω πως ναι) δε μιλώ για το κοκκίνισμα από πυρετό, ή έκθεση στον ήλιο… Αλλά γι’ αυτό που συμβαίνει όταν απέναντί σου έχεις κάποιο πρόσωπο που, να πώς να το πω, συμπαθείς…
-Το …κακό είναι πως μ’ αρέσει τόοοοοσο πολύ το κόκκινο που θέλω να περνάω τα φανάρια με κόκκινο. Δεν μπορεί να αλλάξει αυτό άραγε; Να σταματάμε στο πράσινο και να φεύγουμε με κόκκινο. Παρακαλώ να το μελετήσουν οι συγκοινωνιολόγοι και να το προωθήσουν.

Μ’ αρέσει το κόκκινο. Αφού τόσο πολύ μ’ αρέσει που …πήρα κόκκινα γυαλιά… πολύ πιο πριν απ’ ότι τα πήρε ο Κραουνάκης. Ε και διότι το κόκκινο χρώμα έχει χαρακτηρισθεί ως το χρώμα του πάθους και του έρωτα, το χρώμα με αφροδισιακές ιδιότητες…. Αφήστε που το κόκκινο ή ερυθρό είναι ένα από τα τρία βασικά χρώματα του ορατού φωτός. Αυτό πού το πάτε;

Δύο κόκκινα ΔΕ μ’ αρέσουν. Το ένα είναι αυτό του επαίσχυντου -ξέρετε ποιου- του …θρύλου τάχαμου. Αφού, ως και οι ταύροι εξαγριώνονται στη θέα του… Πώς να αντισταθώ εγώ; Γιατί; Μα γιατί είμαι …αντι-ολυμπιακός (ωχ, το ξεστόμισα, και συγγνώμη και μετά συγχωρήσεως.. δεν το ξανακάνω)
Και το δεύτερο είναι το κόκκινο της σημαίας του εξ ανατολών γείτονά μας –και κατ’ άλλους φίλους, αδέλφια μας… Γιατί; Μα το ρωτάς; Διότι, χμ….. Δεν έχει γιατί. Διότι έτσι!
Αν ναι, κι ένα τρίτο, να μην το ξεχάσω. Το κόκκινο του …Ερχόμαστε, Πάμε δε θυμάμαι ακριβώς. Αυτού ντε, που μαζεύονται 2-3 και κάνουν σματά σα να είναι 10; Το καταλάβατε; Όχι; Ε τώρα τι θέλετε, να το πώς και να με διαγράψουν  ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του; Α, όχι όλα κι’ όλα. Μέχρις εδώ. Γκέγκε; 

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

ΕληνοΤουρκικά και η ελληνική απάθεια

Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν εὐαγγελίου τὸ ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν!

Η Τουρκία προβαίνει σε γεωτρήσεις στο οικόπεδο τάδε της Κυπριακή ΑΟΖ. Το τούρκικο πολεμικό ναυτικό εμποδίζει έλληνες ψαράδες να πλησιάζουν τα Ίμια. Το τούρκικο Λιμενικό κλέβει δίκτυα ελλήνων ψαράδων. Τούρκικη φρεγάτα διεμβολίζει ελληνική. Η Τουρκία συνάπτει συμμαχίες με Λιβύη καταπατώντας δικαιώματα ελληνικών νησιών. Η Τουρκική αεροπορία παραβιάζει το ελληνικό FIR….

Κι εμείς; Διαμαρτυρίες, Επιστολές, τηλεφωνήματα, παρεμβάσεις σε διεθνείς οργανισμούς και φόρα. Καθολικώς Διαμαρτυρόμενοι εν ολίγοις. Ας κάνουμε κι εμείς κάτι επιτέλους. Τι;


Ας περιορίσουμε τα ταξίδια και τις αθρόες επισκέψεις στην Τουρκία και την Κωνσταντινούπολη ειδικώς για κάποιους μήνες. Ας κάνουμε δύσκολη τη ζωή των Τούρκων φορτηγατζήδων στο Τελωνείο Έβρου με αλλεπάλληλους ελέγχους και ελεγχόμενη καθυστέρηση. Ας περιορίσουμε την εισαγωγή Τούρκικων προϊόντων. Ας σταματήσουμε τη διέλευση μέσω των οδοφραγμάτων στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου για λόγους αναψυχής, χαρτοπαιγνίου κά. Ας κάνουμε κάτι λοιπόν γιατί, θαρρώ πως, αυτή μας η απάθεια είναι που μερακλώνει τους Τούρκους να είναι θρασείς.

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2019

Κάνω ότι κάνει και η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι;


Με ρωτούν φίλοι και γνωστοί «πώς περνάς τη μέρα σου τώρα που είσαι συνταξιούχος, τι κάνεις καθημερινά, πώς διαθέτεις το χρόνο σου;». Τους απαντώ κι εγώ «κάνω ότι κάνει και η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι».



Κάθε πρωί ξυπνώ γύρω στις 7.15 (ας όψεται η καμπάνα της διπλανής εκκλησίας γι αυτό, η οποία μπορεί να βαρά και 40 φορές το ρυθμό, πράγμα που δεν έχω καταλάβει γιατί; Υποτίθεται πως το κτύπημα της καμπάνας είναι για να ειδοποιήσει τους πιστούς και όχι να τους εκνευρίσει –αναφέρομαι στο παρατεταμένο χτύπημα που είναι και ηλεκτρονικό. Αλλά ΘοῦΚύριεφυλακὴν τῷ στόµατί µου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου). Πλένομαι, ντύνομαι και ετοιμάζω τον καφέ στο μπακιρένιο μπρίκι. Φυσικά δε κάνω αυτό που έκαναν οι γυναίκες οι παλιές που ρουφούσαν από τις πίκρες, για να βγαίνουν μέσα απ’ τις χαρές. Ούτε μου παίρνει τρεις ημέρες και τρεις νύχτες να ετοιμάσω τη φωτιά για να δω μέσ’ στο φλιτζάνι… Μόλις λοιπόν φουσκώσει και δημιουργείται το καϊμάκι (δε σας λέω τι καφέ πίνω που καν σκάσετε…) το αδειάζω στην κούπα (κουπάτο Λουμίδη προτιμώ) και ανάβω το τσιγαράκι. Μα τι λέω, αφού δεν καπνίζω, δεν κάπνισα ποτέ…
Γουλιά γουλιά τον πίνω, μα της καρδιάς μου τις φωτιές με τίποτα δεν σβήνω (όπως τραγουδούσε κι ο Σώτος) και  ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στο μπαλκόνι της απέναντι να δω τι κάνει. Τελειώνω τον καφέ και βγαίνω στη βεράντα να πάρω σβάρνα να καθαρίσω τα κάγκελα (αφού το κάνει κι η γειτόνισσα στο απέναντι μπαλκόνι). Καθημερινή δουλειά με κρύο ή με καύσωνα. Βγάζω τα μαξιλάρια, σεντόνια, κουβέρτες και τα τινάζω (αφού το ίδιο κάνει και η γειτόνισσα στο απέναντι μπαλκόνι∙φυσικά με τρόπο συντονίζομαι να μη τινάξω και να -λέμε τώρα- λερώσω τη δική της βεράντα). Τελειώνω και με το τίναγμα και με τη σκούπα καθαρίζω και μετά σφουγγαρίζω τη βεράντα (αφού το ίδιο κάνει και η γειτόνισσα στο απέναντι μπαλκόνι). Έτσι ολοκληρώνω τις …εξωτερικές δουλειές (για τις εσωτερικές δουλειές δε σας λέω …αφού δε βλέπω και δε με βλέπει η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι).
Κοιτάζω το μενού (ναι, έδωσα εντολή στην οικογένεια να μου έχει έτοιμο το μενού της εβδομάδας∙εμ τι, πάιζουμε;). 
Αν χρειαστεί, βγαίνω έξω για ψώνια (όχι δεν ντύνομαι με τα καλά μου γιατί στα ψώνια δε συναντώ τη γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι∙ίσως στέλνει τον άντρα της για τα ψώνια. Για να είμαι ειλικρινής, δε ξέρω αν έχει άντρα…).
Γυρίζω σπίτι και ανοίγω το λαπ τοπ για να βρω συνταγή (τον Πετρετζίκη δεν τον έχω και σε πολύ εκτίμηση γιατί προτείνει συνταγές-αχταρμάδες, χαρμάνι σε λέω, ενώ εμένα μ’ αρέσουν τα παλιά παραδοσιακά φαγητά, αμόν τη γιάγια, που λεν κι οι Πόντιοι). Φυσικά δε ξέρω τι προτιμά και πώς μαγειρεύει η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι. Νοου πρόπλεμ, καθώς Περί ορέξεωςκολοκυθόπιτα (ή κυπριαστί, κολοκοτή). Ένα είμαι σίγουρος, πως μαγειρεύομαι πάνω κάτω τη ίδια ώρα (αφού ακούω να λειτούργει και ο απορροφητήρας της γειτόνισσας από το απέναντι μπαλκόνι).
Την τηλεόραση δεν την ανοίγω για τα πρωινάδικα (όπως κάνει η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι, αφού την ακούει πόσο δυνατά την ανοίγει). Προτιμώ το ραδιόφωνο και δη το Δεύτερο…με τα τραγούδια της παρέας…, όπως με παροτρύνει κι η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Μ’ αυτά και με τούτα, πάει το πρωινό, έρχεται το μεσημέρι και μαζεύεται η οικογένεια. Από δω και πέρα, ίσα με το βράδυ, κάνουμε διαφορετικά με τη γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι.
Ρε σεις, τελικά μήπως τελικά, η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι, καθημερινά κάνει ότι κάνω εγώ;

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2019

Επίσημα και …ανεπίσημα


   Αυτό το επίσημα και ανεπίσημα έχει καθιερωθεί σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και στις …εποχές. Τι εννοώ; 1 Σεπτέμβριου οι περισσότεροι ευχόμαστε «καλό φθινόπωρο» μιας και ο Σεπτέμβρης είναι ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου. Ανεπίσημα βεβαίως. Γιατί, από πλευράς Αστρονομίας, σήμερα το πρωί της  Δευτέρας 23 Σεπτεμβρίου 2019 -και ακριβώς στις 10:51 ώρα Ελλάδας- μπαίνει και επίσημα το φθινόπωρο στην Ελλάδα (σε όλο το βόρειο ημισφαίριο). Αντίθετα, στο νότιο ημισφαίριο ξεκινά η άνοιξη.
   Τι συμβαίνει λοιπόν κατά την ισημερία; Ο Ήλιος λάμπει κάθετα πάνω από τον Ισημερινό της Γης, με τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας να είναι περίπου ίδια σε οποιοδήποτε σημείο της γήινης επιφάνειας. Η ισημερία συμβαίνει στις 20 Μαρτίου και 22 Σεπτεμβρίου.
   Στο βόρειο ημισφαίριο η νύχτα θα μεγαλώνει συνεχώς έως το χειμερινό ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου. Στη συνέχεια, η ημέρα μικραίνει και η νύχτα μεγαλώνει, ώσπου η νύχτα να φθάσει στο ζενίθ της κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο της 22ας Δεκεμβρίου. Το αντίστροφο θα συμβαίνει στο νότιο ημισφαίριο
  Τόσο οι ισημερίες όσο και τα ηλιοστάσια συμβαίνουν από δύο φορές τον χρόνο και σηματοδοτούν την έναρξη των εποχών του έτους.
   Η «ίση μέρα - ίση νύχτα», όταν δηλαδή o Ήλιος φτάνει στα ισημερινά σημεία, συμβαίνει μόνο στους τόπους που βρίσκονται ακριβώς πάνω στον γήινο Ισημερινό. 

Στο βίντεο της NASA, η εναλλαγή των εποχών από το Διάστημα. Οι ισημερίες και τα ηλιοστάσια είναι εμφανή.

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...