Χαρμόσυνη η ημέρα της Απελευθέρωσης, ναι αλλά ποιάς απελευθέρωσης;

"Εξήντα έξι χρόνια πέρασαν, δύο γενιές μεγάλωσαν και δημιούργησαν, από τη 12η Οκτωβρίου 1944, την ημέρα που αποχώρησαν οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής και απελευθερώθηκε η Αθήνα. Η χαρμόσυνη εκείνη ημέρα, ημέρα ελπίδας ύστερα από τα ερείπια των πολέμων, όταν ανέμισε και πάλι η Γαλανόλευκος, εορτάσθηκε χθες στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, με παρέλαση ευζώνων και νέων...." διαβάζω στη λεζάντα της φωτογραφίας από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Ανρωτιέμαι αν ποτέ απελευθερωθήκαμε. Γιατί μπορεί τότε πράγματι να αποχώρησαν οι γερμανοί και να υψώθηκε η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη, αλλά από την επόμενη η Ελλάδα ήταν, μια στα χρέη βουλιαγμένη, μια με τους βόρειους και ανατολικούς γείτονές της μπλεγμένη, μια με τις Μεγάλες Δυνάμεις εξαρτημένη και μια στον εμφύλιο αλληλοσπαραγμένη. Και φτάνουμε μέχρι σήμερα με τους Επενδυτικούς Οίκους και Ομίλους να μας καταδυναστεύουν -με τη ...βοήθεια εγχώριων "δυνάμεων"- την δε Τρόικα να μας διευθύνει-κατευθύνει. Αν αυτό λέγεται απελευθέρωση, τότε  όχι μόνο να γιορτάσω την απελευθέρωση αλλά να φωνάξω δυνατά: Ζήτω η Απελευθέρωση!!!

ΥΓ. τα ίδια και χειρότερα συνέβησαν και στην ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13 Οκτ. 2010

Πρωταπριλιά και εθνική επέτειος στην Κύπρο

Πρωταπριλιά σήμερα και για μας τους κυπραίους σημαίνει κάτι διαφορετικό από …ψέματα. «Ήταν 1η Απριλίου της ΕΟΚΑ η αρχή …» λέει και το γνωστό πατριωτικόν άσμα, δηλαδή γιορτάζουμε (εθνική γιορτή και αργία στην ιδιαίτερη πατρίδα μας) τον ξεσηκωμό κατά των άγγλων κατακτητών. Μόλις τώρα ξεφυλλίζοντας και την κυπριακή εφημερίδα Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, διάβασα στην πρώτη σελίδα για …« 'Γκουαντάναμο' των Εγγλέζων με τους πολιτικούς κρατούμενους του ’55 και τις μαζικές φυλακίσεις, φρικτά βασανιστήρια και άθλιες συνθήκες διαβίωσης ως απάντηση της αποικιοκρατικής Αγγλία στον απελευθερωτικό αγώνα…». Ο αριθμός για τα κυπριακά δεδεομένα μέγα, 3361 Έλληνες της Κύπρου κρατήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ανά την Κύπρο, χωρίς δίκη. Στην 3η σελίδα της ίδιας εφημερίδας διάβασα για τη «…συντήρηση της θηλιάς του θανάτου στα Φυλακισμένα Μνήματα… και για τα συναισθήματα δέους και θαυμασμού, τιμής και ευγνωμοσύνης που διακατέχουν όποιον βρεθεί μπροστά από αυτό το θυσιαστήριο…».

Με την ευκαιρία αυτή θυμήθηκα την πρόσφατή κάθοδό μου στην Κύπρο και την επίσκεψή μου σε λημέρια της ΕΟΚΑ και στα κρατητήρια των εγγλέζων στο χωριό Κοκκινοτριμιθιά. Δε θα γράψω κάτι αλλ' ούτε θα ανεβάσω φωτογραφίες από μέρη γνωστά και χειλιειπωμένα, όπως τα Φυλακισμένα Μνήματα στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, ή το Μουσείο Αγώνα, κοντά στην Αρχιεπισκοπή. Παρά μόνο για μέρη άγνωστα ή ...άβατα.

Πανοραμική άποψη του χώρου των κρατητηρίων της Κοκκινοτριμιθιάς

Στάθηκα με τη φωτογραφική μου μηχανή και απαθανάτισα στιγμιότυπα τα οποία σκέφτηκα να παρουσιάσω αντί οποιουδήποτε …λογυδρίου γι αυτήν την επέτειο. Περιττό να σας πω πως η συγκίνηση που με διακατείχε ήταν τεράστια.

Κατηφορίζοντας προς Πάφο, σε μια στροφή βλέπω μία Επιτύμβια Στήλη, σταματώ και διαβάζω...

και στη συνέχεια ανηφορίζω πεζός ένα χορταριασμένο μονοπάτι που με οδηγεί...

Σε μια επόμενη διαδρομή μου επισκέφθηκα το Μοναστήρι του Μαχαιρά, όπου και το κρησφύγετο το Γρηγόρη Αυξεντίου, του επονομαζόμενου και "Σταυραετός του Μαχαιρά"

Σε λόφο απέναντι από το μοναστήρι, ένα τεράστιο σε όγκο και ύψος μνημείο απεικόνιζε τον Σταυραετό του Μαχαιρά, ενώ στη βάση του υπήρχε το γλυπτό που παρίστανε την καμένη σορό του ήρωα, έτσι όπως βρέθηκε στο παρακείμενο κρυσφήγετό του.

Σε χώρο της Μονής, έξω και δίπλα από αυτήν, υπάρχει Μουσείο Αγώνα της ΕΟΚΑ, στην αυλή του οποίου δεσπόζει ο τεράστιος ανδριάντας του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Γυρίζοντας από Τρόοδος, σκεφτηκα να περάσω από την Κοκκινοτριμιθιά, εκεί όπου υπάρχουν τα κρατητήρια στα οποία ...φιλοξενήθηκαν από τους Άγγλους, κύπριοι αγωνιστεές και μη. Η  είσοδος ήτνα κλειστή και η εγκατάλειψη του χώρου είναι προφανής στις φωτογραφίες. Τέτοιοι χώροι-μνημεία, σε άλλες χώρες, δυτικές μα και ανατολικές ή πρώην ανατολικές, λειτουργούν, συντηρούνται και είναι επισκέψιμοι. Στο Βερολίνο, στο Νταχάου κι αλλού. Εδώ άραγε γιατί;

Εδώ τελειώνει το αφιέρωμά μου στην 1η τ' Απρίλη, που μόνο ψέματα δεν είπαμε στην Κύπρο, εκείνη τη χρονιά του 1955. Απ' ότι φαίνεται, είναι η μοίρα του ελληνισμού κάποιοι αγώνες που ξεκίνησε να μην έχουν τελειωμό. Ο Ελλαδικός ελληνισμός ξεσηκώθηκε το 1821 μα ακόμα και σήμερα, ο αγώνας για λευτεριά (ακόμα και από αυτά τα ...σπρέντς) συνεχίζεται. Το 1955 ο κυπριακός ελληνισμός ξεσηκώθηκε κατά των άγγλων για λευτεριά, μα ίσαμε σήμερα, λευτεριά δεν είδαμε και ο αγώνας συνεχίζεται. Είθε κάποτε να αναφωνήσουμε πως ο αγώνας, επιτέλους δικαιώθηκε!

6 Ιουλίου 1980. Ωχ, ωχ....

Είμαι στο σχολείο -ναι, ακόμη είμαι στο σχολείο και εργάζομαι σε συνθήκες …καύσωνα, για τις ανάγκες των τελειοφοίτων και αποφοίτων προκειμένου να καταθέσουν τα μηχανογραφικά τους δελτία- και ακούω το κινητό μου να βαράει …συναγερμό. Τρέχω και βλέπω μια υπενθύμιση «επέτειος γάμου». Ωχ, το είχα ξεχάσει τελείως και εντελώς, αλλά τουλάχιστον το είχα αποθηκεύσει προ …αμνημονεύτων χρόνων στο ημερολόγιο και να, αυτό δε με πρόδωσε –σ’ ευχαριστώ αγαπημένη εταιρεία για την τεχνολογία που μου χάρισες ή μήπως δεν έχω ΝΟΚΙΑ;

Κλείνω 29 έτη συνεχούς και αδιαλείπτου γάμου μετά της ομόκλινης …φλούφλαινας -κατά κόσμον Μεταξίας, επί το ακριβέστερον Μεταξιάς, Σούλας κατά τους δικούς της. Ο ένας και μοναδικός μου ...γάμος*. Το λέω γιατί χτες, ένας φίλος από αυτούς που λέμε αδελφικούς -κολλητούς σήμερα ή αυτοκολλητάκια- παντρεύτηκε για τρίτη φορά. Ο αθεόφοβος. Την πρώτη τη χώρισε –«ασθένεια» παιδικής ηλικίας ονομάστηκε-, τη δεύτερη την έχασε –μοιραίο της ζωής συμβάν- και την τρίτη …φτου, φτου, φτου μην τους ματιάσουμε. Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας.

Γνωριστήκαμε με τη Μεταξιά το ’79 στο …ΠΡΟΠΟ -απασχολούμασταν, φοιτητές όντες, στον ΟΠΑΠ ως διαλογείς. Αυτή πέτυχε 13άρι• εμένα!! Εγώ πέτυχα …αυτήν!! Δεν προλάβαμε να γνωριστούμε και τσουπ, ένα κουτσούβελο …βρέθηκε στην κοιλιά της -γεια σου Χρηστάρα μας. Πάσχα του ‘80 αρραβωνιαζόμαστε και ανταλλάσσουμε τις βέρες του …πατέρα και της μάνας μου• πού λεφτά και χρόνος για να παραγγείλουμε. 6 Ιούλιου 1980 και ώρα 6 μ.μ. -ντάλα μεσημέρι-παντρευόμαστε στον Άγιο Δημήτριο Δομενίκου Λαρίσης.

Οκτώβρη ‘80 διορίζεται η Μεταξιά -εγώ επί πτυχίο φοιτητής-, Νοέμβρη γεννιέται ο Χρήστος -το …κουτσούβελο που σας έλεγα… Τον Ιούνη ’83 γεννιέται και ο Γιώργος -και γι αυτόν σας έλεγα τις προάλλες, στο νέο Μουσείο Ακρόπολης (αλήθεια, πήγε κανείς σας, το είδε, του μίλησε, ψώνισε κάτι;). Εγώ, δε θυμάμαι καλά, αιώνιος φοιτητής μου φαίνεται! Τέλος πάντων.

25 χρονών εγώ, 21 η Μεταξιά. Καταλαβαίνεται τώρα, μεγαλώσαμε μαζί με τα παιδιά μας σε διαμέρισμα 45 τ.μ. -Δευκαλίωνος 48 στα Κ. Πατήσια- με τη συνδρομή των γονέων φυσικά. Αγοράζαμε τα έπιπλα ένα ένα. Για να χωρέσει το πλυντήριο …πετάξαμε την πόρτα της κουζίνας. Αλλά, και τραπεζώματα κάναμε στο 45άρι διαμέρισμα, και πάρτι γενεθλίων διοργανώναμε και φιλοξενούμενους δεχόμαστε. Και χωράγαμε μια χαρά. Τώρα τα 200 τ.μ. δε μας χωράνε… Φυσικά, κάπως βιαστικά μας τα ‘φερε η ζωή -ε, ρε μάνα, αλλιώς μου τάλεγες, αλλιώς μου παρουσίαζες τον έγγαμο βίο- αλλά ούτε μετανιώσαμε, καλά πήγαμε και καλά είμαστε μέχρι σήμερα, εμείς και τα παιδιά.

29 χρόνια έγγαμου βίου. Με τα κουτσά και τα στραβά• τα δικά της :-) !! Με τις γκρίνιες -από τη μεριά της- μα και τις γλύκες -από τη μεριά μου :-) !! Με τις ευτυχισμένες μέρες -τις πιο πολλές- μα και τις μέρες δυστυχίας - τις λιγότερες. 29 χρόνια αδιαλείπτως.. Πώς άντεξα, αναρωτιέμαι κάθε χρόνο τέτοια μέρα. Είμαι εγώ και άντεξα, μονολογώ. Οσιομάρτυς ..φλούφλης -να θυμηθώ να κοιτάξω στο εορτολόγιο πότε γιορτάζω. Αλλά δεν έχει παράπονο από μένα, ούτε κι εγώ• από μένα :-) !! Αφού υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως στα 30χρονα του γάμου μας -του χρόνου δλδ- θα της κάνω ένα μεγάλο δώρο• θα την πάω ταξίδι στην Αυστραλία, σε κάποιους συγγενείς της, που το ‘χει καημό. Και στα 60χρονα του γάμου μας, θα της κάνω ένα ακόμη μεγαλύτερο δώρο• θα πάω να τη φέρω!!

*Και λίγα λόγια για το γάμο (ελπίζω να μη με διαβάσουν οι γιοι μου και αποφασίσουν να μείνουν ανύμφευτοι)

Ο γάμος είναι μία σεξουαλικά μεταδιδόμενη - ανίατη - παραίσθηση του ανδρικού εγκεφάλου (άνω) με σοβαρές επιπτώσεις στην οικονομική του κατάσταση. Παρουσιάζει τα εξής συμπτώματα: ο ανδρικός εγκέφαλος (ο άνω) νομίζει πως με το γάμο θα έχει τζάμπα σεξ, κάτι το οποίο ισχύει (για τους φίλους του γαμπρού)!
Σύζυγος είναι το έτερο πρόσωπο με το οποίο τελείται ο γάμος. Ασχέτως φύλου, είναι το πρόσωπο που σου συμπαραστέκεται στα προβλήματα που δεν θα είχες αν εξ αρχής δεν είχες παντρευτεί. Δεν έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης πέρα από το να μεγαλώνει τα παιδιά που η ίδια ήθελε και τώρα βρίζει τον σύζυγο που της τα φόρτωσε. Συνήθως στην συσκευασία περιλαμβάνεται και η μάνα της (πεθερά) η οποία έχει την απαράμιλλη ικανότητα να προκαλεί τάσεις αυτοκτονίας
Ο πρώτος ιός του γάμου που καταγράφηκε από τους επιστήμονες ήταν αυτός του "λόγου". Κατά τη διάρκεια του "λόγου" όλα είναι μέλι γάλα και το σεξ είναι άφθονο. Ο "λόγος" είναι το πρώτο σοβαρό σύμπτωμα του γάμου, που συνήθως ακολουθείται από τον "αρραβώνα". Συνήθως σ' αυτό το δεύτερο στάδιο της επώασης του ιού, η ασθένεια μπορεί να καταπολεμηθεί, γιατί τότε αρχίζουν να γίνονται εμφανή τα σημάδια της και η σταδιακή μείωση του σεξ.
Πρόκειται για σεξουαλικώς μεταδιδούμενο νόσημα (ΣΜΝ), γιατί κάποια θηλυκά επιμένουν να παντρευτούν μετά το σεξ. Αναστολέας του ιού είναι η μαμά του αρσενικού, η οποία αποτελεί τον πιο καλό εξωτερικό παράγοντα, εφόσον προκαλεί αναδιάταξη του εγκεφάλου της γυναίκας ενώ διάσημη θεραπεία του γάμου στα πρώτα του στάδια είναι η "Στροφή" (βλέπε στρίβειν δια του αρραβώνος) .

Πηγή: φρικηπαίδεια

Υ.Γ. Αντί ευχών, λουλουδιών και δώρων, σας παρακαλώ να καταθέσετε το χρηματικό ποσό στην Ε.Κ.Α. (Ένωση Καταπιεσμένων Αντρών) (κάντε κλικ)

Χριστός Ανέστη και Αληθώς Ανέστη

Χριστός ανέστη και όσοι βλέπετε κουτάκια, μην ανησυχείτε, η οθόνη σας δεν τα ‘παιξε• η γραμματοσειρά γαρ πολυτονική!

«Μέ τό χαρμόσυνο αὐτό μήνυμα τῆς ζωῆς καί τῆς ἐλπίδος χαιρετίζει αἰῶνες τώρα ἡ Ἐκκλησία τούς πιστούς της. Ὁ σαρκωμένος Λόγος, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός νίκησε τόν θάνατο, χαρίζοντας νέες προοπτικές, δίδοντας νόημα καί πνοή στά ὁράματά μας, ὑπενθυμίζοντας τήν ὑπεροχή τοῦ φωτός ἔναντι τοῦ σκότους.
Μέσα σ' αὐτό τό σκοτάδι, ἡ ἀμαυρωμένη ἀπό τήν ἁμαρτία εἰκόνα ἑκάστου ἀνθρώπου ἀλλοιώνεται καί ταυτίζεται μέ τήν ἀπώλεια καί τό μῖσος. Αὐτή τήν εἰκόνα ἔρχεται καί μεταμορφώνει ὁ Ἀναστημένος Χριστός. Μεταμορφώνει ὅλους μας καί τόν καθένα χωριστά. Μᾶς προσκαλεῖ νά ὑπερβοῦμε τά τείχη τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς προσωπικῆς αὐταρέσκειας, δείχνοντάς μας τό φωτεινό μονοπάτι τοῦ ἐμεῖς καί ὄχι τοῦ ἐγώ.
Μέσα σ' αὐτό τό φῶς τό ἄτομο συναντᾶ τήν προσωπική του ἔκφραση, πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν συνάντηση τοῦ Θεοῦ μέ τήν προσφορά μας στό πρόσωπο κάθε ἄλλου, κάθε ξένου, ἀνεξαρτήτως γλώσσας, χρώματος, θρησκείας καί πολιτισμοῦ. Ἡ πατρίδα μας βιώνει σήμερα αὐτή τήν πρόκληση. Καλεῖται νά ἀποδείξῃ τήν μακραίωνη ἱστορία της, τόσο στήν κοινωνική ἀνάπτυξη, ὅσο καί στήν οἰκογενειακή καί προσωπική. Τά σύννεφα τῆς ἐπερχόμενης οἰκονομικῆς κρίσης μπορεῖ νά σκεπάζουν τίς προοπτικές καί τό μέλλον πολλῶν ἀδελφῶν μας, βαθύτερη κρίση, ὅμως, ζοῦμε, ὅταν συνεχίζουμε τήν προκλητικά ἀδιάφορη στάση μας πρός τόν ἄλλο. Ἀναρωτηθήκαμε ἄν ὁ ἀναστάσιμος αὐτός χαιρετισμός «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ» σημαίνει ἀνάσταση καί γιά τόν διπλανό μας; Ἐκεῖ, ἀδελφοί μου, ἄς δείξουμε τήν μεγαλοψυχία μας. Ἐκεῖ ἄς δείξουμε τή διαχρονικότητα τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος. Ἐκεῖ ἄς δείξουμε τήν οὐσιαστική πίστη μας στόν Θεό καί ὄχι τήν ἐπιδερμική μας προσέγγιση σ' ἕνα ὄμορφο ἔθιμο».

Απλά, λιτά, λακωνικά, σοφά, ανθρώπινα και σύγχρονα τα λόγια του Αρχιεπισκόπου από το Αναστάσιμο Μήνυμα του για το 2009.

Χριστός Ανέστη αδέλφια, γιατί αυτή είναι η ευχή των ημερών και όχι το ..πανταχού παρόν Χρόνια Πολλά, επειδή ντρεπόμαστε για το πρώτο. Χριστός Ανέστη η προσφώνηση και Αληθώς Ανέστη η αντιφώνηση, αλλιώς δεν έχει νόημα να γιορτάζουμε το Πάσχα και την Ανάσταση. Γιατί το Πάσχα και η Ανάσταση, δεν είναι ένα ακόμη έθιμο, μια ακόμη αργία. Εορτών εορτή και πανήγυρις εστί πανηγύρεων. Και όσοι δηλώνουν άθεοι ή άθρησκοι, τίμιο και σωστό είναι αυτές τις μέρες που δε γιορτάζουν, να μην εκμεταλλεύονται την αργία παρά να συνεχίζουν να εργάζονται. Αμ΄ έπος αμ΄ έργον. Λιγοστά και πικρά τα λόγια από το αναστάσιμο μήνυμα του phlou...flis. Για να αποδώσομεν τα καίσαρος καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Αλλιώς, ακόμα μια φορά υποκρινόμαστε και καιροσκοπούμε!

ΥΓ. Την μαύρη επέτειο της 21ης του Απρίλη, της κατάλυσης της δημοκρατίας, την προσπερνάω. Οι μνήμες και τα αποτελέσματα αυτής βαθειά χαραγμένα μέσα μου την διαγράφουν ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ! Εξάλλου, τόσοι άλλοι θα αναφερθούν σ' αυτήν, εγώ τι να προσθέσω;

Γιορτάσαμε την 25η Νοέμβρη 1821 ή μήπως τα 'χω χαμένα;

25 Νοέμβρη 1821. Τότε που μια ομάδα φοιτητών, ντυμένοι άλλοι τσολιάδες και άλλοι με χλαίνες, τα έβαζαν με το Μουσολίνι κατά του τούρκικου φασισμού και του χουντικού ιμπεριαλισμού. Που αργότερα , αυτή η ομάδα των μελών της Φιλικής Εταιρείας, από δυο έγιναν τρεις και στο τέλος κατέληξαν χίλιοι δεκατρείς. Αφού έδωσαν το νενομισμένο όρκο μπροστά στη σημαία της επανάστασης (την οποίαν φύλαγαν τα μέλη της ΠΑΣΠ) -αναφωνόντας "ή ταν ή επί τας"- στα βουνά της Πίνδου με τις ευλογίες του Π.Π. Γερμανών, με οπλαρχηγούς τον Κωλέττη -τον οποίον πολεμούσε ο Κολοκοτρώνης για να του πάρει την εξουσία- μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη και τον Αλ. Παναγούλη, έτρεψαν σε φυγή τους Ιταλούς από το Σούλι και τα Ψαρά, κατάσφαξαν χιλιάδες τούρκους μεχμετζίκ στα αλβανικά σύνορα, εκεί στα κακοτράχαλα τα βουνά, με όπλο το σουραύλι κι έναν ζουρνά (και τότε οικονομική κρίση υπήρχε και η χώρα μας ήταν υπό επιτήρηση• τα αφεντικά άλλαξαν, απλώς). Τότε που σύσσωμος ο καταπιεζόμενος από τα φορολογικά μέτρα της Ενωμένη Ευρώπης λαός μας, μετέτρεψε τη σπίθα πυρκαγιά και σε πέλαγος τη στάλα... Τα παιδιά της Ελλάδος τα παιδιά, παρέταξαν τα σπαθιά τους απέναντι στο τανκ που εντολή πήρε από τον Μπερλουσκόνι να σπάσει την πύλη του Αξιού, στο κρησφύγετο στα στενά των Θερμοπυλών ώσπου ο Εφιάλτης έδειξε το δρόμο στους Ιρανούς για να κατασκευάσουν αγωγό πετρελαίου και να σπάσουν το εμπάργκο του Αλή πασά των Ιωαννίνων που μόνη έγνοια είχε να εκδιώξει τους αλπινιστές εισβολείς εξ Ιταλίας ορμώμενοι, δεξί χέρι της ξενοκίνητης χούντας των συνταγματαρχών. Εκεί που ο Αθανάσιος Παπαφλέσσας με τους τριακόσιους της Βουλής του Λεωνίδα -και κάτι λίγους τσολιάδες από το Προεδρικό Τάγμα του Εθνικού Κήπου- φώναζαν με ντουντούκες «Κάτω η Χούντα του ΠαΣοΚ, λευτεριά στους φυλακισμένους του Γκουαντάναμο» και ορμώντας κατά των γερμανοιταλών εισβολέων με δόρατα, σπαθιά και τη σάρισα, υπό την αρχηγία του Μεγαλέξανδρου, καβάλα στον Ψαρή (αφού οι σκοπιανοί διεκδικούν ακόμη και τον Βουκεφάλα). Τα βουνά και τα λαγκάδια αντιλαλούσαν «Ψωμί, παιδεία, Ελευθερία» από τους ακρωτηριασμένους από τα κρυοπαγήματα φαντάρους μας, ενώ η Σοφία Βέμπο φώναζε «Αέρα» για να φουσκώσουν τα πανιά των Ελλήνων του Αγαμέμνονα, ο οποίος έτοιμος ήταν για την εκστρατεία του στη Αία, για να παραλάβει και να επιστρέψει το Χρυσόμαλλο Δέρας στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης;;;;;;;;;;;;;;;;

Ωχ, μα τί λέωωωω ο τρελός; Όχι, δεν είμαι πιωμένος -εξάλλου ένα ουζάκι στα …τέσσερα τι μπορεί να σου κάνει• το μυαλό δε μπορεί να σαλέψει. Όχι, δεν είμαι υπό την επήρεια ουσιών ή οινοπνευμάτων• ούτε καν …εξωτικών πνευμάτων. Όχι, δε μασώ φύλλα δάφνης αλλ’ ούτε εισπνέω καπνό σαν την Πυθία• ούτε καν καπνιστής δεν είμαι. Τα ‘χω τετρακόσια -εντάξει, μια επίσκεψη από τον Alzheimer την είχα προ καρού, οπότε τάχω ...350- και πνευματική άνοια ακόμη δεν έχω. Δεν είμαι εμπύρετος και δεν έχω κάποιο άλλο παθολογικό ή ιολογικό σύμπτωμα. Απλώς τα ‘χω λίγο …μπερδεμένα. Τόσες εθνικές γιορτές γιορτάζουμε -τόσες εθνικές ήττες θάλεγαν οι πικρόχολοι- (25 Μάρτη, 28 Οκτώβρη) και αν προσθέσουμε και 2-3 άλλες σχολικές αργίες (17 Νοέμβρη, Τριών Ιεραρχών κ.ά.) συν τη γιορτή του πολιούχου ή της απελευθεύρωσης της πόλης, ε δύσκολο το ‘χει ένα μυαλό να μπερδευτεί; Και αν μπερδεύεται το δικό μου μυαλό, τι να πει το υπό …κατασκευήν μυαλό ενός παιδιού. Προετοιμασίες γιορτών, εκδηλώσεις, παρελάσεις, ομιλίες, καταθέσεις στεφανιών και άλλα σχετικά. Ουφ, κουράστηκα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, μπερδεύτηκα. Και απορίαν έχω: γιατί γιορτάζουμε τόοοσες πολλές γιορτές. Ακόμα, γιατί να έχουμε δύο εθνικές γιορτές (στην ιδιαίτερή μου πατρίδα, προσθέστε άλλες κάνα δυο ακόμα εθνικές, όπως η 1η του Απρίλη); Έχω την εντύπωση πως μία είναι αρκετή αλλά και ικανή να μας προκαλέσει εθνικό ρίγος, να μας συγκινήσει, να μας αναπτερώσει το χαμένο ηθικό, να μας …ανεβάσει γενικώς. Και αυτή, πιστεύω πως είναι η γιορτή της 25ης Μαρτίου, της κατά σύμβασην ημερομηνίας έναρξης του απελευθερωτικού αγώνα, της εξέγερσης αυτής που σηματοδότησε την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Μία και καλή. Μα νομίζω πως και στις υπόλοιπες χώρες, κάτι παρόμοιο κάνουν. Ε, τι λέτε;

Μάνος αλλά όχι ...μόνος

Άρχισα να βλέπω πως η Πατρίδα μου δεν είναι τόσο τίμια και καθαρή και αποφάσισα να έχω τα μάτια μου ανοιχτά. (…) Και ΚΥΠ και Ασφάλειες και χαφιέδες και άπειρα ψέματα. Μόνο που εμείς τα χρωματίζαμε με γαλάζια εθνικοφροσύνη και γαλανόλευκη πατριδοκαπηλία, ενώ αυτοί με πράσινο λαϊκίζοντα σοσιαλισμό. Εμείς για το έθνος. Αυτοί για το λαό. Ποια η διαφορά; (...) Στερούμεθα ιδεολογίας. Στερούμεθα στόχων. Στερούμεθα περιεχομένου. Και προπαντός στερούμεθα σύγχρονης σκέψης. (...)

Τι να γράψω τώρα εγώ γι’ Αυτόν; Πώς ήταν καραμανλικός, άθεος, δεξιός, αναρχικός, κίναιδος, συνθέτης, μουσικός κριτικός, ΕΠΟΝίτης, αντιστασιακός, αστός, αντιαυριανιστής, άθρησκος, έλληνας,…; Ήταν απ’ όλα ή και τίποτε από αυτά. Ένα είναι σίγουρο, η παρακαταθήκη που μας άφησε είναι μεγάλη, τεράστια. Πόσοι του μοιάζουν; Πόσοι μπορούν να συγκριθούν μαζί του;

Χατζηδάκιαμ’ Θοδωράκιαμ’ εσείς τρώτε και πίνεται κι εμένα με τρώει η αρκούδα, τραγουδούσε ο Σαββόπουλος, με παράπονο. Τι να εννοούσε ο Νιόνιος άραγε;

Λοιπόν, αποφάσισα, τίποτε δε γράφω. Δε χωράει η σελίδα. Ήταν απλά ο κος …www.hadjidakis.gr/. Δηλαδή, ο κος ...παγκόσμιος (www) έλληνας (gr)!!

Ένας αντι- Ύμνος για τη Γυναίκα

Παγκόσμια Ημέρα για τη Γυναίκα και σκέφτηκα να ...Τους κάνω ένα αφιέρωμα. Εξάλλου, ανδροκρατούμενη η κοινωνία μας, ποιος θα κάνει αφιέρωμα; Οι γυναίκες για τη Γυναίκα; Δεν πάει. Ούτε υπουργός Μεταφορών είμαι για να τους κάνω δώρο ...εισητήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς (πωπω χουβαρνταλίκια η πολιτεία) οπότε, αφιέρωμα κάνω. Και πέρσι αφιέρωμα έκανα, με τον 'Υμνο στη Γυναίκα, γι' αυτό φέτος, θα πρωτοτυπίσω. θα γράψω έναν αντι-'Υμνο στη Γυναίκα, όχι γιατί είμαι μισογύνης, ούτε για να εκδικηθώ τις γυναίκες, αλλά για να σας κάνω να αγαπήσετε περισσότερο τη Γυναίκα (και όχι απαραίτητα τη γυναίκα σας), αναδεικνύοντας τα αρνητικά της σημεία (αγάπη μου, σου ορκίζομαι, δεν τα γράφω για σένα, για τους άλλους τα γράφω). Γιατί, η πραγματικότητα λέει πως γυναικείες μορφές έχουν καθορίσει την πορεία της ανθρωπότητας: H Μάνα, η Φύση, η Παναγιά, η μάγισσα-πλανεύτρα, η Χαροκαμένη, η Φίλη, η Σύντροφος, η Νοικοκυρά, η γυναίκα Ερωτικό 'Ινδαλμα.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Γυναίκα

Ορισμός: Επιστήμονες, φιλόσοφοι και βιολόγοι ακόμα ερίζουν για το σχετικό ορισμό. Ανά τους αιώνες προτάθηκαν διάφοροι ορισμοί αλλά αυτή κατάφερε να τους απορρίψει όλους -γιατί ως γνωστόν δεν ικανοποιείται ποτέ και με τίποτα. Η γυναίκα εμφανίζεται σε όλα τα μεγέθη, χρώματα και σχήματα ακόμα και σε συνδιασμούς. Είναι ειδική στις μεταμφιέσεις, οι οποίες έχουνε πάντα κάποιο απώτερο σκοπό.

Χημική ανάλυση:

• Στοιχείο: Γυναίκα
• Σύμβολο: Wo
• Εφευρέτης: Αδάμ
• Δημιουργός: Θεός
• Ατομική μάζα: Αποδεκτή στα 53.6 κιλά, αλλά κυμαίνεται μεταξύ 37,2-342,01 κιλά.
  
• Γεωγραφική εμφάνιση: Άφθονες ποσότητες σε όλες τις περιοχές. Σπανίζει σε ημιορεινές και ορεινές περιοχές.

Φυσικές ιδιότητες

• Επιφάνεια συνήθως καλυμμένη με μπογιά.
• Δεν βράζει με τίποτα, ωστόσο παγώνει στιγμιαία χωρίς κανένα προφανή λόγο.
• Λιώνει κάτω από ειδική μεταχείριση.
• Πικρή αν χρησιμοποιηθεί με λανθασμένο τρόπο.
• Υποχωρεί αν δεχτεί πίεση στα σωστά σημεία.

Χημικές ιδιότητες

• Έλκεται πολύ ισχυρά από το χρυσό, ασήμι και μια τεράστια γκάμα πολύτιμων λίθων.
• Απορροφάει τεράστιες ποσότητες ακριβών ουσιών.
• Μπορεί να εκραγεί στιγμιαία χωρίς κάποιο προειδοποιητικό σημάδι.
• Αδιάλυτη σε υγρά, αλλά η δράση της αυξάνεται με την χρήση αλκοόλ.
• Ο πιο ισχυρός χρηματο-μειωτικός παράγοντας στο σύμπαν.

Χρήσεις

• Σαν διακοσμητικό στοιχείο, κυρίως μέσα σε σπορ αμάξια.
• Ισχυρός παράγοντας μείωσης η αύξησης άγχους (στους άντρες).
• Ισχυρός παράγοντας γενικού καθαρισμού και σιδερώματος.
• Σκεύος ηδονής αλλά και πονοκεφάλων (για τους άντρες).
• Αντικαθιστά τον πελαργό.

Κίνδυνοι

• Ιδιαίτερα επικίνδυνη εκτός και αν χειριστεί από έμπειρα χέρια.
• Παράνομη η κατοχή άνω της μίας, αν και μπορούν να συνυπάρχουν αρκετές αρκεί τα δείγματα να μην έρχονται σε επαφή το ένα με το άλλο.
• Συχνά εμφανίζεται μεταμφιεσμένη σε ασθενές φύλο και ξεγελάει ανυποψίαστους
• Είναι το φονικότερο ανθρωποειδές αφού διαθέτει όπλα όπως το string, το βαθύ ντεκολτέ, τη μίνι φούστα, το Gucci φόρεμα και την κρεβατομουρμούρα.

Ιστορία: Η πρώτη γυναίκα ήταν η Εύα και ήτανε η γκόμενα του Αδάμ (για περισσότερα βλ. πρωτόπλαστοι). Φτιάχτηκε απευθείας από το Θεό την τελευταία μέρα πριν από το Bing Bang, το οποίο τελικά και προκάλεσε! Βασικά η Μεγάλη Έκρηξη ήτανε η πρώτη σκηνή ζήλιας, όταν ο αφελής Αδάμ είπε στη γυναίκα ότι ο Θεός έφτιαξε πρώτα αυτόν και ότι αυτή έχει πάρει μερικά κιλά! Τελικά ο Αδάμ, για να της κλείσει το στόμα, την έστειλε στο The Mall για ψώνια. Αναγκάστηκε να κατέβει κι αυτός στη Γη αφού τα λεφτά …εξατμίστηκαν. Ο Αδάμ ζήτησε δανεικά από το Θεό, αυτός τα πήρε και τους έστειλε και τους δύο από κει που ήρθανε. Έτσι ο Αδάμ έμαθε πως ο εγωισμός της γυναίκας στοιχίζει πολύ και πως δεν τη στέλνεις ποτέ μόνη για ψώνια.

Γυναικείες Ορμόνες

• Χοντοσεντερόνη: Βασική γυναικεία ορμόνη, χάρη στην οποία μια γυναίκα, που μπορεί να μην ξέρει να πάει ούτε από την Ομόνοια στο Σύνταγμα, εντοπίζει με κλειστά μάτια όλα τα υποκαταστήματα της αλυσίδας Hondos Center σε ακτίνα 150 ναυτικών μιλίων.
• Φερτηνκαρταρεκαργιόλη: Ορμόνη, που εκκρίνεται ιδιαίτερα κάθε Σάββατο πρωί, και διεγείρει την γυναίκα έτσι ώστε να αποσπάσει την πιστωτική κάρτα του άντρα, αφού η δική της έχει καταστραφεί από την χοντοσεντερόνη.
• Τηλεφωνίνη: Ορμόνη, που δίνει στη γυναίκα την ικανότητα να μπορεί να μιλά στο τηλέφωνο για πολλές ώρες χωρίς να χρειάζεται τροφή και νερό. Εκκρίνεται καθημερινά σε σταθερή ποσότητα, αλλά παρατηρείται υπερέκκριση όταν η φερτηνκαρταρεκαριόλη δεν έχει αποτέλεσμα.
• Νυφουλίνη: Πρόκειται για ορμόνη της οποίας η έκκριση αυξάνεται γεωμετρικά με τα χρόνια και η οποία δημιουργεί στη γυναίκα την ακατανίκητη ανάγκη να ντυθεί νυφούλα. Εξαιρετικά επικίνδυνη για τους άντρες, αφού μπορεί να τους οδηγήσει ακόμη και στον αιφνίδιο γάμο.
• Πονοκεφαλίνη: Πρόκειται για ορμόνη που εκκρίνεται κυρίως όταν η γυναίκα βρίσκεται σε ύπτια θέση (=ξαπλωμένη). Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι αυτή η ορμόνη δεν προκαλεί πονοκέφαλο στην γυναίκα αλλά οίδημα (=πρήξιμο) στα γεννητικά όργανα των ανδρών. Πιστεύεται ότι συσχετίζεται με τη νυφουλίνη στις μικρές και την φερτηνκάρταρεκαργιόλη στις μεγαλύτερες ηλικίες. Πάντοτε όμως συνδυάζεται με την μουρμουρόνη.
• Μουρμουρόνη: Βασική γυναικεία ορμόνη, αφού εκκρίνεται από όλες τις γυναίκες και σε όλες τις ηλικίες. Διακρίνεται στη γενικομουρμουρόνη (η γυναίκα μουρμουρίζει γενικά οποιαδήποτε ώρα της ημέρας) και στη κρεβατομουρμουρόνη (εκκρίνεται πριν τον ύπνο και προκαλεί βασανιστική κρεβατομουρμούρα). Σε συνδυασμό με την τηλεφωνίνη προκαλεί μουρμούρα από τηλεφώνου (γνωστή και ως τηλεγκρίνια). Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αν βρεθεί τρόπος περιορισμού της μουρμουρόνης, ο μέσος όρος ζωής των ανδρών θα αυξηθεί άμεσα κατά 15-20 χρόνια.

Πηγή: ΦΡΙΚΗΠΑΙΔΕΙΑ

Και λίγες ...σκόρπιες λέξεις

Γυναίκα, μάνα κι' αδελφή, πλανεύτρα
Γυναίκα, γλυκιά, του γιασεμιού η ευωδιαστή η μυρωδιά
Γυναίκα, ξεκούρασης χαρά, των μπουμπουκιών σου η χάρη
Γυναίκα, Αρχαίου πολιτισμού επιφανών ανδρών γαστέρας
Γυναίκα, διασκέδασης και καρτερίας η χάρη, οδηγός
Γυναίκα, παντοδύναμου σοφού η πλάση, π’ αγκαλιάζει σαν κισσός, π’ όμως δεν σφίγγει, δεν πονάει κι' έτσι είσαι πάντα ορθός
Γυναίκα, ονείρων ξεχασμένων, λυτρωμών που θε να βρεις
Γυναίκα, της ομορφιάς, των ποιητών το ποίημα, κουρασμένων κιβωτός
Γυναίκα, συνόλου ανθρώπων χάρη κι’ όμως γίνεται χαμός
Γυναίκα, μήτρα, αγάπη, έρωτας, ζωή και φως.

Πηγή: κάπου στο ...διαδίκτυο

Χρόοονια πολλά, σε μένα

Σήμερα έχω τα ...γενέθλιά μου. Μα στην ...blogland, βεβαίως βεβαίως. Σήμερα ο phlou...flis, δηλαδή ο υποφαινόμενος, κλείνει ένα χρόνο από τότε που εμφανίστηκε στον διαδικτυακό χώρο των ιστολογίων. Πολλά έχουν αλλάξει από τότε που πρωτοεμφανίστηκα μέχρι σήμερα. @Γνώρισα, πάρα πάρα πολλούς ...ερασιτέχνες συναδέλφους bloggers, @επισκέφτηκα πάρα πολλούς ιστοτόπους, @διαβάζω και μελετώ αρκετούς από αυτούς, @ρίχνω κλεφτές και φευγαλέες ματιές σε ορισμένους και @συνδιαλέγομαι με ελάχιστους (οι υπόλοιποι ...χάνεται :))).

Δεν έγινα @διάσημος (ένα χέρι βοήθειας πήγε να δώσει η Νανά Τσούμα ...Κάτω από το Κιόσκι της, αλλά έπεσε το Κιόσκι και με πλάκωσε), δεν κατέχω ρεκόρ @επισκέψεων, δεν έχω πολλούς @σχολιαστές, δεν έβγαλα χρήματα από αυτή την ιστορία, παραμένω ερασιτέχνης και εραστής της τέχνης του ιστολογείν και έμαθα αρκετά από την ...τέχνη αυτή. Γενικά ήμουν πιο ...σοβαρός και κατάντησα λιγότερο (σοβαρός).

Στο ένα χρόνο αυτό της ενασχόλησής μου με το ιστολογείν, δεν @έβρισα κανέναν και δε με έβρισαν, δεν @πρόσβαλα και δε με προσβάλανε, δεν διέγραψα κανένα σχόλιο και (απ' ότι θυμάμαι) δεν μου διάγράψανε σχόλιο, ήμουν@ ευγενικός μαζί σας (ξεσπούσα στη γυναίκα μου όταν ...έπρεπε) και ήσασταν κι εσείς το ίδιο, ελπίζω να ήμουν αρκετά @φιλικός όπως κι εσείς μαζί μου, @έγραφα το χοντρό και το μακρύ μου (με την καλή έννοια πάντα) και με ανεχόσασταν, @έβγαλα και λίγη χολή (συνήθως προς τους κρατούντες και εξουσιάζοντες τη χώρα τούτη) αλλά με (το) ...μέτρο, δεν ήμουν κομματικοποιημένος αλλά σίγουρα πολιτικοποιημένος και όταν τα έβαζα, -κυρίως- με την κυβέρνηση το ίδιο θα κάνω και με την επόμενη και την μεθεπόμενη, αρκεί να είμαστε όοοολοι καλά. Και το κυριότερο απ' όλα, ήμουν είμαι και θα παραμείνω μετριόφρων (εδώ γελάνε :)))

Σήμερα που γιορτάζω δε θα γράψω τίποτε, παρά μόνον τα σχετικά, αλλά θα σας κεράσω. 'Οχι τούρτες και ...βιομηχανικά γλυκά, παρά ένα χειροποίητο γλυκό, μια μηλόπιτα, φτιαγμένη από την cookthebook, την συνταγή της οποίας μπορείτε να αντιγράψετε. Την ευχαριστώ θερμά για την μηλόπιτα, ελπίζω να σας αρέσει. Κοπιάστε όλοι αι όλες.

Παράλληλα, σας εύχομαι καλά χριστούγεννα και καλές γιορτές να έχετε, με ΥΓΕΙΑ, ΧΑΡΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ.

Θα τα ξ@ν@πούμε και ενδιάμεσα στις γιορτές. Να μας έχει ο θεός καλά, πάντα ν' @νταμώνουμε και να ξεφ@ντώνουμε...διαδικτυακά.

Οι ευχές, από μένα και τα ...παιδάκια μου, τα άλλα phlou...fliakia (στα πλαίσια της διαφήμισης)

Διά ...γυμνού οφθαλμού
Μακαρία η ...Ελλάς
της Λαρίσης το ...ανάγνωσμα
Εκ-Παιδευτικά ...Παιδέματα και άλλα Σοφίσματα

Ενδεικτικά ...δηκτικά

Eμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία

Επέτειος εξέγερσης του Πολυτεχνείου σήμερα. Όχι, δεν ήμουν τότε στο Πολυτεχνείο, ούτε μέσα αλλ’ ούτε απ’ έξω. Ούτε στην Αθήνα ήμουν. Ούτε καν στην Ελλάδα. Υπηρετούσα τη θητεία μου. Τα γεγονότα, λίγο πριν και μετά, τα μάθα από τις ειδήσεις και τις εφημερίδες, όταν και όσοι βγήκαμε με έξοδο. Μέσα υπήρχε συσκότιση. Απλώς, μια αναταραχή και έναν εκνευρισμό στους ελλαδίτες αξιωματικούς τη διακρίναμε. Που τις προηγούμενες ημέρες μας μιλούσαν το γνωστό τροπάρι των …κάποιων παλιόπαιδων και κουμουνιστών που… και την άλλη μέρα για τη …μεγάλη αλλαγή στο καθεστώς που θα… Δεν ξέρω αν είμαι της γενιάς του Πολυτεχνείου, αλλά σίγουρα δεν είμαι κι εγώ ένας από τους πάαααρα πολλούς "αντιστασιακούς". Δε διεκδικώ δάφνες ούτε αξιώματα και ούτε μπορώ να ανταλλάξω τη συμμετοχή μου στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με θέσεις και αξιώματα. Διότι δεν ήμουν εκεί. Πολλοί σαν και μένα δεν ήταν εκεί. Τώρα πώς βρέθηκαν τόοοοσοι αντιστασιακοί του Πολυτεχνείου... Φαντάζομαι πως ο καθένας που παρακολουθούσε ξαπλωμένος στον καναπέ βλέποντας στην τηλεόραση τα γεγονότα, εκνευριζόταν, θύμωνε, παλλόταν από τα συνθήματα των φοιτητών, μούντζωνε ενίοτε τους δικτάτορες βρίζοντάς τους με ακατονόμαστες εκφράσεις, μπορεί να δηλώνει πως …εικονικά συμμετείχε στην εξέγερση. ‘Η αν έτυχε εκείνες τις μέρες να κατέβη στον ΟΤΕ Πατησίων να πληρώσει τον καθυστερούμενο λογαριασμό, ή πέρασε από το ΙΚΑ στην Πειραιώς για να δει τον γιατρό του, ή από του Μπακάκου στην Ομόνοια για να πάρει τα φάρμακα του παππού, ή περνούσε τυχαία είδε φως και μπήκε, μπορεί να δηλώνει αντιστασιακός. Εδώ δε λένε πώς είσαι ό,τι δηλώσεις; Πώς γίνεται εκεί που ήταν 2, άντε 3, μετά τα γεγονότα να βρεθήκαν 1013;

Αυτό που έμαθα αργότερα, όταν διάβασα, είδα, άκουσα (οι συμμετέχοντες σε ηρωικά γεγονότα σαν κι αυτά σιωπούν, δε μιλούν, γιατί αν μιλήσουν θα πουν αλήθειες και αυτές θα ...κάψουν πολλούς) και μελέτησα είναι πως οι φοιτητές αυτόνομα εξεγέρθηκαν χωρίς καθοδήγηση και καθοδηγητές, χωρίς παρατάξεις και κόμματα (μην πω πως κάποιες/α απ’ αυτές/α ήταν, κατ’ αρχάς, αντίθετες/α με την εξέγερση, αλλά τους …συμπαρέσυρε η ορμή των νέων). Και τελικά, ήρθε η τραγική κατάληξη με την περιπέτεια της Κύπρου, να δώσει την …αιτούμενη μα και ποθούμενη λευτεριά και την ευκαιρία στους καιροσκόπους να εκμεταλλευτούν για άλλη μια φορά, την νέα κατάσταση που δημιουργήθηκε. Την εξαργύρωση της συμμετοχής ή εικονικής τους συμμετοχής, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. Από τον «τελευταίο» Έλληνα, στο «μέσο» 'Ελληνα και τέλος στον …ύπατο Έλληνα (ξέρετε ποιον).

Αυτά …είδα εγώ. Για να ‘ρθω στη σημερινή γενιά που… «Χούντα δε γνωρίσαμε, ούτε κι ελευθερία· εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία», όπως αναγράφεται σε σύνθημα σε τοίχο της Σίνα. Πράγματι, τα σημερινά παιδιά ούτε τη χούντα γνώρισαν βεβαίως (άσχετα αν γνώρισαν, γνωρίζουν και θα γνωρίσουν πολλές άλλες χούντες, με άλλες μορφές, πλέον επώδυνες ή λιγότερο), ούτε και την ελευθερία (την πραγματική ελευθερία, αυτήν που σου επιτρέπει να επιλέγεις, να αποφασίζεις, να τολμάς, να ανασαίνεις, να ζεις). Την απάντηση, σ’ αυτό το …ερώτημα, την δίνει απλά, λιτά και με σαφήνεια ο Γιώργος Πήττας, στο blog του και που δημοσιεύεται ταυτόχρονα στην εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ. Εγώ, για άλλη μια φορά, έκανα το …καθήκον μου. Την εισαγωγή. Την πάσα. Σειρά έχει ο Γ. Πήττας, ΕΔΩ….

Εις μνήμην...

Πατέρα ...ξεκουράσου

Η Ημέρα του Πατέρα είναι μια …καινούρια γιορτή που …εγκαινιάστηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα για να …συμπληρώσει την Ημέρα της Μητέρας. Δε γνωρίζω αν καθιερώθηκε μετά από απαίτηση και μαζικές εκδηλώσεις-διαδηλώσεις των απανταχού της υφηλίου πατεράδων –ή χαϊδευτικά μπαμπάδων- ή την …επέβαλαν οι ανθοπώλες και καταστηματάρχες αναμνηστικών δώρων, αλλά σας πληροφορώ πως την ημέρα της Ημέρας, ούτε δέχτηκα κανένα ευχητήριο τηλεφώνημα, αλλ’ ούτε και έκανα. Πέρασε σαν μια συνηθισμένη μέρα και απλώς ο Μίστερ Γκούουγκλης μου το υπενθύμισε. Έτσι, με μια μικρή καθυστέρηση, αναρτώ αυτή την αφιέρωση στον πατέρα μου, -γεια σου ρε πατέρα και ...πατέρα, κάτσε φρόνιμα- αλλά και σ' όλους τους πατεράδες, τους πατερούληδες, τους μπαμπάδες και χαζομπαμπάδες με την ευχή να είναι καλά, να έχουν υγεία για να μπορούν να βοηθούν τα παιδιά τους στον αιώνα των αιώνων. (Οκ, Chris and George, δεν αναφέρομαι σε σας…).

Αρκετοί στίχοι γράφτηκαν και για τον Πατέρα, όπως οι παρακάτω (από τους ΗΜΙΣΚΟΥΜΠΡΙΑ):

Ξεφυσούσα πάνω κάτω έξω από το μαιευτήρι
το στομάχι μου στριφτοπιτα σωστό μαρτιρι !
Μέχρι να ρθει η νοσοκόμα μου χε φύγει το κακό
και λέει κύριε το παιδί σας είναι θηλυκό.
Ήσουν το ποιο όμορφο κορίτσι του πλανήτη
αφού είχες του μπαμπά σου το πιγούνι και τι μύτη
την πρώτη σου λεξούλα την θυμάμαι σαν και χτε
λύγισες την γλώσσα και μου είπες "doctor dre".
...

ΜΠΑΜΠΑ ΜΠΑΜΠΑ ΧΑΖΟΜΠΑΜΠΑΑΑΑ
Ναι μωρό μου ο μπαμπά σου θα ναι πάντα εδώ για σένα
και όλα αυτά που λεν τα γνωστά και τετριμμένα .
Σε λίγο θα μου φέρνεις σορό αρσενικούς !
Θα φέρεις κάνα ραπερ ή μόνο λαϊκούς?
...

Και εγώ θα σ αγαπάω ότι και να γίνει
τώρα πέσε το ευρώ γιατί ταπί έχω μείνει
ΜΠΑΜΠΑ ΜΠΑΜΠΑ ΧΑΖΟΜΠΑΜΠΑ!

(όλοι οι στίχοι ΕΔΩ)

'Αλλοι μελοποιήθηκαν και τραγουδήθηκαν από γνωστούς και μεγάλους καλλιτέχνες.

Πολλοί τον είπανε και ...χαζομπαμπά -για την ...τρέλα ή την ...ανικανότητα που κουβαλάει (ΕΔΩ, στην προπάθειά του να αλλάξει πάνες)- ενώ ειδικά μπλογκς (ΕΔΩ) έχουν δημιουργηθεί για χάριν του.

Ένα είναι σίγουρο και κόντρα στην Ειδική και Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Albert Einstein· όλοι μας, σε τούτο τον κόσμο, ΜΙΑ μάνα έχουμε, αλλά πατεράδες ….ΠΟΛΛΟΥΣ!

Πηνειός και πώς μπορεί να ...καταντήσει μια βόλτα

16 έγραφε ο Κελσίος –υψηλή θ/σία για την εποχή, την αισθάνεσαι-, κάποια περιττά κιλά στην κοιλιακή χώρα –άκρως επικίνδυνα και ύποπτα για καρδιαγγειακές παθήσεις στους άνδρες, λένε οι γιατροί- και να η ευκαιρία για άσκηση, λαμπρός ο ήλιος και προς τη δύση του -ιδανικές η ώρες για φωτογραφίες , λένε οι ειδικοί του …φακού-, πράσινη η γη και πολύχρωμο το τοπίο -που θάλεγε κι ο καλλιτέχνης-, φοράμε τ’ αθλητικά –«πού τάχεις βάλει βρε γυναίκα και δεν τα βρίσκω»;- και τσουπ, βόλτα στο ποτάμι. Πηνειό το λένε, αργυροδίνη ή δινήη κατά τον Όμηρο. Της Θεσσαλίας, συμπληρώνω, γιατί υπάρχει και ο αντίστοιχος της Ηλείας. Όχι, δεν πήγα …στης Λαρίσης το ποτάμι για να πνιγώ. Για βόλτα πήγα, παρέα με τη φλούφλαινα. Και φυσικά με τη φωτο…μηχανή μου. Ευκαιρίας δοθείσης...
Όπως ίσως δε γνωρίζετε, μέσα στο ιστό της πόλης (λέμε τώρα) βρίσκεται η παλαιά κοίτη του Πηνειού. Επειδή, τα αλλοτινά τα χρόνια πλημμύριζε και μαζί πλημμύριζαν και οι παραποτάμιες συνοικίες, δημιουργήθηκε εκτροπή και νέα κοίτη, βορειότερα. Τα τελευταία χρόνια οι τοπικοί άρχοντες (λέμε τώρα) προσπαθούν να εντάξουν το ποτάμι στην πόλη. Και ο καθένας κάνει –ως είθισται- του κεφαλιού του. Ο τελευταίος μάλιστα κατασκεύασε και λιμανάκι. Αμέ, και το νερό πράσινο, καταπράσινο (όχι, δεν το έβαψε, εξάλλου ο δήμαρχος είναι …blue). Και τα νερά στην παλιά κοίτη στέκουν ακίνητα, μαρμαρωμένα, στοιχειωμένα. Μόνο τα μπακακάκια (έτσι λεν εδώ τα βατράχια, νομίζω;) …διαταράσσουν τα νερά και κοάζουν ασύστολα (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί λέμε πως ο βάτραχος λέει κοάξ κοάξ. Όσες φορές περνάω και τ’ ακούω ποτέ δεν άκουσα να με …φωνάζουν κοάξ. Ούτε μπορώ να περιγράψω τις κραυγές τους, τα κοάσματά τους). Είναι που λέτε τα νερά στάσιμα, γιατί παρακάτου, γίνεται ένα μεγάλο οδικό έργο παράκαμψης της Λάρισας, με αποτέλεσμα, η τεχνική εταιρία να έχει φράξει το ποτάμι προσωρινά, για τις ανάγκες του έργου. Φαντάζομαι πως ο ...συντάξας την τεχνική μελέτη του, προς δημοπρασίας έργου, δεν προέβλεψε τη στασιμότητα των νερών και …χαζιά είναι η τεχνική εταιρεία που το ανέλαβε να αναλάβει κι άλλο ένα κόστος. Τέλος πάντων, για αρκετό καιρό περηφανευόμασταν (λέμε τώρα) πως είχαμε ένα πράσινο ποτάμι στην πόλη.
Αρχίσαμε τη βόλτα –ομολογώ πως ένα κομμάτι πλάι στην παλαιά κοίτη είναι πολύ ωραία διαμορφωμένο γα περίπατο, με ευρωπαϊκές προδιαγραφές και τριτοκοσμικές παρεμβάσεις (κοπή δένδρων, καταστροφή παγκακίων, σκουπίδια κλπ). Μαζί με μας, άλλοι 1.000 (λέμε τώρα) λαρισαίοι ποδαράτοι, ποδηλατούντες, με τα παιδάκια τους ή τα σκυλάκια τους, κάνουν την ίδια βόλτα με μας. Δε βαριέσαι, μαζί μ' αυτούς κι εμείς. Σε κάποια σημεία, χάνεται κι η βουή της πόλης, αισθάνεσαι απομονωμένος στη φύση σε …ημιάγριο περιβάλλον. Στη διαδρομή, ένα ωραίο και ά-λογο συναπάντημα. Άλογα να βόσκουν αμέριμνα. Κάπου εκεί σ’ ένα χώρο εκτρέφονται, χωρίς να γνωρίζω τους λόγους ύπαρξής τους. Και όπως είναι φυσικό, τα …σημάδια τους υπάρχουν παντού. Κάτι σαν άγρια δύση (λέμε τώρα). Φυσικά η φωτο…μηχανή μου (γιατί να μην την αποκαλούμε και μηχανή του χρόνου, αφού μέσω αυτής κατορθώνουμε να …παγώσουμε το χρόνο και να τον αποθηκεύσουμε στο memory stick) κάνει 7-8 συνεχόμενα κλικ, ώσπου νοιώθω προδομένος και άδειος, από …ενέργεια. Με ειδοποιεί πως σύντομα θα εκφορτιστεί. Χωρίς αιδώ. Και το λέει και το κάνει. Οπότε θα περιοριστώ στα λόγια. Και κυριολεκτώ, θα περιοριστώ. Υπόσχομαι πως θα τη φορτίσω, θα ξαναπάω –έτσι κι αλλιώς από δω και πέρα θα πηγαίνω καθημερινώς, τα παχάκια που λέγαμε;- και σας απειλώ ότι θα φωτογραφήσω και θα τις αναρτήσω!
Πάνω που τελείωσε η βόλτα-περίπατος-άσκηση, η φλούφλαινά μου κουράστηκε –πρόσφατα εγχειρήθηκε, γαρ- και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Κι εκεί ακριβώς, περπατώντας δίπλα στο …πράσινο ποτάμι , μου ξεφουρνίζει … «ξέρεις βρε αχαΐρευτε», πάντα έτσι γλυκά μου μιλάει, «τι μέρα είναι σήμερα;». Αμέσως μου ‘ρθε στο μυαλό ο φουκαράς ο Ζαχαρίας –της διαφήμισης ντε- και της απαντώ κι εγώ φοβισμένα και χαμηλόφωνα «Δευτέρα» -ενώ ο Ζαχαρίας λέει Τετάρτη. «Και πόσες έχουμε σήμερα;» ξαναουρλιάζει στ’ αφτιά μου (και να σκεφτείτε πως περπατάμε σε απόσταση 20 εκατοστών δίπλα δίπλα). «Εφτά Απριλίου, αγάπη μου» τις λέω. «Και τι έγινε στις 7 Απριλίου του 1980» μου ξαναουρλιάζει, ανεβάζοντας ένα κλικ τη φωνή της –όχι, η χροιά παρέμεινε το ίδιο …γλυκιά. «Όταν πάμε σπίτι, θα κοιτάξω στο διαδίκτυο στο ‘Σαν Σήμερα’ και θα σου πω, λατρεία μου» ψιθυρίζω, καταντροπιασμένος που, αφενός μεν δεν ήξερα και αφετέρου δε σκέφτηκα να πάρω μαζί μου το laptop μου, για μια ώρα ανάγκης σαν κι αυτή βρε αδελφέ το αγοράσαμε (λέμε τώρα). «Σαν σήμερα, βρε αχαΐρευτε» μου φωνάζει, μ’ ένα κλικ πιο χαμηλόφωνα, «αρραβωνιαστήκαμε βρε. Σε πήρα και δες πως με κατάντησες, αχαΐρευτε, ε αχαΐρευτε» (Ψέματα σας λέει, κάνω τα πάντα γι αυτήν και …στέκεται μια χαρά). Ε, τι ήταν να μου το θυμίσει αυτό; Κόντεψα να πέσω μέσα στο βρώμικο αλλά καταπράσινο ποτάμι, αλλ’ ευτυχώς την τελευταία στιγμή ένοιωσα τη …χερούκλα της να με αρπάζει από το χέρι –εξάρθρωση ωμοπλάτης διέγνωσε αργότερα ο γιατρός- και να με σώζει από βέβαιο πνιγμό (ή μήπως να με σπρώξει ήθελε; Αυτό δεν μπόρεσα να το διευκρινίσω ακόμα, ούτε φυσικά περνάει από το μυαλό μου να τη ρωτήσω).Καλά, που να τολμήσω να της δώσω ένα φιλί, φιλάκι έστω. Κι έτσι θα μείνω με την ανάμνηση πως στης Λαρίσης το ποτάμι, ποτέ δε θα πέσω να πνιγώ. Αλλά την επόμενη φορά που θα πάω μαζί της θα τη βάλω να περπατάει δίπλα μου πάλι, αλλά από τη μεριά του ποταμού!
Θυμήθηκα πως στη βέρα που φοράω, γράφει μια ημερομηνία, 7/4/1980. Προσπάθησα να τη βγάλω, αλλά πουουουουου... Έχει γίνει ένα με το δάκτυλό μου. Χαλκάς σκέτος.

Άντε και στα …δικά σας.

Η νέα κοίτη

η παλαιά κοίτη

το πάρκο παρά τω Πηνειώ όπου ο λαός περιπατεί

η ...άγρια φύση

...και η (άγρια) φλούφλαινα

τ' αλόγατα

η αποβάθρα του πράσινου λιμανιού (δανεισμένη από έναν άλλο blogger του οποίου έχω χάσει τα ίχνη)(*)

τα κομμένα δέντρα

(*) Τον βρήκα, εδώ

'Υμνος στη Γυναίκα

Γυναίκα, της ψυχής μου ξένη
Το ξάφνιασμά σου μου απομένει
Ωραία γυναίκα αγαπημένη,
Το βράδυ αυτό το ανόητο, σήμερα
Και των ματιών σου οι μαύροι κρίκοι
Και της νυχτιάς η ανάερη φρίκη...

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ' την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής
γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις

Γυναίκα είσαι ζωή
απ' τη φωτιά των άστρων
απ' του Ήλιου το φιλί
πνοή του ανέμου, ανάσα μου

τραγούδι σε γιορτή

Όλο τον κόσμο είχα γυρίσει
μία γυναίκα είχα αγαπήσει
και ότι είχα της το 'χα δώσει
με δίχως φόβο να με προδώσει

Γυναίκες μόνες, αγριολούλουδα της γης της νύχτας ανεμώνες,
φθινοπωριάτικης βροχής ατίθασες σταγόνες,
σκόρπια φωτάκια ζεστασιάς μες στους χειμώνες

Σκόρπιοι στίχοι: Γ. Σεφέρη, Ν. Kαββαδία, Σωκ. Μάλαμα, Χρ. Θηβαίου, Στ. Τζουανάκου, Αν. Μουτσάτσου

Λίγα λόγια...

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Η επέτειος αυτή πέρασε από διάφορες φάσεις «εορτασμού» ώσπου, η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του ’60 αναζωογόνησε τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, που από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων, για τις οικονομικές, πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις των γυναικών.

Σήμερα...

Γρήγορα όμως η Μέρα αυτή έχασε τη πολιτικής της «γεύση», και έγινε απλώς μια ευκαιρία για τους άνδρες να εκφράσουν την αγάπη τους προς τις γυναίκες (έχω την εντύπωση, με έναν τρόπο παρόμοιο όπως αυτόν της Ημέρας της Μητέρας και της Ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου).

Ας είναι κι έτσι. Γι αυτό κι εγώ αποφάσισα να προσφέρω μίαν ανθοδέσμη στη γυναίκα μου –στο Δικό Μου Άνθρωπο. Και μάλιστα θα της δώσω και το δικαίωμα να …επιλέξει την ανθοδέσμη που της αρέσει (για να μη ξεχνιόμαστε κιόλας, ποιος είναι αφεντικό στο σπίτι μου). Τις υπόλοιπες τις προσφέρω στις …πρώην και τις …μελλούμενες (και πάλιν για να μη ξεχνιόμαστε, ποιος είναι το πολυγαμικό ζώο). 'Ισα μωρή κ... που θα μου πεις τι θα κάνω...
Αντε κορίτσια, και του χρόνου!

Νάχαν όλοι οι άνθρωποι μια αγάπη όπως εγώ

Να 'χα έναν ουρανό, να 'χα και μια θάλασσα
να 'χα ένα σπιτικό κάτω στο γιαλό,
παίζοντας με βότσαλα να μιλώ στα κύματα
και στην άμμο να πατώ και να τραγουδώ.

Μα τι λέω, ο τρελός, έχω τα δυο μάτια σου
μοιάζουνε με ουρανό, μοιάζουνε με θάλασσες,
έχω τα δυο μάτια σου θάλασσα και ουρανό,
έχω την αγάπη σου για το σπιτικό.

Να 'χα ένα σύννεφο και να με ταξίδευε
πέρα από τα σύνορα κι απ' τη μοναξιά,
να 'χω φίλους τα πουλιά, τ' άστρα να 'χω συντροφιά
να μιλώ στον ουρανό και να τραγουδώ.

Μα τι λέω, ο τρελός, έχω τα δυο χέρια σου
μοιάζουνε με σύννεφα, μοιάζουν με πουλιά,
μα τι λέω, ο τρελός, έχω τα δυο χείλη σου
έχω τα δυο μάτια σου άστρα και ουρανό.

Να 'χαν όλοι οι άνθρωποι μια αγάπη όπως κι εγώ
θα 'μαστε όλοι στη γη φίλοι κι αδερφοί. Κ. Χατζής

ΥΓ. Η JαμάνFου μου έστειλε το διπλανό video, για τη Γυναίκας στην Τέχνη. Απολαύστε το εδώ!