Το διαφεύγον σωματίδιο ...αγαπόνιο

 

Το 1898 ο εγγλέζος Sir J.J. Thomson ανακάλυψε το Ηλεκτρόνιο.

Το 1919 ο επίσης εγγλέζος Ernst Rutherford (Αγγλία) ανακάλυψε το Πρωτόνιο.

Ο Rutherford, το1909, εξήγησε πως οι πυρήνες  αποτελούνται από πρωτόνια  που είναι θετικά φορτισμένα, ενώ ο Chadwick, το 1932, συμπλήρωσε …και από Νετρόνια που έχουν την ίδια μάζα με τα Πρωτόνια αλλά είναι ηλεκτρικά ουδέτερα.

Επίσης, γνωρίζουμε πως το φως είναι απλά ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και έχει σωματιδιακή φύση. Το σωματίδιο του φωτός ονομάζεται φωτόνιο  (γ), το οποίο έχει μηδενική μάζα (άπειρη εμβέλεια) αλλά έχει ενέργεια. 

Συνεπώς, ο κόσμος αποτελείται από

—  Πρωτόνια  p⁺ (με θετικό φορτίο)

—  Ηλεκτρόνια e^-  (αρνητικό φορτίο)

—  Φωτόνια γ (μάζα = 0)

Τα p⁺ και e^-  αλληλεπιδρούν με ανταλλαγή φωτονίων βάση της θεωρίας που ονομάζεται κβαντομηχανική των Schrödinger, Bohr , Heisenberg και Pauli.

Σε ….απλή Φυσική, όλες οι χιλιάδες από άτομα και μόρια μπορούσαν να εξηγηθούν μόνο με 4 σωματίδια: το φωτόνιο το πρωτόνιο το νετρόνιο και το ηλεκτρόνιο.

Καλά και ωραία αυτά, αλλά ένα ακόμη σωματίδιο διαφεύγει από τους επιστήμονες, το αγαπόνιο. Ύστερα από τη σχετική προσεκτική παρατήρηση, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι ...αγαπόνια υπάρχουν  ολούθε. Τα αγαπόνια είναι σωματίδια (ή ιόντα, αυτό εν έχει κόμη διευκρινιστεί) αόρατα στο γυμνό οφθαλμό που φέρουν θετικό φορτίο αγάπης και αποτελούν την επιστημονική εξήγηση για το φαινόμενο love is in the έαρ  (και όχι air ή hair όπως λανθασμένα γράφεται). 

Τα αγαπόνια τα στέλνουμε όταν αγαπάμε κάποιον πάρα πολύ και με αγάπη τον χαιρετάμε ή του ευχόμαστε. 

Κάποιοι θα θεωρήσουν ότι η ύπαρξη αγαπονίων δεν έχει ακόμη αποδειχθεί επιστημονικώς και μπορεί να αποτελεί ψευδαίσθηση ατόμων πασχόντων από… Αυτοί οι κάποιοι είναι, προφανώς, οι …ανέραστοι, ανοργασμικοί, κρυόκωλοι. Με απλά ελληνικά οι …ανφρέντλι.

 

Πηγή: Slang

ΣΚΟΡΠΙΕΣ -αιρετικές ίσως- ΣΚΕΨΕΙΣ για το ‘21

 Αγαπητοί/ες Έλληνες και Ελληνίδες απανταχού της γης, άνωθεν και κάτωθεν αυτής (το πιάσατε το υπονοούμενο θαρρώ). Χρόνια Πολλά. Μα αλήθεια, τι γιορτάζουμε σήμερα; «Σήμερα γιορτάζει η πατρίδα παππού….» μου είπαν τηλεφωνικά τα εγγονάκια μου. Αφοπλιστική απάντηση, δεν την περίμενα ομολογώ. Αθώα παιδάκια. Με έβαλαν όμως σε σκέψεις, τι γιορτάζουμε σήμερα;

  Γιορτάζουμε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον οποίον εν τέλει φυλάκισαν άλλοι Έλληνες το 1825 στην Ακρόπολη των Αθηνών με την κατηγορία της συνεργασίας με τους Τούρκους. Ποιος; Ο μπαρουτοκαπνισμένος Ανδρούτσος. Ώσπου εν τέλει δολοφονήθηκε από τα τσιράκια παλιού πρωτοπαλίκαρού του, πριν προλάβει να περάσει από δίκη.

Ο Μακρυγιάννης έγραψε πως προδόθηκε το «λιοντάρι της Γραβιάς»: «Του γιόμωσε του Γκούρα ο Κωλέττης λίρες, του γιόμωσε το δισάκι απ’ αυτές και από τα λάφυρα του Νοταρά, του Σισίνη κι αλλονών, τον ίδιο και τον Κατζικοστάθη. Αφού τους έκανε αυτείνη την καλωσύνη ο Κωλέττης, τον πουλημένο άνθρωπο κι άρπαγο τον έκανε αρχηγό να πάγη εναντίον του Δυσσέως… έτζι πάει ο δυστυχής Δυσσέος. Ήρθε τούτες τις μέρες εδώ ο Γκούρας, γιόμωσε το δισάκι του λίρες, επικύρωσε και στην κυβέρνηση άλλες οχτακόσιες χιλιάδες γρόσια, ότι κάνει να λάβει από την κυβέρνηση…». Το άψυχο σώμα του Οδυσσέα βρέθηκε τα βράχια της Ακρόπολης.  Αρχικά η δολοφονία του παρουσιάστηκε ως δυστύχημα κατά την απόπειρα του να αποδράσει. Η αλήθεια αποκαλύφθηκε πολλά χρόνια αργότερα από έναν αυτόπτη μάρτυρα....

Γιορτάζουμε τη Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, η οποία βρήκε τραγικό θάνατο στις Σπέτσες από χέρι Έλληνα. Γιατί παρακαλώ;

Ο γιος της, Γεώργιος Γιάννουζας, «κλέβει» την Ευγενία Κούτση, την πιο νέα από τις κόρες του καραβοκύρη και πρόκριτου των Σπετσών Χριστόδουλου I. Κούτση.. Οι γονείς αντιδρούν, ζητούν εκδίκηση. Αντί του απαγωγέα πυροβολούν τη μητέρα του. Ο δράστης συλλαμβάνεται αλλά δίκη δεν έγινε ποτέ.

 Γιορτάζουμε τον «Τουρκοφάγο» Νικηταρά, ο οποίος συμμετείχε σε όλες τις μεγάλες μάχες του πολέμου και ξεχώρισε για την ανδρεία, αλλά και τη φιλευσπλαχνία του. Στα χρόνια του Όθωνα φυλακίστηκε, δικάστηκε και βασανίστηκε σκληρά για συνωμοσία σε βάρος του βασιλιά. Οι κακουχίες επιδείνωσαν την κατάσταση της υγείας του και τυφλώθηκε. Δεν έλαβε πολεμική σύνταξη και έτσι κατέληξε να ζητιανεύει στον Πειραιά. Μάλιστα το σπίτι του βγήκε σε δημοπρασία....

Γιορτάζουμε τη Μαντώ Μαυρογένους, η οποία ξόδεψε όλη την περιουσία της για τον αγώνα, αλλά έπεσε θύμα πολιτικών συνωμοσιών και η φήμη της αμαυρώθηκε. Πέθανε πάμφτωχη και εγκαταλελειμμένη, αφού ποτέ δεν της δόθηκε αποζημίωση....

Γιορτάζουμε τον Κολοκοτρώνη ο οποίος ρίχτηκε στη φυλακή με κατηγορίες εσχάτης προδοσίας. Στο τέλος βεβαίως του εδόθηκε βασιλική χάρη.

 Γιορτάζουμε την Επανάσταση η οποία δεν ξεκίνησε από τους ηρωικούς αρματολούς και κλέφτες (αντίθετα αυτοί και μέσα στον Αγώνα πολεμούσαν σαν μισθοφόροι για αμοιβή και λάφυρα) αλλά από φιλήσυχους αστούς εμπόρους που ζούσαν έξω από την Ελλάδα.

 Γιορτάζουμε τη συμμετοχή της Εκκλησίας η οποία όχι μόνο δεν πρωτοστάτησε στον Αγώνα αλλά τον πολέμησε με κάθε τρόπο. Αφόρισε τον Ρήγα Φεραίο, εναντιώθηκε στις «σατανικές» απόψεις για ελευθερία, ισότητα και δημοκρατία που έρχονταν από την Δύση και τελικά αφόρισε και την ίδια την επανάσταση βρίζοντας τον επαναστάτη Παπαφλέσσα ως «εξωλέστατον». Φυσικά υπήρχαν και οι φωτισμένες εξαιρέσεις, όπως ο Παπαφλέσσας.

 Λέει ο Κολοκοτρώνης στα Απομνημονεύματα: «το ασκέρι όπου ήταν μέσα (σημ. αναφέρεται στην άλωση της Τριπολιτσάς) , το ελληνικό, έκοβε κι σκότωνε από Παρασκευή ως Κυριακή, γυναίκες παιδιά και άντρες, 32000, μία ώρα ολόγυρα της Τριπολιτσάς».

 Συνειδητοποιούμε πως ελευθερωθήκαμε μόνο χάρη στην απόφαση των Μεγάλων Δυνάμεων – και την δράση τους στην ναυμαχία του Ναβαρίνου.  Η οποία αναφέρεται ως η πρώτη – και η καλύτερη –«ανθρωπιστική επέμβαση» της Ιστορίας.

 

Ο covid-19 – Η Πολιτεία – Εμείς – Οι άλλοι - Τα μέτρα

 Μα και βέβαια τα παιδιά στις καταλήψεις φοράνε μάσκες -αυτές ντε που τους παραχώρησαν στο σχολείο- και τηρούνε όλα τα …πρωτόκολλα προφύλαξης. Το Υπουργείο της Παιδείας και Συναφών…, τα έχει όλα …under control (ελληνιστί).

Μα και βέβαια στις καφετέριες, τα μπαρ, τα καφενεία, τις ταβέρνες οι θαμώνες κρατάνε την …κοινωνική απόσταση, εμ πως. Τα …συναρμόδια Υπουργεία παραμονεύουν.

Μα και βέβαια στα ΜΜΜ όοοολοι/ες φοράνε μάσκες, κρατάνε αποστάσεις, δε συνωστίζονται, προσέχουν, δε βήχουν, δε φταρνίζονται, δεν… Μα και βέβαια το Σύστημα Υγείας αντέχει, οι ΜΕΘ στα νοσοκομεία αφθονούν, το ιατρικό-νοσηλευτικό προσωπικό αντέχει…, το Υπουργείο της Υγείας έχει φροντίσει γι’ αυτό.

Μα και βέβαια στις κοινωνικές-μαζικές εκδηλώσεις (γάμους, πανηγύρια, κηδείες…) τηρούνται τα πρωτόκολλα με τους συγκεκριμένους αριθμούς καλεσμένων κτλ. Τι διάολο, μόνοι μας θα παντρευτούμε….

Δεν αφήνουμε, λέω ‘γω, τις χαζομάρες. Το λένε και το φωνάζουν επιδημιολόγοι: Κοστίζουν λιγότερο τα μέτρα πρόληψης παρά τα μέτρα καταπολέμησης …εκ των υστέρων.

 ...βεβαίως λιγότεροι μαθητές στα τμήματα.

…βεβαίως λιγότεροι επιβάτες στα ΜΜΜ και μάλιστα μόνον οι καθήμενοι.

… βεβαίως και χρήση μάσκας και σε εξωτερικούς χώρους, ιδίως σε περιοχές μεγάλου συγχρωτισμού.

…βεβαίως να εξασφαλιστεί σε έναν εργαζόμενο το μεροκάματο για τις 14 υποχρεωτικές ημέρες απομόνωσης, ο οποίος πιθανόν να έχει δέκατα αλλά θα φοβηθεί να το ανακοινώσει στα αφεντικά.

…βεβαίως να φοράμε ΣΩΣΤΑ την κατάλληλη μάσκα, ΟΧΙ τι μάσκες-ασπίδες τάχαμου, ΟΧΙ με το …τσουτσούνι, sorry τη μύτη ήθελα να πω, απέξω!

Γιατί έτσι όπως βαδίζουμε και με τα μυαλά που κουβαλάμε, ακόμα και αν όλες οι κλίνες στα Νοσοκομεία μετατραπούν σε ΜΕΘ, δε θα μας αρκούν, ειδικά τώρα με την επέλαση του χειμώνα. Γιατί ο covid-19 δεν είναι …ακόμα μια παγκόσμια συνωμοσία. Βεβαίως θα κερδίσουν κάποιες φαρμακοβιομηχανίες -και όχι μόνο- από όλη αυτή την πανδημία -όπως άλλωστε συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις. Δεν παύει όμως να είναι μία ακόμη ίωση και όπως γνωρίζουμε, ή μάθαμε, τα εμβόλια για τις ιώσεις και άρα η αντιμετώπισή τους αργούν, καθώς ο ιός, οι ιοί, εύκολα μεταλλάσσονται.

Το νου μας λοιπόν, για να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί όταν και όποτε…. Κυρίως, εφαρμογή των μέτρων –και άλλων μέτρων- για να μη μας ….πάρουνε τα μέτρα!

Το δικό μου...G

Τα κατάφερα. Μπορεί να μου πήρε δυο χρόνια, από την πρώτη φορά, αλλά εν τέλει τα κατάφερα. Α, να την το παινευτώ, ΕΓΩ ήμουν και τα κατάφερα. Θα μου πείτε, οι άλλοι δεν κατάφεραν αυτό που κατάφερες εσύ; Ναι, δε λέω, αλλά ομολογώ -και δεν το λέω εγώ, το λέει όλο το σόι μου- πως το αποτέλεσμα είναι σίγουρα έξοχο, υπέροχο, σωστό καλλιτέχνημα. Φτου μη με ματιάσω. Εξάλλου, όπως λέει και ο Karl Heinrich Marx, χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει. Ήταν η δεύτερη φορά που το επιχειρούσα. Η πρώτη ήταν εντελώς …συμπωματική. Μετά από 41 χρόνια, μπορώ να σας το εξομολογηθώ πως ούτε που το κατάλαβα. Ξέρεις, εκεί που δεν το περιμένεις κι έρχεται απ’ τη γωνία∙ή απ’ τον ουρανό. Ενδεχομένως και από κάποιον ξεχασμένο πελαργό. Ήταν αυτό που λένε στην ινδουιστική φιλοσοφία …ατυχές ευτύχημα.

Φυσικά δεν ήμουν μόνος στην προσπάθεια αυτή. Ααα, η αλήθεια να λέγεται. Με βοήθησε και η σύζυγός μου. Όχι πως έκαμε και πολλά ή σπουδαία πράγματα. Όλο το ζόρι εγώ το τράβηξα. Αυτή καθότανε, για την ακρίβεια ξάπλα ήταν, και περίμενε. Ίδρωνα, ξαναΐδρωνα, αγκομαχούσα και στο τέλος, με ανακούφιση ακούστηκε εκείνο το …άχ, της απόλυτης επιτυχίας. Για του λόγου το αληθές, η επιτυχία της όλης προσπάθειάς μου ταυτοποιήθηκε αργότερα, μετά από 4-5 βδομάδες. Έτσι είναι αυτές οι δουλειές, τρέχεις σήμερα, μάχεσαι, παλεύεις, ιδροκοπάς αλλά τα αποτελέσματα βγαίνουν αργότερα. Κάτι σαν τις Πανελλαδικές ένα πράμα. Πιστεύεις πως πήγες καλά, πως τα κατάφερες, αλλά άμα δεν έρθει ο Αύγουστος (εν προκειμένω ο Ιούνης) δε ξέρεις τι ακριβώς πέτυχες. Και όταν στο ανακοινώνουν, δίνεις κι ένα μπαξίσι, έτσι για τις χαρές. Διότι πέτυχα το σημείο …G!

Και τώρα, αυτό που κατάφερα πριν από 38 περίπου χρόνια, είναι εδώ, δίπλα μου -για την ακρίβεια …από πάνω μου, κυριολεκτικά- και το καμαρώνω, πετυχημένο εργασιακά -κι ας γκρινιάζει που και που- το βλέπω καθημερινά, το περιποιούμαι, το ποτίζω μη μαραθεί, το ταΐζω να μεγαλώσει και προσμένω… -ναι ρε, προσμένω, σε πειράζει; Προσμένω να το δω δισευτυχισμένο και τρις… και τετράκις… γιατί όχι; Γιατί τα χρόνια περνούν, ούτε έχω το κουράγιο να ξαναπροσπαθήσω (σε βλέπω εσένα που μειδιάς ειρωνικά…). Όχι ότι δε μπορώ, αλλά να μόνος δε δύναμαι. Ξέρετε εσείς….

Επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχια κι επειδή δεν θέλω να γίνω φτωχός –εσύ που ξαναγελάς τι ξέρεις; Έκαμες ποτέ φτωχός για να ξέρεις;- εύχομαι κάθε ευτυχία, πολλές χαρές στη ζωή σου και άσε εμάς  τους …γέρους σου, να λένε και μια κουβέντα παραπάνω. Για το …καλό σου!

Στον ουρανό κοιτάμε το …παρελθόν και η …quarante-να

Κάποιος καθηγητής μας έλεγε πως όταν κοιτάμε τον ουρανό, κοιτάμε το παρελθόν. Φυσικά δεν καταλαβαίναμε τι εννοούσε. Θεωρούσαμε πως ήταν ένα …πράμα φιλοσοφικό, μεταφυσικό ή άτοπο και μαγικό. Μας έδωσε λοιπόν το εξής παράδειγμα:
Το φως από τον Ήλιο χρειάζεται μόλις 8 λεπτά για να φτάσει στη Γη. Άρα όταν κοιτάμε τον Ήλιο (να φροντίσουμε όμως να μην τον κοιτάμε κατάματα, παρά μόνο με προστατευτική μάσκα) βλέπουμε …παρελθόν. Βλέπουμε το Ήλιο πως ήταν πριν 8 λεπτά. Αμέσως ξεκαθαρίστηκε στο μυαλό μας, των παιδιών της εποχής εκείνης, τι εννοούσε …βλέπουμε το παρελθόν.

Να διευκρινίσω κάτι. Ένα αντικείμενο, είτε αυτόφωτο είτε ετερόφωτο, το βλέπουμε, δηλαδή είναι ορατό σε μας, όταν αυτό στέλνει φως, μια ακτίνα φωτός, και διεγείρει το οπτικό μας νεύρο. Αν ψάχνουμε κάτι στο σκοτάδι και δεν το βλέπουμε είναι διότι δεν έρχεται στα μάτια μας φως από το αντικείμενο αυτό, ακόμη και εξ αντανακλάσεως.

Ας σκεφτούμε πως για άλλους πλανήτες, το φως από αυτούς για να φτάσει στη γη, στα μάτια μας χρειάζεται κάποιες γήινες μέρες. Άρα όταν ανασηκώσουμε το κεφάλι και το δούμε, εκείνη τη στιγμή που το βλέπουμε μπορεί και να μην υπάρχει. Μπορεί να το «κατάπιε» μια μαύρη τρύπα, ας πούμε, μπορεί να εξερράγει.

Ελάτε να σκεφτούμε ένα άλλο παράδειγμα. Κάποιο εξωγήινο ον κατοικεί κάπου πολύυυυ μακριά, που για να φτάσει το φως από τη γη σ' αυτόν χρειάζεται κάποια δις χρόνια. Αυτό το ον κοιτάει στον ουρανό και βλέπει τη γη να κατοικείται από ....δεινόσαυρους, ακριβώς λόγω της μεγάλης απόστασης που μας χωρίζει, οπότε της μεγάλης καθυστέρησης του φωτός να ταξιδέψει. Τι είπατε, ουτοπικό σας φαίνεται; Λάθος, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Κατ’ αναλογία, ας πάμε στο Covid-19 και τα τεστ που πραγματοποιούνται. Μάθαμε πια πως ο χρόνος επώασης για τη λοίμωξη από νέο κορωνοϊό Covid-19 είναι 14 ημέρες. Δηλαδή αν σήμερα κάνω το τεστ και είμαι αρνητικός, μπορεί μέσα στις 14 ημέρες να καταστώ θετικός, ενδεχομένως, ασυμπτωματικός. Άρα το τεστ που έκανα σήμερα μου δείχνει …παρελθόν. Δηλαδή τα αποτελέσματα που έχω σήμερα δεν είναι σημερινά, φρέσκα. Είναι μπαγιάτικα. Γιατί κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί τι μπορεί να γίνει μέσα στις επόμενες 14 ημέρες. Να γιατί φωνάζουν όλες/οι πως τούτος εδώ ο κορωνοϊός είναι ύπουλος.

Για την ιστορία: τα παλιά χρόνια η καραντίνα ίσχυε για σαράντα ημέρες. Καραντίνα, εκ του quarante στα γαλλικά ή quaranta στα ιταλικά. Όταν κατέφταναν σε λιμάνια ξένοι ή ακόμη και το πλήρωμα με κάποια υποψία λοιμώδους νόσου, για σαράντα ημέρες τους απέκλειαν σε μεμονωμένους χώρους και μετά τους επέτρεπαν την ελευθερία κινήσεων. Η πρόληψη από τα παλιά χρόνια ήταν ένα ατού στο μανίκι της κοινότητας!

Οι ειδικοί και οι "ειδικοί"

Για τη σωστή ενημέρωσή σας ακούστε τον δικό μας …ειδικό

Κάποτε, ένας ήταν ο μετεωρολόγος που προσκαλούνταν στην τηλεόραση και τα νέα του καιρού από αυτόν τα μαθαίναμε.

Κάποτε, ένας ήταν ο σεισμολόγος που προσκαλούνταν στην τηλεόραση και τα νέα για ένα σεισμό από αυτόν τα μαθαίναμε.

Κάποτε, ένας ήταν ο συνταγματολόγος που προσκαλούνταν στην τηλεόραση και για τα θέματα άρθρων ή παραβάσεων του Συντάγματος από εκείνον τα μαθαίναμε.

Κάποτε, ένας ήταν ο λοιμωξιολόγος που προσκαλούνταν στην τηλεόραση και τα νέα για έναν ιό ή μια σοβαρή λοίμωξη από εκείνον τα μαθαίναμε.

Κάποτε…

Σήμερα, κάθε κανάλι και …δευτεροκάναλο έχει το δικό του μετεωρολόγο, σεισμολόγο, συνταγματολόγο, λοιμωξιολόγο και τον κάθε είδους …λόγο και από αυτούς μαθαίνουμε τα μύρια όσα και πολλάκις αντικρουόμενα μηνύματα. Πλουραλισμός, κάποιος θα πει. Πολλά τα κανάλια, πολλές και οι ανάγκες για …ειδικούς. Αμ δε, ανταγωνισμός περισσότερο, θάλεγα. Και το αποτέλεσμα ποιο; Να αντιμάχονται επιστήμονες και «επιστήμονες», ειδικοί με «ειδικούς», σοβαροί με «ανόητους» και να έχουμε διασπορά …fake news (για να χρησιμοποιήσω μια φράση του Σωκράτη). Να έχουμε και τους δημοσιογράφους να (αυτό)βαφτίζονται και αυτοί ως «ειδικοί». Κι εμείς οι αδαείς αλλά και ανενημέρωτοι να είμαστε ανάμεσα, οπαδοί του τάδε και του δείνα. Και να μη γνωρίζουμε ποιον να ακούσουμε και κυρίως πώς και τι να πράξουμε. Και γι’ αυτό αδειάζουμε τα ράφια από τα καταστήματα τροφίμων ή τρέχουμε στον καθαρό αέρα για να ανασάνουμε ή φοράμε γάντια και μάσκες για να κυκλοφορήσουμε ή…

Ειδικά, τώρα με την κρίση λόγω covid 19, πού βρέθηκαν τόοοσοι πολλοί τηλε-λοιμωξιολόγοι και άλλοι τόσοι του αναπνευστικού και δε ξέρω κι εγώ τι άλλο; Και πώς ξοδεύουν την ώρα τους στα δελτία των 8 ή σε πάνελ και δεν πάνε στα νοσοκομεία να βοηθήσουν;

Ναι, καλή η σκέψη για την άμεση, εθελοντική ή με κίνητρα ανάκληση συνταξιοδοτηθέντων υγειονομικών (γιατρών, νοσηλευτών). Στο Η.Β. επιτάχθηκαν ακόμα και εργαζόμενοι σε φυσιοθεραπευτικά κέντρα για το σκοπό αυτό. Γιατί όχι και εδώ; Αλλά πρώτα πρώτα ας επιταχθούν οι τηλε-γιατροί. Για την ενημέρωσή μας Ένας αρκεί, ο κος Τσιόδρας αρκεί!

Μ’ αρέσει το κόκκινο

Ξέρετε, μ’ αρέσει τρομερά το κόκκινο. Είμαι fun του κόκκινου.

-Κόκκινα τριαντάφυλλα∙ τα λατρεύω. Αφού για να την κατακτήσω …ξέρετε ποια, αγόραζα κάθε μέρα κόκκινα τριαντάφυλλα. Τόσα που με τα λεφτά που πλήρωσα θα μπορούσα να αγοράσω το ανθοπωλείο και την αφεντικίνα του μαζί!

-Κόκκινο κρασί και δη ξηρό, συνοδεία φαγητού. Ελαφρώς γλυκό τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας, βελούδινο. Και φυσικά, πάντοτε κεκραμένο, μη μας τη δώσει και στο κεφάλι…. Αφήστε που κάπου διάβασα πως ..όταν ο άντρα πίνει κρασί κόκκινο, χαίρεται η γυναίκα… (ασχέτως αν δεν έχω καταλάβει γιατί).

-Κόκκινο …ξέρετε τι -ωχ με κάνετε να κοκκινίζω- πώς να το πώς …από κάτω.. Αντερστούντ; Μην επιμένετε. Δε μπορώ να το πω…. Φυσικά μ’ αρέσει όταν το φορούν οι άλλες, όχι η …ξέρετε ποια…

-Το κόκκινο φεγγαράκι, ειδικά όταν είμαι με την αγαπημένη μου (ποια; Δεν έχει σημασία ποια; Πωπωωω, μα τι αδιάκριτοι που είστε;) στην αγκαλιά μου…

-Τα κόκκινα αβγά του Πάσχα, το χρώμα που αφήνουν στα χέρια όταν τα πιάνω για τσούγκρισμα αλλά και η ιδιαίτερη γεύση τους. Ίσως επειδή περνάει το χρώμα στο εσωτερικό; Δε ξέρω ακριβώς…

-Τα κόκκινα έντονα βαμμένα χείλη, ιδιαίτερα σ’ ένα κάτασπρο πρόσωπο και η αντίθεση που δημιουργείται. Αφού μου ‘ρχεται να φιλήσω όλες τις γυναίκες που το φορούν, αλλά να, δε μ’ αφήνει η …ξέρετε ποια.

-Ε όχι, μη πείτε πω ξέχασα το αίμα; Τι στο καλό, βαμπίρ είμαι; Αφήστε που, στη θέα του αίματος λιποθυμώ. Αφού όταν πηγαίνω για αιμοληψία προειδοποιώ τις νοσοκόμες σχετικά…

-Τα κόκκινα μάγουλα. Τα λατρεύω. Δείχνουν άτομο ντροπαλό, ευαίσθητο γεμάτο συναισθήματα, σαν κι εμένα …Σου μιλώ και κοκκινίζεις κι έχεις προδοθεί… λέει μια παλιά κινέζικη παροιμία. Όπως αντιλαμβάνεστε (και πιστεύω πως ναι) δε μιλώ για το κοκκίνισμα από πυρετό, ή έκθεση στον ήλιο… Αλλά γι’ αυτό που συμβαίνει όταν απέναντί σου έχεις κάποιο πρόσωπο που, να πώς να το πω, συμπαθείς…

-Το …κακό είναι πως μ’ αρέσει τόοοοοσο πολύ το κόκκινο που θέλω να περνάω τα φανάρια με κόκκινο. Δεν μπορεί να αλλάξει αυτό άραγε; Να σταματάμε στο πράσινο και να φεύγουμε με κόκκινο. Παρακαλώ να το μελετήσουν οι συγκοινωνιολόγοι και να το προωθήσουν.

Μ’ αρέσει το κόκκινο. Αφού τόσο πολύ μ’ αρέσει που …πήρα κόκκινα γυαλιά… πολύ πιο πριν απ’ ότι τα πήρε ο Κραουνάκης. Ε και διότι το κόκκινο χρώμα έχει χαρακτηρισθεί ως το χρώμα του πάθους και του έρωτα, το χρώμα με αφροδισιακές ιδιότητες…. Αφήστε που το κόκκινο ή ερυθρό είναι ένα από τα τρία βασικά χρώματα του ορατού φωτός. Αυτό πού το πάτε;

Δύο κόκκινα ΔΕ μ’ αρέσουν. Το ένα είναι αυτό του επαίσχυντου -ξέρετε ποιου- του …θρύλου τάχαμου. Αφού, ως και οι ταύροι εξαγριώνονται στη θέα του… Πώς να αντισταθώ εγώ; Γιατί; Μα γιατί είμαι …αντι-ολυμπιακός (ωχ, το ξεστόμισα, και συγγνώμη και μετά συγχωρήσεως.. δεν το ξανακάνω)

Και το δεύτερο είναι το κόκκινο της σημαίας του εξ ανατολών γείτονά μας –και κατ’ άλλους φίλους, αδέλφια μας… Γιατί; Μα το ρωτάς; Διότι, χμ….. Δεν έχει γιατί. Διότι έτσι!

Αν ναι, κι ένα τρίτο, να μην το ξεχάσω. Το κόκκινο του …Ερχόμαστε, Πάμε… δε θυμάμαι ακριβώς. Αυτού ντε, που μαζεύονται 2-3 και κάνουν σματά σα να είναι 10; Το καταλάβατε; Όχι; Ε τώρα τι θέλετε, να το πώς και να με διαγράψουν  ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του; Α, όχι όλα κι’ όλα. Μέχρις εδώ. Γκέγκε; 

ΕληνοΤουρκικά και η ελληνική απάθεια

Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν εὐαγγελίου τὸ ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν!

Η Τουρκία προβαίνει σε γεωτρήσεις στο οικόπεδο τάδε της Κυπριακή ΑΟΖ. Το τούρκικο πολεμικό ναυτικό εμποδίζει έλληνες ψαράδες να πλησιάζουν τα Ίμια. Το τούρκικο Λιμενικό κλέβει δίκτυα ελλήνων ψαράδων. Τούρκικη φρεγάτα διεμβολίζει ελληνική. Η Τουρκία συνάπτει συμμαχίες με Λιβύη καταπατώντας δικαιώματα ελληνικών νησιών. Η Τουρκική αεροπορία παραβιάζει το ελληνικό FIR….

Κι εμείς; Διαμαρτυρίες, Επιστολές, τηλεφωνήματα, παρεμβάσεις σε διεθνείς οργανισμούς και φόρα. Καθολικώς Διαμαρτυρόμενοι εν ολίγοις. Ας κάνουμε κι εμείς κάτι επιτέλους. Τι;

Ας περιορίσουμε τα ταξίδια και τις αθρόες επισκέψεις στην Τουρκία και την Κωνσταντινούπολη ειδικώς για κάποιους μήνες. Ας κάνουμε δύσκολη τη ζωή των Τούρκων φορτηγατζήδων στο Τελωνείο Έβρου με αλλεπάλληλους ελέγχους και ελεγχόμενη καθυστέρηση. Ας περιορίσουμε την εισαγωγή Τούρκικων προϊόντων. Ας σταματήσουμε τη διέλευση μέσω των οδοφραγμάτων στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου για λόγους αναψυχής, χαρτοπαιγνίου κά. Ας κάνουμε κάτι λοιπόν γιατί, θαρρώ πως, αυτή μας η απάθεια είναι που μερακλώνει τους Τούρκους να είναι θρασείς.

Κάνω ότι κάνει και η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι;

Με ρωτούν φίλοι και γνωστοί «πώς περνάς τη μέρα σου τώρα που είσαι συνταξιούχος, τι κάνεις καθημερινά, πώς διαθέτεις το χρόνο σου;». Τους απαντώ κι εγώ «κάνω ότι κάνει και η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι».

Κάθε πρωί ξυπνώ γύρω στις 7.15 (ας όψεται η καμπάνα της διπλανής εκκλησίας γι αυτό, η οποία μπορεί να βαρά και 40 φορές το ρυθμό, πράγμα που δεν έχω καταλάβει γιατί; Υποτίθεται πως το κτύπημα της καμπάνας είναι για να ειδοποιήσει τους πιστούς και όχι να τους εκνευρίσει –αναφέρομαι στο παρατεταμένο χτύπημα που είναι και ηλεκτρονικό. Αλλά Θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόµατί µου καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου). Πλένομαι, ντύνομαι και ετοιμάζω τον καφέ στο μπακιρένιο μπρίκι. Φυσικά δε κάνω αυτό που έκαναν οι γυναίκες οι παλιές που ρουφούσαν από τις πίκρες, για να βγαίνουν μέσα απ’ τις χαρές. Ούτε μου παίρνει τρεις ημέρες και τρεις νύχτες να ετοιμάσω τη φωτιά για να δω μέσ’ στο φλιτζάνι… Μόλις λοιπόν φουσκώσει και δημιουργείται το καϊμάκι (δε σας λέω τι καφέ πίνω που καν σκάσετε…) το αδειάζω στην κούπα (κουπάτο Λουμίδη προτιμώ) και ανάβω το τσιγαράκι. Μα τι λέω, αφού δεν καπνίζω, δεν κάπνισα ποτέ…
Γουλιά γουλιά τον πίνω, μα της καρδιάς μου τις φωτιές με τίποτα δεν σβήνω (όπως τραγουδούσε κι ο Σώτος) και  ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στο μπαλκόνι της απέναντι να δω τι κάνει. Τελειώνω τον καφέ και βγαίνω στη βεράντα να πάρω σβάρνα να καθαρίσω τα κάγκελα (αφού το κάνει κι η γειτόνισσα στο απέναντι μπαλκόνι). Καθημερινή δουλειά με κρύο ή με καύσωνα. Βγάζω τα μαξιλάρια, σεντόνια, κουβέρτες και τα τινάζω (αφού το ίδιο κάνει και η γειτόνισσα στο απέναντι μπαλκόνι∙φυσικά με τρόπο συντονίζομαι να μη τινάξω και να -λέμε τώρα- λερώσω τη δική της βεράντα). Τελειώνω και με το τίναγμα και με τη σκούπα καθαρίζω και μετά σφουγγαρίζω τη βεράντα (αφού το ίδιο κάνει και η γειτόνισσα στο απέναντι μπαλκόνι). Έτσι ολοκληρώνω τις …εξωτερικές δουλειές (για τις εσωτερικές δουλειές δε σας λέω …αφού δε βλέπω και δε με βλέπει η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι).
Κοιτάζω το μενού (ναι, έδωσα εντολή στην οικογένεια να μου έχει έτοιμο το μενού της εβδομάδας∙εμ τι, πάιζουμε;). Αν χρειαστεί, βγαίνω έξω για ψώνια (όχι δεν ντύνομαι με τα καλά μου γιατί στα ψώνια δε συναντώ τη γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι∙ίσως στέλνει τον άντρα της για τα ψώνια. Για να είμαι ειλικρινής, δε ξέρω αν έχει άντρα…).
Γυρίζω σπίτι και ανοίγω το λαπ τοπ για να βρω συνταγή (τον Πετρετζίκη δεν τον έχω και σε πολύ εκτίμηση γιατί προτείνει συνταγές-αχταρμάδες, χαρμάνι σε λέω, ενώ εμένα μ’ αρέσουν τα παλιά παραδοσιακά φαγητά, αμόν τη γιάγια, που λεν κι οι Πόντιοι). Φυσικά δε ξέρω τι προτιμά και πώς μαγειρεύει η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι. Νοου πρόπλεμ, καθώς Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα (ή κυπριαστί, κολοκοτή). Ένα είμαι σίγουρος, πως μαγειρεύομαι πάνω κάτω τη ίδια ώρα (αφού ακούω να λειτούργει και ο απορροφητήρας της γειτόνισσας από το απέναντι μπαλκόνι).Την τηλεόραση δεν την ανοίγω για τα πρωινάδικα (όπως κάνει η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι, αφού την ακούει πόσο δυνατά την ανοίγει). Προτιμώ το ραδιόφωνο και δη το Δεύτερο…με τα τραγούδια της παρέας…, όπως με παροτρύνει κι η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Μ’ αυτά και με τούτα, πάει το πρωινό, έρχεται το μεσημέρι και μαζεύεται η οικογένεια. Από δω και πέρα, ίσα με το βράδυ, κάνουμε διαφορετικά με τη γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι.
Ρε σεις, τελικά μήπως τελικά, η γειτόνισσα από το απέναντι μπαλκόνι, καθημερινά κάνει ότι κάνω εγώ;

Επίσημα και …ανεπίσημα

   Αυτό το επίσημα και ανεπίσημα έχει καθιερωθεί σε πολλές περιπτώσεις, ακόμα και στις …εποχές. Τι εννοώ; 1 Σεπτέμβριου οι περισσότεροι ευχόμαστε «καλό φθινόπωρο» μιας και ο Σεπτέμβρης είναι ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου. Ανεπίσημα βεβαίως. Γιατί, από πλευράς Αστρονομίας, σήμερα το πρωί της  Δευτέρας 23 Σεπτεμβρίου 2019 -και ακριβώς στις 10:51 ώρα Ελλάδας- μπαίνει και επίσημα το φθινόπωρο στην Ελλάδα (σε όλο το βόρειο ημισφαίριο). Αντίθετα, στο νότιο ημισφαίριο ξεκινά η άνοιξη.

   Τι συμβαίνει λοιπόν κατά την ισημερία; Ο Ήλιος λάμπει κάθετα πάνω από τον Ισημερινό της Γης, με τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας να είναι περίπου ίδια σε οποιοδήποτε σημείο της γήινης επιφάνειας. Η ισημερία συμβαίνει στις 20 Μαρτίου και 22 Σεπτεμβρίου.

   Στο βόρειο ημισφαίριο η νύχτα θα μεγαλώνει συνεχώς έως το χειμερινό ηλιοστάσιο του Δεκεμβρίου. Στη συνέχεια, η ημέρα μικραίνει και η νύχτα μεγαλώνει, ώσπου η νύχτα να φθάσει στο ζενίθ της κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο της 22ας Δεκεμβρίου. Το αντίστροφο θα συμβαίνει στο νότιο ημισφαίριο

  Τόσο οι ισημερίες όσο και τα ηλιοστάσια συμβαίνουν από δύο φορές τον χρόνο και σηματοδοτούν την έναρξη των εποχών του έτους.

   Η «ίση μέρα - ίση νύχτα», όταν δηλαδή o Ήλιος φτάνει στα ισημερινά σημεία, συμβαίνει μόνο στους τόπους που βρίσκονται ακριβώς πάνω στον γήινο Ισημερινό. 

Στο βίντεο της NASA, η εναλλαγή των εποχών από το Διάστημα. Οι ισημερίες και τα ηλιοστάσια είναι εμφανή.

https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=FmCJqykN2J0

Μαντήλες, μπούρκες, μαύροι και ο Γουάκο

Η παρακάτω ιστορία είναι αληθινή και αφορά σε εσάς που μιλάτε για μαντήλες έξω από τα σχολειά, που φοβάστε πως θα αφαιρέσουν τις εικόνες από τα δικαστήρια και τις σχολικές αίθουσες, που τρομάζετε με την μπούρκα, που κομπλάρετε μπροστά σε μαύρους (αυτό το έγχρωμος δεν το καταλαβαίνω) κλπ.

Ο εγγονός μου πάει παιδικό σταθμό. Από τα μισά της περσινής χρονιάς ανέφερε ένα ‘’γουάκο”, ο γουάκο έτσι, ο γουάκο αλλιώς, ο γουάκο είπε, ο γουάκο έκανε… Λέγαμε …παιδιάστικη ορολογία. Ώσπου ανακαλύψαμε (τρόπος του λέγειν) πως γουάκο είναι ένας συμμαθητής του, ένα μαυράκι, που ήρθε πράγματι στη τη μέση της χρονιάς και που οι γονείς του ήρθαν από την Πάτρα. Ο μελαμψός Γουάκο λοιπόν από την Πάτρα. Αυτό ήξερε ο εγγονός μου, αυτό μας έλεγε ο εγγονός μου. Δεν είπε ποτέ …ήρθε ένα μαυράκι στο τμήμα μου, ο Γουάκο, από την Πάτρα. Απλά …ήρθε ο Γουάκο. Έτσι απλά. ….Ανακαλύψαμε επίσης πως ο Γουάκο είναι υιοθετημένος και μάλιστα και οι δυο γονείς τους είναι λευκοί!

Οι παππούδες μας στην Κύπρο, φορούσαν βράκες. Λέτε να έκρυβαν βόμβες από κάτω; Οι γιαγιάδες μας φορούσαν μαντήλα. Λέτε να ήσαν κρυφές …τζιχαντίστριες. Οι ιερωμένοι φοράνε ράσα. Λέτε κι αυτοί να είναι ζωσμένοι με εκρηκτικά; Ποιος οίδε;

i ELLADA aniki ΣΤΟΥΣ …ellinares της

Προσπάθησα να διαβάσω χτες σε ελληνικό προφίλ στο fb, ελληνικό κείμενο από έλληνα γραμμένο, και όχι απλά έλληνα αλλά ellinara, απ’ αυτούς που βροντοφωνάζουν  “h makedonia einai mono elliniki”, ή …“ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ” ή “καλος τουρκος είναι ο νεκρος τουρκος” και άλλα πολλά μαργαριτάρια. Ομολογώ πως δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Χρειάστηκα και τη βοήθεια του αυτόματου μεταφραστή της Google (google translate) αλλά εις μάτην. Ξανακοίταξα το προφίλ του υπογράφοντος τη σχετική ανάρτηση, μπας και έκανα λάθος για την καταγωγή τους αλλά φευ, ήταν έλληνας (με την ευρεία έννοια του όρου) ο οποίος αποφοίτησε από το τάδε ελληνικό γυμνάσιο-Λύκειο, σπούδασε και αποφοίτησε από τη δείνα Σχολή του τάδε ελληνικού Πανεπιστημίου, άρα τῆς ἠμετέρας παιδείας μετέχων, αλλά…. μπαη δε γουεη, είμαι σίγουρος πως ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης θα βγάζει συνεχώς εξανθήματα του δε Έλληνα φιλόλογου και γλωσσολόγου Αχιλλέα Τζάρτζανου τα κόκκαλα θα τρίζουν. Μπορώ να υποθέσω πως ετούτος ο γράφων τη σχετική ανάρτηση, από τα φιλολογικά μαθήματα έκανε κοπάνα, αλλά μου είναι λιγάκι δύσκολο να το πιστέψω.

Τι να φταίει λοιπόν; Το πληκτρολόγιο του που δε “γράφει” ελληνικά –δεν έχει ελληνικούς χαρακτήρες; Πως είναι οπαδός της τελείως ατονικής γραφής; Πως δεν ανακάλυψε το ειδικό πλήκτρο που μετατρέπει τα Κεφαλαία σε Μικρά; Πως τα πτυχία του τα πήρε …ταχυδρομικά; Pos είναι ΟΠΑΔΟΣ μιαs eleftheris παγκοσμιας και ΑΝΑΜΕΙΚΤΗΣ γραφης με ellinikous και ΛΑΤΙΝΙΚΟΥΣ χαρακτήρες; Μήπως εν τέλει, είναι μέλος μιας παγκόσμιας σπείρας η οποία προωθεί ένα νέο λεξικό, ένα νέο αυτόματο μεταφραστή;
Ενιγουει, απ’ όλ’ αυτά τείνω να καταλήξω στο τελευταίο. Αλλιώς δεν υπάρχει εξήγηση.

ΥΓ. Δεν αναφέρθηκα καθόλου σε ορθογραφικά -ή ανορθογραφικά- λάθη γιατί αυτά ανθρώπινα ή και ...θεϊκά είναι. Ακόμα και ο …Δαίμων του Τυπογραφείου δικαιούται σε λάθη!

Ο Μαύρος Ιούλης της Κύπρου και …αυτών που ήταν ΕΚΕΙ

Αυτή την περίοδο του Ιούλη, γράφονται πολλά, διαβάζουμε πολλά, βλέπουμε πολλά∙και αναφέρομαι κυρίως στο διαδίκτυο, στο fb. Γράφονται όμως και λέγονται από ποιους; Γιατί όπως έλεγε κάποιος (τώρα κινέζος ήτανε, λατίνος ήτανε, αρχαιοέλληνας ήτανε θα σας γελάσω), «σημασία δεν έχει τι λέει ή τι γράφει κανείς αλλά ποιος το λέει και ποιος το γράφει». Πάντως ένα είναι σίγουρο, πως αυτοί που ήταν «εκεί» και που τα έζησαν κρατάνε τα στόματά τους κλειστά. Αυτοί που ήταν «εκεί» και τα έζησαν, ήταν όντως «εκεί», ήταν εντεταλμένοι να είναι «εκεί», δεν έτυχε να βρίσκονται «εκεί», δεν την …κοπάνησαν από «εκεί» και τους …τσάκωσαν αλλού. Διότι, ακόμη και σήμερα, κάποιοι είναι ακόμα «εκεί».

Αυτοί που ήταν «εκεί» δε γράφουν …τα λόγια τα μεγάλα (τα ψεύτικα πολλές φορές), δε γράφουν …απομνημονεύματα, δε δίνουν συνεντεύξεις, δε βγαίνουν στα κανάλια, δεν κάνουν ντοκιμαντέρ, δε ζητούν μνημεία και προτομές, δε γράφονται γι’ αυτούς διθύραμβοι, δεν τους λιβανίζουν, δε διεκδικούν δόξες και τιμές και στέφανα και επιδόματα και αποζημιώσεις, δε ζητούν θώκους και προεδριλίκια. Δεν… Γιατί; 

Μα γιατί πονούν, όχι σωματικά, αλλά ψυχικά. Πονούν γι’ αυτά που είδαν αλλά και γι’ αυτά που δεν είδαν. Πονούν γι’ αυτούς που είχαν δίπλα τους και τους έχασαν. Πονούν για φίλους, συμμαθητές, συντρόφους, συμπολεμιστές που χάθηκαν, δολοφονήθηκαν, εξαφανίστηκαν και ακόμη αγνοούνται. Πονούν γιατί… Και ύστερα σιωπούν. 

Σιωπούν όχι γιατί ντρέπονται ή φοβούνται ή κρύβονται ή κρύβουν. Σιωπούν γιατί σέβονται αυτούς που χάθηκαν. Σιωπούν όχι …ενός λεπτού σιγή αλλά μυριάδων λεπτών σιγή. Σιωπούν εις ανάμνησιν αλλά και εις μνήμην.  

Σιωπούν αλλά κυρίως ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ!

Κόμματα, Κομματά-κια και Κομματικοί αντίπαλοι

Αναρωτιέμαι γιατί το κόμμα της Δεξιάς -γενικότερα αυτό που αποκαλούμε «Συντηρητικό» κόμμα- δε χάνει τα ποσοστά του και παρόλα όσα κακά ή αρνητικά έχει κάνει στην Ελλάδα, διεκδικεί την εξουσία. Τελικά η απάντηση μάλλον είναι απλή. Τα κόμματα της Αριστεράς –ή αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «Προοδευτικά»- στις εκλογικές αναμετρήσεις βγάζουν το ένα τα μάτια του άλλου. Κοινό κομματικό αντίπαλο δεν έχουν τα συντηρητικά κόμματα αλλά τα άλλα κόμματα (ή κομμάτια) της Αριστεράς τα οποία, πιστεύουν, πως λεηλατούν τις «δικές» τους ψήφους, τη «δική» τους πελατεία, τους «δικούς» τους ψηφοφόρους.

Έτσι, παραδοσιακά το ΚΚΕ, κομματικό αντίπαλο δεν έχει τη ΝΔ αλλά το ΚΚΕ-Εσωτερικού και το ΠαΣοΚ παλιότερα, το ΣυΡιζΑ πρόσφατα.

Το ΠαΣοΚ, κομματικό εχθρό έχει το ΣυΡιζΑ και όχι τη ΝΔ (θα μου πείτε μα πως, αφού κάποτε συνεργάστηκαν).

Να μη μιλήσουμε για τα διάφορα …ΚΚΕ Μ-Λ, ΜΛΚΚΕ, ΕΚΚΕ, Τροτσιστές-Λενινιστές, Λενινιστές-Τροτσκιστές κλπ. Ή για τα περιθωριακά  …ΑντΑρΣυΑ, ΛαΕ κλπ.

Η ΝΔ έχει και αυτή γύρω της διάφορα Κεντροδεξιά, Ακραία Δεξιά κόμματα και ...Κομμάτια, αλλά ποιος ασχολείται μαζί τους. Κομματικός της αντίπαλος

ήταν, είναι και θα είναι η εκάστοτε Συμπολίτευση, το εκάστοτε Κόμμα για το οποίο νιώθει ότι την απειλή. Γι’ αυτό και δεν έχει μεγάλα σκαμπανεβάσματα στα ποσοστά ή έχει αυτή τη συσπείρωση που έχει.

Όσα άλλα μικρά κόμματα πήγαν ή πάνε να δημιουργηθούν, σε νέες ενδεχομένως βάσεις, πρωτοποριακές καμιά φορά, χάνονται, εξαφανίζονται. Φυσικά, λένε πως αυτά τα κομματά..κια είναι …ειδικού σκοπού. Δημιουργούνται για να καλύψουν κάποιες ανάγκες, για να εξυπηρετήσουν κάποιο σκοπό που όταν αυτές εξαλειφθούν ή πραγματοποιηθούν, τότε αυτά διαλύονται. Κρίμα, θεωρώ, γιατί κάποια ήταν αξιόλογα, ή έστω αξιόλογες οι προτάσεις τους.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (και όχι προσφυγών) σήμερα 20 Ιουνίου 2019, γράφει το ...εορτολόγιο. Δηλαδή να το ...γιορτάσω; Να ευχηθώ ...χρόνια Πολλά; Δε ξέρω τι να κάμω. Ή να μη ξεχάσω να θυμηθώ; Μα δε χρειάζεται, το ξέρω κάθε μέρα (από την 20η Ιουλίου του 1974), το ζω, το αισθάνομαι. Κι ας μην είμαι ...πρόσφυγας!. Αφού έτσι λένε οι ...διανοούμενοι, πως εμείς οι Κυπράιοι ΔΕΝ είμαστε πρόσφυγες αλλά ΕΚΤΟΠΙΣΜΕΝΟΙ. Λες και για εμάς έχει καμία διαφορά! Μα το γράφει και το διεθνές δίκαιο που ορίζει ότι "...πρόσφυγες είναι οι άνθρωποι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να επιστρέψουν στις ΧΩΡΕΣ τους, εξαιτίας βάσιμου φόβου δίωξης, με βάση τη φυλή, το θρήσκευμα, τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, την εθνικότητά τους ή τη συμμετοχή τους σε μία ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα..."

Τι ζητάμε οι πρόσφυγες (έστω, οι εκτοπισμένοι); Μα τι άλλο, ΕΙΡΗΝΗ!

Πάσχα 2019 στη Magna Graecia (Μεγάλη Ελλάδα) - Μέρος Γ' (τελευταίο)

ΝΟΤΙΑ ΙΤΑΛΙΑ - ΣΙΚΕΛΙΑ - Μέρος Γ'

5η Ημέρα: 5η Ημέρα: Agrigento - Syracusa - Ortigia - Catania

Την 5η μέρα ξεκινήσαμε το μεγάλο ταξίδι για να διασχίσουμε τη Σικελία και να επισκεφτούμε τον Ακράγα ή Aκράγαντα (σημερινό Agrigento) και ποιο συγκεκριμένα, για να αποκτήσουμε ένα άρωμα Ελλάδας στην κοιλάδα των ναών, έναν αρχαιολογικό χώρο 12 χιλιομέτρων που εκτείνεται κατά μήκος μιας πετρώδους ράχης νότια της σύγχρονης πόλης του Ακράγαντα. Ο χώρος αυτός περιλαμβάνει τα ερείπια επτά ναών δωρικού ρυθμού που αποτελεί πολιτιστικό μνημείο της Unesco. (Archaeological site featuring the remains of a large Greek temple, including toppled stone atlases).

Ο ναός της Ήρας Λακινίας -Temple of Juno - Tempio di Giunone

Τάφοι λαξευτοί στο περιμετρικό τείχος

Άγαλμα ακέφαλο ...πολ/πλής χρήσης. Ανάλογα με τον εκάστοτε επικεφαλής άρχοντα ετοποθετείτο το κεφάλι του επί του υπόλοιπου σώματος

Ο ναός της Ήρας Λακινίας -Temple of Juno - Tempio di Giunone

Ναός της Ομόνοιας -Temple of Concordia - Tempio della Concordia

Ο Ίκαρος (σύγχρονη κατασκευή) μπροστά από το Ναό της Ομόνοιας -Temple of Concordia - Tempio della Concordia

Ναός της Ομόνοιας -Temple of Concordia - Tempio della Concordia. Διακρίνονται οι παρεμβάσεις που είχαν γίνει στο εσωτερικό του Ναού για να μετατραπεί σε Χριστιανικός

Ο Ναός του Ηρακλή -Temple of Hercules - Tempio di Ercole

Κίονας από το Ναό του Ολυμπίου Διός -Tempio Di Zeus Olympios- με φόντο τη σύγχρονη πόλη του Agrigento

 Η σύγχρονη πόλη του Agrigento

Από κει κατευθυνόμαστε προς Συρακούσες, ΝΑ Σικελία (Syracusa), η οποία ιδρύθηκε από τους Κορινθίους) για να γνωρίσουμε το Αρχαιολογικό Πάρκο της Νεάπολης, έναν αρχαιολογικό χώρο, με πολλά ενδιαφέροντα αξιοθέατα και έντονο αρχαιοελληνικό χρώμα. Ξεχωρίζουν το Αρχαίο Θέατρο, τα Λατομεία του Παραδείσου με το περίφημο «Αυτί του Διονύσιου», το Ρωμαϊκό Αμφιθέατρο, ο τεράστιος Βωμός του Ιέρωνα ΙΙ κ.ά.

Ο χάρτης του αρχαιολογικού πάρκου

Latomia del Paradiso και το αυτί του Διονυσίου

Latomia del Paradiso και το αυτί του Διονυσίου

Latomia del Paradiso και το αυτί του Διονυσίου

Latomia del Paradiso

Teatro Greco (Ελληνικό Θέατρο). Το θέατρο ανακατασκευάστηκε από τους Ρωμαίους. Στο βάθος ψηλά ένας νερόμυλος ο οποίος χρησιμοποιούνταν για ...εφε (η φωνή του Θεού).

Teatro Greco (Ελληνικό Θέατρο). Το θέατρο ανακατασκευάστηκε από τους Ρωμαίους. (Το σκηνικό ετοιμάζεται για να δοθεί αρχαιοελληνική παράσταση).

Τάφοι Βυζαντινής εποχής στο πάνω μέρος του Ελληνικού θεάτρου

Teatro Greco (Ελληνικό Θέατρο). Το θέατρο ανακατασκευάστηκε από τους Ρωμαίους. (Το σκηνικό ετοιμάζεται για να δοθεί αρχαιοελληνική παράσταση).

Τεχνητή σπηλιά αφιερωμένη στις Μούσες με τη δεξαμενή στην οποίαν χύνονται νερά από έναν καταρράχτη

 Πανοραμική άποψη των λατομείων -Latomia del Paradiso

Anfiteatro Romano Siracusa

Ακολουθεί επίσκεψη στην Ορτυγία (ιτ. Ortigia), νησίδα μόλις λίγα μέτρα μπροστά στην ακτή της Σικελίας, αλλά στην αρχαιότητα ήταν το κέντρο της αρχαίας πόλης των Συρακουσών. Στην είσοδο είδαμε τα ερείπια του Ναού του Απόλλων αλλά και στο εσωτερικό του νησιού τον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό των Συρακουσών στην Piazza Duomo, χαρακτηρισμένο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς από την UNESCO. Στη μεγάλη πλατεία μπροστά από τον καθεδρικό ναό απολαύσαμε καφέ και παγωτό και αναπολήσαμε το λάγνο περπάτημα της Monica Bellucci στην ταινία Malèna.

Διαβαίνοντας τη γέφυρα -Ponte Santa Lucia- για την Ορτυγία

Via Cavour - O εμπορικός πεζόδρομος

Ο Ναός της Αθηνάς -Cathedral of Syracuse  - Cattedrale metropolitana della Natività di Maria Santissima και δεξιά Archbishop's Palace

Palazzo Arcivescovile με τον Archdiocese Of Syracuse  -  Arcidiocesi Di Siracusa

Καθολική εκκλησία Church of Santa Lucia alla Badia

Ακολουθεί επιστροφή, αργά το βράδυ, στην Κατάνη (σημερινή Catania που ιδρύθηκε από τους Ναξιώτες Σικελίας) τη «Citta Nera» (Μαύρη πόλη)  αφού η Αίτνα την σκεπάζει (το πιο ψηλό και ενεργό ηφαίστειο της Ευρώπης) και διανυκτέρευση, αφού προηγουμένως περπατήσαμε για λίγο στο μεγάλο πεζόδρομο της πόλης και απολαύσαμε ένα ακόμη παγωτό.

Το κτήριο αριστερά φιλοξενεί διάφορα καταστήματα. Στο κέντρο της πλατείας η Fontana dell' Elefante. Δεξιά το Ανάκτορο των Ελεφάντων, Palazzo Degli Elefanti. Piazza del Duomo, Catania

Cathedral of Sant'Agata στην Piazza del Duomo, Catania

Σύνθεση στο Four Points by Sheraton Catania Hotel & Conference Center, η οποία απεικονίζει την Αίτνα και τη λάβα που ξεχύνεται από τις εκρήξεις της

Ο παραλιακός δρόμος -Via Antonello da Messina- με τα βράχια από λάβα και στο βάθος η Κατάνια

Parco dell'Etna με το ηφαίστειο της Αίτνας που δεσπόζει πάνω και ΒΔ από την Κατάνια

6η Ημέρα: Taormina - Διεθνές αεροδρόμιο Fontanarossa της Κατάνια - Θεσσαλονίκη

Η 6η και τελευταία μέρα περιλαμβάνει επίσκεψη στο Ταυρομένιο (ιταλικά: Taormina) της οποίας η παλιά πόλη βρίσκεται περίπου 250 μέτρα από το ύψος της θάλασσας, και κοντά βρίσκονται και τα ερείπια του αραβικού κάστρου (Castelmola) στην κορυφή του βράχου στα 150 μέτρα ψηλότερα με σημαντικότερο αξιοθέατο το αρχαίο θέατρο του Ταυρομενίου/Ταορμίνα (Teatro antico di Taormina), ή αλλιώς γνωστό ως το ελληνικό θέατρο (teatro greco) και με μοναδική θέα προς το ηφαίστειο της Αίτνας.

Στο δρόμο για την Taormina με το επιβλητικό Castelmola πάνω από την πόλη στα δεξιά

Η Porta Messina η οποία μέσω της Corso Umberto οδηγεί στο ιστορικό κέντρο

Porta di Mezzo. Λήψη από Piazza IX Aprile

Το παραλιακό μέτωπο κάτω από την Taormina

Chiesa di San Giuseppe με φόντο το Castelmola

Το καμπαναριό της Chiesa di San Giuseppe και Porta di Mezzo, στ' αριστερά

Κάπου στο σημείο αυτό ολοκληρώθηκε το ταξίδι μας στη Μεγάλη Ελλάδα. Φεύγουμε για το Διεθνές Αεροδρόμιο Φονταναρόσα της Κατάνια (Aeroporto di Catania-Fontanarossa) με προορισμό τη Θεσσαλονίκη... 

Αφού πετάξαμε πάνω από την Κέρκυρα...

Αφού είδαμε και το Δέλτα του Αλιάκμονα...

Φτάσαμε και προσγειωθήκαμε στο Διεθνή Αερολιμένα Θεσσαλονίκης. Τέλος Καλό, Όλα Καλά. Καλά ταξίδια σε όλες και όλους... arrivederci Magna Graecia. Εις το επανιδείν...