Κόμματα, Κομματά-κια και Κομματικοί αντίπαλοι

Αναρωτιέμαι γιατί το κόμμα της Δεξιάς -γενικότερα αυτό που αποκαλούμε «Συντηρητικό» κόμμα- δε χάνει τα ποσοστά του και παρόλα όσα κακά ή αρνητικά έχει κάνει στην Ελλάδα, διεκδικεί την εξουσία. Τελικά η απάντηση μάλλον είναι απλή. Τα κόμματα της Αριστεράς –ή αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «Προοδευτικά»- στις εκλογικές αναμετρήσεις βγάζουν το ένα τα μάτια του άλλου. Κοινό κομματικό αντίπαλο δεν έχουν τα συντηρητικά κόμματα αλλά τα άλλα κόμματα (ή κομμάτια) της Αριστεράς τα οποία, πιστεύουν, πως λεηλατούν τις «δικές» τους ψήφους, τη «δική» τους πελατεία, τους «δικούς» τους ψηφοφόρους.

Έτσι, παραδοσιακά το ΚΚΕ, κομματικό αντίπαλο δεν έχει τη ΝΔ αλλά το ΚΚΕ-Εσωτερικού και το ΠαΣοΚ παλιότερα, το ΣυΡιζΑ πρόσφατα.

Το ΠαΣοΚ, κομματικό εχθρό έχει το ΣυΡιζΑ και όχι τη ΝΔ (θα μου πείτε μα πως, αφού κάποτε συνεργάστηκαν).

Να μη μιλήσουμε για τα διάφορα …ΚΚΕ Μ-Λ, ΜΛΚΚΕ, ΕΚΚΕ, Τροτσιστές-Λενινιστές, Λενινιστές-Τροτσκιστές κλπ. Ή για τα περιθωριακά  …ΑντΑρΣυΑ, ΛαΕ κλπ.

Η ΝΔ έχει και αυτή γύρω της διάφορα Κεντροδεξιά, Ακραία Δεξιά κόμματα και ...Κομμάτια, αλλά ποιος ασχολείται μαζί τους. Κομματικός της αντίπαλος

ήταν, είναι και θα είναι η εκάστοτε Συμπολίτευση, το εκάστοτε Κόμμα για το οποίο νιώθει ότι την απειλή. Γι’ αυτό και δεν έχει μεγάλα σκαμπανεβάσματα στα ποσοστά ή έχει αυτή τη συσπείρωση που έχει.

Όσα άλλα μικρά κόμματα πήγαν ή πάνε να δημιουργηθούν, σε νέες ενδεχομένως βάσεις, πρωτοποριακές καμιά φορά, χάνονται, εξαφανίζονται. Φυσικά, λένε πως αυτά τα κομματά..κια είναι …ειδικού σκοπού. Δημιουργούνται για να καλύψουν κάποιες ανάγκες, για να εξυπηρετήσουν κάποιο σκοπό που όταν αυτές εξαλειφθούν ή πραγματοποιηθούν, τότε αυτά διαλύονται. Κρίμα, θεωρώ, γιατί κάποια ήταν αξιόλογα, ή έστω αξιόλογες οι προτάσεις τους.

Επώνυμοι χορηγοί κομμάτων ή ιδιοτελείς «δωρητές»; (Ανανεωμένο)

Τι ομοθυμία βρε παιδί μου αυτά τα ελληνικά -ιδίως τα κοινοβουλευτικά- κόμματα. Μ’ έχουν σκλαβώσει, ιδιαίτερα όταν τα …βρίσκουν μεταξύ τους. Και μην αναρωτηθείτε «καλέ, πότε τα βρίσκουν και ομονοούν; Δεν τους χωρίζουν ιδεολογικοκοινωνικοοικονομικές διαφορές"; Ναι, βέβαια τους χωρίζει μέχρι και ...άβυσσος. Αλλά σε ...ορισμένα θέματα, σαν κι αυτά. Στα άλλα ομονοούν. Πάρτε λίγα παραδείγματα: αφορολόγητα, αυτοκίνητα, ατέλειες, προνόμια, ασυλία, επιλογή συνεργατών και διορισμοί αυτών, αύξηση μισθών κ.ά.

Ακόμα και σήμερα που κάποιες φωνές ακούγονται για τους δωρητές, χορηγούς που συνδράμουν οικονομικά στο κόμμα –ή σε όλα τα κόμματα- και τώρα ομονοούν. Ακόμα και το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ/ΣυΡιζΑ. «Εμάς μας ενισχύουν τα μέλη και οι φίλοι και δεν είμαστε διατεθειμένο σε καμιά περίπτωση να δημοσιοποιήσουμε τα ονόματά τους» φαίνεται να λένε• για να μην τους εκθέσουμε, συμπληρώνω. Ακούστηκαν και σοβαρές προτάσεις, όπως να δημοσιοποιούνται αυτοί που συνεισφέρουν μεγάλα ποσά, έτσι ώστε όταν τα κόμματα έρθουν στην εξουσία και διαχειριστούν το δημόσιο χρήμα, ο κόσμος να γνωρίζει ποιοι αναλαμβάνουν τα μεγάλα έργα, τις κρατικές προμήθειες. Να φανεί, δλδ, αν οι χορηγοί ήσαν ανιδιοτελείς ή προσδοκούσαν οφέλη.

Μα να δημοσιοποιούνται και τα ονόματα αυτών που με κουπόνι των 10 ευρώ, συνεισφέρουν στο κόμμα που συμπαθούν, αναρωτιούνται πολλοί. Φυσικά όχι, δεν είναι αυτό απαραίτητο. Μπορεί να μπει ένα πλαφόν, ιδιαίτερα όταν «συνεισφέρουν» οργανισμοί και όχι φυσικά πρόσωπα. Δεν είναι δύσκολο να προσδιοριστεί ένα όριο. Αρκεί να θέλουμε. Πάρτε για παράδειγμα τη SIEMENS. «Χρηματοδοτούσε» -δωροδοκούσε, η ακριβέστερη λέξη- 153 βουλευτές, όπως γράφει και ο @-φίλος Ναπολέων. Αυτοδύναμη κυβέρνηση, δλδ.

Πολλά κακώς κείμενα θα είχαν να λύσουν οι εθνοπατέρες, αν ήθελαν. Και αυτό, το της βουλευτικής ασυλίας και της ανισότητας απέναντι στο Νόμο, αλλά και αυτό της χρηματοδότησης. Αλλά θέλουν; Και γιατί να θέλουν; Ιδιαίτερα όταν ακούω για διπλά βιβλία-διπλά ταμεία στα κόμματα τι άλλο να σκεφτώ εγώ και κάθε ένας ευσυνείδητος επιχειρηματίας• διπλά αυτοί, διπλά κι εγώ. Και μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μην αφήσετε.

Νόμοι υπάρχουν αλλά δε ξέρω αν εφαρμόζονται, όπως διάβασα και στο blog ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΗ. Ο νόμος αυτός ισχύει για τις Αυτοδιοικητικές εκλογές και θα μπορούσε να είναι αποτελέσει πρότυπο και για τη χρηματοδότηση κομμάτων. Το μέγα θέμα είναι αν τηρούνται στις πρώτες για να τηρηθούν και στις άλλες.

Διαβάστε και το σχετικό άρθρο του Θάνου Οικονομόπουλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, με τίτλο "Ο κόσμος το 'χει τούμπανο".

Με αφορμή την ελληνική «εξωτερική» πολιτική …κόμματα, πολιτευτές και πολιτικάντηδες, είστε όλοι ψεύτες

Πάρα πολλοί πολιτικοί αναλυτές -και ιδιαίτερα της …ελληνικής εξωτερικής πολιτικής- κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι η εξωτερική μας πολιτική βρίσκεται σε τέλμα, ότι την κα Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κούβελου δε ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά να κτίσει το δικό της προφίλ, ιδιαίτερα στο εξωτερικό. Η ελληνίδα υπουργός Εξωτερικών εξαντλεί τις διπλωματικές προσπάθειές της στην προώθηση των ηγετικών φιλοδοξιών.

Μια μικρή ιστορική αναδρομή θα πείσει. Το ΠαΣοΚ είχε αλλάξει ριζικά την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας με τη διείσδυση στη Μέση Ανατολή. Αυτή η κληρονομιά περιφρονήθηκε, εξατμίστηκε. Το ρόλο αυτόν σήμερα τον παίζει η Τουρκία.

Οι κυβερνήσεις Σημίτη, προσπάθησε και πέτυχε ως ένα βαθμό, την απόδοση ενός πρωταγωνιστικού ρόλου στην Ελλάδα στο χώρο των Βαλκανίων. Και αυτός ο ρόλος έχει χαθεί. Με αποκορύφωμα την τελευταία απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου που αφορά στην ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ. Το βέτο για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, είχε σαν αποτέλεσμα και την αποτελμάτωση των διαπραγματεύσεων για το πρόβλημα της ονομασίας.

Η μοναδική προσπάθεια που έγινε με το άνοιγμα προς τη Ρωσία, για την ώρα δεν αποδίδει οφέλη, τουλάχιστον στον ενεργειακό-οικονομικό τομέα.

Αυτά τα λίγα, καταδεικνύουν και του λόγου το αληθές -σχετικά με την ελληνική «εξωτερική» πολιτική και την ελληνίδα υπουργό των Εξωτερικών- αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν και …παρεξηγήσεις, αφήνουν εντυπώσεις αδυναμίας εκ μέρους της Ελλάδας. Γι αυτό η Τουρκία αντιμετωπίζει και το Φαρμακονήσι σαν έδαφός τους, δοκιμάζει τις αντοχές των ελλήνων αεροπόρων, διεθνοποιεί τις μονομερείς διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Γι αυτό και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο …διολισθαίνει στις θέσεις των Σκοπίων. Γι αυτό και η δυσαρέσκεια της ελληνικής κυβέρνησης σχετικά με τη μη ταυτόχρονη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου στην Αθήνα, παρά την προπαγανδιστική προσπάθεια του υπουργείου Εξωτερικών να υποβαθμίσει το θέμα.

Η κα Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κούβελου, ως υπουργός Εξωτερικών, απέτυχε θεαματικά στην εξωτερική πολιτική, ιδιαίτερα με τις τελευταίες εξελίξεις στις αμερικανοτουρκικές θέσεις. Αντίθετα, η κα Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κούβελου, ως πολιτικός πετυχαίνει βήμα-βήμα στο κτίσιμο του προφίλ της ως την επόμενη ηγέτιδα της Ν.Δ. και κάποια στιγμή, ως η νέα πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Σχετικό είναι και το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ, με τίτλο: «Σε τέλμα η εξωτερική πολιτική μας». Γράφει ο αρθρογράφος:«Γενικευμένη δυσφορία επικρατεί και πάλι γύρω από την εξωτερική πολιτική της χώρας. Όλα τα σημαντικά θέματα δίνουν την εικόνα αποτελμάτωσης, ενώ δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από τότε που ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, δημιουργούσε αισθήματα καθολικής ευφορίας στον ελληνικό λαό, αρχικά με το βέτο που πρόβαλε στη…»

Τελικά, γιατί προσπαθούν να μας πείσουν οι πολιτικοί και τα κόμματα ότι όλα όσα σκέφτονται, σχεδιάζουν και πράττουν τα κάνουν με γνώμονα το συμφέρον του ελληνικού λαού; Αφού στην πράξη αυτοακυρώνονται. Η κα Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κούβελου ποτέ δεν έκρυψε ότι την ενδιαφέρει η ηγεσία της ΝΔ (θεμιτό αν γίνεται με θεμιτά μέσα). Ακόμα και ο μπαμπάς της το δήλωσε. Ούτε ο κος Βενιζέλος έκρυψε πως τον ενδιαφέρει να αντικαταστήσει τον Γ.Α.Π. στην ηγεσία του ΠαΣοΚ (το προσπάθησε και δεν το κατάφερε· τουλάχιστον μια φορά). Ποτέ δεν αρνήθηκε ο κάθε πολιτευτής πως αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι το κόμμα αλλά η προσωπική του επιτυχία (για αυτό και όταν αποτυγχάνουν «απειλούν με τον αριθμό ψήφων που διαθέτουν). Πότε δεν αρνήθηκε ένας βουλευτής ότι θα τον ενδιάφερε πρωτίστων να γίνει υπουργός για να μπορέσει να προσφέρει καλύτερα στο λαό (γι αυτό όσο παραμένει βουλευτής γκρινιάζει μονίμως για τους υπουργούς και όταν απειλείται με διαγραφή, επικαλείται τον αριθμό ψήφων που κουβαλά και…το θέμα αποσιωπείται). Ακόμα κι ένας πρωθυπουργός –ή/και υπουργός- ποτέ δε θα πάρει μια απόφαση …για το καλό του τόπου αν συγχρόνως –ή πρωτίστως- δεν είναι για το καλό της παράταξης του. Πάρτε κάποια παράδειγμα: δεν πρόκειται να παρθεί από την κυβέρνηση ένα ζόρικο για το λαό μέτρο, πριν τις ευρωεκλογές. Κι ας καίγονται τα μπατζάκια μας. Οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων, αντί να καθίσουν για να βρουν λύσεις για την κρίση, τσακώνονται για το ποιος ευθύνεται λιγότερο ή περισσότερο γι αυτήν. Ο ΣυΡιζΑ, προκείμενου να αυξήσει τα ποσοστά του, δεν …κώλωσε να υπερασπιστεί των ταραξιών-κουκουλοφόρων και προσπάθησε να καπηλευτεί των μαθητικών εξεγέρσεων (τώρα φυσικά βρίσκεται στο ….μία από τα ίδια). Όλοι λοιπόν, είναι ψεύτες και απατεώνες· μάλλον εξ ορισμού. Πρώτα πρώτα σκέφτονται την πάρτη τους, τις προσωπικές τους φιλοδοξίες –οι οποίες μπορεί και να συμπίπτουν με τις κομματικές αντίστοιχες, μπορεί και όχι- το προσωπικό όφελος και το προσωπικό κόστος και μετά όλα τα άλλα (ή μπορεί και τίποτε άλλο). Και όταν έρθει η ώρα της επιλογής, καλούμαστε να επιλέξουμε τον λιγότερο ψεύτη. Μα είναι αυτή η μοίρα μας ή η κατάντια μας;

Τρακτέρια ...πάνε κι έρχονται

Τα τελευταία νέα από το αγροτικό ...κίνημα (του ...αυτόπτη μάρτυρα): Οι γαλάζιοι φεύγουν, οι κόκκινοι μένουν και οι πράσινοι ...γυροφέρνουν!

Οι απορίες γεννώνται αβίαστα. Αλήθεια τι κέρδισαν;

• Ποιος συνδικαλιστής μπορεί να πει ότι μετά από 8 μέρες στο δρόμο οι αγρότες εξασφάλισαν άτοκα δάνεια και πάγωμα των δανείων τους, κάτι που αποτελούσε πάγιο αίτημά τους;
• Ποιος συνδικαλιστής μπορεί να πει ότι πέτυχαν τη διασφάλιση του χαρακτηρισμού «κατά κύριο επάγγελμα αγρότης»;
• Ποιος συνδικαλιστής μπορεί να πει τι έγινε με το αφορολόγητο πετρέλαιο και τη μείωση του κόστους παραγωγής;
• Ποιος συνδικαλιστής μπορεί να πει τι θα γίνει με τα καρτέλ στα αγροτικά προϊόντα;
• Ποιος συνδικαλιστής μπορεί να πει τι θα γίνει με τα έργα υποδομής, όπως στο θεσσαλικό κάμπο που κινδυνεύει άμεσα με ερημοποίηση;
• Ποιος συνδικαλιστής μπορεί να πει τι θα γίνει μετά το 2013 που το βαμβάκι θα τελειώσει και τυπικά για το θεσσαλικό κάμπο;

Ο συνδικαλισμός απέθανε. Ζήτω ο κομματικός συνδικαλισμός (που δε γεννήθηκε φυσικά σήμερα, αλλά εδώ και πολλά χρόνια).

Μα πόσο σοβαροί μπορεί να είναι;

Έναν χρόνο πριν τη λήξη της θητείας του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο υπουργός Εσωτερικών, Προκόπης Παυλόπουλος αποκάλυψε την πρόθεση της κυβέρνησης να προτείνει ξανά τον Κάρολο Παπούλια. Σε συνέντευξή του στην «Απογευματινή της Κυριακής», ο Π. Παυλόπουλος έπλεξε το εγκώμιο του Κ. Παπούλια λέγοντας ότι «είναι ένας εξαιρετικός πρόεδρος και είμαστε έτοιμοι να τον στηρίξουμε για τη δεύτερη θητεία του». «Απομένει», πρόσθεσε ο κ. Παυλόπουλος, «και οι άλλες πολιτικές δυνάμεις, και ιδίως το ΠαΣοΚ, να ξεκαθαρίσει τη θέση του».

Το ΠαΣοΚ, έχει ξεκαθαρίσει και αυτό τη θέση του. Να υπενθυμίσω ότι σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠαΣοΚ, Δημήτρης Ρέππας είχε αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιδιώξει το ΠαΣοΚ προσφυγή στις κάλπες με αφορμή την εκλογή του Προέδρου, τον Ιανουάριο του 2010. Δηλαδή να αρνηθεί να τον ψηφίσει για να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές. Ταυτόχονα, διευκρίνισε πως αν στη συνέχεια το κόμμα του αποκτήσει αυτοδυναμία, θα προτείνει τον Κ. Παπούλια για Πρόεδρο.

Φαιδρότητες; Ανεπιφύλακτα ΝΑΙ! Και από τα δύο κόμματα εξουσίες. Υπάρχει κανένας σοβαρός πολιτικός σ’ αυτή τη χώρα να μας βγάλει απ’ το τούνελ και το αδιέξοδο;

Καιρός ν’ αρχίσουμε με τα σοβαρά

Το Διάβασα, ή μήπως το Άκουσα, δε ξέρω πάλι αν το Είδα, τέλος πάντων, οι εργασίες της Εξεταστικής Επιτροπής για το Βατοπέδιο θα ολοκληρωθούν οκτώ ημέρες νωρίτερα από ό,τι προβλεπόταν. Και ανακουφίστηκα, φαντάζομαι κι εσείς το ίδιο. Δε γνωρίζω αν και οι άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενοι θα νοιώσουν ή όχι την ίδια ανακούφιση με μένα. Αυτοί, ενδεχομένως, κάτι κάτι κακό ή καλό αναμένουν. Εγώ, όχι. Απλά είμαι ευχαριστημένος που θα τελειώσει αυτό το κακόγουστο θέατρο …μπουλουκιού που παίζεται, αφού είναι δεδομένο ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα που θα ενισχύει το κύρος του κοινοβουλευτισμού και της πολιτικής γενικότερα. Δείτε τους με τι ασχολούνται. Όχι με το καυτό θέμα αλλά με τα dvd. Η βουλή ένα τεράστιο …dvdάδικο. Και με τα dvd players της χαλασμένα, χωρίς έτσι να μπορούν να …απολαμβάνουν το περιεχόμενο τους.

Θαρρώ, αλλά και αισιοδοξώ, πως κέρδος θα είναι οι …οκτώ ώρες νωρίτερα γιατί τότε ευελπιστώ ότι θα αποφασίσουν επιτέλους να ασχοληθούν με τα προβλήματα εν εξελίξει και κυρίως με το μέγιστο θέμα, αυτό της οικονομίας. Θα ασχοληθούν με το πώς δε θα υπάρξουν κλείσιμο ή πτωχεύσεις επιχειρήσεων, με το πώς δε θα υπάρξουν κατασχέσεις περιουσιών, με το πώς δε θα υπάρξουν απολύσεις εργαζομένων, με το πώς δεν θα γεμίσει ο τόπος ανέργους…

Έτσι όπως βλέπουμε τα δελτία ειδήσεων τις τελευταίες ημέρες είναι σαν να έχουν γενικευθεί τα πολιτικά «παρατράγουδα» (σαν εκείνα τα άλλα, ξέρετε ποια;). Μόνο που τούτα δω είναι αυτούσια, γνήσια, γραφικά και περισσότερο άθλια. Τα οποία «βλάπτουν σοβαρά την υγεία» της δημόσιας ζωής μας. Και ξέρετε γιατί; Διότι κρύβουν την πραγματική Ελλάδα, αυτήν που κάποιοι ονομάζουν «άλλη Ελλάδα», αυτήν που αγωνίζεται και πετυχαίνει, που ξέρει να μάχεται, που ενίοτε κερδίζει, που τέλος πάντων γοητεύει· και αναδεικνύουν έναν κόσμο μιζαδόρων, γραικύλων, εκβιαστών, απατεώνων, «ευυπόληπτων», που πλευρίζουν κόμματα και πολιτικούς, που δίνουν μίζες ή «δώρα» για να κάνουν ευκολότερα τις χρυσοφόρες «δουλειές» τους.
Και τα κόμματα τι κάνουν για να αποτρέψουν αυτή την κατάσταση; Τίποτε, μάλλον την ενισχύουν. Βλέπετε, έχουν χάσει την αίγλη τους, δεν κεντρίζουν το ενδιαφέρον άξιων ανθρώπων και …μοιραία ανοίγουν τις πόρτες τους, χωρίς δεύτερη σκέψη και αιδώ, σε πάσης φύσεως …προσφερόμενους, …διατιθέμενους, …κολακεύοντες. Φυσικά, όλοι αυτοί, είναι μέρος της ζωής μας αλλά όχι να αναδεικνύονται και σε πρωταγωνιστές της δημόσιας ζωής. Πολύ δεν τους πάει; Εμάς, μας πάει αυτό;
Καιρός είναι κάποιος εκεί στα κόμματα να πάρει τη …σκούπα και να σαρώσει όλους εκείνους που εμφανίζονται ως «φίλοι» και «κολλητοί» σας. Γιατί θ’ αρχίσουμε να ρωτάμε τον κάθε βουλευτή, όταν θα μας πλησιάζει για να μας ζητήσει τη ψήφο, «δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι» για να δω αν την αξίζεις (τη ψήφο). Ξεκινήστε πρώτα μ’ αυτό αλλά ταυτόχρονα ασχοληθείτε με τα προβλήματα. Όχι τα προσωπικά σας, αλλά τα κοινά, αυτού του τόπου!