Πόσο αίμα είναι αρκετό;

Τα παραπάνω διάβασα σε τοίχους του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και το μήνυμα το έπιασα. Χρειάζεται ένας (ίσως) νεκρός αστυνομικός ή ειδικός φρουρός ή ΜΑΤατζής για να σταματήσει το κακό. Μα αν Διάβασα καλά (ή 'Ακουσα ή Είδα, δε θυμάμαι πού) δεκάδες είναι οι αστυνομικοί (ή ειδικοί φρουροί ή ΜΑΤατζήδες) που έχουν τραυματιστεί και προσαχθεί σε νοσοκομεία. Το οδηγό της πυρπολημένης αστυνομικής κλούβας (όπως τουλάχιστον δήλωσαν αυτόπτες μάρτυρες) εμπόδιζαν να κατέβει από το όχημα για να καεί ζωντανός. Στο τέλος τα κατάφερε, ο φουκαράς.

Από την άλλη ...πλευρά, θύμα είχαμε (τον Αλέξη), δολοφονική απόπειρα επίσης (του μαθητή στο Περιστέρι) και φυσικά δεκάδες νεαρούς διαδηλωτές τραυματισμένους ή με αναπνευστικά προβλήματα (από τους τόνους των -ληγμένων- δακρυγόνων). Τώρα τί περιμένουμε; Να επιτευχθεί μία ...ισοπαλία; Δεν φτάνουν αυτά τα θύματα, ένθεν κακείθεν; Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος; 'Η στο φρικαλέο σύνθημα στον τοίχο του ΠΑ.ΜΑΚ. "Αίμα για το αίμα". Βρυκόλακες θα γίνουμε σ'αυτό τον τόπο; Εμφυλιο θ' ανοίξουμε; Μήπως θα πρέπει να τελειώνουμε πια με αυτή την εμπόλεμη κατάσταση στην οποίαν περιήλθαμε; Να διαδηλώσουμε, να απαιτήσουμε, να διεκδικήσουμε, να αγωνιστούμε ΧΩΡΙΣ όμως άλλο αίμα, άλλους βανδαλισμούς, άλλο πλιάτσικο.

Φοβάμαι πως η απάντηση των εξεγερμένων θα είναι αρνητική. Και την ευθύνη δεν θα την έχουν αυτοί πια, αλλά οι κρατούντες. Γιατί, όπως Βλέπω, Ακούω και Διαβάζω αυτοί (οι κρατούντες) δεν κατάλαβαν τι συνέβη. Γιατί αν καταλάβαιναν, θα απέδιδαν κάαααποιες ευθύνες για το σκάνδαλο Βατοπεδίου, θα παραιτούνταν κάααααποιοι υπουργοί, θα τιμωρούνταν αυστηρά κάαααποιοι υπεύθυνοι, δεν θα σιγοντάριζαν τις εξεγέρσεις κάααααποιοι της αντιπολίτευσης, δεν θα προσπαθούσαν να εκμεταλλευτούν τις τραγικές αυτές καταστάσεις κάααααπιοι άλλοι της αντιπολίτευσης. Διότι αν καταλάβαιναν όοοοολοι αυτοί (συμπολίτευση και αντιπολίτευση) τι συνέβη αυτές τις τελευταίες ημέρες και τι πιθανόν θα συμβεί τις επόμενες, δεν θα σκεφτόντουσαν συμφεροντολογικά αλλά ....πατριωτικά. Αλλά, απ' ότι Βλέπω, Ακούω και Διαβάζω, οι μεν προσπαθούν να διατηρήσουν τις θέσεις τους στην εξουσία και οι δε να εκμεταλλευτούν και να αναρρηχηθούν αυτοί. Οι άλλοι, οι τρίτοι, χαίρονται στην ήδη επικρατούσα αναμπουμπούλα.

Για να σταματήσουν όλα αυτά, θα πρέπει να αλλάξουν πολλά. Τα παιδιά, σε όλες τις εποχές έχουν ανάγκη από ιδέες, οράματα και πρότυπα. Και τα παιδιά ετούτης της γενιάς, από αυτή την άποψη, ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ. Όταν δεν υπάρχουν ιδέες και πρότυπα, όταν δεν υπάρχει θετική διέξοδος, τότε η άρνηση, το «αντί» κυριαρχούν. Και σε μια τέτοια διαδικασία δεν υπάρχουν όρια. Ειδικά όταν αναμένονται και δύσκολες συνθήκες διαβίωσης.

Θα πρέπει παράλληλα, να αλλάξει η καθεστηκυία αντίληψη των μεγάλων (δηλαδή ποιων μεγάλων, αυτών της γενιάς του Πολυτεχνείου, για να είμαστε και ειλικρινείς). Να δούμε όλοι το μέλλον με μια άλλη ματιά, με μια άλλη άποψη. Γιατί σήμερα, βλέπουμε πάρα πολλές φάτσες συμβιβασμένων, πάρα πολλά κοστούμια τάχα αδιάφθορων, πάρα πολύ κλέψιμο, πάρα πολλή αποθέωση του ασήμαντου, πάρα πολλούς δήθεν, πάρα πολύ ποτό-καφέ-τσιγάρο, πάρα πολύ λίγα χαμόγελα, πάρα πολλή μοναξιά, πάρα πολλή αμηχανία, αύριο δίχως ελπίδα, δηλητηριασμένη νέα γενιά, γονείς πάρα πολλοί απασχολημένοι και άρα εξαντλημένοι, πάρα πολλά ζωντανά πτώματα δασκάλων, πάρα πολλά φαντάσματα κυβερνητών, πάρα πολλά ναρκωτικά, πάρα πολλή αδικία, πάρα πολλή φυλακή, πάρα λιγοστές ανάσες, λιγοστό έρωτα. Σήμερα βλέπουμε πάρα πολλά λεφτά αλλά και πάρα πολλούς φτωχούς, πάρα πολύ υποδόριο λίπος και πάχος, πάρα πολλά reality, λιγοστή σκέψη, πάρα πολλή εκμετάλλευση, ελάχιστη ή μηδέν προοπτική, πάρα πολύ κιτς, πάρα πολλά λόγια, καθόλου κατανόηση και άρα ΟΡΓΗ, ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΗ ΟΡΓΗ!

Update. Διαβάστε στο σχόλιο του loukis, την παραπομπή στη σημερινή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, σε θέμα που έρχεται και ...κολλάει απόλυτα με την παραπάνω ανάρτησή μου. 'Εχει τίτλο "Αυγουστίνος και Παναγιώτης, 'παράπλευρες απώλειες'". Είναι συγκλονιστικό!

Πήραν τα παλούκια οι έμποροι της Λάρισας - Κοινωνικός αυτοματισμός λόγω ανεξέλεγκτης βίας

Νύχτα άγριας καταδίωξης και ακραίου κοινωνικού αυτοματισμού η χθεσινή για τη Λάρισα καθώς δεκάδες έμποροι και πολίτες με καδρόνια στα χέρια επιδόθηκαν σε κυνηγητό νεαρών κουκουλοφόρων. Ο Δήμαρχος της πόλης και ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Λάρισας είχαν ήδη καλέσει, μέσω τηλεοπτικών σταθμών, τους εμπόρους και πολίτες της Λάρισας να βγουν στους δρόμους για να διαφυλάξουν την πόλη και τις περιουσίες τους.

Όλα ξεκίνησαν λίγο πριν τις 8 το βράδυ, όταν περίπου 300 νεαροί Λαρισαίοι και αλλοδαποί συγκεντρώθηκαν στην πλατεία όπου και έβαλαν φωτιά στο χριστουγεννιάτικο ξύλινο καράβι του δήμου Λαρισαίων και επιτέθηκαν σε πυροσβεστικό όχημα το οποίο έσπευσε να σβήσει τις φλόγες. Οι αστυνομικές δυνάμεις τους κυνήγησαν ρίχνοντας δακρυγόνα που έκαναν αποπνικτική την ατμόσφαιρα στο κέντρο. Οι νεαροί υποχώρησαν προς άλλη πλατεία, προλαβαίνοντας να προξενήσουν φθορές σε ένα ακόμη υποκατάστημα τράπεζας. Όταν οι αστυνομικοί υποχώρησαν στο κέντρο της πόλης, οι νεαροί κινήθηκαν εκ νέου προς την πλατεία.

Εν τω μεταξύ, σε συμβολή οδών είχαν συγκεντρωθεί δεκάδες έμποροι και πολίτες οι οποίοι τους περίμεναν με καδρόνια στα χέρια από κοινού με ισχυρή αστυνομική δύναμη. Ακολούθησε συμπλοκή και άγριο κυνηγητό με τους νεαρούς να υποχωρούν στα γύρω στενά και τους αστυνομικούς να τους καταδιώκουν ακολουθούμενοι από το οργισμένο πλήθος εμπόρων και πολιτών. Ορισμένα από τα άτομα που συμμετείχαν στην πορεία των νεαρών, πιάστηκαν από τους συγκεντρωμένους και η επέμβαση των αστυνομικών αποσόβησε το άγριο λιντσάρισμα. Σημειώθηκαν 15 προσαγωγές υπόπτων για τις καταστροφές ενώ επί μία και πλέον ώρα πολίτες και έμποροι καταδίωκαν, συνοδεύοντας τους αστυνομικούς, τους νεαρούς που είχαν διαλυθεί. Τα πνεύματα ηρέμησαν αργά τη νύχτα, χωρίς να υπάρξουν φθορές καταστημάτων. Αξίζει να σημειωθεί πως την προηγούμενη βραδιά, οι νεαροί είχαν προβεί σε επιλεκτικές καταστροφές. Μόνον καταστήματα τραπεζών, κάδους απορριμμάτων και λίγα φανάρια τροχαίας. Αν αυτό σημαίνει κάτι. Μικρό, έως ελαχιστότατο, το κακό για τις τράπεζες, μιας και τα έχουν ασφαλισμένα …όλα τους.

Σε αντίθεση με αυτά τα έκτροπα, η πρωινή πορεία-διαδήλωση των μαθητών ήταν οργισμένη, αλλά ειρηνική, ενώ ο παλμός και το πάθος εξίσου εντυπωσιακά. Τα συνθήματα των συγκεντρωμένων ήταν εναντίον της αστυνομίας, της κρατικής τρομοκρατίας και υπέρ των μαζικών, λαϊκών αγώνων. Χαρακτηριστικές ήταν οι εκδηλώσεις των περαστικών που συναντούσαν την πορεία στους κεντρικούς δρόμους της Λάρισας, καθώς οι περισσότεροι τους χειροκροτούσαν, ενώ πολλοί ήταν και αυτοί που παρακολούθησαν την πορεία από τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών.

Το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: Η βία φέρνει βία. Η ανεξέλεγκτη δράση φέρνει τον κοινωνικό αυτοματισμό και αυτά τα δύο φέρνουν την καταστροφή· και ενίοτε και το θάνατο. Ευτυχώς, στα ψεσινά διαδραματισθέντα, δεν είχαμε άλλον θάνατο. Παρά τρίχα λιντσάρισμα και προσαγωγές. Μικρό το κακό; Δε γνωρίζω. Ανησυχητική εξέλιξη. Σίγουρα!

Από την εφημερίδα ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΚΥΡΗΚΑΣ

Δικαιώματα στους καπνιστές(;) πριν πάμε σε ακρότητες σε βάρος τους

Από το 2010, αποφασίστηκε και στην Ελλάδα, η πλήρης κατάργηση του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς δημόσιους χώρους με σκοπό να διασφαλιστεί η δημόσια υγεία. Με δυο λόγια, οι καπνιστές …αποβάλλονται! Ευλόγως θα διερωτηθεί κανείς –κι εγώ ένας μη καπνιστής το κάνω, «μα αν είναι θέμα δημόσιας υγείας τότε το κράτος γιατί δεν απαγορεύει πλήρως τη διακίνηση και εμπορία καπνικών προϊόντων και τις σχετικές διαφημίσεις;» Αποδέχομαι πλήρως το δικαίωμα των μη καπνιστών να …απολαμβάνουν τη συνήθειά τους η οποία είναι πανθομολογουμένως βλαβερή. Το θέμα που τίθεται είναι αν δικαιούνται να έχουν ελεύθερη πρόσβαση παντού και αν κάποιοι χώροι θα πρέπει να είναι απαγορευμένοι σ’ αυτούς. Φυσικά, το ίδιο ερώτημα τίθεται και για την ελεύθερη ή όχι πρόσβαση των μη καπνιστών. Με μια διαφορά, στους πρώτους, υπάρχει –ή θα υπάρξει- απαγόρευση δια νόμου ενώ στους δεύτερους, εθελοντική είναι η …απαγόρευση. Ένας μη καπνιστής μπορεί αν θέλει να πιει τον καφέ του σε μια καφετέρια παρέα με καπνιστές να καπνίζουν, το αντίθετο όμως θα απαγορεύεται. Πού οδηγούμαστε λοιπόν; Μήπως θα έχουμε τα ίδια φαινόμενα που παρατηρήθηκαν στην Αμερική την εποχή της ποτοαπαγόρευσης, αυτά που διαβάσαμε ή είδαμε σε κινηματογραφικές ταινίες;
Από αυτό το σημείο μέχρι το σημείο να κηρύξουμε υπό διωγμό τους καπνιστές μεσολαβεί πάρα πολλή δουλεία, ρατσισμός θα τολμούσα να πω. Η δημόσια υγεία δεν διασφαλίζεται με το να κυνηγούμε και να κηρύσσουμε υπό διωγμό τους καπνιστές. Χρειάζεται αγώνας, διαρκής και ουσιαστική ενημέρωση, από τα μικράτα μας. Γιατί, είμαστε και μία ράτσα που …στον τράχηλό μας ζυγόν δεν υπομένουμε. Οι ξένοι, όπου το εφάρμοσαν, έχουν άλλες συνήθειες, άλλη κουλτούρα, άλλη λογική.
Υπάρχει και η λογική που λέει, να διαμορφωθούν οι δημόσιοι χώροι και οι αίθουσες κατάλληλα, για καπνιστές και μη καπνιστές, κάτι που …ισχύει σήμερα, στα χαρτιά. Το δε κόστος δημιουργίας χωριστών αιθουσών το ανάλαβαν οι ιδιώτες επιχειρηματίες. Αυτό υιοθετήθηκε και ισχύει σε αρκετά ευρωπαϊκά κράτη. Αλλά εκεί είπαμε, η νοοτροπία είναι διαφορετική. Σε μικρούς χώρους, ο ιδιοκτήτης ας αποφασίσει να χρησιμοποιήσει το κατάστημά τους όπως θέλει είτε για καπνιστές είτε για μη καπνιστές. Και στους μεγάλους χώρους να διαθέτουν χωριστούς χώρους για καπνιστές και για μη καπνιστές, με τοίχους να χωρίζουν τις δυο αίθουσες. Διαφορετικά θα οδηγηθούν σε παρανομία μεγάλο πλήθος της ελληνικής κοινωνίας, όπως στα παραδοσιακά μικρά καφενεία της υπαίθρου. Ειδάλλως, ας δημιουργηθούν κλειστές λέσχες καπνιστών. Εκεί όπου τα μέλη-καπνιστές θα εισέρχονται ως …μέλη και θα απαγορεύεται η είσοδος σε μη μέλη. Τώρα, αν ένας μη καπνιστής θελήσει να εγγραφεί, no problem. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Μία πρόταση για …νέους επιχειρηματίες.

ΥΓ. Το κόστος περίθαλψης των ασθενών ...καπνίσματος είναι υπερβολικό και οι ασφαλιστικές εταιρείες σκέπτονται την περικοπή τέτοιων εξόδων-αποζημιώσεων, κάτι παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει στα τροχαία ατυχήματα όταν αποδειχτεί πως δεν είχε γίνει χρήση ζωνών ασφαλείας.

Παρ' όλ' αυτά, επιμένω αντικαπνιστής και είμαι σίγουρος για τις βλαβερές συνέπειές του για τον οργανισμό, το άτομο, την οικογένεια, την κοινωνία. Γιασ του λόγου το αληθές, ρίξτε μια ματιά ΕΔΩ.

Καιρός ν’ αρχίσουμε με τα σοβαρά

Το Διάβασα, ή μήπως το Άκουσα, δε ξέρω πάλι αν το Είδα, τέλος πάντων, οι εργασίες της Εξεταστικής Επιτροπής για το Βατοπέδιο θα ολοκληρωθούν οκτώ ημέρες νωρίτερα από ό,τι προβλεπόταν. Και ανακουφίστηκα, φαντάζομαι κι εσείς το ίδιο. Δε γνωρίζω αν και οι άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενοι θα νοιώσουν ή όχι την ίδια ανακούφιση με μένα. Αυτοί, ενδεχομένως, κάτι κάτι κακό ή καλό αναμένουν. Εγώ, όχι. Απλά είμαι ευχαριστημένος που θα τελειώσει αυτό το κακόγουστο θέατρο …μπουλουκιού που παίζεται, αφού είναι δεδομένο ότι δεν πρόκειται να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα που θα ενισχύει το κύρος του κοινοβουλευτισμού και της πολιτικής γενικότερα. Δείτε τους με τι ασχολούνται. Όχι με το καυτό θέμα αλλά με τα dvd. Η βουλή ένα τεράστιο …dvdάδικο. Και με τα dvd players της χαλασμένα, χωρίς έτσι να μπορούν να …απολαμβάνουν το περιεχόμενο τους.

Θαρρώ, αλλά και αισιοδοξώ, πως κέρδος θα είναι οι …οκτώ ώρες νωρίτερα γιατί τότε ευελπιστώ ότι θα αποφασίσουν επιτέλους να ασχοληθούν με τα προβλήματα εν εξελίξει και κυρίως με το μέγιστο θέμα, αυτό της οικονομίας. Θα ασχοληθούν με το πώς δε θα υπάρξουν κλείσιμο ή πτωχεύσεις επιχειρήσεων, με το πώς δε θα υπάρξουν κατασχέσεις περιουσιών, με το πώς δε θα υπάρξουν απολύσεις εργαζομένων, με το πώς δεν θα γεμίσει ο τόπος ανέργους…

Έτσι όπως βλέπουμε τα δελτία ειδήσεων τις τελευταίες ημέρες είναι σαν να έχουν γενικευθεί τα πολιτικά «παρατράγουδα» (σαν εκείνα τα άλλα, ξέρετε ποια;). Μόνο που τούτα δω είναι αυτούσια, γνήσια, γραφικά και περισσότερο άθλια. Τα οποία «βλάπτουν σοβαρά την υγεία» της δημόσιας ζωής μας. Και ξέρετε γιατί; Διότι κρύβουν την πραγματική Ελλάδα, αυτήν που κάποιοι ονομάζουν «άλλη Ελλάδα», αυτήν που αγωνίζεται και πετυχαίνει, που ξέρει να μάχεται, που ενίοτε κερδίζει, που τέλος πάντων γοητεύει· και αναδεικνύουν έναν κόσμο μιζαδόρων, γραικύλων, εκβιαστών, απατεώνων, «ευυπόληπτων», που πλευρίζουν κόμματα και πολιτικούς, που δίνουν μίζες ή «δώρα» για να κάνουν ευκολότερα τις χρυσοφόρες «δουλειές» τους.
Και τα κόμματα τι κάνουν για να αποτρέψουν αυτή την κατάσταση; Τίποτε, μάλλον την ενισχύουν. Βλέπετε, έχουν χάσει την αίγλη τους, δεν κεντρίζουν το ενδιαφέρον άξιων ανθρώπων και …μοιραία ανοίγουν τις πόρτες τους, χωρίς δεύτερη σκέψη και αιδώ, σε πάσης φύσεως …προσφερόμενους, …διατιθέμενους, …κολακεύοντες. Φυσικά, όλοι αυτοί, είναι μέρος της ζωής μας αλλά όχι να αναδεικνύονται και σε πρωταγωνιστές της δημόσιας ζωής. Πολύ δεν τους πάει; Εμάς, μας πάει αυτό;
Καιρός είναι κάποιος εκεί στα κόμματα να πάρει τη …σκούπα και να σαρώσει όλους εκείνους που εμφανίζονται ως «φίλοι» και «κολλητοί» σας. Γιατί θ’ αρχίσουμε να ρωτάμε τον κάθε βουλευτή, όταν θα μας πλησιάζει για να μας ζητήσει τη ψήφο, «δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι» για να δω αν την αξίζεις (τη ψήφο). Ξεκινήστε πρώτα μ’ αυτό αλλά ταυτόχρονα ασχοληθείτε με τα προβλήματα. Όχι τα προσωπικά σας, αλλά τα κοινά, αυτού του τόπου!

Γιατί η ...ζωή ν' αρχίζει μετά τις 11; Μάλλον παραέγινα συντηρητικός!

Στα δεκαεφτά μου πήγα για πρώτη φορά σε ντίσκο. Ήταν, θυμάμαι, το αποχαιρετιστήριο πάρτι της Γ’ λυκείου (6η γυμνασίου τότε). Άντεξα 10 λεπτά· περισσότερο αν έμενα θα με ‘βγαζαν έξω σηκωτό. Βλέπετε, δεν κάπνιζα και δεν άντεχα τον καπνό, με κούφαινε η δυνατή μουσική γι αυτό και δε μ’ άρεσε, δε χόρευα γιατί ένοιωθα …βαρίδια στα πόδια μου αλλά λάτρευα το χορό, δεν μπορούσα το συνωστισμό, το στριμωξίδι, τη βαβούρα γενικώς, ασχολούμουν βλέπετε λιγάκι και με αθλητισμό (αυτά ισχύουν μέχρι και σήμερα, εκτός από τον αθλητισμό). Αυτά έκανα στα 16 με 17 μου. Και φυσικά, θυμάμαι μόνο το καταληκτικό όριο στην ώρα. Το όριο των 10 ή 11. Από κει και πέρα, οι πόρτες …έκλειναν· γενικώς.

Τότε καταλάβαινα πως όλα μπορούσαν να συμβούν όλες τις ώρες, μέχρι τις 11. Δε χρειαζόταν κι άλλος χρόνος. Και το αποδεχόμουν, γιατί λειτουργούσε η κοινωνία. Με έμαθαν πως ο άνθρωπος χρειάζεται και πειθαρχία και πλαίσια και κυρίως μέτρο. Αλλά μεγάλωσα, παντρεύτηκα, έγινα πατέρας και βρέθηκα να καθορίζω εγώ τα όρια για άλλους. Και σαν γονιός, έπρεπε να προλάβω να καλλιεργήσω προσωπικότητες κι όχι να τρέχω απελπισμένος να προλάβω …την εφηβεία. Και συνέβη όταν μεγάλωσαν τα παιδιά μου και ήρθε η ώρα της προσωπικής τους διασκέδασης. Τώρα η …έξοδος αρχίζει μετά τις 11. Αυτό κι αν δεν το κατάλαβα ποτέ. Γιατί στις 9-10 να μην μπορείς πια να διασκεδάσεις; Δεν καταλαβαίνω επίσης πως μπορεί κανείς να …διασκεδάζει στριμωγμένος, να μην μπορεί σχεδόν να κινηθεί, να μην ακούει (φυσικά δεν πας εκεί για να λύσεις υπαρξιακά σου προβλήματα ή να μιλήσεις για ποδόσφαιρο ή πολιτική), αλλά πάλι να κουφαίνεσαι; Οι ρυθμοί της καρδιάς σου να ακολουθούν τους ρυθμούς από τα ...bitάκια; Δεν ενδιαφέρει το …άσμα του/της αοιδού. Ο εκκωφαντικός θόρυβος της «μουσικής» σε κάνει να …λικνίζεσαι. Τελικά ναι, μάλλον πέρασαν τα χρόνια και μεγάλωσα πολύ. Και τώρα είμαι …αναγκασμένος να συνοδεύω, όταν συνοδεύω, τους μαθητές μου σε αυτά τα μέρη, όταν πηγαίνουμε σε πολυήμερες εκδρομές.

Οι έφηβοι λένε πως δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις πέρα από τα κλαμπ. Και πως αυτές είναι οι ώρες διασκέδασης. 11 και μετά. Αφού σεκοντάρουν οι ιδιοκτήτες των κλαμπ σ’ αυτό. Και οι εργαζόμενοι εκεί γιατί δεν αντιδρούν; Ποιος επιβάλλει το ωράριο αυτό; Και σε τι αποσκοπεί; Και τι κάνουμε οι γονείς στο να αποτρέψουμε αυτό; Γιατί, δεν είναι και ότι καλύτερο, να κοιμάσαι την ημέρα για να βγεις να …διασκεδάσεις όλο το βράδυ και να γυρίσεις το άλλο πρωί χαράματα ή με την ανατολή του ηλίου. Πόσο πολύ μεγάλωσα στ’ αλήθεια; Μήπως παραέγινα συντηρητικός;
Αναρωτιέμαι πως διασκεδάζουν οι 15άρηδες και 16άρηδες στους άλλους τόπους. Ποιες είναι οι εναλλακτικές τους λύσεις. Εκεό που σε κάποιες πόλεις μετά τα μεσάνυχτα δεν κινείται άνθρωπος. Ούτε ενήλικες ούτε πολύ περισσότερο ανήλικοι. Οι άνθρωποι είναι στα σπίτια τους μόνοι ή με παρέες. Στα δικά μας μέρη, όπως όλα τα άλλα, κι η διασκέδαση είναι μέρος του καταναλωτικού συστήματος. Θα πρέπει να βγεις, να ντυθείς, να επιδειχτείς, να χρυσοπληρώσεις. Και Παρασκευή και Σάββατο και όποτε άλλοτε τύχει στο μέσο της εβδομάδας. Αλλού μπορεί να αρκεί η παρέα και το κέφι. Μπορεί τα πράγματα να είναι πιο απλά και το κάθετο τι στην ώρα του. Δε ξέρω.

Τα τελευταία χρόνια έχω παρατηρήσει, επίσης, μια στροφή των νέων στο ελληνικό τραγούδι. Αυτό συμβαίνει όχι μόνον ευκαιριακά (γάμοι, πανηγύρια, τοπικές εκδηλώσεις κ.ά.) αλλά και σ’ όλα τα στέκια της νεολαίας, ντίσκο και παμπ, καθώς και τα λεγόμενα ελληνάδικα, έχουν απαραίτητα στο πρόγραμμά τους ελληνικό τραγούδι. Ονομάζουν δε λαϊκό ένα μαγαζί όπου πάνε και “τσιφτετελίζονται” πάνω σε καρέκλες και τραπέζια, λικνίζοντας προκλητικά τα κορμάκια τους. Το κακό δεν είναι αυτό. Ο καθένας χορεύει ότι θέλεις και όπως θέλει. Παίζουνε χασάπικο και ο καθένας χορεύει όπως του κατέβει, παίζουνε ζεϊμπέκικο και οι παρέες χορεύουνε συρτό! Παίζουν ένα ακουστικό κομμάτι και κάποιοι προσπαθούν να βρουν τα… κατάλληλα βήματα να το χορέψουν. Εδώ που φτάσαμε, αρκετοί είναι αυτοί που χορεύουν και με τις… ειδήσεις!

Σας είπα πως δε χορεύω· δεν είναι η απόλυτη αλήθεια αυτή. Δε χορεύω ζεϊμπέκικο ή τσιφτετέλια. Μ’ αρέσουν τα συρτά. Και με ενοχλεί φοβερά όταν η ορχήστρα παίζει ζεϊμπέκικο. Ένας χορεύει και άλλοι 20 γύρω του κτυπάνε παλαμάκια, περιορίζοντάς του το χώρο. Σκεφτείτε όταν πάνω στην πίστα ανέβουν για να χορέψουν τρεις ή τέσσερις μερακλήδες. Μαζί τους γεμίζουν την πίστα και οι παρέες τους. Και πού να βρεθεί χώρος για όλους αυτούς, τι τσαλιμάκια να κάνει κανείς και πόσο να το ‘φχαριστηθεί; Αφήστε και το άλλο. Ο χορός τους διακόπτεται συνέχεια από τα γκαρσόνια που ανοίγουν τις σαμπάνιες, τις οποίες τους προσφέρει η παρέα. Χορός με διαλείμματα. Σκέτο μαρτύριο δηλαδή. Όπως θα καταλάβατε, με ενοχλούν αφάνταστα αυτού του είδους… η “στροφή”, αυτά τα “καμώματα”. Αν δε ξέρεις να χορεύεις, ελευθέρωσε την πίστα γι αυτούς που ξέρουν. Χορός δεν είναι το λίκνισμα της κοιλιάς, το κούνημα της γάμπας και η επίδειξη των… αναρριχητικών ικανοτήτων του καθενός (όσο πιο ψηλά, τόσο πιο καλά!). Χορός είναι ένα σύνολο ρυθμικών κινήσεων των ποδιών, των χεριών και ολόκληρου του σώματος, που εκτελούνται κάτω από ένα συγκεκριμένο ρυθμό. Αλλιώς, περιοριστείτε στην καρέκλα σας και “βαράτε” παλαμάκια (όπως καλή ώρα κι η αφεντιά μου) ή περιοριστείτε σ’ ένα συρτό.

Νεκρέ ήρωα της ηρωίνης, σου γράφω....

Πριν από κάποιες μέρες, έγραψα για ένα νεαρό παιδί στην πολυκατοικία που μένω, ο οποίος έμπλεξε στη δύνη των ναρκωτικών. Αναφέρθηκα και στην οικογένειά του η οποία έχει τους δικούς της κώδικες, τις δικές της συμπεριφορές και τρόπους αντίδρασης. Ένας απ’ αυτούς είναι και η αντιμετώπιση του γιού τους. Για άγνωστο για μας λόγο, δεν του επιτρέπουν το βράδυ να κοιμάται στο διαμέρισμά τους. Έτσι, ο νεαρός, τη …βγάζει στο παγκάκι της πυλωτής, μέχρι να νυχτώσει για τα καλά και στη συνέχεια, στα σκαλοπάτια, έξω από το διαμέρισμά τους. Φυσικά η οικογένεια του, τον προμηθεύει μ’ ένα χοντρό μπουφάν για να μην κρυώνει. Τις άλλες ώρες τις ημέρας, βρίσκεται και στο σπίτι του. Τα βράδια όμως, όχι. Πού θα πάει, για το νεαρό χρήστη, αυτή η κατάσταση, κανείς δε γνωρίζει. Η μάλλον όλοι το φανταζόμαστε…

Σήμερα, αποφάσισα και επισκέφτηκα το Γραφείο Ενημέρωσης της ΕΞΟΔΟΥ, για να συζητήσω το πρόβλημα με ειδικούς, εν γνώσει μου πως αυτό δεν θα απέφερε αποτελέσματα. Αν ο ίδιος ο χρήστης, κατ’ αρχάς και κύρια, και η οικογένειά του, στη συνέχεια, δεν αποδεχτούν το πρόβλημα και δεν αποφασίσουν να δώσουν τέλος στο πρόβλημα τους, κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει. Και αυτό ακριβώς μου είπαν. Και μου συνέστησαν να μιλήσω στους γονείς -δίνοντάς τους ένα τηλέφωνο επικοινωνίας- ή με τον νεαρό, ενημερώνοντας τον για το συγκεκριμένο Γραφείο. Θα επιχειρήσω το δεύτερο, πολύ δύσκολο γιατί ο νεαρός συγκάτοικός μας αποφεύγει τους πάντες. Θα δούμε…

Ανασκαλίζοντας το αρχειακό μου …παρελθόν, ανακάλυψα μια «επιστολή» από ένα αγαπημένο περιοδικό της Λάρισας, “ΤΟ ΣΕΛΑΣ μιας άλλης καταχνιάς”, γραμμένο κατά κύριο λόγο, από έναν αδικοχαμένο δάσκαλο, ο οποίος έφυγε νωρίς νωρίς από τη ζωή. Τον Νίκο Παπανικολάου. Θέλω να δημοσιεύσω αυτή την επιστολή του, προς έναν ανώνυμο χρήστη ναρκωτικών ουσιών, προς τιμήν του δασκάλου αυτού.

ΝΕΚΡΕ ΗΡΩΑ ΤΗΣ ...ΗΡΩΙΝΗΣ

Νεκρέ… ήρωα της ηρωίνης, με το σκουλαρικάκι στο αυτί και με την καρφωμένη σύριγγα στ’ αδούλευτο λευκό σου μπράτσο, σου μιλάω: Το γνώριζες θαρρώ καλά, από τα μικρά σου χρόνια, ότι η νάρκωση είναι μαγκιά… θανατερή!

Ναι, φταιν’ οι άλλοι όπως σ΄ αρέσει να λες και να δικαιολογείσαι: οι έμποροι, οι παρέες, τα κυκλώματα, αλλά και η κοινωνία μας! Κύρια όμως, φταιει η Πολιτεία που δεν κρέμασε ανάποδα από μια κολόνα της ΔΕΗ, έναν έμπορα ναρκωτικών, λεω εγώ!
Ναι, να ‘ναι κρεμάλα, να βλέπουν όλοι και να λεν: Τούτον εδώ τον κρέμασαν γιατί… θάνατο κέρναγε στα νιάτα! Έλα όμως, που οι έμποροι βγαίνουν σαν κύριοι απ’ τις φυλακές την πάσα ώρα;

Ντροπή ακόμη, στην νεοελληνική κοινωνία, που εκτρέφει νεολαία ανόητη, ερωτευμένη με το θάνατο! Όμως ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΡΩΤΑ νεαρέ, γιατί δεν άλλαξες την κοινωνία και γιατί δεν άλλαξες κι εσύ!

Ποια είναι τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου; Το ερώτημα επανέρχεται 40 χρόνια μετά

Συνήθως θεωρούμε ότι η στιγμή του θανάτου συμπίπτει με το σταμάτημα της καρδιάς. Όμως, στις εντατικές μονάδες των νοσοκομείων η λειτουργία της καρδιάς και των πνευμόνων μπορεί να διατηρηθεί για πολύ καιρό, ελπίζοντας σ' ένα "ξύπνημα" του ασθενούς, επειδή το κώμα έχει διάφορες διαβαθμίσεις.
Τελικά, πώς ορίζεται το τέλος της ζωής; Με το ερώτημα αυτό καταπιάστηκαν, πριν 40 χρόνια, στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, προτείνοντας τον εγκεφαλικό θάνατο και όχι το σταμάτημα της καρδιάς, καθώς «το μυαλό είναι αυτό που κάνει το άτομο και όχι η καρδιά». Έτσι, όλες οι πλούσιες χώρες υιοθέτησαν αυτόν τον ορισμό του θανάτου. Σε ορισμένες χώρες, ειδικά στην Αμερική, προκειμένου να διαπιστωθεί ότι «ολόκληρο το όργανο» είναι νεκρό, η διάγνωση απαιτούσε λεπτομερή έλεγχο των ηλεκτρικών σημάτων του εγκεφάλου. Σε άλλες χώρες, όπως στη Βρετανία, εφαρμόστηκαν απλούστερα τεστ, όπως αν οι κόρες του ασθενούς αντιδρούν στο φως.
Σήμερα, λοιπόν, χάρη στην ανάπτυξη της επιστήμης, γνωρίζουμε την αναγκαία και ικανή συνθήκη για τη διαπίστωση του θανάτου: είναι η οριστική παύση της εγκεφαλικής λειτουργίας.

Δείτε ποιες χώρες αποδέχονται τον εγκεφαλικό θάνατο.

Σ’ αυτό τον ορισμό του θανάτου, διατυπώθηκαν και αντιρρήσεις, οι οποίες είχαν θρησκευτικά επιχειρήματα. Σαράντα χρόνια αργότερα, σήμερα, οι ειδικοί είναι διχασμένοι και η Εκκλησία -η καθολική- υφίσταται πιέσεις να απορρίψει τα προαναφερθέντα κριτήρια και να επιστρέψει στην αδιαφιλονίκητη διαπίστωση αναστολής κάθε καρδιακής λειτουργίας. Η διαμάχη αυτή αναζωπυρώθηκε ενόψει συνεδρίου για τη δωρεά οργάνων, που θα πραγματοποιηθεί στο Βατικανό τον Νοέμβριο. Καθώς αυξάνεται η ζήτηση για όργανα, οι γιατροί πιέζονται να άρουν τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου, ώστε να εξασφαλίσουν όργανα για μεταμοσχεύσεις σε μια χρονική στιγμή που είναι πιθανότερο ότι θα βρίσκονται σε υγιή κατάσταση.
Έτσι, κάποιοι πιστεύουν πως η Εκκλησία οφείλει να απαντήσει στη δύσκολη ερώτηση πότε ένας άνθρωπος θεωρείται νεκρός. Δύο επιστήμονες, από την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ και από το Αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας αντίστοιχα, δημοσίευσαν μελέτη, με την οποία εξηγούν την πρόσφατη τάση επιστροφής στον καρδιακό θάνατο ως κριτήριο για τον ορισμό του θανάτου. Οι δύο επιστήμονες θεωρούν ότι γιατροί θα καταφεύγουν σε προσχήματα και τεχνάσματα ως προς τον διαχωρισμό θανάτου και ζωής όσο είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόζουν τον νόμο περί νεκρού δωρητή ζωτικών οργάνων. Γι’ αυτό προτείνουν να έχει τη δυνατότητα να γίνει δωρητής εν ζωή ένας άνθρωπος με ανίατη και μη αναστρέψιμη εγκεφαλική βλάβη, υπό τον όρο ότι ο ίδιος έχει νωρίτερα παράσχει τη συναίνεσή του.

Σήμερα όμως, κάποιες κοινωνίες εναποθέτουν τις ελπίδες τους στις νέες τεχνολογίες. Στην Αριζόνα (ΗΠΑ), 35 άτομα συντηρούνται κατεψυγμένοι, σε "κρυονική αναστολή", ενώ ήδη 420 μέτοχοι έχουν κλείσει μια θέση μετά θάνατον. Όταν η καρδιά σταματά αρκεί ένας "απινιδισμός" (αφαίρεση του ινωδογόνου) για να την κάνουν να λειτουργήσει ξανά. Το 2048, υποστηρίζουν ότι η πρόοδος της ιατρικής θα είναι τέτοια ώστε θα μπορεί να αναστήσει όποιον πεθαίνει σήμερα.
Κάποιοι άλλοι, για να παρατείνουν την επιβίωσή τους, πρόθυμα θα κλωνοποιούσαν τον εαυτό τους. Σήμερα, ενώ η κλωνοποίηση του ανθρώπου είναι θεωρητικά δυνατή, στην πράξη είναι ανέφικτη.

Ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Επίκουρος υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να μας φοβίζει ο θάνατος, γιατί "όσο ζει ένας άνθρωπος, ο θάνατος δεν υπάρχει και όταν υπάρχει ο θάνατος, ο άνθρωπος αυτός δε ζει πια". Συνεπώς, γιατί να τον φοβόμαστε αφού ποτέ δε θα έχουμε την εμπειρία του;

Επισκεφτείτε τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων.

ΥΓ. Πως μου 'ρθε τούτη εδώ η σκέψη για ανάρτηση του παραπάνω δημοσιεύματος, σε μια ηλιόλουστη μέρα με θ/σία 27ο Κελσίου, σε μια πανέμορφη εξοχή, δε γνωρίζω ακριβώς. Σκόρπιες σκέψεις, με ή χωρίς νόημα, πεταμένες στο ...χαρτί. Μη νομίσετε πως το 'κανα επειδή φοβάμαι το θάνατο· τον ερχομό του φοβάμαι!

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας, άλλος ένας από το ...παπαδαριό ή...;

Ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος σκλάβωνει με την πραότητά του, την πνευματικότητά του, το χαμόγελό του. Εκφέρει το Λόγο του Ευαγγελίου με γλυκύτατο τρόπο ώστε να δίνει σε μας την ευκαιρία για συγκρίσεις στα καθ’ ημάς, που κάθε άλλο μας τιμούν, καθώς εδώ ιεράρχες πολιτικολογούν, λαϊκίζουν κλείνουν deals, περισσότερο κι από τους πολιτικούς και τους επιχειρηματίες.
Το έργο του στην Αλβανία είναι ιστορικό, τεράστιο, θρησκευτικό, κοινωνικό μα και υλικό (ανασυνέστησε ορθόδοξες ενορίες, αναστήλωσε πάνω από 300 ναούς, οργάνωσε Συνδέσμους Γυναικών, Νεολαίας και Διανοουμένων, ίδρυσε εκκλησιαστικό Λύκειο αλλά και συνέστησε Τεχνική Υπηρεσία της Εκκλησίας, η οποία ασχολήθηκε και με το κτίσιμο σχολείων, κλινικών, ξενώνων, δρόμων, υδραγωγείων, γεφυρών, κ.ά., ανέπτυξε τεράστιο φιλανθρωπικό έργο, με διανομή εκατοντάδων τόνων τροφίμων, ιματισμού και φαρμάκων).
Με μια διαφορετική γραφή, ένα διαφορετικός λόγο, ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας, με μοναδικό του εργαλείο την αγάπη και το διάλογο, εξουδετέρωσε τις αντιδράσεις και καχυποψίες που υπήρχαν στην αλβανική κοινωνία, λίγο μετά την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Αλβανία. Πιστεύοντας ότι ο ρόλος του ιεράρχη είναι ιεραποστολικός, κέρδισε την εμπιστοσύνη και των πιο δύσπιστων και κατάφερε να μπει στις καρδιές όχι μόνο των ομογενών Βορειοηπειρωτών αλλά και των υπολοίπων Αλβανών, μοιράζοντας απλόχερα συμπόνια και αγάπη σε όσους την έχουν πραγματικά ανάγκη. Παρόλα αυτά μπήκε στο μάτι των εθνικιστικών κύκλων.

Πως μου ‘ρθε τώρα να ασχοληθώ με το …παπαδαριό, όπως πολύ συχνά αναφέρεται σε διάφορα blogs ή και στα επισυναπτόμενα σχόλια. Αφορμές υπήρχαν και θα υπάρχουν πολλές. Ο ηγούμενος Βατοπεδίου και οι επιχειρηματικές του δραστηριότητες, οι ανάλογες δραστηριότητες της Ιεράς Μητρόπολης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, οι πολιτικάντικες και -πολλές φορές- άκρως εθνικόφρονες και επικίνδυνες κραυγές και ιαχές του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.ά.

Από τη μια μεριά αυτοί και από την άλλη Αυτός. Που να γέρνει άραγε η πλάστιγγα; Το ερώτημα φυσικά, ρητορικό είναι. Γιατί η απάντηση είναι προφανής!

Ενδιαφέρουσα η ανάρτηση της gournelou

Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει...

Τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά την εμφάνιση των «ελεύθερων» ΜΜΕ, υπάρχει μια προσπάθεια να παρουσιάζεται στους έλληνες μια …Ελλάδα που τα πρωινά …χοροπηδά με τσιφτετέλια μεσ’ στην τρελή χαρά, τα μεσημέρια κάαααθεται στον καναπέ και …κουτσομπολεύει και τα βράδια βγαίνει στα …παράθυρα και …συζητά, φωνασκεί, κλαίει και οδύρεται, καταριέται και χαίρεται. Μια ...Ελλάδα που αντιπολιτεύεται τον εαυτό της, βάζει …αυτογκόλ, καίγεται και …κουνιέται, ανασυντάσσεται και …επανιδρύεται και τούμπαλιν. Μια ...Ελλάδα που, καμιά φορά κερδίζει και κανένα ευρω-πρωτάθλημα, παίρνει και κανένα χρυσό μετάλλιο –εφόσον δεν βρεθεί ντοπαρισμένη, βραβεύεται σε κάποιο βλαχο-γιουρω-πανηγύρι.

Ε λοιπόν, η πραγματική Ελλάδα δεν είναι αυτή. Υπάρχει μια Ελλάδα που δεν την εμφανίζουν τα ΜΜΕ, που μάχεται, ιδρώνει και εργάζεται, αξιώνεται και βραβεύεται διεθνώς. Αυτή την Ελλάδα την βλέπουν οι ξένοι, αυτήν την Ελλάδα αναγνωρίζουν και αυτήν την Ελλάδα σέβονται. Την άλλη …Ελλάδα την θέλουν κάποιοι ...άλλοι.

ΤΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΜΠΟΔΟΣΑΚΗ

Στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, απονεμήθηκαν τα «Επιστημονικά Βραβεία» του Ιδρύματος Μποδοσάκη -δεν μ' ενδιαφέρει ποιος ήταν και τι έκανε ο Μποδοσάκης, στα βραβεία αναφέρομαι-, σε πέντε Έλληνες πρωταγωνιστές της επιστήμης, κάτω των 40 ετών. Ο Μιχάλης Κ. Δαφέρμος, Reader Tμήματος Καθαρών Μαθηματικών και Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ, για τον τομέα των Θετικών Επιστημών. Ο Γιώργος Α. Κοντοπίδης, επίκουρος καθηγητής Τμήματος Κτηνιατρικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας για τον τομέα του Βιοϊατρικών Επιστημών, κλάδος της στοχευμένης ανάπτυξης φαρμακευτικών ουσιών. Ο Νίκος Κ. Παραγυιός, καθηγητής Τμήματος Εφαρμοσμένων Μαθηματικών στην Ecole Centrale de Paris στον κλάδο των Θεωριών, Μεθόδων και Τεχνικών, Βιοϊατρικών Εφαρμογών της Πληροφορικής και των Τηλεπικοινωνιών. Η κ. Ελένη Θ. Τζαβάρα, Senior Research Scientist στο Ινστιτούτο Inserm στο Παρίσι για τον τομέα των Βιοϊατρικών Επιστημών, κλάδος της Στοχευμένης Ανάπτυξης Φαρμακευτικών Ουσιών, για νευροψυχοφαρμακολογία. Ο Γεώργιος-Μάριος Αγγελέτος καθηγητής στο ΜΙΤ, με Master’s στην ΑΣΟΕΕ. Θεωρείται ένας από τους πλέον διακεκριμένους μακροοικονομολόγους της γενιάς του. Είναι ο μόνος Έλληνας που έχει διατελέσει καθηγητής στο Οικονομικό Τμήμα του ΜΙΤ που με τρεις νομπελίστες δυναμικό του, μοιράζεται με το Χάρβαρντ την κορυφή των οικονομικών παγκοσμίως.

Τέσσερις νέοι και μία κυρία, αν και τόσο νέοι, έχουν ήδη εξασφαλίσει ακαδημαϊκή καριέρα στα Πανεπιστήμια που σπούδασαν για τα μεταπτυχιακά τους και διακρίθηκαν.
Περισσότερα ΕΔΩ.

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΕΛΛΗΝΑ

Ο Δρ Αγγελος Μπλέτσας, ερευνητής του Α.Π.Θ., τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο Guglielmo Marconi στις Ασύρματες Επικοινωνίες για το έτος 2008 της διεθνούς Ενωσης Ηλεκτρολόγων/Ηλεκτρονικών Μηχανικών. Η εργασία του, που δημοσιεύτηκε από το Πανεπιστήμιο Kyung Hee της Κορέας και το ΜΙΤ των ΗΠΑ, ξεκίνησε το 2001 στο ΜΙΤ, συνεχίστηκε στα εργαστήρια ερευνών της Mitsubishi Electric και τελικά στο Εργαστήριο Ραδιοεπικοινωνιών του Τμήματος Φυσικής του Α.Π.Θ. Εφτά χρόνια, σε δύο ηπείρους, δεκάδες χιλιάδες ώρες εργασίας στα τριάντα τρία του χρόνια πέτυχε διεθνές βραβείο. Τι άλλο νάκανε;
Αλήθεια, σε ποιο κανάλι θα τον δούμε;

Η ΑΘΗΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Η Αθήνα θεωρείται μητροπολιτικό κέντρο. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτό πιστεύουν πολλοί ευρωπαίοι, μεταξύ αυτών και εργαζόμενοι σε πολυεθνική εταιρεία φαρμάκων που συνατήθηκαν σε meeting, απ’ όλη την Ευρώπη! Αναλύοντας τα στοιχεία ένα προς ένα, τελικά κατέληξαν ότι τα πράγματα είναι όντως κάπως έτσι! Είναι κέντρο σίγουρα για τα Βαλκάνια (που πλέον σιγά-σιγά μπαίνουν στην ΕΕ). Είναι κέντρο για την επικοινωνία με τα αραβικά κράτη και ανερχόμενη δύναμη και για την Ασία. Ενεργειακός κόμβος, εμπορικός κόμβος λόγω λιμανιού Πειραιά, οικονομικός για την ευρύτερη περιφέρεια. Για τα πολιτιστικά και τα λοιπά δε χρειάζεται να πούμε περισσότερα, τα έχουμε κληρονομήσει από τους αρχαίους ημών...
Περισσότερα ΕΔΩ.

Ελλάδα λοιπόν δεν είναι αυτή του Σάκη, του Μάκη και του Λάκη. Ελλάδα δεν είναι αυτή της Καλομοίρας, του je’taim και της ντόπας. Ελλάδα δεν είναι αυτή των ΤράγκοΚακαουνάκηδοΑυτιάδων, των τηλεπαιχνιδιών και ριάλιτι.

Στη βιομηχανική περίοδο πηγή ζωής και ευημερίας θεωρούνταν το εργοστάσιο. Στη μεταβιομηχανική περίοδο πηγή ζωής, γνώσης και ευημερίας θεωρείται το πανεπιστήμιο. Ας το καταλάβουν κάποιοι, επιτέλους.

Εχω στόχο κύριε πρόεδρε (*)

Το τελευταίο διάστημα κάποιες κακές στιγμές (θάνατοι γνωστών, ασθένειες φίλων και ιατρικές επεμβάσεις-εγχειρήσεις δικών μου ανθρώπων) με επαναπροσγείωσαν -κάπως ανώμαλα- και μου θύμισαν, πρώτον, πόσο εφήμεροι είμαστε τελικά και δεύτερον, ποιες είναι και ποιες θα έπρεπε να είναι οι προτεραιότητές μας.
Η ζωή μας είναι ένα σύνολο στιγμών, μικρών μα και μεγάλων, καλών μα και κακών, ευχάριστων μα και δυσάρεστων, ευτυχισμένων μα και δυστυχισμένων. Αθροίζοντας αυτές τις στιγμές, το τελικό αποτέλεσμα είναι …η ζωή μας. Το θετικό ή αρνητικό ισοζύγιο θα δείξει αν ζήσαμε καλά σ’ αυτή τη ζωή ή όχι. Και δεν γκρινιάζω ούτε καν για τις αρνητικές στιγμές που έζησα ή θα ζήσω. Εξάλλου και αυτές τις στιγμές, ένας μουσουλμάνος θα τις έλεγε "κισμέτ", ένας αρχαιοελληνιστής "ειμαρμένη", ένας χριστιανός "Θεία Πρόνοια", ένας τζογαδόρος "τύχη" κι ένας κανταδόρος "...της μοίρας ήτανε γραφτό". Καλοδεχούμενες λοιπόν και οι μεν και οι δε.
Θα πρέπει άραγε να είμαστε προσεκτικοί ή ρεαλιστές όταν, για παράδειγμα, θα καθορίσουμε τους στόχους της ζωής μας; Δεν πιστεύω ότι εδώ χωράει ορθολογισμός. Ναι, θα πρέπει να έχουμε φιλοδοξίες, να δημιουργούμε οράματα, να καθορίζουμε στόχους, να σκεφτόμαστε τα μέσα –τα μέσα για να πετύχουμε όλ’ αυτά και όχι τα «μέσα» τα …άλλα- με στόχο την προσωπική και οικογενειακή μας ευτυχία –και όχι μόνο- αλλά… Πάνω και πέρα απ’ όλα αυτά, θα πρέπει να σκεφτούμε την υγεία, τη δική μας και των γύρω μας. Αυτός θα πρέπει να είναι ο πρώτος μας στόχος, η πρώτη μας φροντίδα, η καθημερινή μας έγνοια. Χωρίς ακρότητες -όπως οι κατά φαντασίαν ασθενείς- αλλά με συνέπεια. Χωρίς αυτήν είναι σα να προσπαθούμε να κτίσουμε πάνω στην άμμο.
Δεύτερος στόχος, θα πρέπει να είναι η δημιουργία και η συνοχή οικογένειας. Δε ξέρω αν γεννηθήκαμε και δημιουργηθήκαμε για τη διαιώνισή του είδους μας, αν δηλαδή ο ρόλος μας στο σύμπαν είναι να συμβάλουμε στην αναπαραγωγή. Σέβομαι και δέχομαι τους ανθρώπους οι οποίοι ζουν την εργένικη, τη μοναχική ζωή, είτε διότι είναι δική τους επιλογή είτε διότι οι συνθήκες τους το υπαγόρευσαν. Θεωρώ -και βλέπω- πως, τα μέλη της δικής μας οικογένειας -οι δικοί μας άνθρωποι- είναι αυτά που θα μας νοιαστούν, θα μας συμπαρασταθούν, θα μας συντρέξουν σε κάθε χαρά και σε κάθε λύπη. Ο δικός σου άνθρωπος θα τρέξει, ο δικός σου άνθρωπος θα ξενυχτήσει, ο δικός σου άνθρωπος θα σε συνδράμει, ο δικός σου άνθρωπος θα θυσιαστεί (πόσες φορές διαβάσαμε για μάνα ή πατέρα που προσέφερε νεφρό στο άρρωστο παιδί του).
Ενίσταμαι, θα μου πει κάποιος. Οι φίλοι πάνω απ’ όλα. Διότι, αν π.χ. μαλώσεις με κάποιο μέλος της οικογένειας σου, ε, κάποια στιγμή θα τα ξαναβρείτε ∙ ίδιο αίμα κυλάει στις φλέβες άλλωστε. Αν όμως μαλώσεις με ένα φίλο/η, ενδεχομένως να τον/ην χάσεις για πάντα. Απαντώ, πως ο φίλος θα νοιαστεί για σένα …τηλεφωνώντας σου, στέλλοντας σου ένα sms και αν ευκαιρήσει μπορεί και να σε επισκεφθεί. Για πόσο όμως και πόσες φορές μπορεί να συμβεί αυτό;
Και οι συγγενείς; Αν έχουν κάποιο όφελος θα σου «δείξουν» την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη τους. Διαφορετικά θα σου συμπεριφερθούν ανάλογα. Κάποια στιγμή ο κρίκος συνοχής θα σπάσει και θα μείνεις …μόνος. Τότε, η πίκρα που θα νοιώσεις θα είναι μεγαλύτερη από αυτήν της εγκατάλειψης.
Άλλος στόχος θα μπορούσε να είναι η επαγγελματική και κατά συνέπεια η οικονομική αποκατάσταση. Αυτός όμως ο στόχος δεν πρέπει να προηγηθεί των άλλων. Δε θεωρώ σοβαρό το επιχείρημα πως αν δεν αποκατασταθώ επαγγελματικά πώς μπορώ να δημιουργήσω οικογένεια; Γιατί, ποιος είναι αυτός ο στόχος; Να βγάλω έναν ικανοποιητικό μισθό, να γίνω ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας, να γίνω ένα διευθυντικό στέλεχος, να…. Ανάλογα λοιπόν με τον επαγγελματικό στόχο που βάζει κανείς, ο χρόνος επίτευξής του ποικίλλει. Και αν περιμένει την επίτευξή του τότε φτάσει η ώρα που θα τραγουδά το «…βρε πως καταντήσαμε, που σαρανταρίσαμε…». με γνωστές τις συνέπειες.

Οι δικοί μας άνθρωποι τελικά. Και δεν υποστηρίζω πως αυτό είναι κανόνας. Μπορείτε να μου αντιπαραθέσετε δεκάδες επιχειρήματα και παραδείγματα στα οποία οι φίλοι, οι συγγενείς ή και ακόμα ξένοι σας συμπαραστάθηκαν καλύτερα παρά οι …δικοί σας άνθρωποι. Πιστεύω όμως στους δικούς μου ανθρώπους, μου έχουν συμπαρασταθεί όταν τους χρειάστηκα και ελπίζω το ίδιο να αισθάνονται και αυτοί για μένα.

ΥΓ. Είναι μόνον αυτοί οι στόχοι που πρέπει να θέσει κανείς; Δηλαδή δεν υπάρχουν άλλοι στόχοι; Μα φυσικά δεν υποστηρίζω κάτι τέτοιο.

(*) Ο τίτλος της παρούσας ανάρτησης είναι παρμένος από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Γιώργου Χαραλαμπίδη "Έχω στόχο κύριε πρόεδρε".

Και μετά τις διαμαρτυρίες τίιι;;;;;;

Αναρωτιέμαι και τρομάζω συνάμα, αν μετά το (προσωρινό ελπίζω) τέλος των απεργιών, διαμαρτυριών, διαδηλώσεων και της συζήτησης για το ασφαλιστικό το μόνο που έμεινε στο μυαλό κάποιων είναι οι παρακάτω εικόνες:

ΥΓ. ΟΙ φωτογραφίες είναι παρμένες από τον ημερήσιο τύπο (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ)

Περί ελληνόφωνων blogs και ελλήνων bloggers το ...ανάγνωσμα

έλληνας blogger - σίγουρα όχι εγώ

Διάβασα, Είδα, 'Ακουσα και 'Εγραψα: στον ημερήσιο τύπο, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την έρευνα και σκέφτηκα να την κοινοποιήσω. Μειονέκτημα της είναι το γεγονός ότι διεξήχθη το 2007, όταν ακόμα η ελληνική "μπλογκόσφαιρα" δεν ήταν στα ...ντουζένια της. Αυτό που με απογοήτευσε όμως από τα αποτελέσματά της, σχετικά με την ταυτότητα του έλληνα blogger, είναι πως δεν ...με βρήκα σ' αυτή την κατηγορία. Και αυτό περισσότερο με πληγώνει. Για να δούμε εσείς;

Είστε άντρας, εργαζόμενος, 30 ετών, διαμένετε στην Αθήνα και έχετε πανεπιστημιακή μόρφωση, παρακολουθείτε τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης για λιγότερο από 1 ώρα, αλλά χρησιμοποιείτε το Διαδίκτυο για περισσότερο από 4 ώρες ημερησίως; Ε, τότε είστε ο …τυπικός ελληνόφωνος blogger που διατηρείτε ένα ή περισσότερα blogs, και ανήκετε στην πρώτη γενιά του Διαδικτύου.
Πού το γνωρίζω; Αυτά έδειξε μια έρευνα μεταπτυχιακού φοιτητή από το Πάντειο, που προσπαθεί να φωτίσει την …ταυτότητα του έλληνα blogger. Η έρευνα διαπιστώνει πως είναι ένα διεθνώς δυναμικά ανερχόμενο κίνημα (17 κείμενα δημοσιεύονται ανά δευτερόλεπτο ενώ 120.000 νέα blogs δημιουργούνται ημερησίως σ’ όλο τον πλανήτη) ενώ στην Ελλάδα η ανάπτυξη είναι ραγδαία και μεγαλώνει καθημερινά ιδιαίτερα από τη μαζική διαμαρτυρία για την υπόθεση της Αμαλίας Καλυβινού, τη διοργάνωση διαμαρτυρίας για την καμένη Πάρνηθα, τις αποκαλύψεις των βασανισμών σε αστυνομικά τμήματα έως την υπόθεση του press-gr.
Τα περισσότερα blogs είναι πολυθεματικά, (κουλτούρα, πολιτισμός, προσωπική και δημόσια ζωή, ειδήσεις, η επιστήμη/τεχνολογία και η πολιτική με τη σειρά που καταγράφηκαν) ενώ οι έλληνες bloggers γράφουν κυρίως επειδή τους αρέσει το γράψιμο και επιθυμούν να επηρεάσουν άλλους ανθρώπους που μπορεί να ενδιαφέρονται για τα ίδια θέματα με αυτά που τους απασχολούν.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σημείο της έρευνας σχετικά με την επαγγελματική δραστηριότητα των bloggers όπως επίσης και το γεγονός πως στο νέο δημόσιο χώρο που δημιουργήθηκε λόγω των blogs,εισέρχονται άτομα, η φωνή των οποίων δεν θα μπορούσε να ακουστεί πριν από την έλευση του Ιnternet. Οι bloggers απομακρύνονται από τα παραδοσιακά ΜΜΕ και από αναγνώστες-θεατές-ακροατές, γίνονται οι καταναλωτές της ενημέρωσης. Είναι μικρές κοινότητες ανθρώπων και σε κάποιες περιπτώσεις «παρέες» που συζητούν δημόσια.
Τα πλέον δημοφιλή blogs διευρύνουν το χώρο της ενημέρωσης. Ελέγχουν τα παραδοσιακά ΜΜΕ και σε κάποιες περιπτώσεις παράγουν ενημέρωση και μάλιστα με τον τρόπο που το κάνουν τα ίδια τα Μέσα Ενημέρωσης. Π.χ. συχνά διασταυρώνονται οι πληροφορίες που πρόκειται να δημοσιευτούν ή και περιλαμβάνουν συνδέσμους με τις πηγές των πληροφοριών αυτών, συνήθως χωρίς να φιλτράρουν την ενημέρωση (όπως γίνεται κατά κόρον από τα παραδοσιακά ΜΜΕ).
Η ελληνική «μπλογκόσφαιρα» αντικατοπτρίζει εν πολλοίς την ελληνική κοινωνία με τις ιδεολογικές αντιλήψεις, εμμονές και φοβίες της. Όμως, εκεί ανάμεσα στα πολλά αναμασήματα του πολιτικά, κοινωνικά και εθνικά ορθού υπάρχουν πολύτιμες ψηφίδες σκέψης. Προβάλλονται πολλά θέματα τα οποία ξεφεύγουν από το ραντάρ των ΜΜΕ και καταγράφονται εναλλακτικές προσεγγίσεις σε γνωστά θέματα που εμπλουτίζουν τον στοχασμό. Η αλήθεια επίσης είναι ότι κυκλοφορεί πολλή χολή στην ελληνική «μπλογκόσφαιρα. Ο απαλλαγμένος από τους ασφυκτικούς νόμους περί Τύπου κυβερνοχώρος φιλοξενεί σήμερα τον πιο ζωντανό διάλογο στη χώρα. Με τις υπερβολές του και τις κακίες του. Αλλά επίσης και με τα διαμάντια του. Και όποιος έχει κρίση ξεχωρίζει εύκολα την ήρα από το στάρι. 'Ενα είναι το σίγουρο, πως τα blogs και οι bloggers άλλαξαν το τοπίο!

Okay, να επέμβει ο εισαγγελέας για τα σκουπίδια, αλλά...

Είχα μέρες να κατέβω στο κέντρο της Λάρισας. Δε με πολυέλκει αυτός ο συνωστισμός τροχοφόρων, μα ούτε και το ανθρωποβουητό. Προτιμώ στις εξόδους μου, το Λόφο, το ποτάμι, το πάρκο στο Αλκαζάρ, το αισθητικό άλσος και τις πλατείες εκτός κέντρου. Σήμερα όμως, και λόγω της απεργίας, έκανα την ...νενομισμένη επίσκεψή μου στις δύο πλατείες, εκεί που διεξήχθησαν οι δύο συγκεντρώσεις και στη συνέχεια ήπια και τον απαραίτητο καφέ, σε μια παράμερη και λιγότερο φασαριόζικη πλατεία. Είδα την κατάσταση του κέντρου με τους τεράστιους σωρούς σκουπιδιών, τα ίδια πάνω κάτω που συμβαίνουν και στις γειτονιές, και άκουα τα σχόλια και τα παράπονα των συμπολιτών μου να διαμαρτύρονται για τις επιπτώσεις στη ζωή μας εξαιτίας των διάφορων απεργιών και ιδιαίτερα αυτής των υπαλλήλων των ΟΤΑ. Μάλιστα αρκετοί απ’ αυτούς τους …διαμαρτυρόμενους, ζητούσαν την παρέμβαση του εισαγγελέα. Φυσικά όχι μόνον αυτοί αλλά και Δήμαρχοι (όπως ο της Θεσσαλονίκης) καλούσαν τον εισαγγελέα να παρέμβει, με πρόσχημα την υγεία των πολιτών-δημοτών τους. Και σκέφτηκα την υποκρισία όλων μας και την …ευαισθησία μας, η οποία ευαισθησία μοιάζει με γραφική παράσταση σεισμογραφήματος ή καρδιογραφήματος. Άλλοτε έχει μέγιστα και άλλοτε ελάχιστα, ανάλογα πως βλέπουμε το εκάστοτε ...πρόβλημα, ποιους θίγει και ποιους συμφέρει, τι κόστος έχει για μας ή τους άλλους, αν είμαστε με την κυβέρνηση ή με την αντιπολίτευση. Οι παράμετροι και οι συνιστώσες πολλές. Ο εισαγγελέας όμως σε πρώτη ζήτηση. Η απειλή της …αυτεπάγγελτης κλήσης και παρέμβασής του στο τσεπάκι μας. Δεκτό, να επέμβει ο εισαγγελέας και να τους κυνηγήσει, πρώτα…
…. εκείνους τους καταστηματάρχες οι οποίοι αδειάζουν, στην κυριολεξία, τα σκουπίδια τους, είτε τα …εκθέτουν σε ανοικτές σακούλες ή ανοικτά χαρτοκιβώτια, δημιουργώντας σωρούς με …χυμένα σκουπίδια.
…. τον καθένα από εμάς που κάνουμε ακριβώς το ίδιο έξω από τις πολυκατοικίες ή τα σπίτια στα οποία διαμένουμε. Ενώ θα μπορούσαμε να τα κλείνουμε σε μία και δύο σακούλες και όλα στις μεγάλες σακούλες απορριμμάτων. Η επιβάρυνσή μας για τις σακούλες είναι απείρως μικρότερη από την αντίστοιχη στην υγεία μας.
…. όλους εμάς που ακόμα και σε περιόδους όπου δεν υπάρχει απεργία των υπαλλήλων επί της αποκομιδής των σκουπιδιών, κάνουμε τα ίδια ή και χειρότερα. Που αφήνουμε τις σακούλες …έξω από τους κάδους, ακόμα και όταν αυτοί είναι άδειοι. Που κατεβάζουμε τα σκουπίδια από το πρωί, όταν ήδη έχουν περάσει τα απορριμματοφόρα. Που πετάμε τη σακούλα σκουπιδιών από το μπαλκόνι μας επειδή βαριόμαστε να κατέβουμε να τα εναποθέσουμε στους κάδους. Που αδειάζουμε χύμα τα σκουπίδια στους κάδους και όχι «συσκευασμένα» σε σακούλες.
…. όλους εκείνους τους ασυνείδητους οδηγούς που αδειάζουμε τα τασάκια των αυτοκινήτων μας καταμεσής του δρόμου. Που πετάμε τα πλαστικά ποτήρια, μπουκάλια και ότι άλλο κρατάμε στα χέρια μας, από το ανοικτό παράθυρο του αυτοκινήτου μας, εν κινήσει ή εν στάσει.
…. όλους εκείνους τους ασυνείδητους που κατεβάζουμε όλα τα άχρηστα για μας ογκώδη αντικείμενα για πέταμα και δεν μπαίνουμε στον κόπο να ειδοποιήσουμε τις υπηρεσίες καθαριότητας του δήμου, σχετικά.
…. όλους εκείνους, ιδιώτες ή επαγγελματίες του είδους, που δεν συμμετέχουμε στα ειδικά προγράμματα ανακύκλωσης (μπαταριών, ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών, χαρτιού κλπ) και τα πετάμε μαζί με τα υπόλοιπα σκουπίδια, πολλαπλασιάζοντας τις βλαβερές για το περιβάλλον και την υγεία μας, επιπτώσεις.
…. όλους εκείνους τους ασυνείδητους οδηγούς και επαγγελματίες του είδους οι οποίοι αδειάζουν τα καμένα λάδια των τροχοφόρων τους όπου γης.
…. όλους εκείνους τους ασυνείδητους γεωργούς-καλλιεργητές οι οποίοι ρυπαίνουν το περιβάλλον (έδαφος, νερό, αέρα) με εκατοντάδες τόνους χημικά και επιπλέον πετάνε τις συσκευασίες των δηλητηριωδών προϊόντων όπου γης.
….. όλους εκείνους τους ασυνείδητους δημάρχους οι οποίοι διατηρούν τις εκατοντάδες παράνομες χωματερές, παρά τις οδηγίες και καταδικαστικές αποφάσεις της Ε.Ε. Που ακόμα και τώρα, προκειμένου να γίνουν αρεστοί στους δημότες τους, με ιδιωτικά συνεργεία συγκεντρώνουν σκουπίδια και τα εναποθέτουν σε τέτοιες παράνομες …χωματερές.
...'Ολους εκείνους τους ασυνείδητους οι οποίοι εναποθέτουν λύματα, απόβλητα και κάθε λογής σκουπίδια στον Πηνειό, από της πηγές μέχρι της εκβολές του, καθιστώντας τον ακατάλληλο για ...ζωή.

Και όταν τελειώσει απ΄ όλες αυτές τις περιπτώσεις παραβάσεων, ε, ας επέμβει και να κυνηγήσει τους απεργούς υπαλλήλους των ΟΤΑ οι οποίοι, σε τελευταία ανάλυση, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να παλεύουν για ένα πράγμα∙να έχουν δικαίωμα στη ζωή και μετά την αποχώρηση τους από την, ούτως ή άλλως ανθυγιεινή, εργασία τους.

ΥΓ.1. Είμαι σίγουρος πως αυτή η κατάσταση που ζω στη Λάρισα, είναι ίδια ή και χειρότερη σε κάθε πόλη.

ΥΓ.2. Σκέφτηκα να μην αναρτήσω φωτογραφίες γιατί θα ήταν τόσες πολλές, για τόσα παραπτώματα που θα γέμιζε η σελίδα. Αρκέστηκα στις ...κόκκινες κάρτες!

Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και τα νούμερα της …ντροπής

Διάβασα, Είδα, 'Ακουσα, Απελπίστηκα και 'Εγραψα:

Σύμφωνα με διεθνή δεδομένα,

• ένας (1) στους 20 εφήβους σε όλο τον κόσμο προσβάλλεται από κάποιο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα,
• πέντε (5) εκατομ. κορίτσια υποβάλλονται κάθε χρόνο σε διακοπή εγκυμοσύνης, από τις οποίες το 40% γίνεται κάτω από μη ασφαλείς συνθήκες,
• δεκαπέντε (15) εκατομ. κορίτσια 15-19 ετών, γίνονται κάθε χρόνο μητέρες.

Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω πως μία από τις πλέον ευχάριστες «αισθήσεις», κατάντησε να είναι μάστιγα, κυρίως για τους νέους. Τι να φταίει άραγε; Μήπως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση (ή όπως αλλιώς, διαφυλικές σχέσεις) που λείπει από τη ζωή των νέων, μαθητών και εφήβων και που δεν εφαρμόζεται στα σχολεία; Κάποτε κάτι πήγε να γίνει, κολλήσαμε στον τίτλο. Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση να το λέμε, ή διαφυλικές σχέσεις; Υπάρχουν υπαρκτά προβλήματα κι εμείς κλείνουμε τα μάτια. Μην πω ρίχνουμε στάχτη στα μάτια.
Γιατί Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση; Και πότε πρέπει αυτή ν’ αρχίζει; Όλοι γνωρίζουμε πως ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπίσει ένα άτομο τη σεξουαλικότητά του κατά τα διάφορα στάδια της ζωής του (και εδώ να θυμηθούμε πως η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ξεκινά από την πρώιμη παιδική ηλικία και διαρκεί όλη τη ζωή), εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση που έλαβε σε όλη τη διάρκεια των παιδικών του χρόνων. Εδώ είναι φανερός ο ρόλος μας ως γονείς. Θα πρέπει να μεταδίδουμε τις αξίες όχι μόνο μέσα από τα λόγια μας, αλλά κυρίως μέσα από τη στάση μας και το ζωντανό παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας.
Ο άλλος χώρος στον οποίο πρέπει -και δεν- να παρέχεται σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι το σχολείο (το Λύκειο ίσως). Μάλιστα, είναι ίσως ο πλέον κατάλληλος για την περίοδο της εφηβείας. Σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης, ντροπαλοί έφηβοι όντες, πόσοι από μάς ένοιωθαν άνετα να πλησιάσουμε τους γονείς μας και να τους ρωτήσουμε για τις ανησυχίες μας; Κανείς. Έτσι καταφεύγαμε σε «έμπειρους» φίλους και δημιουργούσαμε προσωπικές σεξουαλικές θεωρίες. Λανθασμένες ίσως, τρομακτικές, ένοχες. Το σχολείο είναι επομένως ο κατάλληλος χώρος. Οι απαντήσεις, όμως, στα ερωτήματα των εφήβων θα πρέπει να δίνονται σε επιστημονική γλώσσα, με βάση τα βιολογικά δεδομένα, χωρίς υπονοούμενα και χωρίς να συσχετίζονται με ηθικές και προσωπικές αξίες. Αυτό απαιτεί, ειδικοί να αναλάβουν το ρόλο αυτό, ή ειδικά εκπαιδευμένοι δάσκαλοι. Διότι, αν το παιδί αφεθεί μόνο του, θα διαμορφώσει τις δικές του απόψεις με βάση πληροφορίες που θα πάρει από την αυλή του σχολείου, από φίλους, από τα μ.μ.ε. και από το διαδίκτυο. Θα κινδυνεύσει να κατασκευάσει …θεωρίες οι οποίες θα επηρεάσουν τη μετέπειτα σεξουαλική συμπεριφορά του.

Μια …ιστορική αναδρομή, όσον αφορά στην ελληνική πραγματικότητα, ίσως μας διαφωτίσει για τη στασιμότητα που επικρατεί. Το 1964 ο Ευάγγελος Παπανούτσος (τότε Γεν. Γραμ. του Υπ. Παιδείας) είχε δηλώσει ότι: «Η Σεξουαλική Αγωγή μπαίνει άμεσα στα ελληνικά σχολεία». Και από τότε έγιναν ελάχιστα πράγματα! Το Ελληνικό Σεξολογικό Ινστιτούτο, το 1999 είχε γράψει ένα βιβλίο για τη Σεξουαλική Αγωγή. Τα βιβλία αυτά παραδόθηκαν στις αρχές του 2002 με cd-rom και slides και ήταν έτοιμα να μπουν στο σχολικό πρόγραμμα. Ε, δεν φτάσανε ποτέ στα σχολεία. Το 2003 κατατέθηκε μια πρόταση στο Υπουργείο Παιδείας για το μάθημα της Σεξουαλικής Αγωγής, επιδοτούμενο από την ευρωπαϊκή κοινότητα, που περιλάμβανε συνολικά 9 θεματικές υγείας. Η μία ήταν η Σεξουαλική Αγωγή. Το πρόγραμμα αυτό πάγωσε παρά το σχετικά μικρό του κόστος που θα έφτανε -τότε- γύρω στα 500 εκατομμύρια δραχμές. Σήμερα υπάρχει μία κινητικότητα σχετικά με το θέμα. Μέσα από προγράμματα Αγωγής Υγείας, προσεγγίζεται το θέμα, μάλλον επιδερμικά. Αλλά και παρόμοιες προσπάθειες σε παρεμφερή θέματα (AIDS και γενικά Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενες Ασθένειες) γνωρίζουμε ότι έλαβαν χώρα στα σχολεία και από τη συμπεριφορά των μαθητών που τα παρακολούθησαν, τα συμπεράσματα είναι μάλλον θετικά.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με άλλα θέματα κοινωνικά, όπως το θέμα των ναρκωτικών. Γνωρίζω ότι πριν από λίγα χρόνια, έφτασε στα λύκεια της χώρας πακέτο με cd’s για κάθε μαθητή που αφορούσε σε έρευνα για τα ναρκωτικά γνωστού δημοσιογράφου (νομίζω του Κ. Τσαρούχα), με εγκύκλιο που ανέφερε σχετικές οδηγίες για μοίρασμα του cd. Αμέσως μετά, ήλθε κατεπείγουσα εγκύκλιος η οποία ανέστελλε την εφαρμογή της προηγούμενης. Οι λόγοι αναστολής ποτέ δεν έγιναν αντιληπτοί.

Τι να υποθέσουμε λοιπόν; Πως κάποιοι θεωρούν ότι η σεξουαλικότητα (και άλλα …καυτά θέματα) είναι μια αυτόνομη συμπεριφορά που δεν χρειάζεται να την εκπαιδεύσεις; Και στο κάτω κάτω, ένα μάθημα Σεξουαλικής Αγωγής δε σημαίνει ότι θα φτιάξει πιο …σεξουαλικούς ανθρώπους. Φυσικά, η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση δεν πρέπει να στέκεται μόνο σε ζητήματα σεξουαλικών σχέσεων αλλά και σε ευρύτερα θέματα, όπως η εικόνα του εαυτού, η αυτοεκτίμηση, οι κανόνες ηθικής, ο αμοιβαίος σεβασμός και η αγάπη. Όταν σήμερα οι αριθμοί που αναφέραμε πιο πάνω είναι αριθμοί ντροπής, δεν πρέπει να προβληματιστούν αυτοί οι άνθρωποι που αντιδρούν στη Σεξουαλική Αγωγή; Αυτή τη στιγμή οι χώρες της Ε.Ε. έχουν βάλει το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία τους με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Στην …Ελλάς του 2008, γιατί καθυστερούμε;
Συμπέρασμα: όλες οι έως τώρα προσπάθειες έπεσαν θύματα εξωγενών παρεμβάσεων... Ενδεχομένως και η Εκκλησία να βλέπει αρνητικά αυτή την προσπάθεια. Αλλά και η ελληνική κοινωνία είναι ακόμη συντηρητική και έχει ακόμα πολλά ταμπού. Ακόμη και οι γονείς στην Ελλάδα έχουν μια τελείως διαφορετική αντίληψη για το αγόρι και για το κορίτσι. Το κορίτσι δεν πρέπει να κάνει πολλές σχέσεις για να αποδείξει ότι είναι ηθική. Αντίθετα, το αγόρι θα πρέπει όσο το δυνατόν νωρίτερα να κάνει σεξ για να αποδείξει στους γονείς ότι δεν είναι ομοφυλόφιλος. Ενώ τα παιδιά σήμερα γενικά δεν έχουν προκαταλήψεις. Έχουν όμως άγνοια των κινδύνων…

ΥΓ. Οι αισθήσεις δεν είναι μόνον αυτές οι πέντε που μαθαίναμε στο σχολείο, όταν ήμασταν πιτσιρίκια (όσφρηση, αφή, όραση, γεύση, ακοή). Όταν μεγάλωσα έμαθα ότι υπάρχουν κι άλλες τρεις, τουλάχιστον. 6η αίσθηση, ο έρωτας. 7η αίσθηση το sex μέσω του έρωτα και 7η αίσθηση, ο οργασμός στο sex μέσω του έρωτα! Αν σας ...προκάλεσα -εν μέσω νηστειών- συμπαθάτε με!

ΥΓ. Οι φωτογραφίες πάνω είναι παρμένες από τους ...schooligans

Παράδοση και πρόοδος ή ...αυτό κατάλαβα

Διάβασα, Είδα, 'Ακουσα, δεν 'Αντεξα και 'Εγραψα: από τον ημερήσιο Τύπο

"...Παρά την ανάπτυξη των πωλήσεων που εμφανίζουν τα υπερσύγχρονα αγροτικά μηχανήματα, οι παραδοσιακές μέθοδοι γεωργίας δεν χάνουν τη δημοτικότητά τους στη σημερινή Κίνα. Απόδειξη αυτού, το ζευγάρι των Κινέζων της φωτογραφίας, που επιμένει στο «παραδοσιακό» αλέτρι..."

Αυτά διάβασα ως λεζάντα στην πιο πάνω φωτογραφία, στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και μου φάνηκε αστείο. Δηλαδή αυτό κατάλαβε βλέποντας τη φωτογραφία και αυτό το μήνυμα θέλει να μας στείλει; Γιατί εγώ κατάλαβα πως ακόμα η γυναίκα, εκεί στη μακρινή Κίνα, χρησιμοποιείται ως «παραδοσιακό» μέσο οργώματος, ελλείψει άλλου εξειδικευμένου «ζώου»;

Μου θυμίζει ένα ανέκδοτο σχετικά με τη…θέση της γυναίκας στην Ελλάδα. Πριν τον πόλεμο, ο άντρας-αφέντης πηγαινοερχόταν στα χωράφια καθισμένος στο μουλάρι και η γυναίκα ακολουθούσε πεζή. Μετά τον πόλεμο, ο ίδιος άντρας πηγαινοερχόταν στα χωράφια καθισμένος πάλιν στο μουλάρι αλλά η γυναίκα προηγούνταν, πεζή και πάλιν. Γιατί υπήρχε διάχυτος ο φόβος από τις διάσπαρτες …νάρκες!

Υ.Γ. Τι στο καλό έπαθα τώρα τελευταία και μου βγαίνει τόοοοσο πολύ ...η γυναίκα μέσα μου; Γιατρέ μου ν' αρχίσω ν' ανησυχώ;!

Μία γλυκύτατη γιαγιά μόλις ...102 Μαΐων

'Ακουσα, Είδα, Διάβασα και Αντέγραψα: από τον ημερήσιο Τύπο.

Μ' άρεσε το μουτράκι, διέκρινα το χιούμορ στα λόγια της και σκέφτηκα να σας τη γνωρίσω. Από 'δω, η γιαγιά Μαρία! 'Ηρθε στον κόσμο τον Μάρτη του 1906 και δε λέει να τον εγκαταλείψει! Της το εύχομαι ολόψυχα! 'Ισως σ' αυτό το μουτράκι αναγνωρίσετε και τη δική σας γιαγιά!

Το μυστικό της μακροζωίας της, «πίννω έναν κουτίν (1 λίτρο) γάλαν την ημέραν τζιαι τρώω μέλιν». Η ιδιοτροπία της, πάντα αναζητά τις ίδιες μάρκες, «Αυτά με κρατούν» λέει και κάθε νύχτα τρώει μια φέτα ψωμί με μέλι «αφού το στομάχι μου δε σηκώνει άλλο φαγητό». Στα νιάτα της, «επίνναμε καμπόσο κρασίν, ειδικά όταν επηαίνναμεν σε γάμους» ομολογεί.
Το ωράριό της, ύπνος γύρω στις 11 μ.μ. και ξυπνάει στις 9-10 το πρωί. Η υγεία της, «είμαι τζιαι κουτσή, είμαι τζιαι στραβή, είμαι τζιαι κουφή, όμως ούλλα τα άλλα μου εν καλά», λέει χαριτολογώντας. Τα παλιά τα χρόνια ασχολούνταν με τα κτήματα, «στα νιάτα μου ανέβαινα τα βουνά τζιαι με φοάτουν (φοβότανε) η γης», λέει. Σήμερα μετακινείται με τη βοήθεια μιας βοηθού.
Πόσα άλλα χρόνια σκοπεύει να ζήσει; «Αν έμοιασα της γιαγιάς μου, θα βασανιστώ ακόμα λλία χρόνια» αναφέρει χαμογελώντας. Η γιαγιά της έζησε μέχρι τα 105.
Έχει τα μυαλά της τετρακόσια, επικοινωνεί άριστα με το περιβάλλον και της αρέσει να κουβεντιάζει με τον κόσμο.

Στις 11 Μαρτίου γιόρτασε τα 102α γενέθλιά της (11 Μάρτη 1906 γράφει η ταυτότητά της). Άντε γιαγιά Μαρία, νάσαι καλά και του χρόνου, και όσα άλλα χρόνια αξιωθείς να ζήσεις, να ξανασβήσεις τα κεράκια!

Πρώτα η Γιορτή της Γυναίκας, μετά ο 'Υμνος στην 'Ανοιξη και τώρα η Γλυκιά Γιαγιά, ήρθε κι έδεσε το ...γλυκό, τρίτωσε το ...καλό! Πάμε γι 'άλλα...

Μάθημα 1ο: άναμμα κάρβουνων

Τσίκνα στις σχολικές αυλές - Έγινε της... Τσικνοπέμπτης - Μαθητές και δάσκαλοι τίμησαν το έθιμο – Μάθημα 1ο: άναμμα κάρβουνων

Αυτούς του τίτλους διάβασα στον κυπριακό τύπο και ...έμεινα. Κι αναρωτήθηκα αν εμείς μεγαλώσαμε τόσο ή αν εμείς μείναμε πίσω! Σας σερβίρω σε ...μεζέδες, αποσπάσματα από τα σχετικά ρεπορτάζ.

Με σούβλες και άλλα …εδέσματα στα κάρβουνα, «τσίκνωσαν» και φέτος οι μαθητές και καθηγητές της Κύπρου. Μετά από πρωτοβουλία των διευθύνσεων των σχολείων, των ίδιων των μαθητών και των συνδέσμων γονέων, πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις για να ακολουθήσουν το έθιμο της ημέρας. Όλα αυτά στην πλειοψηφία των εκπαιδευτηρίων, οι διευθυντές των οποίων έδωσαν τη συγκατάθεσή τους για να τσικνώσουν οι μαθητές εντός του σχολικού χώρου. Λόγω της αυτονομίας που παρέχει το υπουργείο Παιδείας Κύπρου σε κάθε σχολική μονάδα!
Αυτή η ...εκδήλωση έχει καθιερωθεί σαν έθιμο από τους μαθητές σε όλα σχεδόν τα σχολεία της Κύπρου. Κάθε «τσικνοπέμπτη» η μαθητιώσα νεολαία εφοδιάζεται με τα κατάλληλα υλικά και στήνει τρικούβερτο γλέντι στις σχολικές αυλές. Βάζοντας στην άκρη τετράδια, βιβλία, στυλό, χάρακες και τα άλλα «σύνεργα» μάθησης - μελέτης, μαθητές και καθηγητές -κυρίως σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης- διασκεδάζουν με τη ψυχή τους. Οι μαθητές ανά παρέα συνεννοούνται εκ των προτέρων ώστε όλα να είναι στην εντέλεια και ο καθένας συνεισφέρει με το δικό του τρόπο ώστε το γλέντι να στεφθεί με επιτυχία. Τα αγόρια της παρέας αναλαμβάνουν το ψήσιμο των σουβλακιών, ενώ τα κορίτσια έχουν την ευθύνη της ετοιμασίας των υπολοίπων αναγκαίων εδεσμάτων (Η αναπαραγωγή του μοντέλου της κυπριακής κοινωνίας, με τους ρόλους άψογα διαχωρισμένους στα καλούπια τους, ως σχολική εμπειρία). Φτιάχνουν τις σαλάτες και στρώνουν το τραπέζι και λίγο πριν από το μεσημέρι μαθητές και καθηγητές ρίχτονται με τα μούτρα στο φαγητό. Επειδή ξεφάντωμα χωρίς μουσική δεν γίνεται, οι μαθητές φροντίζουν και αυτή τη λεπτομέρεια. Οι ορχήστρες βγαίνουν στις αυλές και μαθητές σε ρόλο τραγουδιστών φροντίζουν να συνεισφέρουν με το δικό τους τρόπο στη διασκέδαση. Το φαγοπότι ακολουθεί το ξέφρενο παιχνίδι μεταξύ ομάδων μαθητών και καθηγητών. Πραγματοποιούνται παραδοσιακά παιχνίδια όπως σχοινί, σακουλοδρομίες. Άλλες ομάδες μαθητών το ρίχνουν στο χορό.
Μπορεί να μη γνωρίζουν τι ακριβώς γιορτάζουν, απλά ψήνουν σούβλες διότι είναι …Τσικνοπέμπτη. Γνωρίζουν μόνο ότι καταναλώνουν «μυλλωμένα» (σ.σ. όχι νηστίσιμα) γιατί πλησιάζει η έναρξη των νηστειών.

Αυτά συμβαίνουν στην πλειονότητα των ηυμνασίων και λυκείων, γιατί σε άλλα σχολεία γίνονται απλά ορισμένες περίοδοι μαθημάτων και στη συνέχεια δίνεται ελεύθερος χρόνος στους μαθητές για να απασχοληθούν εντός του σχολείου.

Κι εγώ μένω να αναφωνώ...

O tempora! O mores!