Τα ναρκωτικά είναι πιο σοβαρό πρόβλημα από το πολιτικό.

Τα ναρκωτικά αποτελούν σήμερα το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας. Είναι πιο μεγάλο και από τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή, γιατί καταστρέφει οικογένειες, καταστρέφει νέους και γενικά καταστρέφει την κοινωνία μας. Τα παραπάνω επισημαίνει μητέρα παιδιού με εξάρτηση στην ηρωίνη, η οποία καλεί δημόσια τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να ασχοληθεί και με την εξεύρεση και λήψη μέτρων ριζικής καταπολέμησης του κοινωνικού ολέθρου των ναρκωτικών.

«Και κάθε χρήστης, κύριε Χριστόφια» προσθέτει η μητέρα, «αποτελεί μια βόμβα μέσα στην οικογένεια του, η οποία δυστυχώς εκρήγνυται και γκρεμίζονται όλοι. Κάθε μέρα υπάρχει ένταση, φωνές και τσακωμοί μεταξύ γονιών και χρήστη, τον οποίο προσπαθούν να τον αποτρέψουν από τα ναρκωτικά. Και όλη αυτή η αρνητικότητα συναισθημάτων επηρεάζει και τα άλλα μικρότερα παιδιά-αδέλφια. Παράλληλα η οικογένεια απομονώνεται από φίλους και συγγενείς, οι οποίοι με το δίκαιο τους, θέλουν να προστατεύσουν τα δικά τους παιδιά. Οι γονείς ζουν συνεχώς μέσα στο άγχος της αβεβαιότητας, και νιώθουν ενοχές για τον κατήφορο που έχει πάρει το παιδί τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως γονείς και για τα άλλα παιδιά τους, και πραγματικά χρειάζονται στήριγμα αξιόπιστο. Το κακό είναι η εισαγωγή των ναρκωτικών στην Κύπρο. Αν σταματούσε αυτό το λαθρεμπόριο, τότε αναπόφευκτα θα σταματούσε και η διάδοση των ναρκωτικών, οπότε δεν θα είχαμε αυτό το τεράστιο πρόβλημα που σε λίγο καιρό θα μας καταστρέψει. Και για να μην ξεχνούμε, τα ναρκωτικά προκαλούν αλυσιδωτά κακά, αφού ο εξαρτώμενος, για να μπορέσει να αγοράσει τη δόση του, αν δεν έχει χρήματα, θα κλέψει ή θα χτυπήσει κάποιον άνθρωπο για να τον ληστέψει, και με αυτό τον τρόπο αυξάνεται και το έγκλημα, ο φόβος και η ανασφάλεια σε μια κοινωνία. Η Κύπρος δεν έχει πολιτικό μόνο πρόβλημα, έχει και τα ναρκωτικά, τα οποία επιβάλλεται να καταστείλει το συντομότερο, πριν καταρρεύσει η κοινωνία».

Τι να συμπληρώσω σ' αυτή την επιστολή-έκκληση αυτής της μάνας αλλά και χιλιάδων άλλων μανάδων, εκεί, εδώ και παντού. Και να έρχονται οι κυβερνώντες να κλείνουν μονάδες απεξάρτησης, για οικονομικούς ή άλλους λόγους. Και τα παιδιά να πεθαίνουν. Και οι οικογένειές τους να διαλύονται. Και η κοινωνία να σαπίζει. Και κάποιοι άλλοι να θησαυρίζουν, με κόστος ζωές νέων ανθρώπων και όχι μόνον. Ανθρωπιά χρειάζονται αξιόπιστο στήριγμα. Κάποιος ας ακούσει επιτέλους την κραυγή αυτής της μάνας αλλά και των άλλων σιωπηλών μανάδων που μαζί με τα παιδιά τους ανεβαίνουν το δικό τους γολγοθά έρμοι και μόνοι.

Νεκρέ ήρωα της ηρωίνης, σου γράφω....

Πριν από κάποιες μέρες, έγραψα για ένα νεαρό παιδί στην πολυκατοικία που μένω, ο οποίος έμπλεξε στη δύνη των ναρκωτικών. Αναφέρθηκα και στην οικογένειά του η οποία έχει τους δικούς της κώδικες, τις δικές της συμπεριφορές και τρόπους αντίδρασης. Ένας απ’ αυτούς είναι και η αντιμετώπιση του γιού τους. Για άγνωστο για μας λόγο, δεν του επιτρέπουν το βράδυ να κοιμάται στο διαμέρισμά τους. Έτσι, ο νεαρός, τη …βγάζει στο παγκάκι της πυλωτής, μέχρι να νυχτώσει για τα καλά και στη συνέχεια, στα σκαλοπάτια, έξω από το διαμέρισμά τους. Φυσικά η οικογένεια του, τον προμηθεύει μ’ ένα χοντρό μπουφάν για να μην κρυώνει. Τις άλλες ώρες τις ημέρας, βρίσκεται και στο σπίτι του. Τα βράδια όμως, όχι. Πού θα πάει, για το νεαρό χρήστη, αυτή η κατάσταση, κανείς δε γνωρίζει. Η μάλλον όλοι το φανταζόμαστε…

Σήμερα, αποφάσισα και επισκέφτηκα το Γραφείο Ενημέρωσης της ΕΞΟΔΟΥ, για να συζητήσω το πρόβλημα με ειδικούς, εν γνώσει μου πως αυτό δεν θα απέφερε αποτελέσματα. Αν ο ίδιος ο χρήστης, κατ’ αρχάς και κύρια, και η οικογένειά του, στη συνέχεια, δεν αποδεχτούν το πρόβλημα και δεν αποφασίσουν να δώσουν τέλος στο πρόβλημα τους, κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει. Και αυτό ακριβώς μου είπαν. Και μου συνέστησαν να μιλήσω στους γονείς -δίνοντάς τους ένα τηλέφωνο επικοινωνίας- ή με τον νεαρό, ενημερώνοντας τον για το συγκεκριμένο Γραφείο. Θα επιχειρήσω το δεύτερο, πολύ δύσκολο γιατί ο νεαρός συγκάτοικός μας αποφεύγει τους πάντες. Θα δούμε…

Ανασκαλίζοντας το αρχειακό μου …παρελθόν, ανακάλυψα μια «επιστολή» από ένα αγαπημένο περιοδικό της Λάρισας, “ΤΟ ΣΕΛΑΣ μιας άλλης καταχνιάς”, γραμμένο κατά κύριο λόγο, από έναν αδικοχαμένο δάσκαλο, ο οποίος έφυγε νωρίς νωρίς από τη ζωή. Τον Νίκο Παπανικολάου. Θέλω να δημοσιεύσω αυτή την επιστολή του, προς έναν ανώνυμο χρήστη ναρκωτικών ουσιών, προς τιμήν του δασκάλου αυτού.

ΝΕΚΡΕ ΗΡΩΑ ΤΗΣ ...ΗΡΩΙΝΗΣ

Νεκρέ… ήρωα της ηρωίνης, με το σκουλαρικάκι στο αυτί και με την καρφωμένη σύριγγα στ’ αδούλευτο λευκό σου μπράτσο, σου μιλάω: Το γνώριζες θαρρώ καλά, από τα μικρά σου χρόνια, ότι η νάρκωση είναι μαγκιά… θανατερή!

Ναι, φταιν’ οι άλλοι όπως σ΄ αρέσει να λες και να δικαιολογείσαι: οι έμποροι, οι παρέες, τα κυκλώματα, αλλά και η κοινωνία μας! Κύρια όμως, φταιει η Πολιτεία που δεν κρέμασε ανάποδα από μια κολόνα της ΔΕΗ, έναν έμπορα ναρκωτικών, λεω εγώ!
Ναι, να ‘ναι κρεμάλα, να βλέπουν όλοι και να λεν: Τούτον εδώ τον κρέμασαν γιατί… θάνατο κέρναγε στα νιάτα! Έλα όμως, που οι έμποροι βγαίνουν σαν κύριοι απ’ τις φυλακές την πάσα ώρα;

Ντροπή ακόμη, στην νεοελληνική κοινωνία, που εκτρέφει νεολαία ανόητη, ερωτευμένη με το θάνατο! Όμως ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΡΩΤΑ νεαρέ, γιατί δεν άλλαξες την κοινωνία και γιατί δεν άλλαξες κι εσύ!