Ο ρόλος των ΜΜΕ μέσα από μια ταινία

Απέχω αρκετό καιρό από την επικαιρότητα επειδή συνειδητά το αποφάσισα. Βαρέθηκα και σιχάθηκα τα ίδια και τους ίδιους. Έκλεισα την τηλεόραση στις ειδήσεις, βλέπω που και που κάποια ξένη ταινία και κάποια ντοκιμαντέρ. Ψες, Πέμπτη 9 το βράδυ, έτυχε να …περάσω από το Star και έπεσα σε μια ξένη ταινία, “Η εξέγερση”. Η ταινία αφορούσε τη «μάχη του Σιάτλ», την πρώτη μεγάλη διαδήλωση κατά της παγκοσμιοποίησης, με την ευκαιρία της προσπάθειας των ΗΠΑ να διοργανώσουν Σύνοδο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου (ΠΟΕ).

Λίγα λόγια για τη "μάχη" για την ταινία: Με την ευκαιρία της διοργάνωσης της Συνόδου, η συνδικαλιστική οργάνωση των εργατών της Αμερικής, προσπάθησε να ασκήσει πιέσεις στον πρόεδρο Κλίντον διοργανώνοντας μια διαδήλωση, τη μεγαλύτερη κινητοποίηση του εργατικού κινήματος από το 1991. Συμμετείχαν χιλιάδες αριστεροί, μαζί με οικολόγους, ακτιβιστές, αναρχικούς, οι οποίοι ήθελαν να διαμαρτυρηθούν ενάντια σε αυτόν τον διεθνή οργανισμό. Νεαροί ακτιβιστές έκλειναν δρόμους με καθιστικές διαμαρτυρίες ή απέκλειαν τις εισόδους των ξενοδοχείων όπου έμεναν στελέχη του ΠΟΕ, εμποδίζοντας με τέτοιους τρόπους την ομαλή διεξαγωγή της συνόδου.

Αυτό που μου …έμεινε από την ταινία, δεν ήταν τόσο οι ενέργειες των ακτιβιστών, των διαδηλωτών και κάποιων νεαρών που έσπαζαν βιτρίνες, ούτε οι ενέργειες της αστυνομίας ή αργότερα της εθνοφυλακής, που ήσαν από βίαιες έως βάρβαρες. Αυτό που μου έμεινε είναι ο χειρισμός των γεγονότων από τα ΜΜΕ, η χρήση της εικόνας από την τηλεόραση.

Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν ειρηνικά και παρόλο που οδηγούσαν σε ματαίωση της συνόδου, ο Δήμαρχος δεν έδινε εντολή στην Αστυνομία για επέμβαση. Οι πιέσεις που δεχόταν ήσαν μεγάλες και για να γίνουν εντονότερες επιστρατεύτηκαν οι …γνωστοί άγνωστοι και τα ΜΜΕ. Η τηλεόραση άρχισε να δείχνει σπασμένες βιτρίνες, μεγαλοποίησε τις «καταστροφές» και ο δήμαρχος επιτρέπει την επέμβαση αστυνομίας. Ανυπολόγιστες οι ποσότητες χημικών που χρησιμοποιήθηκαν, μέχρι και έφιππα τμήματα, χρήση λαστιχένιων σφαιρών και τσουβάλιασμα διαδηλωτών σε φυλακές.

Η τηλεόραση δε δείχνει τίποτε απ΄ όλ’ αυτά, …επιμένει στο σπάσιμο βιτρινών. Οι διαδηλωτές εξαγριώνονται από τη βιαιότητα και τη βαρβαρότητα της αστυνομίας, η κατάσταση φτάνει στα άκρα και επιβάλλεται απαγόρευση κυκλοφορίας. Ο δήμαρχος πείθεται να κληθεί η εθνοφυλακή. Τα ΜΜΕ όμως σιωπούν. Οι φυλακές γεμίζουν χειροδεμένους διαδηλωτές, ώσπου… Ώσπου η τηλεόραση κάνει μία …στροφή και δείχνει τη βαναυσότητα των δυνάμεων καταστολής. Δήμαρχος και Αρχηγός της αστυνομίας παρακολουθούν αμήχανοι την εξέλιξη των διαδηλώσεων και καταλαβαίνουν το τέλος τους. Η Σύνοδος ματαιώνεται, οι φυλακισμένοι απελευθερώνονται και το κίνημα νικά. Έστω μια νίκη προσωρινή γιατί οι κυβερνήσεις, στις επόμενες Συνόδους δεν ξαναπιάστηκαν στον ύπνο.

Αυτά τα ΜΜΕ είναι που δημιουργούν την «κοινή γνώμη», αυτά την κατευθύνουν, αυτά «εκλέγουν» κυβερνήσεις, αυτά επιβάλλουν υπουργούς, νομοσχέδια και νόμους, αυτά «κυβερνούν». Αυτό συμβαίνει παντού, σε όλα τα σημεία του πλανήτη, στην Ελλάδα. Τα ΜΜΕ εν είναι απρόσωπα. Είναι γνωστοί σε όλους, μεγαλοεπιχειρηματίες, μεγαλοπαράγοντες και ταυτόχρονα ιδιοκτήτες ΜΜΕ, μιας τηλεόρασης, μιας εφημερίδας βρε αδερφέ. Γιατί χωρίς αυτά, τα ΜΜΕ, δε μπορούν να …δράσουν ελεύθερα. Παρεμπιπτόντως, αγοράζουν και μια ΠΑΕ ή ΚΑΕ για να έχουν και …ερείσματα στους οπαδούς. Τα καταφέρνουν, πάντα τα καταφέρνουν γιατί έχουν τη δύναμη να διαμορφώσουν και να ελέγξουν. Γι αυτό και οι ραδιοσυχνότητες ακόμα δεν έχουν μοιραστεί, δεν έχουν τακτοποιηθεί. Μπορεί οι ημιυπαίθριοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να ταχτοποιήθηκαν, οι ραδιοσυχνότητας όμως ποτέ, στον αιώνα τον άπαντα.

Τα ναρκωτικά είναι πιο σοβαρό πρόβλημα από το πολιτικό.

Τα ναρκωτικά αποτελούν σήμερα το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας. Είναι πιο μεγάλο και από τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή, γιατί καταστρέφει οικογένειες, καταστρέφει νέους και γενικά καταστρέφει την κοινωνία μας. Τα παραπάνω επισημαίνει μητέρα παιδιού με εξάρτηση στην ηρωίνη, η οποία καλεί δημόσια τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να ασχοληθεί και με την εξεύρεση και λήψη μέτρων ριζικής καταπολέμησης του κοινωνικού ολέθρου των ναρκωτικών.

«Και κάθε χρήστης, κύριε Χριστόφια» προσθέτει η μητέρα, «αποτελεί μια βόμβα μέσα στην οικογένεια του, η οποία δυστυχώς εκρήγνυται και γκρεμίζονται όλοι. Κάθε μέρα υπάρχει ένταση, φωνές και τσακωμοί μεταξύ γονιών και χρήστη, τον οποίο προσπαθούν να τον αποτρέψουν από τα ναρκωτικά. Και όλη αυτή η αρνητικότητα συναισθημάτων επηρεάζει και τα άλλα μικρότερα παιδιά-αδέλφια. Παράλληλα η οικογένεια απομονώνεται από φίλους και συγγενείς, οι οποίοι με το δίκαιο τους, θέλουν να προστατεύσουν τα δικά τους παιδιά. Οι γονείς ζουν συνεχώς μέσα στο άγχος της αβεβαιότητας, και νιώθουν ενοχές για τον κατήφορο που έχει πάρει το παιδί τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως γονείς και για τα άλλα παιδιά τους, και πραγματικά χρειάζονται στήριγμα αξιόπιστο. Το κακό είναι η εισαγωγή των ναρκωτικών στην Κύπρο. Αν σταματούσε αυτό το λαθρεμπόριο, τότε αναπόφευκτα θα σταματούσε και η διάδοση των ναρκωτικών, οπότε δεν θα είχαμε αυτό το τεράστιο πρόβλημα που σε λίγο καιρό θα μας καταστρέψει. Και για να μην ξεχνούμε, τα ναρκωτικά προκαλούν αλυσιδωτά κακά, αφού ο εξαρτώμενος, για να μπορέσει να αγοράσει τη δόση του, αν δεν έχει χρήματα, θα κλέψει ή θα χτυπήσει κάποιον άνθρωπο για να τον ληστέψει, και με αυτό τον τρόπο αυξάνεται και το έγκλημα, ο φόβος και η ανασφάλεια σε μια κοινωνία. Η Κύπρος δεν έχει πολιτικό μόνο πρόβλημα, έχει και τα ναρκωτικά, τα οποία επιβάλλεται να καταστείλει το συντομότερο, πριν καταρρεύσει η κοινωνία».

Τι να συμπληρώσω σ' αυτή την επιστολή-έκκληση αυτής της μάνας αλλά και χιλιάδων άλλων μανάδων, εκεί, εδώ και παντού. Και να έρχονται οι κυβερνώντες να κλείνουν μονάδες απεξάρτησης, για οικονομικούς ή άλλους λόγους. Και τα παιδιά να πεθαίνουν. Και οι οικογένειές τους να διαλύονται. Και η κοινωνία να σαπίζει. Και κάποιοι άλλοι να θησαυρίζουν, με κόστος ζωές νέων ανθρώπων και όχι μόνον. Ανθρωπιά χρειάζονται αξιόπιστο στήριγμα. Κάποιος ας ακούσει επιτέλους την κραυγή αυτής της μάνας αλλά και των άλλων σιωπηλών μανάδων που μαζί με τα παιδιά τους ανεβαίνουν το δικό τους γολγοθά έρμοι και μόνοι.

Οι πόλεις κι εμείς οι άνθρωποι…ή εμείς και οι πόλεις

Κατεβαίνω Αθήνα αρκετές φορές το χρόνο. Ένεκα ...η γονική φαμίλια και ο πρωτότοκος. Συνήθως Παρασκευή μεσημέρι μέχρι Κυριακή μεσημέρι. Ακόμη και τριήμερα ή γιορτές, όπως καλή ώρα τώρα. Μ’ αρέσει η Αθήνα, πάντα μ’ άρεσε. Εξάλλου, από το ’75 μέχρι το ’89, εδώ ζούσα οικογενειακώς, εδώ παντρεύτηκα, εδώ γέννησα τα δυο μου παιδιά. Στη Λάρισα συμπτωματικά βρέθηκα. Ας όψετε το Παρακαταθηκών και Δανείων. Άτιμη κενωνία!

Έχει αλλάξει πολύ η Αθήνα που βρήκα, αυτή που έμαθα και αυτή που βρίσκω σε κάθε επίσκεψή μου. Βελτιώθηκε, τουλάχιστον σε άψυχο υλικό (ωχ, να το ρατσιστικό μου ένστικτο, επανεμφανίστηκε). Δεν υπονοώ κάτι σχετικά με το έμψυχο υλικό, εξάλλου δε ζω εδώ για να διαπιστώσω τις αλλαγές σ’ αυτό·απλώς βλέπω και παρατηρώ. Φυσικά διαπίστωσα πως, στην παλιά μου γειτονιά, στα Πατήσια εκεί δίπλα στη φοιτητική εστία, η σύνθεση του πληθυσμού άλλαξε άρδην και ριζικά. Υπερτερούν οι μετανάστες. Μαθαίνω, Ακούω και Διαβάζω πως συχνά-πυκνά στον Αγ. Παντελεήμονα Αχαρνών γίνονται επεισόδια ανάμεσα σε μετανάστες. Ίσως και σε άλλες γειτονιές. Όπως επίσης, Μαθαίνω, Ακούω, Διαβάζω μα και Βλέπω, και η Ομόνοια είναι στέκι μεταναστών, όπως και η περιοχή πίσω από τον Αγ. Κων/νο. Μα μήπως στου Παπάγου δεν είναι γκέτο; Εκεί Διάβαζα, Άκουα και Μάθαινα, πως οι …κακομαθημένοι κάτοικοι –πρώην στρατιωτικοί ή στρατιωτικοί ε.α.- πίεζαν και πετύχαιναν εκτροπή κεντρικών οδών για να μη διέρχεται ο απλός ο λαουτζίκος, η πλέμπα, από τις γειτονιές τους. Παντού λοιπόν υπάρχουν οι «κακοί» και οι «καλοί», οι …έτσι και οι …αλλιώτικοι, οι …ένθεν και οι …κακείθεν, οι …εκ δεξιών και οι …εξ ευωνύμων...

Το ιστορικό κέντρο της πόλης έγινε όμορφο, προσπελάσιμο, γραφικό, αγαπημένο, ανθρώπινο. Τα όμορφα κτίρια αναδείχτηκαν και πάλιν, οι διαφημιστικές πινακίδες καθηλώθηκαν, τα παρκάκια πρασίνισαν, το οδικό -το αστικό τουλάχιστον- βελτιώθηκε τα μέγιστα και όσοι αγαπούν τα ΜΜΜ –και το περιβάλλον- δε χρησιμοποιούν πια τα ΙΧ τους. Μικρές και μεγάλες πλατείες …φύτρωσαν σαν να μην υπήρξαν ποτέ -με εξαίρεση αυτήν της ΟΜΟΝΟΙΑΣ- αρχαιολογικοί χώροι γίνονται ορατοί και αξιοποιούνται, ακόμη ακόμη και οι κατοικίες-πολυκατοικίες ομορφαίνουν, πρασινίζουν τα μπαλκόνια, αποκτούν διάκοσμο φανταχτερό. Οι νέες κατασκευές που κτίζονται στη θέση παλιών είναι ιδιαιτέρως προσεγμένες και εντυπωσιακές·φαίνεται πως η παρέμβαση των αρχιτεκτόνων είναι σημαντική. Υπάρχουν και οι κακογουστιές, τα κιτς, οι τεράστιοι όγκοι γυάλινοι και μη -ίδε Babis Vovos- τα απρόσωπα κτίρια (ιδιαίτερα εκεί στην πλ. Συντάγματος, που καλό θα τους έκαναν οι …αναρχικοί αν τα έκαιγαν). Τα νεοκλασικά της Πανεπιστημίου και Σταδίου επιβάλλονται στο χώρο με την αρχοντιά, την επιβλητικότητα αλλά πολλές φορές και τη δωρική τους λιτότητα. Φυσικά, υπάρχουν και οι άλλες περιοχές, οι πιο λαϊκές, οι πιο φτωχές· εκεί δεν πήγα, δεν πηγαίνω γενικά, αφού δεν έχω κανένα ιδιαίτερο λόγο να πάω. Εκεί τα ξέρετε καλύτερα εσείς που ζείτε εκεί –εκτός κι αν όλοι ζείτε στα βόρεια προάστια. Γι αυτές τις περιοχές, δεν εκφέρω γνώμη, δεν έχω άποψη.

Ένα από τα μνημεία που μ’ αρέσουν περισσότερο είναι ο λόφος του Λυκαβηττού. Τον επισκέπτομαι τακτικά και απολαμβάνω το απέραντο …λευκό της πρωτεύουσας και των προαστίων αυτής. Αναρωτιέμαι δε, γιατί θαυμάζουμε το απέραντο, χύμα και άναρχο λευκό των ελληνικών νησιών μας και απεχθανόμαστε ετούτο το λευκό, των πολυκατοικιών (από μακριά και από ψηλά...). Έχει μιαν …άγρια ομορφιά·ακόμα και οι πράσινες οάσεις που ξεφυτρώνουν στο λευκό χάος, σπάνε τη μονοτονία. Δήμαρχε, φορείς, αναρχικοαυτόνομοι, καταπατητές, και λοιπά συναφή επαγγέλματα, ο λαός απαιτεί: να καούν πάραυτα, να φτάσει η φωτιά στο κόκαλο, να χυθεί άπλετο ...λευκό.

Η άλλη περιοχή, που με γοητεύει και με ...διεγείρει, είναι η ευρύτερη περιοχή γύρω από το Βράχο της Ακρόπολης. Όταν βρίσκομαι εκεί νοιώθω κάπου …αλλού! Νοιώθω τις ανάσες και ακούω τα βήματα των προγόνων μας, ξεφεύγω από αυτή την πόλη, νοιώθω …μακάριος (μην κάνετε κανένα …μακάβριο συνειρμό), εθνικά υπερήφανος (πάλι μου βγήκε ο …Άδωνις) και συνεπαρμένος. Ο δε καφές στο Θησείο με φόντο την Ακρόπολη, αξίζει τα χίλια γρόσια!

Τελικά, τι είναι αυτό που κάνει μια πόλη αγαπητή, μισητή, συμπαθητική, εχθρική, φιλική, …γήινη; Μα φυσικά οι άνθρωποι, αυτοί που ζουν σ’ αυτήν, αυτοί που εργάζονται σ’ αυτήν, αυτοί που την επισκέπτονται. Εμείς οι άνθρωποι, απ’ οποιαδήποτε θέση. Πολίτες, Δημοτικοί Άρχοντες, πολιτικοί, εργαζόμενοι, κατασκευαστές, Μηχανικοί, Αρχιτέκτονες. Ο καθένας από το πόστο που την …υπηρετεί ή την εκμεταλλεύεται. Σκεφτείτε να είχαμε Δημοτικούς Άρχοντες ή Υπηρεσίες Πολεοδομίας χωρίς φαντασία, οράματα, έμπνευση, διορατικότητα -ευτυχώς ΔΕΝ έχουμε τέτοιους. Σκεφτείτε αν είχαμε αρχιτέκτονες-κατασκευαστές χωρίς μεράκι και γνώσεις, άποψη και γούστο, -ευτυχώς ΔΕΝ έχουμε τέτοιους. Σκεφτείτε να είχαμε πολίτες κάτοικους χωρίς ευαισθησίες, ατομιστές, συμφεροντολόγους, κακόγουστους -ευτυχώς ΔΕΝ έχουμε τέτοιους. Πόσο διαφορετικές πόλεις θα είχαμε, πόσο διαφορετικά θα ζούσαμε, τι ποιότητα ζωής θα είχαμε! Δε θα φτιάχναμε ο καθένας τον μικρόκοσμό του να ζούμε σ’ αυτόν …σαν πασάδες, αλλά αντάμα, ομοθυμαδόν. Μια πόλη, τεσσεράμισι εκ. άνθρωποι, τεσσεράμισι εκ. μικρόκοσμοι! Αντί ΕΝΑΣ κόσμο! Οι πόλεις διαμορφώνουν τους ανθρώπους ή οι άνθρωποι τις πόλεις;

Καλή σας Ημέραν Άρχοντες…

Δηλώνω ...προβοκάτορας

Σήμερα θα γίνω …προβοκάτορας. Όχι κουκουλοφόρος (που να τολμήσω κιόλας), αλλά κάτι ανάμεσα σε γνωστός (ο –λέμε τώρα - blogger phlou…flis) άγνωστος (αφού στο …phlou…flis μπορείτε να βάλετε ό,τι θέλετε).

Τα μεμονωμένα ή «μεμονωμένα» περιστατικά της αστυνομικής βίας χαρακτηρίζουν μια μεγάλη ομάδα εργαζόμενων με το «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» το οποίο (ξανα)ήχησε αυτές τις μέρες.

Τα μεμονωμένα ή «μεμονωμένα» περιστατικά της …προκαταβολικοαθωωτικοσυνηγορίστικης νοοτροπίας των (τηλε)δικηγόρων και (τηλε)συνηγόρων θα πρέπει να χαρακτηρίσουν το σύνολο των δικηγόρων με το «δικηγόροι, μαφίες, ταπαίρνετόλοι»;

ΥΓ. Δεν τα βάζω με τη συμπαθή τάξη των δικηγόρων ούτε με τη συμπαθή τάξη των αστυνομικών. Εξάλλου, …προβοκάτορας είμαι!

Κουκουλοφόροι Vs Αστυνομία ή Kουκουλοφόροι & Αστυνομία

Δε μπορώ να μην πάρω θέση για τα επεισόδια και τη δολοφονία του νεαρού μαθητή. Και δεν με ενδιαφέρει αν ήταν κουκουλοφόρος ή απλά έτυχε να βρίσκεται εκεί. Είναι απλά ένα παιδί που βρέθηκε για κάποιους λόγους στο χώρο των επεισοδίων και για αστυνομικούς οι οποίοι, υποτίθεται, είναι εκπαιδευμένοι για να αντιμετωπίζουν κρίσιμες καταστάσεις, μεταξύ αυτών και τους κακοποιούς. Να δεχτώ ότι αυτό το παιδί ήταν κακοποιός; Ε τότε, θα πρέπει να έχω πολύ πολύ φαντασία. Αν, λοιπόν, έτσι αντιμετωπίζεται ένα νεαρό παιδί -θέλετε κουκουλοφόρος, ok- πώς θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ο κακοποιός; Με αυτόματο πυροβόλο ή με μπαζούκας; Και αν αυτή είναι η εκπαίδευσή που παρέχεται στους αστυνομικούς, ε τότε να καταργηθούν οι αστυνομικές σχολές.

Είτε έτσι, είτε αλλιώς, είναι κρίμα και άδικο να χάνονται ανθρώπινες ζωές και μάλιστα νέες ζωές. Ντροπή σε όλους μας μα πιο πολύ σε κείνους, διατρανώνει ο kitsosmitsos, και υιοθετώ πλήρως το σχετικό σχόλιό τους. Κουκουλοφόροι Vs Αστυνομικοί (και τούμπαλιν). Ας το δούμε και αλλιώς: Κουκουλοφόροι ΚΑΙ αστυνομικοί. Και να δεις που το σύστημα τους χρειάζεται και τους δύο. Τους κουκουλοφόρους (ή γνωστούς-άγνωστους ή πως αλλιώς τους λένε), για να ενισχύουν την άποψη περί της αναγκαιότητας των ομάδων καταστολής (ΜΑΤ και ΜΕΑ), και τα ΜΑΤ για να συντηρούν και να νομιμοποιούν τους γνωστούς-άγνωστους που τα συντηρούν . Αλυσίδα δηλαδή. Και οι πρώτοι, δυστυχώς άθελά τους, δίνουν τροφή και αφορμή και επιχειρήματα για την ύπαρξη των δυνάμεων καταστολής, για καταπάτηση ελευθεριών, για κατάλυση ασύλου, για περιορισμό ελευθερίας ατόμου, για δημιουργία κλίματος φόβου και αναρχίας, για τη σπίλωση ειρηνικών κινητοποιήσεων, ακόμη ακόμη και για την αλλαγή της πολιτικής ατζέντας. Διεστραμμένο μυαλό; Ίσως;

Κι αυτές οι προαποφασισμένες «παραιτήσεις για λόγους ευθιξίας» μάλλον ως ύβρεις θα πρέπει να εκλαμβάνονται. Αν όντως νοιώθεις θιγμένος και υπεύθυνος, σιωπάς, φεύγεις και επιμένεις στην απόφασή σου. Αλλιώς, η «παραίτηση για λόγους ευθιξίας» καταντά …παράσημο για τον πολιτικάντη.

Με εκφράζει και το άρθρο του blogger Παναγιώτη, με τίτλο: "με αφορμή τον θάνατο του 16χρονου και τα επεισόδια".

Εσείς πόσες συζύγους έχετε; Μία μόνοοο;

Έφηβος ων, στα 25 μου, τη μοναδική κοπέλα που γνώρισα, την παντρεύτηκα και από τότε παραμένει μαζί μου. Πιστή σύζυγος, νεομάρτυρας (εγώ φυσικά!). Δε θ’ άντεχα δεύτερη. Ούτε πέρασε από το μυαλό μου (μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω την παρούσα) η ιδέα να τη χωρίσω για να βρω δεύτερη. Μεταξύ άλλων, …συνηθίσαμε ο ένας τον άλλο, πού να ψάχνει κανείς τώραααα.

Αυτός είναι περίπου ο κανόνας της δικής μου γενιάς. Φυσικά, σήμερα, ο γάμος τίθεται σε κρίση και αμφισβήτηση. Θέλετε η ανεργία που μαστίζει κυρίως τους νέους, θέλετε τα σφικτά οικονομικά, θέλετε ο «εναγκαλισμός» της μαμάς (θυμηθείτε τις σχετικές διαφημίσεις της μαμάς που «κυνηγάει» μονίμως τον κανακάρη της, να του δώσει φρέσκο χυμό, να του πάει φαγητό στο γραφείο…), θέλετε η …απελευθέρωση των σχέσεων, οι νέοι σήμερα δεν αποφασίζουν εύκολα να δεσμευτούν και να παντρευτούν. ‘Η αποφασίζουν να δεσμευτούν να συζήσουν αλλά δύσκολα …ανεβαίνουν τα σκαλιά της εκκλησίας (ή του Δημαρχείου). Πάρτε παράδειγμα τους δυο γιους μου. Ο ένας, 28ρης σήμερα, ακόμη ...ψάχνεται. Φοβάται, δε ξέρει, δε βρίσκει, δεν τούπε κανείς τίποτε μέχρι σήμερα... Who knows. Εμείς, οι γονείς του, καλού κακού παραγγείλαμε και αγοράσαμε γι αυτόν ένα ...ράφι. Γερό, ανθεκτικό. Για παν ενδεχόμενο. Ο δεύτερος, 25ρης, ζει μαζί μας, με τη μαμά, το φαί της μαμάς, το χυμό της μαμάς, το σιδερωμένο παντελόνι της μαμάς, το χαρτζηλίκι του μπαμπά (γιατί εδώ η μαμά είναι ...σφικτή), δεμένος στο ...βρακί της μαμάς (λέμε τώρα, ευτυχώς που δε με διαβάζουν γιατί ποιος ξέρει τί θα είχαν να μου σούρουν).

Ο Μοχάμεντ Μπέλο, αυτοπροσώπος, σε στιγμές ...ξεγνοιασιάς

Αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα. Γιατί σε μια γνωστή μας χώρα, τη Νιγηρία, ένας 84χρονος είναι παντρεμένος με ογδόντα έξι (αριθμητικά, 86) γυναίκες. Ζει με τις συζύγους και τα 170 παιδιά του στην πόλη Μπίντα, της Νιγηρίας. Οι αρχές της χώρας κατηγόρησαν τον εν λόγω ιερωμένο για προσβολή των ηθών, της θρησκείας και για την τέλεση παράνομων γάμων, όταν δεν δέχτηκε να συμμορφωθεί με τη σαρία που επιτρέπει σε έναν άντρα να έχει μέχρι 4 γυναίκες. Φυλακίστηκε, αφού το δικαστήριο δεν του επέτρεψε να πληρώσει εγγύηση και να αφεθεί ελεύθερος. Ο συνήγορός του κατέθεσε ένσταση στο δικαστήριο και τελικά ο 84χρονος αποφυλακίστηκε μέχρι την δίκη του. Ο ίδιος δηλώνει αθώος και μάλιστα ζήτησε από το Ομοσπονδιακό Ανώτατο Δικαστήριο να τον προστατεύσει από τις αρχές της πόλης του που απειλούν ότι θα τον καθαιρέσουν αν δεν χωρίσει τις ...επιπλέον συζύγους.

Πώς τα καταφέρνει ο αφιλότιμος. Θα πρέπει να …εργάζεται καθημερινά προκειμένου να τις ικανοποιήσει όλες. Τέσσερεις (4) φορές το χρόνο μπορεί να ικανοποιήσει την καθεμία για να του περισσέψουν και 21 μέρες για ξεκουραστεί και να ξαναγεμίσει μπαταρίες. Και αν εργάζεται κιόλας… ε όχι, τέτοια ζωή δε τη θέλω, δεν την επιθυμώ. Προτιμώ να μένω μονογαμικός και με μία σύζυγο. Εδώ μία έχουμε και ..αντέχουμε, πώς να αντέξουμε τις 86.

Στην 1η φωτογραφία πάνω, οι 48 από τις 86 συζύγους του 84χρονου. Οι άλλες 38, λείπουν γιατί εργάζονται.

Της γης οι …ξενιτεμένοι μετανάστες

11.001 αλλοδαποί χωρίς χαρτιά καταγράφηκαν στη Μυτιλήνη, από τις αρχές του έτους μέχρι σήμερα, 8.000 στη Σάμο, 4.300 στο Αγαθονήσι, 3.400 στη Λέρο. (Στοιχεία από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ). Η χωρητικότητα των «Κέντρων Υποδοχής και Φιλοξενίας Παρανόμων Μεταναστών» δεν ξεπερνά τα 1.300 άτομα. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε στις φωτογραφίες.

Το πρόβλημα είναι τεράστιο, είναι υπαρκτό, είναι αντικειμενικό. Οι φετινές εισροές είναι ανησυχητικές και οι ελληνικές αρχές τρομάζουν στο ενδεχόμενο αυτό. Ακόμα και οι καλοπροαίρετες κοινωνίες των νησιών, ανησυχούν. Τις περισσότερες φορές διερμηνείς δεν υπάρχουν, γιατροί δεν υπάρχουν, νοσοκόμες, ψυχολόγοι δεν υπάρχουν. Κι όπου υπάρχουν, δεν επαρκούν για έκτακτες καταστάσεις. Τα Κέντρα έχουν αφεθεί στην Αστυνομία που μοιραία απλά κάνει χρέη …ανθρωποφύλαξης.

Οι περιγραφές (από τη Μυτιλήνη) είναι σοκαριστικές: «150 γυναίκες και παιδιά στοιβαγμένοι σε ένα θάλαμο, χωρίς να προαυλίζονται, μόνο με μια τουαλέτα και ένα ντους στη διάθεσή τους. Τα περιττώματα έχουν σχεδόν μπει μέσα στον θάλαμο. Η δυσοσμία είναι ασύλληπτη. Παιδιά από δύο μηνών έως οκτώ χρονών και οι μανάδες τους δεν επιτρέπεται να βγουν στο προαύλιο. Οι κρατούμενοι πίνουν νερό από τις τουαλέτες. Νερό που δεν πίνουν οι ντόπιοι και περνά μέσα από παμπάλαιους και σκουριασμένους σωλήνες». Χώροι και συνθήκες άθλιοι που δε θα έπρεπε να υπάρχουν, αλλά υπάρχουν και …φιλοξενούν ανθρώπους. Γιατί, ακόμα και οι παράνομοι μετανάστες, ΑΝΘΡΩΠΟΙ είναι. Και ο Ξένιος Ζευς, αδυνατεί να ανταποκριθεί.

Ο Παναγιώτης Παπαχατζής γράφει στο Πρόχειρο Τετράδιο, πως η μετανάστευση πέρα από τις πολιτικές εξελίξεις σε κάθε χώρα σχετίζεται άμεσα με τις κλιματικές αλλαγές, με την επισιτιστική κρίση, την οικονομική αλλά και κοινωνική. Ο τρόπος υποδοχής των μεταναστών δεν θα πρέπει να είναι το μόνο που θα μας απασχολεί. Οφείλουμε να κοιτάξουμε και τις χώρες και τις συνθήκες από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες. Τα κονδύλια που διατίθενται για την αποτελεσματική αποτροπή της εισόδου μεταναστών θα μπορούσαν να διατίθενται για την πρόληψη της. Η ποινικοποίηση των μεταναστών, ουσιαστικά ποινικοποιεί τη φτώχεια. Γι' αυτό το λόγο απαιτείται ο σεβασμός των μεταναστών και των οικογενειών τους. Οι άνθρωποι αυτοί συμβάλλουν στις οικονομίες των χωρών υποδοχής. Μήπως τελικά αντί να μαντρώνουμε τους μετανάστες κρύβοντας το πρόβλημα κάτω από το χαλί πρέπει σαν Ε.Ε να στρέψουμε την προσοχή μας στις αιτίες που οδηγούν στην δημιουργία του φαινομένου; Ο πρώτος ήταν πάντα ο εύκολος τρόπος, ο δεύτερος ο ουσιαστικός. Όλα, τελικά, είναι θέμα επιλογών..

Το Σύνταγμα της Ελλάδας και πώς δεν εφαρμόζεται

Το άρθρο 51 παράγραφος 2, αναφέρει πως: «οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος». Δεν έχει υποπαραγράφους, ούτε υπονοεί πουθενά ότι οι βουλευτές εκπροσωπούν το κόμμα, την κοινοβουλευτική ομάδα ή τον πρωθυπουργό.

Στο ίδιο άρθρο, παράγραφος 3, “Οι βουλευτές εκλέγονται με άμεση, καθολική και μυστική ψηφοφορία από τους πολίτες…». Όπως καταλαβαίνω, δεν εκλέγει τους βουλευτές το κόμμα, ούτε ο πρωθυπουργός. Ο λαός εκλέγει τους βουλευτές με απεριόριστο δικαίωμα λόγου και ψήφου. Δηλαδή, οι βουλευτές …κάνουν τον πρωθυπουργό και όχι ο πρωθυπουργός τους βουλευτές. Οι βουλευτές νομιμοποιούνται να ζητήσουν από ένα πρωθυπουργό να παραιτηθεί, αλλά ένας πρωθυπουργός δεν νομιμοποιείται να ζητά από ένα βουλευτή να παραιτηθεί.

Το άρθρο 53 παρ. 1, αναφέρει πως “οι βουλευτές εκλέγονται για τέσσερα συνεχή» και άρα, λέω εγώ, κανείς άλλος δεν μπορεί να ζητά την παραίτηση του νωρίτερα.

Το άρθρο 60 παρ. 1, αναφέρει πως «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα της γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση». Άρα, ως σκεπτόμενος άνθρωπος, κατανοώ πως δεν μπορεί να ζητείται η παραίτηση ενός βουλευτή επειδή «ξεπέρασε όλα τα όρια που επέβαλε το κόμμα» ή διότι γλίστρησε από την …κομματική πειθαρχία.

Το άρθρο 60 παρ. 21 αναφέρει πως «Η παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα είναι δικαίωμα του βουλευτή». Λιτά και σαφέστατα λέει πως κανένα Πειθαρχικό Σώμα ή καμία Επιτροπή Καταστατικού και Πιστοποίησης, ούτε καν ο αρχηγός του κόμματος ή ο πρωθυπουργός, μπορεί να του περιορίσει αυτό το δικαίωμα.

Το άρθρο 61 παρ. 1 αναφέρει πως «ο βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων». Συμπεραίνω λοιπόν πως αυτό συμβαίνει ακόμη κι αν οι απόψεις του βουλευτή είναι ενάντια στις θέσεις του κόμματός του ή ακόμη και αν καταφέρεται σε μέλη της κυβέρνησης ή και στον ίδιο τον πρωθυπουργό του.

'Αρθρο 120, παράγραφος 2, "ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους....αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων" και στην παράγραφο 4, "Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχιερεί να το καταλύσει με τη βία".

Αυτά διάβασα σ’ ένα βιβλιαράκι που έχω και που φέρει τον τίτλο «Σύνταγμα της Ελλάδας, όπως αναθεωρήθηκε με το Ψήφισμα της 6ης Απριλίου 2001 της Ζ’ Αναθεωρητικής Βουλής των Ελλήνων», έκδοση της Βουλής των Ελλήνων.

Η αφορμή δόθηκε από την αναγγελία της διαγραφής του Π. Τατούλη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. και την αυτοδίκαιη άρση όλων των κομματικών ιδιοτήτων που απέρρεαν από το αξίωμά του.
Μήπως άλλαξε το Σύνταγμα και δεν ενημερώθηκα σχετικά; ‘Η μήπως τα Καταστατικά των κομμάτων είναι υπεράνω του Συντάγματος; Αν ο υπέρτατος νόμος του κράτους, το Σύνταγμα, δεν εφαρμόζεται, πώς περιμένουμε να εφαρμοστούν οι απλοί;

Στην εκδήλωση παρευρίσκονται και οι....

Η φωτογραφία που παραθέτω (από την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ) είναι παρμένη από το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Μεγάλων Φραγμάτων που οργάνωσε το ΤΕΕ στη Λάρισα και στο οποίο παρευρέθησαν πλήθος τοπικών παραγόντων αλλά και ειδικών επιστημόνων από ολόκληρη τη χώρα, το εξωτερικό και φυσικά από τη Λάρισα (γ. γ. ΠΕΧΩΔΕ, ο πρόεδρος του ΤΕΕ, ο νομάρχης, ο δήμαρχος, ο ειδικός σύμβουλος του υπουργού Αγρ. Ανάπτυξης και ο πρόεδρος της Ελληνικής Επιτροπής Μεγάλων Φραγμάτων), ο πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Μεγάλων Φραγμάτων (ICOLD), η εκδότρια του Διεθνούς Περιοδικού Hydro Power Alison Bartlle και άλλοι πολλοί και ειδικοί).

Στην 1η σειρά, όπως θα διακρίνετε, κάθεται και ο εκπρόσωπος του οικείου Μητροπολίτη. Η απορία μου –και φαντάζομαι απορία πολλών άλλων πλην εμού- είναι, με ποια ιδιότητα παρευρίσκεται εκεί; Γιατί πρέπει να εκπροσωπείται και η εκκλησία σε όλες τις εκδηλώσεις, σχετικές ή άσχετες. Γιατί πρέπει να ταλαιπωρούνται ιερωμένοι –γιατί σίγουρος είμαι ότι αυτό συμβαίνει- μόνο και μόνο για να έχουν φυσική παρουσία σε χώρους και εκδηλώσεις στις οποίες είναι εκτός εκκλησιαστικών ενδιαφερόντων. Μήπως διότι και ο Μητροπολίτης ανήκει –ή θεωρείται πως ανήκει- στις …αρχές της πόλης; Γιατί δεν αντιγράφουν το παράδειγμα του Αρχιεπισκόπου, ο οποίος –έτσι τουλάχιστον δείχνει μέχρι σήμερα- ασχολείται μόνον με τα της Εκκλησίας και αραιά έως σπανίως εμφανίζεται σε κοσμικές εκδηλώσεις και καθόλου στα ΜΜΕ. Μήπως οι προσκλήσεις αυτές που φεύγουν από τα διάφορα σωματεία, συλλόγους, φορείς κ.ά. προς ενδιαφερομένους, φτάνουν και στις Μητροπόλεις από …κεκτημένη ταχύτητα; Και οι Μητροπολίτες, για λόγους ευγένειας και αβρότητας, στέλλουν τους εκπροσώπους τους; Απορίες εκφράζω και δε θέλω κακίες.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις προσκλήσεις που απευθύνονται στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Αρχές. Και σίγουρα μπορώ να κατανοήσω τη βαρεμάρα αυτών των …εκπροσώπων, σε ανούσιες γι αυτούς εκδηλώσεις!

Ιδιαίτερα δε, με εκνευρίζουν τα τηλεγραφήματα υπουργών ή βουλευτών που …αδυνατούν να παραστούν λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεών τους αλλά δε ξεχνούν να …χαιρετίσουν τις εκδηλώσεις ευχόμενοι τα καλύτερα για την επιτυχία τους.

ΥΓ. Θάθελα να πω κι άλλα αλλά ...Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου (και στο πληκτρολόγιο)!