Γιατί η ...ζωή ν' αρχίζει μετά τις 11; Μάλλον παραέγινα συντηρητικός!

Στα δεκαεφτά μου πήγα για πρώτη φορά σε ντίσκο. Ήταν, θυμάμαι, το αποχαιρετιστήριο πάρτι της Γ’ λυκείου (6η γυμνασίου τότε). Άντεξα 10 λεπτά· περισσότερο αν έμενα θα με ‘βγαζαν έξω σηκωτό. Βλέπετε, δεν κάπνιζα και δεν άντεχα τον καπνό, με κούφαινε η δυνατή μουσική γι αυτό και δε μ’ άρεσε, δε χόρευα γιατί ένοιωθα …βαρίδια στα πόδια μου αλλά λάτρευα το χορό, δεν μπορούσα το συνωστισμό, το στριμωξίδι, τη βαβούρα γενικώς, ασχολούμουν βλέπετε λιγάκι και με αθλητισμό (αυτά ισχύουν μέχρι και σήμερα, εκτός από τον αθλητισμό). Αυτά έκανα στα 16 με 17 μου. Και φυσικά, θυμάμαι μόνο το καταληκτικό όριο στην ώρα. Το όριο των 10 ή 11. Από κει και πέρα, οι πόρτες …έκλειναν· γενικώς.

Τότε καταλάβαινα πως όλα μπορούσαν να συμβούν όλες τις ώρες, μέχρι τις 11. Δε χρειαζόταν κι άλλος χρόνος. Και το αποδεχόμουν, γιατί λειτουργούσε η κοινωνία. Με έμαθαν πως ο άνθρωπος χρειάζεται και πειθαρχία και πλαίσια και κυρίως μέτρο. Αλλά μεγάλωσα, παντρεύτηκα, έγινα πατέρας και βρέθηκα να καθορίζω εγώ τα όρια για άλλους. Και σαν γονιός, έπρεπε να προλάβω να καλλιεργήσω προσωπικότητες κι όχι να τρέχω απελπισμένος να προλάβω …την εφηβεία. Και συνέβη όταν μεγάλωσαν τα παιδιά μου και ήρθε η ώρα της προσωπικής τους διασκέδασης. Τώρα η …έξοδος αρχίζει μετά τις 11. Αυτό κι αν δεν το κατάλαβα ποτέ. Γιατί στις 9-10 να μην μπορείς πια να διασκεδάσεις; Δεν καταλαβαίνω επίσης πως μπορεί κανείς να …διασκεδάζει στριμωγμένος, να μην μπορεί σχεδόν να κινηθεί, να μην ακούει (φυσικά δεν πας εκεί για να λύσεις υπαρξιακά σου προβλήματα ή να μιλήσεις για ποδόσφαιρο ή πολιτική), αλλά πάλι να κουφαίνεσαι; Οι ρυθμοί της καρδιάς σου να ακολουθούν τους ρυθμούς από τα ...bitάκια; Δεν ενδιαφέρει το …άσμα του/της αοιδού. Ο εκκωφαντικός θόρυβος της «μουσικής» σε κάνει να …λικνίζεσαι. Τελικά ναι, μάλλον πέρασαν τα χρόνια και μεγάλωσα πολύ. Και τώρα είμαι …αναγκασμένος να συνοδεύω, όταν συνοδεύω, τους μαθητές μου σε αυτά τα μέρη, όταν πηγαίνουμε σε πολυήμερες εκδρομές.

Οι έφηβοι λένε πως δεν έχουν εναλλακτικές λύσεις πέρα από τα κλαμπ. Και πως αυτές είναι οι ώρες διασκέδασης. 11 και μετά. Αφού σεκοντάρουν οι ιδιοκτήτες των κλαμπ σ’ αυτό. Και οι εργαζόμενοι εκεί γιατί δεν αντιδρούν; Ποιος επιβάλλει το ωράριο αυτό; Και σε τι αποσκοπεί; Και τι κάνουμε οι γονείς στο να αποτρέψουμε αυτό; Γιατί, δεν είναι και ότι καλύτερο, να κοιμάσαι την ημέρα για να βγεις να …διασκεδάσεις όλο το βράδυ και να γυρίσεις το άλλο πρωί χαράματα ή με την ανατολή του ηλίου. Πόσο πολύ μεγάλωσα στ’ αλήθεια; Μήπως παραέγινα συντηρητικός;
Αναρωτιέμαι πως διασκεδάζουν οι 15άρηδες και 16άρηδες στους άλλους τόπους. Ποιες είναι οι εναλλακτικές τους λύσεις. Εκεό που σε κάποιες πόλεις μετά τα μεσάνυχτα δεν κινείται άνθρωπος. Ούτε ενήλικες ούτε πολύ περισσότερο ανήλικοι. Οι άνθρωποι είναι στα σπίτια τους μόνοι ή με παρέες. Στα δικά μας μέρη, όπως όλα τα άλλα, κι η διασκέδαση είναι μέρος του καταναλωτικού συστήματος. Θα πρέπει να βγεις, να ντυθείς, να επιδειχτείς, να χρυσοπληρώσεις. Και Παρασκευή και Σάββατο και όποτε άλλοτε τύχει στο μέσο της εβδομάδας. Αλλού μπορεί να αρκεί η παρέα και το κέφι. Μπορεί τα πράγματα να είναι πιο απλά και το κάθετο τι στην ώρα του. Δε ξέρω.

Τα τελευταία χρόνια έχω παρατηρήσει, επίσης, μια στροφή των νέων στο ελληνικό τραγούδι. Αυτό συμβαίνει όχι μόνον ευκαιριακά (γάμοι, πανηγύρια, τοπικές εκδηλώσεις κ.ά.) αλλά και σ’ όλα τα στέκια της νεολαίας, ντίσκο και παμπ, καθώς και τα λεγόμενα ελληνάδικα, έχουν απαραίτητα στο πρόγραμμά τους ελληνικό τραγούδι. Ονομάζουν δε λαϊκό ένα μαγαζί όπου πάνε και “τσιφτετελίζονται” πάνω σε καρέκλες και τραπέζια, λικνίζοντας προκλητικά τα κορμάκια τους. Το κακό δεν είναι αυτό. Ο καθένας χορεύει ότι θέλεις και όπως θέλει. Παίζουνε χασάπικο και ο καθένας χορεύει όπως του κατέβει, παίζουνε ζεϊμπέκικο και οι παρέες χορεύουνε συρτό! Παίζουν ένα ακουστικό κομμάτι και κάποιοι προσπαθούν να βρουν τα… κατάλληλα βήματα να το χορέψουν. Εδώ που φτάσαμε, αρκετοί είναι αυτοί που χορεύουν και με τις… ειδήσεις!

Σας είπα πως δε χορεύω· δεν είναι η απόλυτη αλήθεια αυτή. Δε χορεύω ζεϊμπέκικο ή τσιφτετέλια. Μ’ αρέσουν τα συρτά. Και με ενοχλεί φοβερά όταν η ορχήστρα παίζει ζεϊμπέκικο. Ένας χορεύει και άλλοι 20 γύρω του κτυπάνε παλαμάκια, περιορίζοντάς του το χώρο. Σκεφτείτε όταν πάνω στην πίστα ανέβουν για να χορέψουν τρεις ή τέσσερις μερακλήδες. Μαζί τους γεμίζουν την πίστα και οι παρέες τους. Και πού να βρεθεί χώρος για όλους αυτούς, τι τσαλιμάκια να κάνει κανείς και πόσο να το ‘φχαριστηθεί; Αφήστε και το άλλο. Ο χορός τους διακόπτεται συνέχεια από τα γκαρσόνια που ανοίγουν τις σαμπάνιες, τις οποίες τους προσφέρει η παρέα. Χορός με διαλείμματα. Σκέτο μαρτύριο δηλαδή. Όπως θα καταλάβατε, με ενοχλούν αφάνταστα αυτού του είδους… η “στροφή”, αυτά τα “καμώματα”. Αν δε ξέρεις να χορεύεις, ελευθέρωσε την πίστα γι αυτούς που ξέρουν. Χορός δεν είναι το λίκνισμα της κοιλιάς, το κούνημα της γάμπας και η επίδειξη των… αναρριχητικών ικανοτήτων του καθενός (όσο πιο ψηλά, τόσο πιο καλά!). Χορός είναι ένα σύνολο ρυθμικών κινήσεων των ποδιών, των χεριών και ολόκληρου του σώματος, που εκτελούνται κάτω από ένα συγκεκριμένο ρυθμό. Αλλιώς, περιοριστείτε στην καρέκλα σας και “βαράτε” παλαμάκια (όπως καλή ώρα κι η αφεντιά μου) ή περιοριστείτε σ’ ένα συρτό.

Προτάσεις για το...revegion

Προ­κει­μέ­νου να κάνε­τε surprise στους καλε­σμέ­νους σας στο revegion που ε­τοι­μά­ζε­τε, σκε­φτή­κα­με να σας προ­τεί­νου­με τα ε­κλε­κτό­τε­ρα whiskeys (μετ. ου­ί­σκια) και τις ε­κλε­κτό­τε­ρες champagnes (προσέξτε την προφορά)! Τα κλασ­σι­κά whiskeys τύ­που “ follow your heart...” Cutty Sark, J & B, Ballantines, “ ...η μέρα φεύγει και το Johnny Walker φεύγει...” και τα άλλα, εί­ναι για τους ψευ­το­α­ρι­στο­κρά­τες. Ε­σείς δεν α­νή­κε­τε σ’ αυ­τούς, θα ή­σασταν ...tres banalle. Θα σας προ­τεί­νου­με μάρ­κες ό­χι τό­σο γνω­στές στην Ελ­λά­δα -να πρω­το­τυ­πή­σε­τε θέ­λου­με- αλ­λά ε­κλε­κτές στα σα­λό­νια της ...high society. Η impression που θα δη­μιουρ­γή­σε­τε εί­ναι δε­δο­μέ­νη. Είναι και…must. Αν προ­σέ­ξε­τε και τα σχετι­κά ε­δέ­σμα­τα που θα πα­ρου­σιά­σε­τε, ε, να εί­στε σί­γου­ροι ό­τι θ’ α­νέ­βουν οι... με­το­χές σας στα ύ­ψη και θα σας προ­τι­μούν στα revegion. Α­φή­στε που θα σας γρά­ψουν και οι κο­σμι­κές στή­λες των εφη­με­ρί­δων και πιο …in πε­ριο­δι­κών παρέα με τους διάφορους celebrities της showbiz, των ΜΜΕ κ.ά. Βάλ­τε βα­θειά το χέ­ρι στην τσέ­πη και ε­πι­σκε­φθεί­τε την cava που προ­τι­μά­τε.

ΟΥΙΣΚΥ TALISKER: Το μοναδικό malt (=αναβράζον ποτό) ουίσκυ του Skye, ωριμάζει για 10 χρόνια. Και είναι τόσο εκρηκτική και δυνατή η γεύση του, όσο οι βραχώδεις ακτές του νησιού που κάθε μέρα μαστιγώνουν ο άνεμος και το κύμα!

LAGA VULIN: Ο άρχοντας των νησιών της Σκωτίας. Ένα ουίσκυ που γεννιέται στο Islay και ωριμάζει εκεί για 16 ολόκληρα χρόνια. Ένα ουίσκυ δυνατό, απαιτητικό, με εξαιρετικά έντονη γεύση.

OBAN: Από το αρχαίο Lorne, το 14χρονο αυτό ουίσκυ έχει στη γεύση του νότες από τη θάλασσα και ένα απαλό τελείωμα που θυμίζει τα highlands.

DALWHINNIE: Απ’ το ψηλότερο, το πιο ορεινό αποστακτήριο της Σκωτίας που φωλιάζει στα Gramprans, ένα απαλό ουίσκυ 15 ετών με εξαιρετικά ζεστό σώμα.

GRAGGANMORE: Αναμφισβήτητα είναι το αριστούργημα του Speyside. Ένα εκλεπτυσμένο ουίσκυ 12 ετών, με εξαιρετικά σύνθετη γεύση.

GLENKINGHIE: Ένα εξαιρετικά απαλό malt 10 ετών, από τα Lowlands, τον τόσο πλούσιο και εύφορο “κήπο της Σκωτίας”.

Οι champagnes που σας προ­τεί­νου­με είναι ε­ξί­σου ε­κλε­κτές, ό­σο λι­γό­τε­ρο γνω­στές στους ε­κλε­κτούς κα­λε­σμέ­νους σας. Προκειμένου να τις αγοράσετε, μπεί­τε στην cava -μη σας ε­ντυ­πω­σιά­σει η με­γά­λη ποι­κι­λί­α μπου­κα­λιών που θα δεί­τε- πάρ­τε το κα­τάλ­λη­λο α­διά­φο­ρο ύ­φος και πείτε στον υ­πάλ­ληλο, με μί­α φυ­σι­κό­τη­τα σα να ζη­τά­τε 2 κι­λά πα­τά­τες: «πιάσε παιδί μου 2 από τις καλύτερες champagnes που έχετε». Προ­σέξ­τε, λι­γά­κι, την προ­φο­ρά στη λέξη «champagne» που θα χρησιμοποιείσετε. Μην προ­δο­θεί­τε στον υ­πάλ­λη­λο της cava. Μη ρω­τή­σε­τε “πό­σο κο­στί­ζει;”. Πη­γαίνε­τε στο τα­μεί­ο, βγάλ­τε α­πό το πορτοφόλι σας μια από τις κάρτες visa που διαθέτετε, κοι­τάξ­τε α­διά­φο­ρα την τι­μή που ή­δη έ­χει πλη­κτρο­λο­γή­σει ο τα­μί­ας και πλη­ρώ­στε. Έ­τσι θα δώ­σε­τε την ε­ντύ­πω­ση αν­θρώ­που ο ο­ποί­ος εν­δια­φέ­ρε­ται μό­νο για την κα­λή και ε­κλε­κτή ποιό­τη­τα. Φεύ­γο­ντας, μπο­ρεί­τε να... βρί­σε­τε τον τα­μί­α.

ΟΝΟΜΑ ΣΑΜΠΑΝΙΑΣ - ΒΑΘΜΟΙ

"R” DE RUINART, brut N.V. - 87
TAITTINGER, brut N.V. - 85
MOET ET CHANDON, brut N.V. - 84
MERCIER, brut N.V. - 81
MONTVILLERS, brut N.V. - 81
MUMM GORDON ROUGE, brut N.V. - 80
VEUVE CLICQOT, brut N.V. - 80
POL ROGER, brut N.V. - 80
BILLEG ART-SALMON, brut N.V. - 79

Ό­πως σί­γου­ρα γνω­ρί­ζε­τε -άλ­λω­στε μ΄αυ­τήν με­γά­λω­σαν και γα­λου­χή­θη­καν οι πρόγονοί σας- η champagne πί­νε­τε πα­γω­μέ­νη. Μην τη βά­λε­τε στην κα­τά­ψυ­ξη, αλ­λά στη συ­ντήρη­ση. Ό­χι όρ­θια, αλ­λά πλά­για, να βρέ­χε­τε ο φελ­λός. Θα τη σερβί­ρε­τε, έ­χο­ντας την σε κα­τάλ­λη­λο δο­χεί­ο με πα­γά­κια, σε ψη­λά πο­τή­ρια. Αν θέ­λε­τε να ε­ντυ­πω­σιά­σε­τε ό­σους δεν εί­χαν την τύ­χη να γευ­θούν champagne, α­να­κι­νή­στε την και ε­λευ­θε­ρώ­στε το φελ­λό για να ε­κτο­ξευ­θεί, δη­μιουρ­γώ­ντας τον σχε­τι­κό θόρυ­βο. Αν ό­μως θέ­λε­τε να δεί­ξε­τε πό­σο σας κου­ρά­ζει αυτή η διαδικασία, δώ­στε την σε κά­ποιον α­πό τους κα­λε­σμέ­νους σας να την α­νοί­ξει και πα­ρα­κα­λέ­στε τον, α­πλά, να την α­νοί­ξει με προ­σο­χή.

Μπρο­στά στους κα­λε­σμέ­νους φερ­θεί­τε φυ­σιο­λο­γι­κά, α­φήστε τους να αρ­θρώ­σουν ά­ναρ­θρες κραυ­γές ε­ντυ­πω­σια­μού, ε­σείς α­πλά να χα­μο­γε­λά­τε. Και κά­τι άλ­λο, μη τσιγ­γου­νευ­τεί­τε και αγο­ρά­σε­τε μό­νο έ­να μπου­κά­λι. Πάρ­τε αρ­κε­τά για να μην ε­κτε­θεί­τε. Άλ­λω­στε, μη ξε­χνά­τε ό­τι πρέ­πει να ε­ντυ­πω­σιά­σε­τε τους κα­λε­σμέ­νους σας και σ΄αυ­τές τις πε­ρι­πτώ­σεις ο... σκο­πός α­γιά­ζει τα μέ­σα.

Have a nice time και του ...χρόνου