Κόμματα, Κομματά-κια και Κομματικοί αντίπαλοι

Αναρωτιέμαι γιατί το κόμμα της Δεξιάς -γενικότερα αυτό που αποκαλούμε «Συντηρητικό» κόμμα- δε χάνει τα ποσοστά του και παρόλα όσα κακά ή αρνητικά έχει κάνει στην Ελλάδα, διεκδικεί την εξουσία. Τελικά η απάντηση μάλλον είναι απλή. Τα κόμματα της Αριστεράς –ή αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «Προοδευτικά»- στις εκλογικές αναμετρήσεις βγάζουν το ένα τα μάτια του άλλου. Κοινό κομματικό αντίπαλο δεν έχουν τα συντηρητικά κόμματα αλλά τα άλλα κόμματα (ή κομμάτια) της Αριστεράς τα οποία, πιστεύουν, πως λεηλατούν τις «δικές» τους ψήφους, τη «δική» τους πελατεία, τους «δικούς» τους ψηφοφόρους.

Έτσι, παραδοσιακά το ΚΚΕ, κομματικό αντίπαλο δεν έχει τη ΝΔ αλλά το ΚΚΕ-Εσωτερικού και το ΠαΣοΚ παλιότερα, το ΣυΡιζΑ πρόσφατα.

Το ΠαΣοΚ, κομματικό εχθρό έχει το ΣυΡιζΑ και όχι τη ΝΔ (θα μου πείτε μα πως, αφού κάποτε συνεργάστηκαν).

Να μη μιλήσουμε για τα διάφορα …ΚΚΕ Μ-Λ, ΜΛΚΚΕ, ΕΚΚΕ, Τροτσιστές-Λενινιστές, Λενινιστές-Τροτσκιστές κλπ. Ή για τα περιθωριακά  …ΑντΑρΣυΑ, ΛαΕ κλπ.

Η ΝΔ έχει και αυτή γύρω της διάφορα Κεντροδεξιά, Ακραία Δεξιά κόμματα και ...Κομμάτια, αλλά ποιος ασχολείται μαζί τους. Κομματικός της αντίπαλος

ήταν, είναι και θα είναι η εκάστοτε Συμπολίτευση, το εκάστοτε Κόμμα για το οποίο νιώθει ότι την απειλή. Γι’ αυτό και δεν έχει μεγάλα σκαμπανεβάσματα στα ποσοστά ή έχει αυτή τη συσπείρωση που έχει.

Όσα άλλα μικρά κόμματα πήγαν ή πάνε να δημιουργηθούν, σε νέες ενδεχομένως βάσεις, πρωτοποριακές καμιά φορά, χάνονται, εξαφανίζονται. Φυσικά, λένε πως αυτά τα κομματά..κια είναι …ειδικού σκοπού. Δημιουργούνται για να καλύψουν κάποιες ανάγκες, για να εξυπηρετήσουν κάποιο σκοπό που όταν αυτές εξαλειφθούν ή πραγματοποιηθούν, τότε αυτά διαλύονται. Κρίμα, θεωρώ, γιατί κάποια ήταν αξιόλογα, ή έστω αξιόλογες οι προτάσεις τους.

Εκλογές είπατε;

-Κάπου πήρε το μάτι μου πως έχουμε εκλογές;

-Ναι ρε, έχουμε εκλογές. Γενικά έχουμε λογιών λογιών εκλογές, συνδικαλιστικές, Δημοτικές, Κοινοτικές, Περιφερειακές, Εθνικές, Ευρωεκλογές και δε ξέρω κι εγώ ποιες άλλες.

-Δηλαδή οσονούπω ψηφίζουμε. Να ετοιμάσουμε τα Εκλογικά Βιβλιάρια;

-Όχι ρε, αυτά δε χρειάζονται, έχουν καταργηθεί. Μόνο με ταυτότητα

-Και τιιιι ψηφίζουμε;

-Μα που ζεις ρεεεεε. Δεν παρακολουθείς τα …δρώμενα; Επιλέγουμε για Δημοτικούς και Κοινοτικούς άρχοντες, για Περιφερειακούς ηγέτες αλλά και για την Ευρωβουλή.

-Ίσα ίσα παρακολουθώ και δεν κατάλαβα γρι. Για την ακρίβεια μου έδωσαν να καταλάβω πως πάμε για εθνικές εκλογές

-Όχι ρε, είπαμε, Δημοτικές-Κοινοτικές-Περιφερειακές και Ευρωβουλή.

-Ε τότε γιατί δε συζητάνε γι αυτά και συζητάνε (λέμε τώρα) για …κότερα, χούντα, επιδόματα, ΦΠΑ, εργασία, ωράριο προσλήψεις και παρόμοια;

-Ε;

Τελικά μπορεί να είναι ο γιαλός στραβός

Αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική η σημερινή μου ανάρτηση. Θα τα βάλω με το …λαό. Γιατί, μια ζωή έχουμε το προαιώνιο δίλημμα, μην είναι ο γιαλός στραβός ή μην εμείς στραβά αρμενίζουμε; Για να τα δούμε όμως τα ...πράγματα.

Απέχουμε από τις όποιες εκλογικές διαδικασίες αλλά την επόμενη μέρα τα βάζουμε με τους νεοεκλεγέντες, τους κατηγορούμε για αδράνεια, αδιαφάνεια, ανικανότητα ή όποια άλλα με το α- το στερητικό. Τα βάζουμε με τον άλλο λαό που αποφάσισε -συμμετέχοντας- και τους εξέλεξε, ενώ εμείς ήμασταν αραχτοί. Ανεχόμαστε το καπέλωμα από το κέντρο -τα κεντρικά γραφεία του κόμματος- και …αναγκαστικά νιώθουμε πως ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίσουμε κάποιον-ους όχι της αρεσκείας μας. Τους «αντάρτες» τους αποφεύγουμε γιατί είναι …εκτός γραμμής. Βρίζουμε πχ τον Κακλαμάνη ως ανίκανο και ταυτόχρονα δεν υποστηρίζουμε τον Δημαρά, ας πούμε, ή τον ποδηλάτη Γιώργο Αμυρά, που μας προτείνει να «Μένουμε Ελλάδα». Εδώ εμείς στη Λάρισα «σκυλοβρίζουμε» τον νυν Δήμαρχο αλλά δεν τολμάμε κάτι άλλο, κάποιον άλλον για να μη βρεθούμε εμείς …εκτός κομματικής γραμμής. Προτιμάμε ένα αποτυχόντα υποψήφιο βουλευτή και του εμπιστευόμαστε τις τύχες τις περιφέρειας. Γιατί -τι άλλο να σκεφτώ ή να φανταστώ- πιστεύουμε πως η αποτυχία του στις βουλευτικές θα τον πεισμώσει ώστε να πετύχει σε άλλο πόστο. Σουρεαλιστικό το ενδεχόμενο; Τυχαίο ίσως; Δε νομίζω!! Από ...υποχρέωση, κομματική!

Στην επαρχία, στα χωριά ιδίως, μοιράζουμε τις ψήφους της οικογένειας με κριτήρια αλλόκοτα. Ένα ψήφο στη θεια μας που κατεβαίνει με το ΠαΣοΚ -γιατί τα οικογενειακά κουκιά είναι μετρημένα και θα προδωθούμε-, μία ψήφο στο χωριανό που μας αφήνει να περνάμε από το χωράφι του για να πάμε στο δικό μας κι ας κατεβαίνει με τη ΝΔ και μια ψήφο στο ΚΚΕ γιατί εκεί ανήκουμε. Και καταφέρνουμε έτσι μαγικά, την πίτα να κρατάμε φαγωμένη αλλά και τα σκυλιά νηστικά!

Προτιμάμε τον μάγκα, καραμπουζουκλή, «λαϊκό», αγαπητό των καναλιών, θαμώνα των πρωινάδικων κο κο Ψωμιάδη, γιατί μας μοιάζει –ή θα θέλαμε να του μοιάσουμε-, είναι ο τύπος μας, είναι αυτός που τα βάζει με το κράτος των Αθηνών, είναι ο κος Τίποτε και δεν κοιτάμε το παρελθόν και το παρόν του. Μας αρέσει να τον ακούμε και να τον βλέπουμε, τον βρίζουμε όμως γι αυτά που δεν κάνει. 

Ο Ξένος Τύπος γράφει πως …νίκησε η σταθερότητα ενώ εδώ εμείς -κάποιοι από εμάς- …πανηγυρίζουμε πως νίκησε η αποχή. Δλδ προτρέπουμε τον άλλο λαό να απέχει. Για να μπορούμε εμείς να αποφασίζουμε αντ’ αυτού. Ο πρωθυπουργός εκβιάζει, η αντιπολίτευση μεταβάλλει το νόημα των εκλογών. Συζητάμε για ότι άλλο εκτός από τις πόλεις, τους δημαρχαίους που θα τις διοικήσουν. Φυσικά, οι συντεταγμένες και συμπαγείς ομάδες -ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε- ευνοούνται από την αποχή. Και μέσω αυτής αναδεικνύονται. Για παράδειγμα, σε εκλογικά τμήματα της περιοχής Αγ. Παντελεήμονα στην Αχαρνών, η χρυσαυγίτες ήρθαν τρίτοι σε ψήφους.

Πολλά θα μπορούσα να αναφέρω. Αλλά ας κρατήσω ..πατινί. Υπάρχει και η δεύτερη Κυριακή και θάθελα να είμαι αισιόδοξος, να ελπίζω πως ο λαός, αφού ...έστειλε το μήνυμα, το έλαβε κιόλας. Να ρτολ΄μησει, να πάρει σωστές αποφάσεις, να τολμήσει να ...αρμενίσει σωστά ακόμα κι αν ο γιαλός είναι στραβός. Φυσικά θέλει κουράγιο, θέλει κότσια, θέλει αποφασιστικότητα, θέλει τόλμη. Είθε, μακάρι!

Μετεκλογικές ...προβλέψεις

Λέω, να ρισκάρω να προβλέψω το αποτέλεσμα των σημερινών εκλογών, να σας περιγράψω την ...επόμενη μέρα. Αυτό θα έκανε άλλ ωστε κάθε blogger ο οποίος σέβεται το ...λειτουργημά του. 'Εχουμε και λέμε...

Κάποιοι θα πουν το ...Νενικήκαμεν"..

...και θα υποσχεθούν πως θα μας οδηγήσουν σε σίγουρο δρόμο



Οι οπαδοί των νικητών, με τα όπλα παρά πόδας, μετά τον πολύμηνο αγώνα, θα βγάλουν την καθιερωμένη αναμνηστική φωτογραφία

Ενώ οι άλλοι, οι χαμένοι, θα περιμένουν την από ...Θεού (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;) βοήθεια.

Οι οπαδοί των χαμένων θα αναζητούν το εξιλαστήριο θύμα έτοιμοι να το κατασπαράξουν

Ο δε έλληνας ψηφοφόρος, μπερδεμένος θα ψάχνει να καταλάβει τί έγινε, ποιος είναι πού.



Και από μένα φιλιά σε όλες και όλους, κόντρα στις προτροπές, εν όψει της νέας γρίππης



Αν τυχόν, πέσω έξω στις προβλέψεις, με βλέπω να πέρνω τους δρόμους για την εξορία.

Τι θέλουν να μας πουν οι προεκλογικές φωτογραφίες

Είπα να μην ασχοληθώ με τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, αφού υπάρχουν άλλοι που τα λένε και τα γράφουν …χειρότερα από εμένα (ουπς, σόρρυμ γκάυς). Aλλά να, περιτρέχοντας και διαβάζοντας τον κυριακάτικο Τύπο, ένας οίστρος με κατέλαβε -αυτός ο ίδιος που με καταβάλλει και άλλες φορές, παιδική ασθένεια πείτε το, γονίδιο πείτε το-, βλέποντας κάποιες φωτογραφίες με θέμα τις Βουλευτικές Εκλογές.

1η φωτογραφία

Η πρώτη, αποτελεί μια διαφήμιση του Συ.Ριζ.Α. (...για όσες/ους δεν το κατάλαβαν) και αναρωτιέμαι τι να ήθελε να απεικονίσει:
Α. Αριστερά (δε φαίνεται) το κτίριο της Βουλής και δεξιά ο Αλέξης να προσπαθεί να …σκαρφαλώσει σ’ αυτό;
Β. Αριστερά (δε φαίνεται) ο Αλέξης να προσπαθεί να …προσεγγίσει-προσελκύσει ψηφοφόρο (ίσως τον φίλο …Τανάση);
Γ. Αριστερά η Ελ.Ας. (δε φαίνεται)να συλλαμβάνει ψηφοφόρο του Συ.Ριζ.Α. (τον Αλέξη ίσως);
Δ. Δεξιά ο Αλέξης ίσως να προσπαθεί να ...τραβήξει στον εκλογικό χορό τον Συ.Ριζ.Α. (δε φαίνεται);
Ε. Αριστερά (δε φαίνεται) ο Αλέκος να προσπαθεί να δέσει χειροπόδαρα τον Αλέξη;
Στ. Αριστερά (δε φαίνεται) ο Γιωργάκης να προσπαθεί να ...προσελκύσει οπαδό του Συ.Ριζ.Α;
Ζ. Αριστερά (δε φαίνεται) η Αλέκα να έχει δέσει οπαδό του Συ.Ριζ.Α. για να μη ψηφίσει το Συ.Ριζ.Α;
Η. Δεξιά οπαδός του Συ.Ριζ.Α. (ο Αλέξης ίσως) να προσπαθεί να πείσει το Λεωνίδα (δε φαίνεται) να ψηφίσει Συ.Ριζ.Α;

Τι άλλο να υποθέσω λοιπόν; Κι αν βγω ψεύτης, να μου κόψουν τα χέρια. ..Είναι στο χέρι τους!

2η φωτογραφία

Η δεύτερη, είναι από την προεκλογική συγκέντρωση-ομιλία του Κ. Καραμανλή στη Λάρισα την προηγούμενη Κυριακή την οποίαν η εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (από την οποίαν ...προέρχεται) χαρακτηρίζει "Ιστορική φωτογραφία". Εξηγεί δε πως πρόκειται για την τελευταία φωτογραφία στην οποίαν εθεάθη δημοσίως ο Γιώργος Σουφλιάς (δεύτερος από αριστερά στην πρώτη σειρά) με το θλιμμένο βλέμμα. και όντως, αν αναλογισθούμε τα όσα μύρια του καταμαρτυρούν στελέχη της ΝΔ και οπαδοί για τούτες τις -δημοσκοπικά τουλάχιστον- χαμένες για το κόμμα του εκλογές, το βλέμμα του Σουφλιά τα λέει όλα. Η δε ευαισθησία του σαρακατσαναίου πολιτικού θα τον οδηγήσει στο επίσης σαρακατσαναίικο έθιμο (αυτό που ανερυθρίαστα έκλεψαν οι ιάπωνες) το χαρακίρι!! Αυτό απαιτεί αφενός μεν το ήθος του πολιτικού ανδρός, αφετέρου το τοπικόν έθιμο.

Υπάρχει και δεύτερη εκδοχή για το θλιμμένο του βλέμμα. Μου το ενεπιστεύθει αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας -πρόκειται για …έναν ψηλέα στα μετόπισθεν του κου Σουφλιά, ο οποίος με παρακάλεσε να μην αποκαλύψω την ταυτότητά του. Η κα Καραμανλή, κατανοώντας το παράφρονον της αποφάσεως του αντρός της και πρωθυπουργού να σύρει το κόμμα σε -δημοσκοπικώς- ενδεχόμενη ήττα, αφού τα έψελλε στον Σουφλιά (πατριάρχη, καθοδηγητή και βασικό σύμβουλο-εξομολογητή του πρωθυπουργού), τον σκούντηξε, του πάτησε και μια φοβερή τσιμπιά, ο άνθρωπος τρόμαξε, του έπεσαν τα ακουστικά και έγινε ρεζίλι στα μάτια των συμπατριωτών του. Δια του λόγου το αληθές, προσέξτε το δεξί της ώμο να σκουντά, το δήθεν αδιάφορο της βλέμμα και το χαμόγελο του σκανταλιάρικου παιδιού, το οποίο μόλις ολοκλήρωσε μόλις σκανταλιά!

3η φωτογραφία

Στην τρίτη φωτογραφία, οπαδοί του Πα.Σο.Κ. -και φίλοι του Γιωργάκη στο ομώνυμο group facebook-, προσπαθούν να τον κατεβάσουν από την εξέδρα εξηγώντας του πόσο δύσκολη είναι τώρα η συγκυρία για να αναλάβει την πρωθυπουργία της Ελλάδας. Προσέξτε το μορφασμό-έκπληξη του –δημοσκοπικά- νικητή των εκλογών στην προτροπή των οπαδών του, ο οποίος δεν κατανοεί πλήρως τα ...ελληνικά. Ιδιαίτερα θα ήθελα να προσέξετε το μαύρο χέρι που τον τραβά. Πρόκειται για τον ίδιο τον Obama (ναι και αν θέλετε το πιστεύετε) ο οποίος επίσης τον παροτρύνει να τα παρατήσει, εξηγώντας του πως αυτό που κάνει να τον αντιγράφει δεν θα αποδώσει, αν δεν αποφασίσουν γι αυτό τα Μεγάλα Συμφέροντα, ιδίως τα ΜΜΕ. Ο δε νεαρός με τη ψηφιακή, -φωτορεπόρτερ του ταπεινού μας ιστολογίου- προσπαθεί να απαθανατίσει τη …πτώση και να σας την παρουσιάσουμε σε πρώτη έκδοση.

4η φωτογραφία

Τα σχόλια της τέταρτης φωτογραφίας ανήκουν στον Στέφανο Κασιμάτη, από την Κυριακάτικη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Γράφει λοιπόν, "κάθε φορά που χρησιμοποιώ τη λεωφόρο Συγγρού δεν γίνεται να μη με πιάνουν τα γέλια, βλέποντας τη μορφή του αρχηγού της Καραδεξιάς Γιώργου Καρατζαφέρη στις αφίσες. Χαμογελάει πονηρά, γέρνοντας το κεφάλι -θα έλεγα- με τσαχπινιά. Το ύφος, η γλώσσα του σώματος, όλα πάνω του ταιριάζουν με τις μορφές των λαϊκών αοιδών που ιερουργούν στα μπουζουξίδικα της περιοχής και οι αφίσες των οποίων εναλλάσσονται με τις δικές του σε όλο το μήκος της Συγγρού...". Ε, νομίζω πως συμφωνώ κι εγώ με αυτά. Φέρνει σε στύλ, κάπως σε ...Περπινιάδη, αρκετά σε ...Τερζή, ελάχιστα σε ...Καζαντζίδη, αλλά και σε ...Διονυσίου, ως κάτωθι:

Ομπάμα ή Μακέιν

Οι αμερικάνοι ψήφισαν τον Μπάρακ Ομπάμα ενώ τα χρηματιστήρια ψήφισαν τον Τζον Μακέιν.

Τι μυστήρια πράγματα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου; Τελικά, δεν κατάλαβα ποιος νίκησε!

Ξημέρωσε ...Obama. Τι καλάθι να κρατήσω;

Ξημέρωσε. Ξύπνησα, αλλά δεν κατάλαβα αν είδα απλά ένα όνειρο ή εφιάλτη. Πάντως ξημέρωσε με ...Obama. Και οι μεν αμερικανοί να φωνάζουν... Ο-ΜΠΑ-ΜΑ, Ο-ΜΠΑ-ΜΑ, Ο-ΜΠΑ-ΜΑ, ενώ ο ίδιος μόλις το συνειδητοποίησε, άρχισε να φωνάζει ...ΩΧ-ΒΓΗ-ΚΑ, ΩΧ-ΒΓΗ-ΚΑ (κλεμμένο από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ).

Εγώ πάντως, καλού κακού -ή έτσι κι αλλιώς- λέω να πάρω μικρό καλάθι!

Εκλογές ΗΠΑ - Ξείπα

Σας περιγράφω ένα όνειρο που είδα ψες. Στην αρχή έβλεπα το ...μαύρο να τρέχει, να τρέχει...

και τον άλλο, το ...λευκό, χαμογελαστό να μου κουνάει το δάκτυλο και να μου δείχνει, να μου δείχνει ...

Μετά ο ..μαύρος μου σήκωνε την ανοιχτή παλάμη σα να μου 'λεγε "Τώρα που βγήκα, πάρτα..."

Και το ...λευκό ανακουφισμένο, σα να μου 'λεγε "Ουφ, γλύτωσα. Ευτυχώς που βγήκε αυτός!"

'Ονειρο ή εφιάλτης, δεν το γνωρίζω. Μόλις ξυπνήσω θα το μάθω. 'Οχι πως μου καίγεται καρφί. Γιατί στην Αμερική, κάθε πρόεδρος -και κάθε υποψήφιος πρόεδρος- ανέκαθεν, εργαζόταν στα ίδια πλαίσια, κάτω από τις ίδιες συνθήκες, περιορισμούς, υποχρεώσεις ή πιέσεις. Απλά, στα ίδια πλαίσια του ...ΗΠΑ - ΞΕΙΠΑ. Πριν και μετά τις εκλογές.

ΥΓ. 'Οχι, στ' όνειρό μου δεν άκουσα τις καμπάνες στην Κύπρο να κτυπούν χαρμόσυνα, όπως τότε, το 1976.