Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Επί προσωπικού. Επιτρέψτε μου το

Απόψε έχω συναισθήματα ποικίλαχαρμολύπης κυρίως. Χαράς, διότι και ο δευτερότοκος μου γιος (ο Γιώργος) ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βρήκε μια δουλειά στο αντικείμενο στο οποίο σπούδασε (επ’ αυτού θα σας μιλήσω ιδιαίτερα) και ταυτόχρονα λύπης, διότι μας φεύγει και αυτός• ήδη ο πρωτότοκος ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Και μη νομίσετε πως βρήκε ΤΗ δουλειά, ή τη δουλειά που τον εξασφαλίζει·σύμβαση για 6 μήνες, νομίζω. Όχι ότι περνάμε άσχημα μετά της φλούφλαινας αλλά όσο νάναι …μας λείπουν (ή θα μας λείψουν). Θα μου πείτε, τι είναι η Αθήνα, 3 ώρες δρόμο. Για να είμαι ειλικρινής, πάντα ήθελα τα παιδιά μου να τραβήξουν το δικό τους δρόμο, κοντά ή μακριά από εμάς, εντός ή εκτός Ελλάδας. Αρκεί να είναι χαρούμενα, να έχουν υγεία καλή και να είναι ευτυχισμένα. Αυτή τη λογική την καθαρά ελληνική, ΟΛΟΙ κοντά, αν είναι δυνατό στην ίδια πολυκατοικία ή στο ίδιο …όροφο σπίτι, δεν την κατανοώ. Τέλος πάντων.
Επανέρχομαι στον δευτερότοκο. Μέτριος μαθητής, στη σκιά του μεγαλύτερου αδελφού του, με δική μας, αποκλειστικά, ευθύνη. Πέρασε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, που εδρεύει στη Μυτιλήνη. Επέλεξε δε την κατεύθυνση της Μουσειολογίας. Για το Τμήμα αυτό σας έχω γράψει παλαιότερα. …Εκκωφαντικός ο τίτλος, αλλά στην πορεία αποδείχτηκε πως ήταν ουσιαστικά άνευ περιεχομένου σπουδών. Κάτι σαν …λίγα απ’ όλα! Τέλος πάντων, τελείωσε, εκπλήρωσε και τη στρατιωτική του θητεία (στη Μυτιλήνη και πάλιν, παρακαλώ) και μετά…. Ε, αυτό το μετά είναι που σκοτώνει. Σκοτώνει την οικογένεια, σκοτώνει τα ίδια τα παιδιά. Ψάχνεσαι, ψάχνεις τις αγγελίες, ψάχνεις για διαγωνισμούς, ψάχνεις για προσλήψεις και ανακαλύπτεις ότι το πτυχίο σου, το Τμήμα από το οποίο αποφοίτησες δεν έχει …κωδικό! Αυτό έγινε και με το Γιώργο. Η κατάσταση αυτή του δημιούργησε άγχος, το δε άγχος παθολογικά προβλήματα. Τέλμα, βάλτος ΚΑΙ παθολογικά… Μια κατάσταση απελπισίας. Σε ένα κράτος το οποίο, εκ του Συντάγματος, οφείλει να σου εξασφαλίσει -εκτός των άλλων- και εργασία. Κάτι έπρεπε να κάνει. Έτρεξε το παιδί. Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Αλώνισε πολλούς χώρους -μουσεία κυρίως- άφησε εκατοντάδες βιογραφικά, έδωσε δεκάδες συνεντεύξεις αλλά φευ. Έκανα και άλλα, κάποια απ’ αυτά γνωρίζουμε, κάποια άλλα όχι. Ομολογώ πως δεν κάθισε, δεν άραξε. Αλλά σίγουρος είμαι πως πέρασε πολλές δύσκολες φάσεις. Αναγνώρισε λάθη του, απελπίστηκε, απογοητεύτηκε, πληγώθηκε, αρρώστησε. Ώσπου …ένα τηλεφώνημα από τους υπεύθυνους του Μουσείου Ακρόπολης τον έφερε στην Αθήνα. Πάει για συνέντευξη και εκεί του εξομολογούνται πως θα προτιμήσουν κυρίως αρχαιολόγους. Τα πήγε πολύ καλά με τη συνέντευξη, άφησε καλές εντυπώσεις (αυτά τα είπαμε τηλεφωνικά) και τους εντυπωσίασε το βιογραφικό του. Έπιασε τόπο και η εθελοντική του συμμετοχή στους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς της Αθήνας. Έτσι, του ζητήσανε και δεύτερη συνέντευξη την ίδια μέρα το απόγευμα. Εκεί διαφάνηκε η πρόθεσή τους. Και σήμερα, έρχεται το μοιραίο τηλεφώνημα: αύριο κατεβαίνεις Αθήνα για να εκπαιδευτείς και να αναλάβεις εργασία. Το πρόσωπο του έφεξε. "Farher, ανέβασέ μου βαλίτσες" μου λέει στο κινητό. Όταν ετοίμαζε τις βαλίτσες, κάπου σκοτείνιασε• και τα δικά μας ομοίως.

Όσοι βρεθείτε στο νέο Μουσείο Ακρόπολης, (τα εγκαίνιά του θα πραγματοποιηθούν στις 20 Ιουνίου) θα τον βρείτε στο Τμήμα πωλήσεων (ξέρετε, αναμνηστικά, δώρα, κάρτες κλπ). Πάρτε κάτι από κει, μη γκρινιάξετε, μην τα βάλετε με τους υπαλλήλους. Παιδιά δικά μας είναι, δικά σας. Πείτε τους έναν καλό λόγο. Τον έχουν ανάγκη. Κάποτε έβλεπα τους πλασιέ φαρμάκων -σήμερα ιατρικούς επισκέπτες τους λένε- να μου παίρνουν τη σειρά στα ιατρεία και εξαγριωνόμουν. Τώρα όμως τους παραχωρώ με ευχαρίστηση τη σειρά. Ο πρωτότοκός μου, ο Χρήστος, ιατρικός επισκέπτης είναι• έστω προσωρινά!

Τέσσερεις ώρα το πρωί, ο Γιώργος φεύγει για Αθήνα. Τέσσερεις και κάτι, εγώ με τη σύζυγο μένουμε και πάλιν μόνοι. C’ est la vie.


Καλή τύχη Γιώργο. Καλή τύχη Χρήστο. Καλή τύχη Χριστίνα, Ελίνα, Αλέξανδρε, Ιωάννα ... Καλή τύχη στα παιδιά μας, στα παιδιά σας.

Καλή τύχη σ’ όλα τα παιδιά του κόσμου.

20 σχόλια:

Meropi είπε...

Φλούφλη μου,
επειδή έχω κι εγώ παιδιά που τέλειωσαν το Πανεπιστήμιο + μεταπτυχιακό και αγωνιούν για την εύρεση δουλειάς, καταλαβαίνω τη σπουδαιότητα αυτής της είδησης. ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ με όλη μου την καρδιά .

stalamatia είπε...

Φλούφλη μου
Σε καταλαβαίνω !!
Συγχαρητήρια στο Γιώργο σου
Αντε τώρα να κάνετε με τη Φλούφλαινα μήνα μέλιτος διαρκείας.Κάτι ξέρω και το λέω.

manitari tou bounou είπε...

...Φλούφλη μας αρχίζω κάπως να σε καταλαβαίνω....

Ο 1ος μου γιός πάει για το 5ο έτος χωρίς ακόμα στρατό...

ο 2ος ετοιμάζεται να δει με τη σειρά θα δηλώσει το μηχανογραφικό τα τμήματα και σχολές

Ο 3ος ετοιμάζεται για Β Λυκείου

και η μικρή; Ε μικρή είναι ακόμα....

Phivos Nicolaides είπε...

Συγχαρητήρια και καλή τύχη σε όλους ανεξαίρετα!

xeimwniatikhliakada είπε...

Καταλαβαίνω την αγωνία σου.. το δάκρυ αυτό που από τα βλέφαρα σου κύλησε κι ήρθε εδώ μέσα.. Εχεις δίκιο .. Τόσοι κόποι, τόσος αγώνας.. Καθε αρχή και δύσκολη! Ευχομαι όλα να του πάνε καλά και να προωθηθεί τελικά εκει που του αξίζει ..
Καλή του τύχη λοιπον! Γιατί πολλές φορές η επιτυχία μας στη δουλειά δεν εξεαρτάται μόνο από τις επιδώσεις μας αλλά και από ΄το σε ποιούς θα πέσουμε επάνω..
Σκοπευω να επισκευτώ το Μουσείο! Να είσια σίγουρος ότι θα του πω τον καλο μου το λόγο, αφού ψωνίσω !

JamanFou είπε...

Θα ξεσηκώσω το τμήμα πωλήσεων!!

stalamatia είπε...

Ζαμανφουυυυυυυυυυυ μουυυυυυυυυυυυυ τι θα μου αγοράααααααααααασειειειεις?????????

taspa είπε...

Εγω οα ευχηθω υγεία και κουραγιο,ειναι δύσκολο οταν αδειάζει το σπίτι,ειμουν απο τους πρώτους αποσυνάγωγους σε καποια χρόνια ππολυ συντιρητικά.Οταν ο γιός μου σήμερα 32 χρόνων Επιστήμονας[παρ' οτι τόσο εγω οσο και ο Πατερας του προσπαθήσαμε να τον αποτρεψουμε απο τις συνηθεις Πανεπιστημονικές σπουδες,στην οικογένεια -ευρύτερη- ολοιδιαθετουμε δύο Πτυχία,ενα μέλος μαλιστα διαθετει τεσσερα,ε και??] δήλωσε πως θελει να ζήσει κατα μόνας ενιωσα ενα παραξενο σφίξημο.Τώρα πιά εγω ειμουν η Μάνα.Δεν τον σταματήσαμε,ΕΥΤΥΧΩΣ δεν το πραγματοποίησε.Μακάρι να μπορούσαμε να εχουμε τα παιδιά μας στην διπλανή γειτονιά,πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω την αξια της ενωμένης οικογένειας,Δυστυχώς εδω που φθάσαμε δεν γίνεται διαφορετικά.Ευχομαι και πάλι πρωτα υγεία και μακράν απο επανάπαυση,πάντοτε για κάτι καλύτερο

Σπίθας είπε...

Μετά βασάνων και κόπων, δηλαδή!
Καλή τύχη στα παιδιά σου!
Μια χαρά τα καταφέρατε, εύχομαι και καλύτερα:)
Σας βλέπω να κάνετε συχνά ταξιδάκια, πρός το άστυ...

habilis είπε...

Γερά να είναι και να έχουν πάντα δύναμη και οι 2 παίδες!
Η οικογένεια άλλαξε λίγο...εντάξ 2 βήματα είναι η Αθήνα .

phlou...flis είπε...

@Meropi: και στα δικά σου καλή τύχη

@stalamatia: τον έχουμε ζήσει με ...διακοπές. Νάσαι καλά

@manitari tou boumou: έχεις χρόνια μπροστά σου και μακάρι να είστε όλοι καλά και κυρίως με υγεία

phlou...flis είπε...

@Phive: ευχαριστούμε και είναι μόνο η αρχή

@xeimwniatiki liakada: νάσαι κι εσύ καλά. Θα τον αναγνωρίσεις, μου μοιάζει!!!!

@jamanFou: μπορείς να του αφήσεις κι ενα μπαξίσι;

phlou...flis είπε...

@JamaFou: η stalamatia έχει ένα αίτημα, μην το ξεχάσεις

@taspa: Είθε οι ευχές σου να πιάσουν τόπο

@Σπίθα: Νάσαι καλά. Τα ταξίδια τα κάονουμε από το 89 που ήρθαμε Λάρισα. Γιατί εκεί ζουν οι γονείς και τ' αδέλφια μου

phlou...flis είπε...

@habilis: νάσαι καλά. ήδη το κάνουμε 20 χρόνια τώρα αυτό το πήγαινέλα

nickpet είπε...

Ένας ακόμα λόγος λοιπόν για να οργανώσουμε την πολυήμερη εκδρομή του επόμενου έτους στο Σχολείο, να μας εξυπηρετήσει ο γιός σου!!!
(καινα μας"κόψει" λιγάκι και από τις τιμές....)

phlou...flis είπε...

@nickpet: καλή ιδέα. και τα σουβενίρ κοψοχρονιά θα τα πάρουμε (ελπίζω)

EiTsi είπε...

Μ'αρεσουν οι αποψεις απο τους γονεις... Εγω είμαι 18...τελειωσα το λυκειο κ τωρα πρεπει να διαλεξω πολη,αφου η σχολη μου ειναι σε πολλες... Ολα τα παιδια λενε οσο γινεται πιο μακρια απο το σπιτι..Και μολις φτανει η στιγμη δεν θελουμε να φυγουμε,ισως γιατι ο θεσμος της οικογενειας στην Ελλαδα ειναι ισχυρος κ καλα κανει!!

Ειναι δυσκολο για σας τους γονεις αλλα και για μας που φευγουμε και αφηνουμε συγγενεις φιλους σχολειο κτλ.... Μπραβο παντως που δεν τον εμποδισατε...και ειμαι σιγουρη οτι σας σκεφτονται συνεχεια κ θελουν να σας νιωθουν κοντα τους!!!

phlou...flis είπε...

@ΕiTsi: μακάρι να του βγει σε καλό

KitsosMitsos είπε...

Καλή τύχη στα παιδιά, λοιπόν. Και μην ανησυχείς. Μια χαρά θα τα καταφέρουν.
Εσύ τώρα έχεις τη φλούφλαινα να ασχολείσαι. Ο ένας τον άλλο, όπως ξεκίνησε η όμορφη ιστορία...

phlou...flis είπε...

@KitsosMitsos: δεν ανησυχώ γιατί τελικά έχουμε καλά παιδιά

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...