Σήμερα τα Φώτα και ο Φωτισμός

Ο …ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ 

Καλημέρα σε όλες και όλους. Φώτα σήμερα, φωτισμός να ‘ρθει σε όλες κι όλους κι άμα δεν έρθει θάρθω ‘γω να σας τ’ αλλάξω. Σήμερα καθαρίζονται-καθαγιάζονται και τα νερά και είπα κι εγώ να συμμετάσχω στο έθιμο, στον …καθαρισμό των νερών του Πηνειού, να βουτήξω να πιάσω το Σταυρό. Ψάχνω να βρω το μαγιό, πουθενά μαγιό. Θα φορέσω τη σκελέα τη χειμωνιάτικη, λέω, κρύο κάνει. Καβαλώ τη μοτοσυκλέτα για να πάω, δεν παίρνει μπρος∙έμεινε από μπαταρία. Παίρνω τ’ αυτοκίνητο να πάω. Πού να σταθμεύσω, γίνεται το αδιαχώρητο. Αποφασίζω να γυρίσω σπίτι να το αφήσω και να πάω με τα πόδια, να κάνω και ζέσταμα. Στο δρόμο μου κόβεται η μία σαγιονάρα, συνεχίζω ξυπόλυτος μεσ’ την παγωνιά. Κάποια στιγμή φτάνω, βρίσκω άλλους 15-20 να …προθερμαίνονται. Κάνω κι εγώ το ίδιο. Πάνω κάτω τροχάδην ελαφρύ, γλιστρώ και πέφτω κάτω∙στραμπούληγμα η διάγνωση. Όχι λέω, θα μείνω να συνεχίσω. Έρχεται η στιγμή, πετάει ο Μητροπολίτης το Σταυρό, κάνω να βουτήξω με σπρώχνει ο διπλανός και αντί να πέσω στο νερό, βουτώ στις όχθες. Να ένα καρούμπαλο. Βρίσκω κουράγιο και πέφτω στο νερό, οι μασέλες μου …κροταλίζουν, η άνω κάνει να μου φύγει, ίσα ίσα που τη συγρατώ, νιώθω μια γλίτσα να με αγκαλιάζει. Όχι θα μείνεις, ψιθυρίζω, είναι η μέρα σου, τα νερά σήμερα θα …καθαριστούν. Ψάχνουμε το Σταυρό, πουθενά Σταυρός. Το νήμα που το κρατούσε έφυγε από τα χέρια του Μητροπολίτη κι έπεσε στο νερό κι αυτό. Παλεύω, παλεύουμε όλοι να το βρούμε. Κάποιος με βουλιάζει, τον κλωτσάω στα …τέτοια του και συνεχίζω. Κάτι μου γυαλίζει στο βυθό, παίρνω βαθειά εισπνοή και βουτάω. Φευ, μια λαμαρίνα. Προσπαθώ να σκεφτώ, νιώθω …κρυσταλλωμένος. Υπάρχει μικρή ροή, λέω, θα παρασύρθηκε λίγο, ξανασκέφτομαι -τελικά και παγωμένο το μυαλό μπορεί να σκέφτεται, αφήνω τους άλλους και ψάχνω παρακάτω. Κάτι μπερδεύεται στα πόδια μου, βουτώ και τον πετυχαίνω. Δεν μπορώ όμως να τον ανασύρω, το νήμα κάπου μπερδεύτηκε. Στην προσπάθειά μου να κόψω το νήμα, κόβω την παλάμη μου∙μα καλά, με μισινέζα τον έδεσαν; Τέλος πάντων τον ανασύρω και τον σηκώνω ψηλά. Πανηγυρισμοί από τους παρευρισκόμενους και παλαμάκια. Κάποιοι μου πετάνε κέρματα, το έθιμο λένε. Ένα με βρίσκει στο κούτελο και ναααα ένα δεύτερο καρούμπαλο. Άμα σε πιάσω…. λέω από μέσα μου. Νερά μου πετάνε στο πρόσωπο οι …συναθλητές-συναγωνιστές μου. Νιώθω να πνίγομαι. Αρπάζομαι από έναν κορμό που επιπλέει, κάνω να βγω, σκίζεται το δεξί μπατζάκι. Κάποια στιγμή τα καταφέρνω και ανεβαίνω στην όχθη. Κάνω ένα βήμα, μου πέφτει η σκελέα∙ήταν δύο νούμερα μεγαλύτερη. Ρεζίλι έγινα. Ψάχνω το μπουρνούζι, βλέπω δύο αδέσποτα να παίζουν μ’ αυτό. Αρπάζω το μπουρνούζι του διπλανού μου και τρέχω προς τη γέφυρα. Μπουρδουκλώνομαι στη ζώνη του μπουρνουζιού, πέφτω κάτω με τα μούτρα, μου πέφτει ο Σταυρός από τα χέρια, γλιστρά στο νερό. Φτου από την αρχή. Δεν ξανατολμώ να βουτήξω, θα παρακολουθήσω απέξω, λέω. Ξανά η ίδια αγωνία, ο ίδιος και χειρότερος ανταγωνισμό. Ώσπου ….

-Ξύπνα, μου λέει η συμβία μου, πήγε 9, δε θα πας εκκλησία; Τότε κατάλαβα… 

Χρόνια Πολλά σε όλες και όλους!

Ενδεικτικά μεν ...δηκτικά δε

Alpha bank: Εξαιρετικά άδικη η συνεχόμενη φορολογική επιβάρυνση των ασθενέστερων...

Τώρα, εγώ ο αφελής, να υποθέσω πως η εν λόγω τράπεζα σκέφτεται να άρει την αδικία, μοιράζοντάς μας από τα κέρδη της; Ή να κοιμηθώ με το άλλον πλευρό;

Εκείνα τα "παλληκάρια" της ΓΕΝΟΠ_ΔΕΗ, θα αποκλείσουν το κτίριο της ΔΕΗ στη Μεσογείων, όταν το γενάρη -όπως φημολογείται- θα ανακοινωθούν αυξήσεις στο ρεύμα; Ή θα έχουμε να μιλάμε -σήμερα- για ...πόλεμο για τα κεκτημένα;

Ρίσκο η πρώτη σεξουαλική επαφή για έναν στους τρεις Έλληνες. Γι' αυτό, λοιπόν, παρατηρήθηκαν αυξημένα κρούσματα AIDS, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Ρε παιδιά, για να σοβαρευτούμε. Είναι να παίζουμε τώρα τόσο ανεύθυνα με τον ...Μήτσο;

Γερά «ποτήρια» αποδεικνύονται οι Έλληνες. Τουλάχιστον 800.000 Έλληνες έχουν εντάξει το ποτό στην… καθημερινότητά του. Ταυτόχρονα, διαστάσεις επιδημίας παίρνει το φαινόμενο της παχυσαρκίας στη χώρα μας. Ο ένας στους πέντε Ελληνες είναι υπέρβαρος. Αναρωτιέμαι, μετά από τέτοιες μειώσεις μισθών, μετά από τόσους ανελέητους φόρους, μετά από τόσα ποσοστά ανεργείας πού τα βρίσκουμε τα λεφτά αυτά και τα έχουμε για ξόδεμα;

Ο δικός μου «χρόνος»

Γεννήθηκα τον Δεκέμβρη του ’55, όταν είχε ήδη ξεκινήσει ο ξεσηκωμός για την απελευθέρωση από τους Εγγλέζους κατακτητές. Το ’73 αποφοίτησα από το 6τάξιο γυμνάσιο και κατατάχτηκα στο στρατό. Το ’74 βίαια εκδιώχθηκα από την πατρογονική μου εστία. Το ’75 αναχώρησα από την πατρίδα για σπουδές στην άλλη πατρίδα. Έκτοτε, ζω εδώ, δημιούργησα οικογένεια, έφτιαξα ρίζες, άπλωσα κλαδιά και συνεχίζω. Δυστυχώς όμως, ο «χρόνος» μου είναι κομμένος …στα δύο. Το δεύτερό του κομμάτι ευτυχώς συνεχίζει προς τα μπροστά, προς το μέλλον -όπως άλλωστε και ο δικός σας και ολονών μας και του σύμπαντος συμπεριλαμβανόμενου. Συνεχίζει στραμμένος προς το μέλλον με τις επερχόμενες χαρές και λύπες αλλά και τη φυσιολογική του κατάληξη∙το βιολογικό μου τέλος. Το άλλο του κομμάτι όμως έχει παγώσει. Έχει παγώσει στο’74, ή μάλλον γυρίζει προς τα πίσω, από τον Ιούλιο του 1974 και προς τα πίσω. Με ότι αυτό συνεπάγεται: θύμησες σκοτεινές, αναμνήσεις θλιβερές, θλίψη και πόνο. Φίλοι, γνωστοί, συμμαθητές, συγγενείς, γείτονες, μεγάλοι, μικροί, γνωστοί, άγνωστοι έμειναν πίσω, πέταξαν μακριά από εμάς, θάφτηκαν -αλίμονο- ακόμα και στη μνήμη μας… Εκείνος ο Ιούλιος του 1974 μας χάραξε βαθειά χαραγή στη μνήμη -αν όχι και στο σώμα. Κάθε φορά που βρίσκομαι με τους δικούς μου -κυρίως με τους γονείς μου- συζητάμε για εκείνο το κομμάτι του χρόνου. Συζητάμε λες και είμαστε ακόμη εκεί. Ποιος είναι ποιος, ποιος είναι πού, ποιος είναι τι… Συζητάμε, διαφωνούμε, ψάχνουμε, αναζητούμε, ερευνούμε γιατί φευ, η μνήμη ξεθωριάζει και ξεθωριάζει επικίνδυνα. Να κάτι παλιές φωτογραφίες, να ένα κείμενο στο διαδίκτυο, να ένα βιβλίο σχετικό. Μένουμε εκεί -όσο μπορεί κανείς να μείνει- προσκολλημένοι στο παρελθόν όντας στο παρόν. Και το βράδυ …ονειρευόμαστε για να τα ξαναδιηγηθούμε την άλλη μέρα το πρωί. Ώσπου οι συγγενείς να φύγουν και να ξεχαστούν και πάλιν…

Τρίτη 23 του Ιούλη, φτάνοντας στην κορυφογραμμή του Πενταδάκτυλου, έριξα μια τελευταία ματιά στη γενέθλια πόλη, την αγαπημένη Κερύνεια, λες και ήξερα… Δεν πρόλαβα -δεν προλάβαμε- να ζήσω τη ζωή μου στην πατρογονική γη, στη γενέθλια πόλη. Δεν πρόλαβα -δεν προλάβαμε- να χαρώ τις ομορφιές αυτής της όμορφης γης. Δεν πρόλαβα -δεν προλάβαμε- να χαρώ αυτά που μας ετοίμασαν οι πατεράδες μας. Δεν πρόλαβα -δεν προλάβαμε- να μυρίσω όλες τις μυρωδιές της, να γευθώ όλες τις γεύσεις της, ν’ ακούσω όλες τις φωνές της, να δω όλα της τα χρώματα, να ακουμπήσω όλες τις καμπύλες της. Δεν πρόλαβα -δεν προλάβαμε- να τη διατρέξω οριζοντίως και καθέτως, προς τα πάνω αλλά και προς τα κάτω. Δεν πρόλαβα -δεν προλάβαμε- να τη χαλάσω και να την ξανακτίσω, όπως την ονειρευόμουνα. Δεν πρόλαβα -δεν προλάβαμε- να την ονειρευτώ όπως την ήθελα… Γιατί άλλαι αι βουλαί των «μεγάλων» και των δυνατών -και των εγκάθετών τους εις την γην.

Εδώ στην Ελλάδα-πατρίδα, εδώ βρήκα και γνώρισα το άλλο μου πατρογονικό «κομμάτι», πρόσφυγες κι αυτοί ξεριζωμένοι από τον Πόντο και τον Ταύρο, τους οποίους μόνο κατ’ όνομα γνώριζα. Ήταν από τις πρώτες μου επισκέψεις, κάπου εκεί στη Δράμα, στην Περιχώρα δίπλα στην Αλιστράτη. Χουτουριάδης, Λαζαρίδης, Ηλιάδης… Η συνάντησή μας ήταν μοιραία. Τα δυο «κομμάτια» ανταμώθηκαν, συνενώθηκαν, έκλαψαν, χάρηκαν, μίλησαν, διηγήθηκαν∙ βλέπετε κοινό γνώρισμα είχαν, την προσφυγιά και το ξεριζωμό. 

Και νάμαι, 36 χρόνια μετά να σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια. Μόνο που τούτην εδώ τη φορά, δε θέλω τη συγγνώμη κανενός, δε θέλω «γιορτές», δε θέλω επετειακές εκδηλώσεις και μνημόσυνα, δε θέλω πανηγυρικούς και επικήδειους, δε θέλω παράτες και τραγούδια. Παρά μόνο ένα πράγμα θέλω∙το ακατόρθωτο. Να γυρίσει ο «χρόνος» μου πίσω, στον Ιούλη του ’74. Στις 20 Ιουλίου του 1974 και να ξεκινήσει από κει που «πάγωσε» η ζωή μου. Δε με νοιάζουν οι επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας, δε με νοιάζει η δυσχερής πολιτική και οικονομική θέση της ελλαδικής και κυπριακής πολιτικής σκηνής, δε με νοιάζει αν το Αιγαίο ή οι θάλασσες της Κύπρου είναι γεμάτες κοιτάσματα. Δε με νοιάζουν οι γκρίζες ζώνες, οι υφαλοκρηπίδες και οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ). Δε με νοιάζει τίποτε απ’ όλ’ αυτά. Ένα με νοιάζει, να «ξεπαγώσει» ο άλλος μου μισός χρόνος, αυτός που πάγωσε τον Ιούλη του ’74 κάπου εκεί στην κορυφογραμμή του Πενταδάκτυλου.

ΥΓ. Τούτη εδώ η ανάρτηση, αφιερώνεται σε όλους τους φίλους, συμμαθητές, γνωστούς και άγνωστους φίλου που θάφτηκαν εκεί στα κατεχόμενα, προδομένοι σε έναν αγώνα άνισο μα και προσχεδιαμένο για να χαθεί.

Σύγχρονοι πειρατές της θάλασσας

Δεν είναι μόνο η Καραϊβική που είναι διάσημη για τους πειρατές της. Υπήρχαν πειρατές σε όλες τις θάλασσες και τους ωκεανούς του κόσμου - και εξακολουθούν να υπάρχουν πειρατές σε κάποια σημεία. Στη Μεσόγειο Θάλασσα πάντοτε υπήρχαν πειρατές. Οι αρχαίοι Φοίνικες, Έλληνες και οι Ρωμαίοι υπέφεραν τόσο από τις πειρατικές επιθέσεις, όπως αργότερα και οι έμποροι της Γένοβας και της Βενετίας.

Όμως, στο πέρασμα των αιώνων, κάποιοι πειρατές και κουρσάροι ήταν πιο διάσημοι, ή απέπεμπαν περισσότερο φόβο, από άλλους:

• Murat the Great
• Barbarossa
• Brother Romegas
• Sir Henry Mainwaring
• Jan Jansz (Murat Reis)
• Margarito
• Pirate havens
• Pirate slaves

Σ’ αυτούς τους πειρατές προστέθηκαν, τα τελευταία χρόνια και η κρατική πειρατεία του Ισραήλ. Παρακάτω δείτε ένα σκίτσο του Canary Pete, που αρνήθηκε να δημοσιεύσει η βελγική εφημερίδα Gazet van Antwerpen

Σουρρής ζεις, εσύ μας οδηγείς

Καλησπέρα σε όλες και όλους.

Θεία φώτιση και χάρη στην εορτή του Αγίου Πνεύματος, θεία φώτιση και σε μένα αλλά και σε σένα αγαπητή/αγαπητέ μου συνιστολόγε. Ποίηση μου ‘ρθε να διαβάσω αποβραδίς, Σουρρής μου προέκυψε -στο καυστικό χιούμορ του οποίου υποκλίνομαι με σέβας- και σκοντάφτω σε δύο ποιήματα τα οποία λες και γράφτηκαν σήμερα -βρε μπας και ο Σουρρής ήτο εις εκ των …μετά Χριστόν προφήτης; Το πρώτον αναφέρεται εις την κα Θεοδώρα (λέγε με Ντόρα) και εις τον καημόν της κόρης –αχ αχ βρε Αντωνάκη, φωτιές που άναψες εις το μητσοτακέικον φτωχικό. Το παραθέτω κεκλαδευμένο -τουτέστιν κουτσουρεμένο και γυμνό, μόνο με τα …επίμαχα σημεία εμφανή- εις την κρίσην σας, χωρίς ημέτερον σχόλιο -σε πολυτονικό σύστημα.

Ἀρχηγοί

Τοῦ Διογένη πιάσετε ἀμέσως τὸ φανάρι,

κι᾿ ἐλᾶτε νὰ γυρέψουμε κανέναν ἀρχηγό·

ἀλλὰ καθένας μας, θαρρῶ, εἶν᾿ ἄξιος νὰ πάρῃ

τὴν ἀρχηγίαν κόμματος, ἀκόμη δὰ κι᾿ ἐγώ.

Γιὰ τὰ πρωτεῖα ξεψυχᾷ κάθε ρῳμιὸς λεβέντης,

μόνον αὐτὸς πρωθυπουργός, μόνον αὐτὸς ἀφέντης.

……………………………………………….

Μᾶς λείπει ἕνας ἀρχηγός;... πενῆντα ξεφυτρόνουν,

τὸ ἕνα κόμμα χάνεται;... θὰ ἔβγουν ἄλλα δέκα·

ὅλοι γιὰ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ μαλλόνουν,

κι᾿ ἴσως ἀργότερα μᾶς βγῇ ᾿ς τὴ μέση καὶ γυναῖκα.

Ἀλλὰ κι᾿ ἐγὼ ὁ ἀφανὴς τῶν Ἀθηνῶν πολίτης

ἐλπίζω πὼς καμμιὰ φορὰ θὰ γίνω Κυβερνήτης.

…………..

Σας έχω και δεύτερο ποίημα, το οποίο αναφέρεται στη σημερινή δεινήν οικονομική κατάσταση της Ελλάδος, ουχί των ελλήνων. Τό ποίημα αὐτό γράφτηκε σχεδόν ἕναν αἰῶνα πρίν∙ τελικά ὁ ρωμηός ἦταν πάντοτε ὁ ἴδιος!!!

Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,

ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τους ἀργούς, νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,

ταμεῖο δίχως χρήματα καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,

κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,

κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,

ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ

ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν , ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,

οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,

συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!

σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,

σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,

πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...

αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,

δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο, ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.

Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης, λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι, κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.

Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».

Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο- νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.

Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.

Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Αναφωνώ κι εγώ στεντορεία τη φωνή: Σουρρής ζεις, εσύ μας οδηγείς!!

Απαισιόδοξα ...αισιόδοξος

Άδεια η αίθουσα συσκέψεων του Προεδρικού Μεγάρου, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Από τη μια τρέφω μια αισιοδοξία ότι κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε και θα αλλάξει η Ελλάδα και κυρίως η νοοτροπία μας. Ήδη ξεκίνησε με το κίνημα των …αποδείξεων, χωρίς να γνωρίζω φυσικά αν και πόσο αυξήθηκαν τα έσοδα από τον ΦΠΑ. Με τη μείωση των μισθών των Δημοσίων Υπαλλήλων, την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησής τους, το ψαλίδισμα του «εφάπαξ» πιθανόν και ίσως οδηγήσουν τις επόμενες γενιές στο ιδιωτικό επάγγελμα, στα χειρωνακτικά επαγγέλματα. Τα οποία και πιο προσοδοφόρα είναι και πιο κοπιαστικά.

Από την άλλη όμως, αυτή η αισιοδοξία μου πέφτει στο ναδίρ, όταν βλέπω καμία αλλαγή στη νοοτροπία του πολιτικού σκηνικού, του πολιτικού κόσμου. Αυτών των πολιτικών που με τις αδεξιότητες, τους πειραματισμούς, τις ερασιτεχνίες αλλά και τις κλεψιές μας οδήγησαν εδώ που φτάσαμε∙ φυσικά και με τη δική μας συνδρομή. Αυτοί οι σημερινοί πολιτικοί θα πρέπει, αφού επανορθώσουν, αφού μας ξαναφέρουν στα ίσια, στη συνέχεια ν’ αποχωρήσουν. Εκόντες ή άκοντες. Διότι, σε αντίθεση με το άσμα «…σημαδεύουνε το μέλλον πετυχαίνουν το παρόν ...», τούτοι εδώ κατόρθωσαν να …σημαδεύουν το παρόν (το δικό μας) και να πετυχαίνουν το μέλλον (των παιδιών μας). Τους παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες, ΠαΣοΚ και ΝΔ να ερίζουν για το ποιος πήρε την πρωτοβουλία να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη σύγκλιση του Συμβουλίου Αρχηγών και στη συνέχεια για το πότε θα γίνει αυτό. Φυσικά κι αυτό το δύσκολο για τους έλληνες πολιτικούς …εγχείρημα ναυαγεί γιατί τα κόμματα –ή τα κομμάτ(ι)α- της αριστεράς αρνούνται να μετάσχουν επικαλούμενα ότι τα μέτρα έχουν ήδη παρθεί και με τη ΝΔ να συνεπικουρεί. Δεν έχουν κι άδικο. Φυσικά σε μια άλλη παραπαίουσα χώρα, την Πορτογαλία, ο πρωθυπουργός κάλεσε εκτάκτως τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον ενημέρωσε σχετικά και εν μία νυχτί, με συνοπτικές διαδικασίες αποφάσισαν ομού να παρθούν τα επώδυνα για τους συμπατριώτες τους μέτρα, προκειμένου να σωθεί η πατρίς. Ναι αλλά εκεί είναι ιβηρική, όμως εδώ είναι …βαλκάνια. 

Και νάταν μόνο αυτό; Εργατική Πρωτομαγιά και κάθε κόμμα, κομμάτι ή κομματίδιο, «γιορτάζει» σε ξεχωριστή πλατεία, σε ξεχωριστή ώρα, διαδηλώνει σε ξεχωριστούς δρόμους μην τυχόν και συμπέσουν. ΑΔΕΔΥ, ΠΑΜΕ, ΑντΑρΣυΑ, ΝΑΡ, ΣυΡιζΑ και άλλα συναφή επαγγέλματα, χώρια και όχι αντάμα. Έτσι για το γινάτι, έτσι για το πείσμα των εργατοπατέρων. Λες και ο «εχθρός» δεν είναι κοινός. Κι ο εργαζόμενος μόνος να αναρωτιέται: κανείς απ' όλους αυτούς δεν κατάλαβε τίποτα από τη σημερινή δύσκολη συγκυρία; Με ποιους άραγε να πάω και ποιους ν' ακολουθήσω; Πολιτικοί, κόμματα, συνδικαλιστές σε παράλληλους δρόμους προσπαθούν να συντρέξουν. Για παράδειγμα στη Λάρισα, ήταν το ΠΑΜΕ από τη μια, η ΑντΑρΣυΑ μαζί με το ΝΑΡ από την άλλη και σε μια άλλη γωνιά ο ΣυνΡιζΑ. Φυσικά κάπου χαμένοι και η ΑΔΕΔΥ. Πόσα κομμάτια πρέπει να γίνεις γιατί, μιας και είσαι εργαζόμενος, φυσικό μου φαίνεται να θέλεις ν’ ακολουθήσεις τα κόμματα της εργατιάς. Αλλά… προφταίνεις να συμμετάσχεις σε όλες τις συγκεντρώσεις; Να γιατί μαζεύονται καμιά 10ρια στη μια συγκέντρωση, άλλοι 20 στην άλλη και απλώς το ΠΑΜΕ έχει συμμετοχή (ας είν’ καλά η ΚΝΕ, η ΠΣΚ και τα ΣΑΣΣ που συμμετέχουν «υποχρεωτικά» και δίνουν ζωντάνια αλλά και …βροντοφωνή! Αλλιώς κι εκεί μια από τα ίδια θα είχαμε). Κατακαημένε και κατακερματισμένη …εργατιά, τι σου ‘μελλε να πάθεις από τους καθοδηγούμενους εργατοπατέρες.

Σ’ αυτό τον ορυμαγδό, δυο-τρεις φωνές ξεχωρίζουν. Άκουσα με προσοχή μα κι έκπληξη οφείλω να πω, την πρόταση του δημάρχου Αθήνας να προτρέπει τους πολιτικούς να προχωρήσουν σε μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200. Εξαιρετική η πρόταση και θαρρώ πως η χώρα δε θα πάθει τίποτε με 200 αντί 300. Η πρόταση αυτή, διαβάζω πως κερδίζει ολοένα και περισσότερους υποστηρικτές στα δύο κόμματα εξουσίας. Και αν περάσει, θα αναδειχτεί ως η πλέον έμπρακτη απόδειξη «μεταμέλειας» του πολιτικού συστήματος για το αδιέξοδο στο οποίο οδήγησε τη χώρα. Ας επισημανθεί πως η Ελλάδα έχει αναλογικά με τους κατοίκους της το μεγαλύτερο κοινοβούλιο της ΕΕ. (Βέλγιο, Αυστρία και Πορτογαλία με ανάλογο πληθυσμό έχουν 230, 183 και 150 βουλευτές αντίστοιχα).

Μα και η κα Παπαρήγα έχει μια εξαιρετική πρόταση. Ο χρόνος σύνταξης των βουλευτών να προστίθεται στα ταμεία που είχαν πριν την εκλογή τους και όχι να παίρνουν επιπλέον βουλευτική σύνταξη. Θα μου πείτε και οι κατ’ επάγγελμα βουλευτές, αυτοί που πιθανόν να μην έχουν ούτε ένα ένσημο; (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε). Αυτοί να πεθάνουν στη ψάθα; Έχει και δεύτερη πρόταση η ΓΓ του ΚΚΕ. Να κοπούν όλων των ειδών και μορφών τα επιδόματα των βουλευτών. Και αυτή η πρόταση, αν υιοθετηθεί, θα είναι ένα καλό σημάδι των πολιτικών προς το χειμαζόμενο λαό. Είδομεν.

ΥΓ. Αμέριστη και η συμπαράσταση της Εκκλησίας, προς το λαό της. "Ο θεός να βάλει το χέρι του" μας εύχεται ο προακθήμενός της!! Δεν είναι και λίγο αυτό από την Εκκλησία μας. Αμήν, ανταπαντούμε!

Πρωτομαγιάτικη απόδραση στην παραλία της Κουτσουπιάς

Σάββατο και Πρωτομαγιά∙εργατική Πρωτομαγια, για την ακρίβεια. Η θερμοκρασία ανεβαίνει, ανέβηκε δηλαδή, και αποφασίσαμε πως θα γιορτάσουμε την πρωτομαγιά στην παραλία. Έτσι κι αλλιώς -φτηνή επιχειρηματολογία θα μου πείτε- σε ποια συγκέντρωση να πάμε; Η ΑΔΕΔΥ σε μια πλατεία, το ΠΑΜΕ σε άλλη, η ΑντΑρΣυΑ με το ΝΑΡ αλλού και ο ΣυΡιζΑ σε κάποια άλλη. Καλά, για τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, ακόμη ερίζουν για το ποιος ανέλαβε την πρωτοβουλία να ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τη σύγκλιση του Συμβουλίου των Αρχηγών –φυσικά τα νεώτερα σήμερα είναι πως αυτή μάλλον ματαιώνεται, εξαιτίας της άρνησης της κας Παπαρήγα αλλά και της ΝΔ.

Λοιπόν, επανέρχομαι στη «δική» μας πρωτομαγιά. Φορτώνουμε το αυτοκίνητο με 2-3 ρούχα, μια σχάρα, ένα στρωματάκι (για τη μεσημεριανή σιέστα), ψάθες, καπέλα, λίγα κρέατα, καφέ-ζάχαρη κλπ σχετικά και αναχωρούμε. Προορισμός μας η Κουτσουπιά (κλικ), στα παράλια της Λάρισας, σε μια παραλία που παλαιότερα -σε …πολύ νεαρή ηλικία και τα Σαββατοκύριακα- κάναμε ελεύθερο κάμπινγκ. Σε μια ώρα φτάνουμε, διαλέγουμε πλάτανο και κατεβάζουμε τα πράγματα. Στήνουμε πρόχειρα και την ιγκλού μας.

Αρχικά μόνοι, σιγά-σιγά μαζεύονται …ομοϊδεάτες, οικογένειες ή παρέες. Ο χώρος πολύς, μας χωράει όλους.

Στη φωτογραφία φαίνεται κυρτή πανοραμική φωτογραφία της παραλίας Κουτσουπιάς, αλλά στην πραγμτικότητα είναι κοίλη

Η παρέα κουβαλάει και οικολογική συνείδηση. Έχει μαζέψει τα κάθε είδους σκουπίδια που εκτίθενται στην παραλία, σκουπίδια που μετέφεραν τα χειμωνιάτικα κύματα. με χαρά είδαμε πως όλες οι παρέες το ίδιο έκαμαν. Αποκτήσαμε συλλογική οικολογική συνείδηση; Το εύχομαι.

Η ώρα περνάει, πρέπει να φάμε. Δημιουργούμε μια πρόχειρη ψησταριά, μαζεύουμε ξυλάκια και ξύλα (στις παραλίες αφθονούν), ανάβουμε φωτιά, βάζουμε πάνω τη σχάρα να καούν τα παλιά λίπη. Σε λίγο χρόνο τα κάρβουνα είναι έτοιμα. Κοτόπουλο, μπιφτέκια (σοταρισμένα και έτοιμα από το σπίτι) και στη φωτιά.

Για να περάσει κι η ώρα, επιχειρούμε μια βουτιά στη θάλασσα, έτσι για το καλό, αλλά μετανιώνουμε την ώρα και τη στιγμή που το πήραμε απόφαση. Το νερό είναι κρύο, παγάκια για την ακρίβεια.

Εν τω μεταξύ, το φαγητό δεν αργεί να ψηθεί. Ένα αεράκι φυσάει κι εμείς αναζητούμε ήλιο. Πολύ εύκολο, μετακινούμε την τραπεζαρία στον ήλιο, όσο πιο κοντά στο κύμα.

Μετά το λιτό φαγητό, η ξάπλα είναι επιβεβλημένη. Το απόγευμα πίνουμε ένα καφέ ελληνικό -το γκαζάκι, μπρίκι απαραίτητα αξεσουάρ. Το αεράκι αγριεύει, τα μαζεύουμε, όλες οι παρέες κάνουν το ίδιο. Ρίχνουμε άμμο στα κάρβουνα, είπαμε, έχουμε ...συνείδηση. Γυρίζουμε σπίτι γεμάτοι. Γεμάτοι ήλιο, ηρεμία, γαλάζιο, ιώδιο. Μακριά από σκοτούρες, έγνοιες και αγωνίες. Φορτισμένες οι μπαταρίες για ν’ αντέξουμε τα δύσκολα που μας περιμένουν. Το ΔΝΤ όλα μπορεί να μας τα πάρει, ακόμα και τα σώβρακα, αλλά ετούτα εδώ δε μπορεί να μας τα πάρει: λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και …χαλάρωμα!

Χρόνια Πολλά σε όλες και όλους και καλά κουράγια.

Γιατί σκέφτομαι να μην εμβολιαστώ

Διαβάζω στον ημερήσιο Τύπο «Ανάκληση από την GlaxoSmithKline και ‘στοπ’ στις παραγγελίες της Sanofi Aventis από την Εθνική Επιτροπή Εμβολιασμών».
Άκουσα και Διάβασα τις δηλώσεις Κρεμαστινού οτι δε θα κάνει το εμβόλιο, επειδή δεν ανήκει στις ομάδες υψηλού κινδύνου -ενώ συστήνει στους καρδιοπαθείς (που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου) να το κάνουν.
Διάβασα στον ξένο Τύπο πως «Έξι άτομα στον καναδά εμφάνισαν σοβαρές αλλεργικές αντιδράσεις αμέσως μετά τη χορήγηση του νέου αντιγριππικού εμβολίου συγκεκριμένης φαρμακοβιομηχανίας. Αμέσως, οι καναδικές αρχές ανέστειλαν τους εμβολισμούς με σκευάσματα της εν λόγω παρτίδας. Ταυτόχρονα έσπευσαν να χαρακτηρίσουνς αυτά τα αλλεργικά επεισόδια ως μεμονωμένα περιστατικά».
Θυμήθηκα πως στην αρχή της εκδήλωσης της γρίπης και της εξαγγελίας περί εμβολίου που την αντιμετωπίζει, η σκέψη ήταν πως αυτός που θα εμβολιαζόταν θα υπέγραφε υπεύθυνη δήλωση και την ανάληψη των τυχών αρνητικών παρενεργειών του εμβολιου. Μόλις διαφάνηκαν οι πρώτες αλλά έντονες αντιδράσεις, η σκέψη αυτή μπήκε στο συρτάρι. Δηλαδή τι να υποθέσω τώρα εγώ ο δυσμοιρος. Πως δεν υπάρχουν παρενέργειες ή πως αν υπάρξουν, τις ευθύνες θα τις αναλάβει ο γιατρός, το νοσοκομείο ή το υπουργείο υγείας;
Διαβάζω πως «οι πολέμιοι του αντιγριπικού εμβολιασμού επικαλούνται κινδύνους και συμφέροντα, αναφέρονται στο ‘μεγάλο κόλπο’ των φαρμακοβιομηχανιών, στους διεθνείς οργανισμούς και υγειονομικούς φορείς που ‘θέλουν να τα πιάσουν’, που κρύβουν την αλήθεια και λένε μόνο ψέματα».
Ακούω πως η νέα γρίπη έχει τα ίδια χαρακτηριστικά που είχε και η παλιά, η πιο παλιά, η πιο-πιο παλιά. Απλώς αυτή η νέα διαδίδεται ευκολότερα στα παιδιά και προφανώς δημιουργεί και αυτή προβλήματα στις ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού.
Πληροφορούμαι για τους νεκρούς που αφήνει πίσω της η νέα γρίπη αλλά δε με ενημερώνει κανείς αν η περσινή γρίπη άφησε λιγότερους ή περισσότερους νεκρούς. Έτσι, δεν έχω με τι να συγκρίνω. Πλέω στην άγνοιά μου και στην τρομολαγνεία κυρίως των τηλε-καναλιών.

Με όλ’ αυτά αναφωνώ: "To be vaccinated or not to vaccinated..;" (μετ. Να εμβολιαστεί κανείς ή να μην εμβολιαστεί;...).

Δεν είμαι απ’ αυτούς που πιστεύουν στα σενάρια συνωμοσίας –τα οποία και αυθαίρετα είναι και αναπόδεικτα-, ούτε κουβαλάω «μαγκιά» πάνω μου και αρνούμαι να εμβολιαστώ. Και σίγουρα δεν ακολουθώ σκεπτικό παρόμοιο με όσους κυκλοφορούν σε μηχανάκια χωρίς κράνος, με όσους δεν φορούν ζώνη ασφαλείας στο αυτοκίνητο. Ψάχνω, Ερευνώ και Μελετώ. Έτσι, όταν Είδα, Άκουσα και Διάβασα την παρακίνηση της υπουργού Παιδείας για εμβολιασμό όλων των εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, ως ένδειξη κοινωνικής ευθύνης μα και ευαισθησίας, σκέφτηκα πως, την έχω αυτή την ευαισθησία και θα αναλάβω την όποια ευθύνη. Θα προστατεύσω τους μαθητές μου –άρα τον εαυτό μου και την οικογένειά μου- θα εφαρμόζω στο ακέραιο τις σχετικές οδηγίες προφύλαξης και αν ο μη γένοιτο, νοιώσω κάποιο από τα περιγραφόμενα συμπτώματα, δεν θα πάω σχολείο, δε θα μεταδώσω τον ιό. Γιατί πρέπει λοιπόν να εμβολιαστώ και να γίνω πειραματόζωο για τις ανάγκες της όποιας φαρμακοβιομηχανίας; Η απόφαση για το κατά πόσο θα εμβολιαστώ είναι δική μου, αλλά τελικά θα επηρεάσει τον πιο ευάλωτο περίγυρό μου. Κανείς δεν μπορεί ούτε πρέπει να με υποχρεώσει. Την ευθύνη γι’ αυτήν την ιατρική πράξη πρέπει να την επωμισθώ εγώ, επιλέγοντας τελικά ανάμεσα στην ανώνυμη κινδυνολογία και την επιστημονική απόδειξη. Και αυτή δυστυχώς δε έρχεται.

Μ' αυτά και μ' αυτά, αποφάσισα πως δε θα εμβολιαστώ! Φυσικά, δε σκοπεύω να ...παίξω με τη ζωή μου, αλλά ούτε με τη ζωή των άλλων!!

Μια άλλη ματιά στην τρέχουσα-περιρρέουσα επικαιρότητα

I’m very glad to see you, again. 'Οπως αντιλαμβάνεσθε, i'm hooooome. Και οφείλω να ομολογήσω πως ...νόστιμο μεν το ήμαρ, αλλά πολύ ζεστό δε, βρε αδέλφια. Ουφ, άναψα. Καλά πέρασα μέχρι τώρα, ξέρετε ζέστη-κρύο, αλλά τούτην εδώ τη ζέστη αυτές τις 3 μέρες στη Λάρισα δεν την αντέχω. Είμαι που είμαι αποδιοργανωμένος -λόγω επιστροφής από διακοπές- αλλά αυτή με τσάκισε. Με το ζόρι κάθισα σήμερα λίγο στον υπολογιστή να δω, να διαβάσω, να γράψω κάτι βρε αδελφέ. Να πω πως …είμαι εδώ, πως …είμαι ακόμα ζωντανός, πως …για λίγο καιρό ξαποστάθηκα και ξανά προς τη δόξα τραβώ… Ουάου!

Έτσι, σκέφτηκα να γράψω 2-3 ανάκατες σκέψεις, για πράγματα που συνέβησαν ή συμβαίνουν. Ξεκινώ με…

Θέμα 1ο: η νέα γρίπη

Last Mondey, γύρισα από το London, μετά από 7ήμερη επίσκεψη, για τουρισμό και όχι για business. Εκεί, δεν πήρα είδηση από ...επικαιροποιημένα προγράμματα αντιμετώπισης της νέας γρίπης ή … στρατηγικές του υπουργείου Υγείας για την αντιμετώπιση της νέας γρίπης, ούτε panic στην tv είδα (την παρακολουθούσα γιατί με ενδιέφερε το δελτίο καιρού), αλλ’ ούτε και στις newspapers (στις οποίες έριχνα κλέφτική ματιά, στα περίπτερα). Αντίθετα, και στο undreground οι άνθρωποι κυκλοφορούσαν, και συνωστισμός στα Monuments και στα Museums υπήρχε. Το πλήθος των tourists μέγα και αν συνάντησα one million από δαύτους, τέσσερεις (only four) -ολογράφως και αριθμητικώς- κυκλοφορούσαν με μάσκες. Δεν κατέστη δυνατόν να πληροφορηθώ την χώρα καταγωγής των ή την nationality τους• πιθανολογείται να ήσαν έλληνες απόγονοι του Μεγάλου Μαγίστρου... Α ναι, ήταν και ένας πέμπτος, ποδηλάτης, με μία μαύρη μάσκα, άρα μάλλον θα ήτο english man.
Φυσικά, δια του λόγου το αληθές, ή της misinformation, πιθανολογείται πως η British government έριξε block out (μετάφρ. μπλακ άουτ) και συσκότιση στο θέμα αυτό, δια τον κίνδυνο της μείωσης αφίξεως tourists, και πως the Press, συνακολούθησε. Any way, η φήμη ελέγχεται!!

Θέμα 2ο: οι …ετήσιες αυγουστιάτικες πυρκαγιές

Τις φωτιές-πυρκαγιές στην Αττική και όπου άλλου, τις πληροφορήθηκα παρεμπιπτόντως από ελληνικό κανάλι, ενόσω βρισκόμουν εις την Αγγλοσαξωνία. Δεν έχω να προσθέσω κάτι σ’ όλα αυτά που (ξανα)ειπώθηκαν. Μια πρόταση να καταθέσω, έχω. Τώρα που είναι νωρίς -ελπίζω- μία ομάδα βοτανολόγων, δασολόγων αλλά και έγκριτων δημοσιογράφων (αυτοί οι τελευταίοι κολλάνε παντού!!!) να αναλάβει την περισυλλογή δειγμάτων κάθε είδους χλωρίδας και πανίδας του τόπου μας, κάθε φυλής, φύλου και ράτσας προκειμένου να τοποθετηθούν σε Μουσείο, να συγκεντρωθούν σπόροι, DNA και ότι άλλο θεωρήσουν χρήσιμο για τις μελλοντικές γενεές. Γιατί, έτσι όπως πάμε, σε πολύ λίγα χρόνια, κάποια θα εξαφανιστούν, όπως η χαλέπιος πεύκη στην Αττική.

Θέμα 3ο: Αποτελέσματα επιτυχόντων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Προηγήθηκαν …εθνικοί διάλογοι για την Παιδεία, ειδικές επιτροπές για την παιδεία, μετονομασία των ΤΕΙ σε ΑΤΕΙ (όχι, το Α- μπροστά δεν είναι το στερητικό, σημαίνει Ανώτατο…), αλλαγή του εξεταστικού συστήματος εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, θέσπιση της βάσης εισαγωγής στο 10, πιέσεις για αναγνώριση Ιδιωτικών Κολεγίων και εν τέλει αναγνώριση αυτών, διαφημίσεις των Ιδιωτικών Κολεγίων, ανακοίνωση των επιτυχόντων αλλά και προσδιορισμός των «αποτυχόντων» (από τους 92.426 υποψήφιους έμειναν εκτός ΑΕΙ-ΤΕΙ 23.632. Επιπλέον, άλλοι 28.00 δεν έπιασαν τη βάση του 10), ορισμένα …Μέσα να αναφέρονται σε κάποια …μύρια ευρώ που θα δαπανηθούν για τη μαζική διαφυγή των «αποτυχόντων» στα εξωτερικά…
Αν αυτό δε λέγεται «εθνικός σχεδιασμός για την Παιδεία» μέσω σαλαμοποιήσεως, εθνικό σχέδιο δράσης για την στελέχωση των ιδιωτικών (σχολείων, κολεγίων και αργότερα πανεπιστημίων) τότε τι άλλο λέγεται.

Μετά εκτιμήσεως
Phlou…flis
άρτι αφιχθείς εκ London
see you soon.

Ερανίσματα, σταχυολογήματα, τσιμπολογήματα, μπινελίκια (*)

14η μέρα διακοπών η σημερινή -έτσι για να σκάσουν κάποιοι- και γύρισα από την καθημερινή μου βόλτα. Ο καιρούλης σήμερα στη Λάρ’σα κάνει παιχνιδίσματα (που θάλεγε και η Πετρούλα). Ο ήλιος παίζει με τα σύννεφα αλλά όταν …νικάει ψάχνεσαι για σκιά. Αυτές τις μέρες, έχω καθιερώσει το εξής πρόγραμμα. Μετά το πρωινό ξύπνημα -στην ίδια πάντα ώρα μιας και το βιολογικό ρολόι δεν αλλάζει συνήθειες- και το πρωινό, ξεκινώ με μελέτη. Διαβάζω το «Δυο φορές έλληνας» του Μένη Κουμανταρέα αλλά δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο με …κουράζει. Γιατί; Μα ο όγκος του. Διαστάσεις 20,5Χ14Χ5 εκ=1.435 κ. εκ. Ένας μικρός μπόγος με πάχος 5 εκ. Αδύνατο να το κρατήσεις με ένα χέρι, δύσκολο με τα δύο. Πρέπει να το έχεις ακουμπισμένο στα γόνατα, γιατί αν το τοποθετήσεις στο γραφείο θα το τσακίσεις. Ευτυχώς που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Μετά βγαίνω έξω. Ποδαράτα. Όχι, μη φανταστείτε σ’ εκείνη την πλατεία της Λάρισας, κατ’ ευφημισμό πλατεία Ταχυδρομείου και όχι πλατεία Καφετεριών- με τις πολλές καφετέριες, εκεί που βουλιάζει από κόσμο -όσοι έρχονται στη Λάρισα και βλέπουν αυτό τον κόσμο, αναρωτιούνται αν πρόκειται για κάποια εκδήλωση ή τοπική γιορτή. Πολλοί οι αργόσχολοι, είναι και οι αγρότες της περιοχής που αράζουν εκεί. Αποφεύγω επίσης να συναντηθώ με συναδέλφους μου, για να αποφύγω τις πάγιες συζητήσεις περί τα εκπ/κα –εξάλλου από Δευτέρα θα τους έχω και θα μ’ έχουν βαρεθεί. Προτιμώ άλλα ήσυχα και πολλάκις μοναχικά στέκια με ή χωρίς ολιγομελή παρέα, περιμετρικά της πόλης, πολύ πράσινα και σίγουρα πιο φτηνά. Ναι πιο φτηνά, γιατί ο καφές στην πλατεία Ταχυδρομείο έφτασε στα 4,5 ευρώ (ένας φρεντουστσίνο κόστισε σε γνωστό μου 5,40 ευρώ!!!). Μαζί με τον καφέ και αν είμαι χωρίς παρέα, διαβάζω και μια αθηναϊκή εφημερίδα, κόντρα στη συνήθεια μου να τις διαβάζω ηλεκτρονικά, για να περάσει και λίγο η ώρα μου. Αυτό μου κοστίζει, εκτός από 1,30 ευρώ -η αξία της εφημερίδας- αλλά και στην ψυχική μου ηρεμία. Σκάνδαλα με ολίγον Παυλίδη, βατοπέδι και από σήμερα Σανιδάς μετά εκλογών -απλών ή διπλών- αρκετά ποδοσφαιρικά ιδιαίτερα περί Βαλβέρδε και μεταγραφολογικά σενάρια, γεμίζουν τα ¾ της ύλης. Στο υπόλοιπο τέταρτο …χωράει όλη η υπόλοιπη ύλη. Μετροφυλλώ, διαβάζω και σχολιάζω -παλιά συνήθειά μου την οποίαν …έμαθα από τον παππού μου τον ανατολίτη, ο οποίος όταν άκουγε τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο τις σχολίαζε μεγαλοφώνως -προκαλώντας έναν ιδιόμορφο «διάλογο» με τον εκφωνητή- είτε μουρμουρίζοντας, είτε σφυρίζοντας είτε βρίζοντας. Συνεχίζω κι εγώ την παράδοση, ακόμα και όταν παρακολουθώ μια ταινία θέλω να σχολιάζω ή να ρωτώ και έτσι να προκαλώ την οικογένειά μου και να με διώχνουν. Γι αυτό και ποτέ δεν έχω δει το τέλος των ταινιών τις οποίες φιλοδοξούσα να δω! Σήμερα θα σχολιάσω γραπτώς τίτλους που με …ερέθισαν. «Θύμα» μου η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ.

• «Σανιδώνει η ΝΔ για κουκούλωμα σκανδάλων» διαβάζω στον πρωτοσέλιδο τίτλο• βρεγμένη σανίδα που τους χρειάζεται, λέω εγώ.


• «Λιγότερη ύλη για τις Πανελλήνιες, όπως προκύπτει από τους σχεδιασμούς της επιτροπής Μπαμπινιώτη», • χρειαζόταν επιτροπή για να προτείνει και να αποφασίσει γι αυτό; Αν άκουγαν τους ειδικούς –εν προκειμένω τους καθηγητές της Δ/θμιας εκπ/σης, τους ίδιους τους μαθητές μα και τους γονείς τους.


• «Κίνδυνοι από τις τσίχλες νικοτίνης, έπειτα από τα αποτελέσματα βρετανικής μελέτης που τις ενοχοποιεί για την εμφάνιση καρκίνου του στόματος...»• από τη μια καρφώνουμε το τσιγάρο και τη νικοτίνη που έχει και προτείνουμε υποκατάστατα και από την άλλη …κατακεραυνώνουμε τα υποκατάστατα. Επί τέλους αποφασίστε γιατί είναι σοβαρό το θέμα και σηκώνει …τσιγάρο!


• «Αμερικανικό Μea Culpa. Η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον παραδέχτηκε ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας ότι η αμερικανική πολιτική τότε υπήρξε ατυχής και δηλώνοντας πως οι προηγούμενες προσπάθειες ατυχώς είχαν ως αποτέλεσμα να νιώσουν οι Ελληνοκύπριοι ότι υπήρξε προσπάθεια να τους επιβληθούν κάποια πράγματα»• για όσους υποστηρίζουν πως ο Τάσσος Παπαδόπουλος έθαψε την ευκαιρία για λύση του κυπριακού, με το ΟΧΙ που προέταξε.


• «Αποκαλυπτήρια και κουκουλώματα, ο τίτλος του Μικροπολιτικού και αναφέρεται από τη μια στα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη Ρόδο και στην απουσία του Παυλίδη από την εκδήλωση». Δλδ οι …μεν αποκαλύπτουν -σήμερα- σκάνδαλα που οι …δε προσπαθούν να κουκουλώσουν ή οι …δε κουκουλώνουν τα σκάνδαλα που αποκαλύπτουν οι …μεν; Αυτό το σενάριο έχει ξαναπαιχθεί με τους …μεν να εναλλάσσονται στο ρόλο με τους …δε και τούμπαλιν. Σενάριο παντός καιρού και εποχών!


• «Ο κ. Κ. Καραμανλής θα αναγκαστεί να χρησιμοποιήσει το τελευταίο δυνατό «όπλο» που διαθέτει για τη συγκυρία. Θα καλέσει δημοσίως τον κ. Παυλίδη να υποβάλει την παραίτησή του για το καλό της παράταξης και της χώρας…»• άντε με το καλό να τελειώνουμε με αυτήν την παυλιδίωση που μας πλάκωσε. Γιατί όμως δεν το κάνει; Ε, γιατί; Μήπως για το κούνημα του δακτύλου;


• «Εμείς, τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ, είμαστε η ραχοκοκαλιά του κόμματος, εμείς αποτελούμε τη λεγόμενη βάση του ΠΑΣΟΚ. Τα μέλη του ΠΑΣΟΚ παλεύουν, τρέχουν, κουράζονται, κινδυνεύουν, παίζουν το κεφάλι τους, ματώνουν κάθε μέρα για να στηρίξουν το ΠΑΣΟΚ, για να το μεγαλώσουν και για να…» καημός ενός αφισοκολλητή ...πρασινοφρουρού, ίσως. Και μέμφεται τους άλλους τους καπεταναίους που απολαμβάνουν τη "θέση" προσδοκώντας. Καημός μεγάλος...
  

Ουφ, κουράστηκα. Τα υπόλοιπα διαβάστε τα μόνοι σας είτε αγοράζοντας την εφημερίδα είτε μέσα από την ηλεκτονική της έκδοση. Και συμπληρώστε τα δικά σας σχόλια. Καλό απόγευμα.

(*) Μπινελίκι:

1. Αισχρό βρίσιμο, που μόνο μπινές θα μπορούσε να εκφέρει...

2. Μεζεδάκια πικάντικα και μικρής ποσότητας συνήθως, που συνοδεύουν «σκληρά», «πατροπαράδοτα» οινοπνευματώδη (ούζο, τσίπουρο, κλπ).

3. Το γλυκό -συνήθως ανατολίτικης προέλευσης- που είναι τίγκα στο σιρόπι. Ένας τρώει, δύο παθαίνουν ζάχαρο. Είναι ό,τι πείς για χέσιμο.

Στον τίτλο, χρησιμοποιώ τον 2ο ορισμό. Τώρα αν εσείς θέλετε να τον αλλάξετε, no problem!

Κοιτάζω τη φωτογραφία (...δανεισμένη από την εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ). Σίγουρα Κάποια γιορτάζει. Μάλλον γενέθλια έχει. Στη φωτογραφία θα μπορούσε να είναι η phlou...φλαινα (ή η δικιά σας ...αινα). Μα δεν είναι αυτή (δυστυχώς!). Πίσω από την ...αινα, θα μπορούσε να είμ' εγώ (ή εσείς) πριν από καμπόσα χρόνια. Αλλά δεν είμαι αυτός (ευτυχώς!). Πάντως, σίγουρα κάποια έχει γενέθλια. Τούρτα βλέπω σε μέγεθος ...οικονομικό, προσωπικό θάλεγα (η κρίση γαρ επέδρασε!). Κεριά ...μόνο ένα. Χμμμμ...Να γιορτάζει άραγε τα 31, 41, 51, ποιος ξέρει; (Εκείνη ξέρει! μα δεν το μαρτυράει). Μια τριανταριά χρόνια, μια σαρανταριά, μια πενηνταριά, ποιος ξέρει; (Σίγουρα Εκείνη ξέρει! μα και πάλι δε το μαρτυράει). 'Ενα χρόνο ζωής, έναν αιώνα ζωής, ποιος ξέρει; (Εκείνη ξέρει! και τι να μας πει τώρα). Όποια και νάναι στη φωτογραφία, ό,τι και να σημαίνει το ένα (1) κερί... ένα καινούριο παράθυρο ανοίγεται στη ζωή Της! Και δεν είναι μόνη! Χρόνια Πολλά.

Σαν να 'ταν όνειρο απόψε γέλια χαρές με ξυπνήσαν
λες και να γιόρταζε όλη η γη,
Χρόνια πολλά ακουγόταν να ζήσεις χίλια χρόνια
καθένας έλεγε μίαν ευχή.

Νόμιζα πως ονειρευόμουν
ψίθυροι μοιάζαν μακρινοί
σαν να τραγούδαγαν ποτάμια
πουλιά και ουρανοί ...

Κάποιος γιορτάζει που να ξέρω
που να θυμάμαι τι να πω
κάποιος γιορτάζει κι ησυχάζει, δε με νοιάζει
κάποιος γιορτάζει μα το βρήκα είσαι ΕΣΥ!!

Δολοφονική απόπειρα εναντίον 21χρονου αστυνομικό

Πριν από λίγο καιρό, είχα διαβάσει σε τοίχο του Πανεπιστημίου Μακεδονίας το παρακάτω σύνθημα και είχα δημοσιεύσει σχετική ανάρτηση με τίτλο Πόσο αίμα είναι αρκετό;

Με αφορμή τη χτεσινοβραδινή δολοφονική απόπειρα εναντίον του -εικοσιενός χρονών- αστυνομικού και χωρίς να με ενδιαφέρουν οι δηλώσεις συμπαράστασης ή καταδίκης πολιτικών, συναδέλφων του αστυνομικών και άλλων, αναρωτιέμαι: μήπως ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να κλείσει αυτός ο κύκλος αίματος; Μήπως θα πρέπει να βάλουμε τα κουμπούρια και τα «κουμπούρια» μέσα και να δούμε στα σοβαρά ΠΩΣ θα λυθεί αυτό το πρόβλημα που γέννησε και γεννά τέτοιες βίαιες αντιδράσεις, ένθεν κακείθεν; Αντε γιατί ...στραβά ξεκινήσαμε τη νέα χρονιά, παρά τις εγκάρδιες ευχές που κατά μιλιούνια στείλαμε.

Διότι έχει το ....Know how

Κάπου, κάποιος κάποτε, είπε, έγραψε ή διάβασε, (κι εγώ απλά αντιγράφω), με αφορμή τη διαγραφή του 152ου βουλευτή της ΝΔ, Πέτρου Τατούλη και την …επιστροφή στο μαγικό (και οριακό) αριθμό 151, πως…

Αν κάποιος θέλει να ρίξει την κυβέρνηση ας ρωτήσει τον Αντώνη Σαμαρά· αυτός έχει το Know how (1992). Και αυτή τη φορά, ο Μητσοτάκης δε θα ‘χει καμία, μα καμία αντίρρηση!

Κατακαημένη ...Αφρική

Όχι, δεν πρόκειται για ανθρώπους που, φορτωμένοι με τα μπαγκάζια τους, φεύγουν για τις καλοκαιρινές τους διακοπές, ούτε για πικνίκ στην καταπράσινη εξοχή. Πρόκειται για 250.000 εκτοπισμένους στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό , που αναζητούν καταφύγιο στα ανατολικά του Κονγκό, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν τροφή και νερό.

Εν τω μεταξύ, οι αντάρτικες δυνάμεις εκκενώνουν διά της βίας, λεηλατούν και πυρπολούν προσφυγικούς καταυλισμούς αναγκάζοντας τους άμαχους να μετακινούνται συνεχώς για να αποφεύγουν τις μάχες μεταξύ των δυνάμεων των ανταρτών και των κυβερνητικών δυνάμεων. Η διαρκής αυτή μετακίνηση των πληθυσμών καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την παροχή βοήθειας, από τον Ερυθρό Σταυρό. Οι ασθένειες και η πείνα καραδοκούν.

Ναι, βρισκόμαστε στον 21 αιώνα, στο σωτήριον έτος 2008!

Διάσωση τραπεζών Vs χρέους 1.849 €

Σε διαδικασία πλειστηριασμού της κατοικίας του μπήκε συνταξιούχος του ΙΚΑ, ο οποίος κινδύνεψε να χάσει το σπίτι του για χρέος 1.849 ευρώ σε πιστωτικές κάρτες.

Καλά να πάθει, αφού δεν είχε τις προϋποθέσεις να ενταχθεί στο σχέδιο διάσωσης των τραπεζών (της τάξης των 28 δις ευρώ).

(*) Ευτυχώς με την παρέμβαση κάποιων σταμάτησε ο πλειστηριασμός

Αχ, Βαχ, Ωχ

Επιτέλους βαθειά ανάσα από την άνοδο των χρηματιστηρίων ανά τον κόσμο. Ζοφερές όμως οι προβλέψεις για την ανεργία (*).

(*) Και οι επιχειρηματίες στην ΕΕ ζητούν μείωση των επιτοκίων ζητούν, εκβιάζοντας έτσι για να μην … οδηγηθούν σε περικοπή περισσοτέρων του 1 εκατ. θέσεων εργασίας το 2009.

Πατρίδα, "εθνος Σημαία: σκόρπιες λέξεις-σκέψεις

Υπάρχουν σήμερα λέξεις απαγορευμένες στο λεξιλόγιο μας, στο λόγο μας, σε επετειακές ομιλίες. Γιατί όποιος τολμήσει να τις χρησιμοποιήσει θα κινδυνέψει να κατηγορηθεί ως …χρυσαυγίτης, ακροδεξιός, καρατζαφερικός, φασίστας, χουντικός ή πατριδοκάπηλος. Δεν τολμούμε να αρθρώσουμε τις λέξεις «πατρίδα», για την οποίαν πολέμησαν οι πρόγονοί μας και στην οποίαν ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι, «σημαία», την οποίαν η Δέσποινα Αχλαδιώτη, η γνωστή στο πανελλήνιο ως «κυρά της Ρω» -μέλος της Αντίστασης- επί 40 χρόνια (από το 1943 ως το θάνατό της) ύψωνε στην ακριτική νησίδα της Ρω κάθε πρωί και τη κατέβαζε με τη Δύση του ήλιου.
Διαφωνούμε και διερωτόμαστε ακόμη, από το 1940, αν το ΟΧΙ το είπε ο λαός ή αν το είπε ο Μεταξάς. Και αποφεύγουμε να πούμε, την ιστορική αλήθεια, πως ναι, το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου, χωρίς να συνεννοηθεί προηγουμένως με κανέναν, ούτε με τον βασιλιά (που ήταν η κύρια πηγή της πολιτικής του δύναμης) ούτε με τους υπουργούς του. Μπορεί να ισχυριστεί κανείς πως δεν ήξερε τι έκανε και τι έλεγε, πως άλλα είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του γι αυτό το είπε, πως αγουροξυπνημένος όντας του …ξέφυγε, πως χέστηκε από το φόβο του για το τι θα ‘λεγαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι και ψέλλισε μια λέξη που φάνταζε ως …όχι, πως…, πως…. Ποιο ήταν όμως το αποτέλεσμα της πράξης του. Πίσω του ομόθυμα, παραμερίζοντας τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές, συντάχθηκε ολόκληρος ο λαός. Κάτι που δεν τολμούν οι σημερινές ηγεσίες αν δεν …συμβουλευτούν τις δημοσκοπήσεις. Αυτή θα ‘πρεπε να είναι η σχέση μεταξύ ηγεσίας και λαού. Να αποφασίζει η ηγεσία, να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία και να κρίνεται από το αν θα ακολουθήσει ο λαός.
Κάποιοι φωστήρες κινούμενοι από εξωτερικού παράγοντες, όπως έγραψα και σε χτεσινή μου ανάρτηση, προσπαθούν εντεταλμένοι όντες, να στρογγυλοποιήσουν την ελληνική ιστορία. Γιατί η «ιστορία» σήμερα γράφεται από πολιτικούς με κριτήριο πολιτικές επιδιώξεις, από δημοσιογράφους μέσα από τα …παραθυρόφυλλά τους, από κινηματογραφικούς σκηνοθέτες με υπερπαραγωγές, από καλοπροαίρετους ζωντανούς λαϊκούς αφηγητές που δε γνωρίζουν παρά μόνο μια μικρή, ελάχιστη πτυχή της υπόθεσης, το κομμάτι που αυτοί έζησαν.

Όπως έγραψε και ο Χρ. Γιανναράς στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής, ποιος απόφοιτος της εγκύκλιας παιδείας στην Ελλάδα ξέρει να εξηγήσει γιατί ο Παρθενώνας είναι σημαντικότερο έργο τέχνης από τον Πύργο του Άιφελ, ποια σχέση έχει η αθηναϊκή δημοκρατία με το αρχαιοελληνικό άγαλμα ή με τη γνωσιοθεωρία κοινωνικής επαλήθευσης της γνώσης; Τι είναι αυτό που διδάσκεται στα παιδιά και τι αποφεύγεται; Και ποιοι είναι οι λόγοι; Μήπως γνωρίζει κανείς;
Εγώ λοιπόν θα τολμήσω. Και μη τολμήσει κανείς να με χαρακτηρίσει χουντικό, φασίστα ή ακροδεξιό. Γιατί εγώ έζησα στο πετσί μου και συνεχίσω να ζω τις συνέπειες των πράξεων της χούντας των ταγματαρχών, κάποιων ελλήνων φασιστών και των ακροδεξιών …βαριδίων. Γι αυτό λοιπόν…

Ζήτω η πατρίδα
Ζήτω το έθνος
Ζήτω η σημαία

ΥΓ. ΟΧΙ, δεν είμαι οπαδός του Πρέκα ή του Άδωνη. Απλά, ακούγοντας πρωί τα τραγούδια της Βέμπο, τις απαγγελίες του Κατράκη και του Ρίτσου και το Άξιον Έτσι του Ελύτη, ρίγος εθνικό με συνεπήρε και …συνέθεσα.

Χίλιες λέξεις για μια φωτογραφία

Λένε –το τετριμμένο- πως μια φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Εγώ θα χρησιμοποιήσω λιγότερες, φυσικά, από χίλιες λέξεις για να περιγράψω τη φωτογραφία!
Ξεκινώντας από την κυρία. Πολλά μπορεί να υποθέσει κανείς από την έκφραση του προσώπου και τη θέση των χεριών της.

• Κοιτάει τον καθρέφτη και τρομάζει από τις πολλές ρυτίδες στο πρόσωπό της.
• Ανακαλύπτει ότι έχει τριχόπτωση και προσπαθεί να συγκρατήσει- με τα χέρια- το υπόλοιπο της κόμης της.
• Την έχουν πιάσει, οι γνωστές κυρίως για τις γυναίκες, ημικρανίες.
• Μόλις της ανακοινώθηκε, από το αφεντικό της, η απόλυσή της.
• Έμαθε πως ο γιος της είναι γκέι.
• Μόλις τώρα θυμήθηκε πως ξέχασε το φαγητό στην αναμμένη κουζίνα.
• Ανακάλυψε πως βλέπει πολύ καλά και πως τζάμπα φορούσε γυαλιά.
• Κρύβει τις ρίζες των μαλλιών της οι οποίες έχουν ξεβάψει.
• Μόλις έμαθε την απόλυση Ρουσσόπουλου.
• Τίποτε απ' όλ' αυτά;

Τι να παριστάνει άραγε η …καμπύλη;

• Την κατρακύλα στην οποίαν έχει πέσει η πολιτική ζωή στην Ελλάδα και οι έλληνες πολιτικοί;
• Την πτώση της δημοτικότητας των πολιτικών;
• Την πτώση του συνδικαλιστικού κινήματος λόγω της αναξιοπιστίας των συνδικαλιστών;
• Την πτώση την ηθικής και του ηθικού όλων ημών;
• Την πτώση της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους θεσμούς;
• Την πεσμένη ψυχολογία των πάντων έναντι πάντων;
• Την πτώση της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης;
• Την κατηφόρα που πάντοτε ακολουθεί μιαν ανηφόρα, δηλ. το αίσθημα της αισιοδοξίας; Το καρδιογράφημα του παππού;
• Ένα σεισμογράφημα;
• Την ηθική κατάπτωση και την πολιτική κατρακύλα του πρώην κυβερνητικού εκπροσώπου;
• Την κατακόρυση πτώση του αριθμού των υπό κατάληψη σχολείων;
• Την κατρακύλα της ...αγίας φήμης του ηγουμένου Βατοπεδίου.
• Τίποτε απ' όλ' αυτά;

Προβληματική ΔΕΗ ή προβληματικοί Πρόεδροι;

Διάβασα, Είδα, 'Ακουσα, Σκέφτηκα κι 'Εγραψα: για τη ΔΕΗ και τον κ. Αθανασόπουλο

Ευθύνες και στην κυβέρνηση για την πορεία απαξίωσης της ΔEH επέρριψε εμμέσως πλην σαφώς από το βήμα της Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Bουλής, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔEH κ. Tάκης Aθανασόπουλος. Επί εποχής του τα κέρδη και η μετοχή της ΔΕΗ κατέρρευσαν, υποστηρίζουν οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ.
Στην ανάγκη εξορθολογισμού (αύξηση, δηλαδή) των τιμολογίων της ΔΕΗ ώστε να αντανακλούν το πλήρες κόστος, συν ένα εύλογο κέρδος για επενδύσεις και απόδοση μετοχικού κεφαλαίου, αναφέρθηκε ο πρόεδρος της Επιχείρησης.

Κι εμένα μου δημιουργείται η εξής απορία: Αν προσελήφθη ως εξέχων manager από την Toyota στη ΔΕΗ και τον εμπιστεύονται, τότε γιατί δεν τον ακούν; Διαφορετικά, μπορώ να κάνω κι εγώ τη δουλειά του –και με μικρότερο μισθό- και όταν πέφτω έξω να επικαλούμαι ευθύνες άλλων ή να προτείνω αυξήσεις.

Τα ...παράδοξα της Λάρισας

Επανήλθα στα …πάτρια εδάφη –για την ακρίβεια στα εδάφη που φιλοξενούν …προσωρινά, εμένα και την οικογένειά μου- στα καθημερινά, τα επαγγελματικά και μοιραία στα συνηθισμένα, όχι όμως μονότονα –η φύση της δουλειάς βλέπετε. Ναι, καιρός ήταν να γυρίσω πίσω. Μπορώ να πω με σιγουριά πως φέτος το καλοκαίρι πέρασα καλά, πολύ καλά, υπέροχα θα ’λεγα. Άλλωστε, όσοι εργαζόμαστε στο δημόσιο, έχουμε αυτή τη δυνατότητα να έχουμε διακοπές διάρκειας ενός μηνός και πέρα και αν κάνουμε ένα καλό κουμάντο, μπορούμε να τις εκμεταλλευτούμε. Αλλά και το επάγγελμα που διάλεξα και υπηρετώ, μου δημιουργεί κάποιες δεσμεύσεις. Να μπορώ να φεύγω για διακοπές μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες. Οι 15νθήμερες διακοπές των Χριστουγέννων-Πρωτοχρονιάς και του Πάσχα, απλά προσφέρονται για ολιγοήμερες διακοπές και περισσότερο για ξεκούραση. Και δε θέλω γκρίνιες. Σε όλες τις χώρες, τα σχολεία κλείνουν για ίσο αριθμό ημερών, πάνω κάτω, απλώς σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα. Κι εδώ στην Ελλάδα, απαραίτητο και αναγκαίο –λόγω ζέστης- είναι να κλείνουν μόνο στους καλοκαιρινούς μήνες.

Ήθελα να ξεκινήσω τις αναρτήσεις με κάτι τοπικό, ντόπιο, θεσσαλικό. Κάτι που φαντάζομαι πως δε συμβαίνει σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Εδώ στη Λάρισα λοιπόν, δεν έχουμε τηλέφωνα ή αποφεύγουμε να τα χρησιμοποιούμε, δεν χρησιμοποιούμε κινητά τηλέφωνα και άρα δεν μπορούμε να στείλουμε sms, τα παιδιά από τα 16-17 τους χρόνια δεν ζουν με τους γονείς και τ’ αδέλφια τους, τα σόγια είναι διαλυμένα και οι συγγενείς δεν έχουν επαφή μεταξύ τους ή την αποφεύγουν. Γενικά δεν υπάρχει άμεση επαφή και επικοινωνία με τους δικούς μας ανθρώπους, τους συγγενείς μας ακόμα και πρώτου βαθμού.

Για του λόγου το αληθές, δείτε τα παρακάτω συγχαρητήρια-δημοσιεύματα προς επιτυχόντες σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, στον τοπικό Τύπο.