«Εικόνες της πόλης» και «Πορεία»

Την Τρίτη 6 Οκτωβρίου, ένα εικαστικό γεγονός πραγματοποιήθηκε στη Λάρισα. Έγιναν τα εγκαίνια ενός εικαστικού έργου, ενός γλυπτού έργου (σιδηροκατασκευή μεγάλων διαστάσεων, 40 m), δημιουργία δύο Λαρισαίων καλλιτεχνών, του Λάζαρου Μαράβα μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου και της Καλλιτεχνικής Επιτροπής της Δημοτικής Πινακοθήκης με θέμα «Εικόνες της πόλης» και του Αντώνη Καρακωνσταντάκη, ψηφοθέτη–δάσκαλου στο Τμήμα Ψηφιδωτού του Ελεύθερου Εργαστηρίου της Δημοτικής Πινακοθήκης με θέμα «Πορεία».

"Πορεία"

"Εικόνες της πόλης"

Το έργο αυτό αποτελεί την πρώτη εικαστική παρέμβαση σε δημόσιο κτίριο στην πόλη της Λάρισας -στο κτίριο της Ιατρικής Σχολής, κτίριο Κατσίγρα, στην πλατεία Ταχυδρομείου- και είναι μια πρόκληση και μία πρόταση για τους αρχιτέκτονες και μηχανικούς της πόλης, οι οποίοι δημιουργούν την αισθητική της και είναι ουσιαστικά μια προτροπή προς φορείς, πολίτες και καλλιτέχνες, να ομορφαίνουν μελλοντικά το πρόσωπό της.
Με το έργο αυτό, οι εμπνευστές και οι καλλιτέχνες θέλησαν να προκαλέσουν θετικά τους Λαρισαίους, τους περαστικούς, την πλατεία να στηρίξει το έργο και να μην αφήσει την πρόσοψη στην τύχη που είχε μέχρι πρόσφατα. Το συγκεκριμένο κτίριο είχε ταλαιπωρήθηκε αρκετό καιρό από τις καταλήψεις η δε πρόσοψή του ήταν καλυμμένη από μουτζούρες και γκράφιτι.

Πηγή: stohasths

Πηγή: ALTERNATIVE MEDIA

Η πρόσοψη του κτιρίου, μετά την παρέμβαση αυτή, έχει μεταμορφωθεί (τουλάχιστον …μέχρι σήμερα). Κι εδώ αξίζει να σημειωθεί πως όλα τα ιστορικά πανεπιστήμια του κόσμου είναι ‘φορτισμένα’, μεταξύ άλλων με έργα τέχνης. Γιατί όχι και το συγκεκριμένο κτίριο. Προς αυτό αποβλέπει και η παρέμβαση αυτή.





Η εικαστική αυτή δημιουργία, είναι μία πρόκληση στους άρχοντες της πόλης να ακολουθήσουν αντίστοιχες παρεμβάσεις στα πολλά ‘ορφανά’ δημόσια κτίρια της πόλης καθώς και στους καλλιτέχνες, να ανταποκριθούν και να πλαισιώσουν αυτή την κίνηση και να δημιουργήσουν μια πόλη με πολύ χρώμα και ανεπτυγμένη αισθητική.
Γνωρίζουμε ήδη δύο τέτοιες παρόμοιες κινήσεις. Καλλιτέχνες «γκράφιτι» ζωγράφισαν την πρόσοψη του Γαλλικού Ινστιτούτου Λάρισας με πρωτότυπα σχέδια, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της της διευθύντριας του Γαλλικού Ινστιτούτου. Ενώ ο δήμος Καρδίτσας παραχώρησε το χώρο του 4ου Λυκείου της πόλης στη δημιουργικότητα των καλλιτεχνών της ομάδας Carpe Diem η οποία συνέλαβε και εκκίνησε το πρόγραμμα «Ζωγραφίζοντας σχολικά κτήρια ανά την Ελλάδα»... Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ.

Αξίζει να σημειωθεί πως η παρέμβαση στο κτίριο της ιατρικής Σχολής Λάρισας, ήταν μία την ιδέα του προέδρου του Ιατρικού Τμήματος και του πρόεδρου της Δημοτικής Πινακοθήκης η οποία υιοθετήθηκε και από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Οι καλλιτέχνες

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και ο Βαγγέλης Γερμανός, "έντυσαν" μουσικά την εκδήλωση και την παρέμβαση, με μια συναυλία την οποίαν έδωσαν στο χώρο μπροστά από το κτίριο, το βράδυ της ίδιας ημέρας. Αρκετοί λαρισαίαοι την παρακολούθησαν και είχαν την ευκαρία να ακούσουν τους μελωδικούς αλλά και σατιρικούς στίχους των δύο καλλιτεχνών.

Αρκετός κόσμος παρακολούθησε τη μουσική εκδήλωση

Περισσότερα: εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, εφημερίδα CosmosLarissa, enet

Απόδραση για Σκιάθο

Απολογισμός δραστηριοτήτων μου:

• Την αλλαγή της διακυβέρνησης απαίτησα, ως αντιπολίτευση που σέβεται τη …ύπαρξή της.
• Εκλογές προκήρυξα, ως πρωθυπουργός της χώρας που …κουράστηκα να κυβερνώ.
• Προεκλογικό αγώνα έδωσα, ως κόμμα εξουσίας.
• Ψήφο στην κάλπη έριξα ως όφειλα, μέσα από τα Συνταγματικά μου δικαιώματα, ενεργός πολίτης ων.
• Πρώτο κόμμα επέλεξα και ανέδειξα, ως συνειδητοποιημένος και πολιτικοποιημένος ψηφοφόρος.
• Κυβέρνηση επέλεξα, ως πρόεδρος και πρωθυπουργός με βάση τη νέα λαϊκή ετυμηγορία. Πρωθυπουργό και υπουργικό Συμβούλιο όρκισα, ως Α.Μ. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος..
• Υπουργικό Συμβούλιο συγκάλεσα και κατευθυντήριες γραμμές στους υπουργούς μου έδωσα, ως πρωθυπουργός και ως έχων το γενικό πρόσταγμα της κυβερνήσεώς μου.

Ε ουφ πια, μπάφιασα. Φτάνει πια, δεν αντέχω άλλο. Καιρός να ξαποστάσω για λίγο και ξανά προς τη δόξα να τραβήξω…. Μια μικρή …διακοπή μου χρειάζεται, μια απόδραση• έστω ενός σαββατοκύριακου. Θέλω να πάω σε κάποιο κοντινό και ήσυχο μέρος, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός… Τώρα που οι θερμοκρασιες είναι στα ...high τους.
«Tο πλοίο θα σαλπάρει το βραδάκι…» μας τραγουδά ο Βαγγέλης Γερμανός, «…πάρε το καράβι από Βόλο…» θα τον διόρθωνα. «Ααα κρουαζιέρα θα σε πάω, Aαααα, γιατί σε νοιάζομαι και σ’ αγαπάω. Aαα, Mύκονο και Σαντορίνη…» Μόνο που μας πέφτει μακριά. Έτσι επιλέξαμε τα νησιά των βόρειων Σποράδων. Σας …τις παρουσιάζω, (από αριστερά προς τα δεξιά): Σκιάθος, Σκόπελος, Αλόννησος.

Η παρέα ανευρέθη (οι γνωστοί άγνωστοι) και αφού …συνευρέθη επέλεξε από τις τρεις (δύσκολη ομολογώ η επιλογή) την …προσφορότερη, από πλευράς κοντινότερου προορισμού (την 1η αριστερά). «…Να πίη κανείς την θάλασσα, τού ωκεανού το κύμα, όλη την πίκρα του γιαλού, του πέλαγου την άρμη…», όπως έγραψε και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. «Θα πάμε στη Σκιάθο» απεφάνθη ο γηραιότερος της παρέας, λογιότατος ων, «κι άμα δε βρούμε εκεί τον Παπαδιαμάντη, μπορεί να βρούμε τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη. Κι αν λείπει κι αυτός θα σεργιανίσουμε στα καντούνια, θα τριγυρίσουμε το νησί, θα προσκυνήσουμε στα μοναστήρια, θα κολυμπήσουμε σε παραλίες, θα.. θα…». Δε θέλαμε και πολύ...

Αν θέλετε να δείτε πώς περάσαμε καθώς και φωτογραφικό υλικό δεν έχετε παρά να εφοδιαστείτε με υπομονή και να ανατρέξετε στο ειδικού ενδιαφέροντος blog: Μακαρία η …Ελλάς. Καλό σας ταξίδι.

Καλησπέρα σας

Σήμερα, μετά από πολύ καιρό, κάθισα περισσότερη ώρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου. Βλέπετε το κρύο άρχισε δειλά δειλά να εμφανίζεται, το φθινόπωρο να μπαίνει –ή μήπως μπήκε και δεν τόχω καταλάβει. Μάλλον μπήκε, το βλέπω στα δέντρα που ρίχνουν τα φύλλα τους. Άρχισα λοιπόν να διαβάζω αναρτήσεις @φίλων μου, τις/τους οποίους εγκατέλειψα για πολύ καιρό. Διάγγελμα: @Φίλοι συνbloggers, δε σας ξέχασα, δε σας βαρέθηκα, δεν τα παράτησα. Να αυτές τις όμορφες και ζεστές ημέρες που διάγουμε -λέτε να ευθύνεται ο ήλιος του ΠαΣοΚ που πρόσφατα ανέτειλε;- και τις γλυκές βραδιές, το ‘σκαγα από το σπίτι. Το σπίτι δε με/μας χώραγε -μη ξεχνάτε, έχω και την κυρά φλούφλαινα μαζί μου. Το μεσημέρι μετά το φαγητό, λίγο ύπνο –τι να σας λέω, το βιολογικό μου ξυπνητήρι είναι προγραμματισμένο έτσι ώστε το μεσημέρι, μετά από 45 λεπτά να με ξυπνάει. Καημό το ‘χω να κοιμηθώ 2-3 ώρες μέχρι το βράδυ να σηκωθώ και να ξανακοιμηθώ. Και το απόγευμα, αφού διαβάσω τις ηλεκτρονικές εφημερίδες -α, αυτό το χούι δεν το κόβω- μία τοπική, μία πολιτική των Αθηνών (προτιμώ την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ) και μία κυπριακή (τον ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ, ως επί το πλείστον- αφού ξυπνήσει η συμβία και αφού πιούμε το τσάι μας (έχω μια σειρά από βότανα-αφεψήματα) ή φάμε τα φρούτα μας, βγαίνουμε έξω. Βόλτα, περπάτημα υγιεινό, περπάτημα αγωνιστικό -λέμε τώρα- γυρνάμε σπίτι. Μπάνιο, ελαφρύ φαγητό και.. λίγο τα καθήκοντά μου (οργάνωση μαθήματος, διόρθωση, σημειώσεις), ειδήσεις στο ΣΚΑΙ, την ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ και άμα λάχει καμιά ταινία ή κάποιο ντοκιμαντέρ και μετά, για ύπνο. Και τούμπαλιν. Δηλαδή, αυτό που κάνει ένα καθημερινό ελληνικό ζευγάρι, μεσήλικο και άνω…
Σήμερα, όμως άλλαξα το πρόγραμμα. Βγήκα μόνο για τα καθημερινά έκτακτα ψώνια και νάμαι εδώ μαζί σας. Θα σας παραπέμψω σε μια ανάρτηση ενός πολύ καλού @φίλου, του blogger Mike, στο οποίο παρουσιάζει ένα εκπληκτικό video με την 24χρονη Kseniya Simonova σε σόου ταλέντων της ουκρανικής τηλεόρασης. Η κοπέλα αυτή, σε μια εξαιρετική επίδειξη της τέχνης της άμμου προκάλεσε το κλάμα μίας ολόκληρης χώρας, καθώς και διεθνή αίσθηση. Τα υπόλοιπα από τον blogger Mike ο οποίος περιγράφει το video, το οποίο θα ομολογήσετε πως πράγματι είναι εξαιρετικό.

Αν βαρεθείτε να διαβάσετε το σχετικό κείμενο (δε θα σας το συνιστούσα) , δείτε το video εδώ.

Μετεκλογικές ...προβλέψεις

Λέω, να ρισκάρω να προβλέψω το αποτέλεσμα των σημερινών εκλογών, να σας περιγράψω την ...επόμενη μέρα. Αυτό θα έκανε άλλ ωστε κάθε blogger ο οποίος σέβεται το ...λειτουργημά του. 'Εχουμε και λέμε...

Κάποιοι θα πουν το ...Νενικήκαμεν"..

...και θα υποσχεθούν πως θα μας οδηγήσουν σε σίγουρο δρόμο



Οι οπαδοί των νικητών, με τα όπλα παρά πόδας, μετά τον πολύμηνο αγώνα, θα βγάλουν την καθιερωμένη αναμνηστική φωτογραφία

Ενώ οι άλλοι, οι χαμένοι, θα περιμένουν την από ...Θεού (το πιάσατε το υπονοούμενο, έτσι;) βοήθεια.

Οι οπαδοί των χαμένων θα αναζητούν το εξιλαστήριο θύμα έτοιμοι να το κατασπαράξουν

Ο δε έλληνας ψηφοφόρος, μπερδεμένος θα ψάχνει να καταλάβει τί έγινε, ποιος είναι πού.



Και από μένα φιλιά σε όλες και όλους, κόντρα στις προτροπές, εν όψει της νέας γρίππης



Αν τυχόν, πέσω έξω στις προβλέψεις, με βλέπω να πέρνω τους δρόμους για την εξορία.

Ο γέρο Ινδιάνος, ο λύκος και οι ελληνικές εκλογές

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στη ψυχή των ανθρώπων. Είπε: «Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δύο ‘λύκων’ που υπάρχουν μέσα σε όλους μας. Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία, η πίστη στο Θεό».

Ο εγγονός σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: «Ποιος λύκος νικάει;»

Ο γέρο ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά: «Αυτός που ταΐζεις».

Έλληνες ψηφοφόροι, ας σκεφτούμε καλά ποιον …λύκο θα αποφασίσουμε να ...ταΐσουμε στις επερχόμενες εκλογές. Γιατί, η δική μας ζωή θα κινδυνέψει!!