Πάσχα 2019 στη Magna Graecia (Μεγάλη Ελλάδα) - Μέρος Α'

ΝΟΤΙΑ ΙΤΑΛΙΑ – ΣΙΚΕΛΙΑ  - Μέρος Α'

Πρόλογος

Το φετινό Πάσχα (2019) αποφασίσαμε να το περάσουμε στη Magna Graecia  (Μεγάλη Ελλάδα), την επικράτεια των διαφόρων αρχαίων Ελληνικών αποικιών στην Σικελία και νότια Ιταλία. Για το ταξίδι αυτό επιλέξαμε ένα τουριστικό γραφείο από τη Θεσσαλονίκη με αφετηρία το αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης.

Τι παρατηρήσαμε για την Ιταλία, τους Ιταλούς και τις συνηθειές τους

Το οδικό δίκτυο της Νότιας Ιταλίας (του νότου γενικότερα) και της Σικελίας, δεν είναι και το καλύτερο. Γίνονται πολλές προσπάθειες να βελτιωθεί αλλά καθυστερεί. Η οδική συμπεριφορά τους, ιδιαίτερα στο Παλέρμο και την Κατάνια, πανομοιότυπη με την ελληνική.

Οι φάτσες γνώριμες, παντού νομίζαμε πως συναντούσαμε κι άλλους έλληνες∙απλά ήσαν ιταλοί. Αυτό το ιταλικό una faccia una razza ισχύει σε υπερθετικό βαθμό.

Δοκιμάσαμε την ιταλική κουζίνα που είναι απλή και αποτελείται από πολλά πιάτα. Στο φαγητό οι Ιταλοί ακολουθούν μία ...ιεροτελεστία. Το πρώτο πιάτο ακολουθεί το δεύτερο, έπεται τρίτο, το κυρίως πιάτο και το επιδόρπιο. Συνοδεύεται από ποικιλίες τυριών, για κάθε περίπτωση αλλά και κρασιών. Και φυσικά στο τέλος ακολουθεί ο espresso ή και ένα χωνευτικό αφέψημα, όπως είναι το λιμοντσέλο (limoncello).

Η πίτσα είναι απλή, λεπτή ζύμη με λίγα και απλά υλικά ως προσθήκη, σε μεγάλες ποικιλίες. Σερβίρεται ακόμη και με σαρδέλα (τη δοκιμάσαμε).

Ο καφές αποτελεί καθημερινή ιεροτελεστία, αλλά δεν τον πίνεις σε τραπεζάκι. Αντίθετα σερβίρεσαι όρθιος στο μπαρ και η τελετουργία κρατά λίγα λεπτά. Κατά βάση συνηθίζεται ο espresso αλλά και ο cappuccino. Με μια διαφορά, το δεύτερο ποτέ δεν τον πίνουν μετά το μεσημέρι.

Φυσικά, μη ξεχάσαμε το παγωτό, που σερβίρεται και σε gelateries αλλά και σε μπαρ (κατά τη διάρκεια της ημέρας). Φάγαμε πολύ παγωτό και δοκιμάσαμε πολλές γεύσεις.

Σπεσιαλιτέ της Σικελίας είναι τα αραντσίνι (arancini, που σημαίνει πορτοκαλάκια, λόγω του σφαιρικού σχήματος και του κίτρινου χρώματος), δηλαδή παναρισμένες κροκέτες ρυζιού με διάφορες γεμίσεις. Ένα τρως και χορταίνεις.

Δοκιμάσαμε και τα περίφημα cannoli, τις νόστιμες γλυκές φλογέρες με κρέμα από τυρί ρικότα.

Δε φοβηθήκαμε να κυκλοφορήσουμε τα βράδια. Η εποχή της μαφίας πέρασε ανεπιστρεπτί. Χρησιμοποιήσαμε το τραμ αλλά και το τρίτροχο ταξί∙αυτά στο Παλέρμο.

Οι Ιταλοί δεν ομιλούν την αγγλική, ούτε οι πινακίδες είναι γραμμένες και στην αγγλική. Μπορείς όμως εύκολα να κατανοήσεις. Μόνο σε ορισμένα εστιατόρια, gellateries υπάρχουν menu και στην αγγλική. Αλλιώς παραγγέλνεις και περιμένεις με έκπληξη τι θα σου σερβίρουν.

Θα χρειαστείτε οπωσδήποτε, παπούτσι άνετο αθλητικό, καπέλο, ίσως και ομπρέλα, ρούχα ελαφρά (ανάλογα με τη χρονική περίοδο που θα πραγματοποιήσετε το ταξίδι), σακίδιο ώμου, νερό και κάποια σνακς.

...και το ταξίδι μόλις τώρα ξεκινά... 

1^η ημέρα: Bari - Alberobello - Sternatia - Lecce

Το ταξίδι ξεκινά για τo Bari (ελλην. Βάρις ή Βάριον), πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας και της περιφέρειας της Απουλίας (ιταλικά Puglia) στην Αδριατική θάλασσα. Μετά τα διαδικαστικά στο αεροδρόμιο Μπάρι Palese (BRI), ξεκινάμε την εκδρομή με επίσκεψη στο Alberobello, μικρή ιταλική πόλη στην επαρχία του Μπάρι, στην Απουλία. Το Αλμπερομπέλο είναι διάσημο για τις μοναδικές κατοικίες του με τις κωνικές στέγες, οι οποίες είναι γνωστές ως “Τρούλοι” (ιταλ. Trulli) και γι’ αυτό η UNESCO το ανακήρυξε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Κατασκευάζονταν χωρίς κονίαμα για να χρησιμεύσουν ως προσωρινά καταφύγια και αποθήκες, αλλά και ως μόνιμη κατοικία από μικροϊδιοκτήτες γης, εργάτες και αγρότες, προκειμένου να αποφεύγουν τη φορολόγηση στέγης από το Βασίλειο της Νάπολης, αφού πολύ εύκολα τα κτίσματα μπορούσαν να γκρεμιστούν και να κατασκευαστούν ξανά, με την ύπαρξη μια πέτρας-κλειδί, την οποίαν όταν αφαιρούσαν το κτίσμα κατέρρεε.

Ακολουθεί επίσκεψη-ξενάγηση στη Στερνατία (Sternatia) (0,5 ώρα απόσταση), ένα από τα 9 ελληνόφωνα χωριά της Γκρέτσια Σαλεντίνα (ιταλικά: Grecia Salentina), μια περιοχή της νοτιοανατολικής Ιταλίας που βρίσκεται στη χερσόνησο Salento, το τακούνι της ιταλικής μπότας (il tacco dello stivale) η οποία χωρίζεται σε τρεις επαρχίες: Lecce, Brindisi, Taranto. 

Η περιοχή κατοικείται από τους Γκρίκο (Grico), έλληνες της κάτω Ιταλίας οι οποίοι θεωρούνται πως είναι οι εναπομείναντες πληθυσμοί των ελληνικών αποικιών της αρχαιότητας, της Μεγάλης Ελλάδας (Magna Graecia), και των κατόπιν Βυζαντινών κατοίκων της νότιας Ιταλίας), οι οποίοι μιλούν την ελληνική διάλεκτο των Γκραικάνικων ή Κατωιταλιτικών. Εκεί συναντήσαμε έλληνες-μέλη του Πολιτιστικού Συλλόγου «Chora-ma» (Χώρα μας) που φιλοξενείται σε ένα χώρο στο Palazzo Marchesale Granafei, οι οποίοι μας απήγγειλαν στα Γραικάνικα και αμέσως μετά επισκεφτήκαμε το παλιό ελαιοτριβείο στο χωριό, λαξευμένο σε βράχο όπου στον υπόγειο χώρο του γίνεται η επεξεργασία της ελιάς και η παραγωγή λαδιού.

Στην πλατεία του χωριού

Στα στενά

Το ελαιοτριβείο

                                                                                                                                              

Στο Πολιτιστικό Κέντρο "Chora-Ma"

Ακολουθεί η επιστροφή στο Αλήσιον (σημερινό Lecce) και επίσκεψη στον καθεδρικό Ναό (Duomo) στην Piazza del Duomo και το ρωμαϊκό Αμφιθέατρο. Διανυκτέρευση στο Lecce.

Λεπτομέρεια στην Piazza del Duomo

Ρωμαϊκό αμφιθέατρο με τα Ανάκτορα του Sedile και το παλάτι ΙΝΑ (Istituto Nazionale delle Assicurazioni) στην πλατεία Sant'Oronzo στο Lecce, Απουλία, Ιταλία

Κήποι στο εξωτερικό του Castello που περικλείει το ιστορικό κέντρο

Στο ιστορικό κέντρο

To καμπαναριό του Καθεδρικού ναού στην Piazza del Duomo (Cattedrale dell'Assunzione della Virgine)

Ο Καθεδρικός ναός στην Piazza del Duomo (Cattedrale dell'Assunzione della Virgine)

Στο ιστορικό κέντρο

2η Ημέρα: Matera - Taranto - Cosenza

Η 2^η μέρα ξεκινά με επίσκεψη στη Matera (την Ιταλική «Καππαδοκία»), μια Ιταλική πόλη της περιοχής Basilicata στην νότια Ιταλία, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας Matera. Η πόλη βρίσκεται δίπλα σε ένα μικρό φαράγγι και έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Η Matera απέκτησε διεθνή φήμη με την αρχαία πόλη «Sassi di Matera» (που σημαίνει "οι πέτρες-σπηλιές της Matera"), τρωγλοδυτικά σπίτια-σπηλιές μέσα στα βράχια τα οποία έχουν ιστορία από την προϊστορική περίοδο. Στην πόλη αυτή γυρίστηκαν πολλές ταινίες, μεταξύ αυτών και "Το πάθος του Χριστού" (“The Passion Of The Christ”) από τον Mel Gibson. Περιπλανηθήκαμε στην αρχαία πόλη ακολουθώντας τη σήμανση itinerario turistico και επισκεφθήκαμε και τον κεντρικό καθεδρικό ναό Matera (Il Duomo).

Εξώστης στην Piazza Vittorio Veneto με θέα την αρχαία πόλη «Sassi di Matera» - που σημαίνει «οι πέτρες-σπηλιές της Ματέρα»

Η αρχαία πόλη «Sassi di Matera» - που σημαίνει «οι πέτρες-σπηλιές της Ματέρα»

Η αρχαία πόλη «Sassi di Matera» - που σημαίνει «οι πέτρες-σπηλιές της Ματέρα»

Η αρχαία πόλη «Sassi di Matera» - που σημαίνει «οι πέτρες-σπηλιές της Ματέρα»

Η αρχαία πόλη «Sassi di Matera» - που σημαίνει «οι πέτρες-σπηλιές της Ματέρα»

Matera Cathedral (Duomo e di Sant'Eustachio

Piazza Vittorio Veneto

Ακολουθεί η επίσκεψή μας στον Τάρα ή Τάραντα (σημερινό Taranto), τη μοναδική αποικία των Σπαρτιατών η οποία είναι χτισμένη στην θέση της αρχαίας Ελληνικής αποικίας στις όχθες του ομώνυμου κόλπου. Η πόλη έχει αναπτυχθεί πάνω σε μία μικρή νησίδα, μέσω δύο διωρύγων, δεξιά της λιμνοθάλασσας του Mare Piccolo και αριστερά του Mare Grande. Ο Τάραντας είναι σημαντικό εμπορικό λιμάνι και κύρια βάση του Ιταλικού ναυτικού. Στην είσοδο της πόλης μας …υποδέχτηκε το Castello Aragonese, διαβήκαμε τη γέφυρα και αφού περπατήσαμε για λίγο στην πόλη, κάναμε μία βόλτα στον παραλιακό δρόμο ο οποίος ήταν σκεπασμένος από πυκνόφυτα δέντρα της οικογένειας των βελανιδιών. Μεσημέρι απολαύσαμε θαλασσινά. Πρώτο πιάτο διάφορα θαλασσινά (μύδια, όστρακα, μπακαλιάρο…), δεύτερο μακαρόνι πέννες με μύδια, τρίτο πιάτο γαρίδες και καλαμαράκια και επιδόρπιο σοκολατένιο σου. Όλα τα θαλασσινά είναι τοπικής παραγωγής από υδατοκαλλιέργειες.….

Άποψη του Castello Aragonese στην είσοδο του νησιού

Άποψη του Castello Aragonese στην είσοδο του νησιού με τη γέφυρα που ενώνει Mare Piccolo και αριστερά του Mare Grande

Στην παραλιακή ζώνη με το Μνημείο για τους ναυτικούς (Monumento Al Marinaio d'Italia) στο βάθος

Στη Via Giakomo Matteotti

Στην Piazza Maria Immacolata

Lungomare Vittorio Emanuelle III

Μνημείο για τους ναυτικούς (Monumento Al Marinaio d'Italia)

Στο τέλος της κουραστικής όντως ημέρας -και λόγω χιλιομέτρων- καταλήγουμε για διανυκτέρευση στην Κωσταντία (σημερινή Cosenza, Κοσέντζα) της Καλαβρίας.


Τέλος Α' μέρους. Το ταξίδι συνεχίζεται......

ΣΚΕΨΕΙΣ-ΑΠΟΨΕΙΣ ...επί του ...Macron

Χαιρετίζω αυτή τη νέα κατάσταση που άρχισε να διαμορφώνεται στις διάφορες εθνικές εκλογές με τον καταποντισμό των παλαιοκατεστημένων κομμάτων και το συντηρητισμό που εκφράζουν. Εξάλλου, πολλή …ναφθαλίνη μυρίζει η Ευρώπη στην οποίαν ζούμε και είναι ευχάριστο να αναδεικνύονται νέα κινήματα, όπως αυτό του  Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron στη Γαλλία. Μακάρι να συνέβαινε αυτό παντού -και στην Ελλάδα- αλλά αυτός ο παλαιοσυντηρητισμός που μας έχει καταλάβει, ο μονοχρωματισμός που μας έχει κυριεύσει δεν το επιτρέπει. Τι πάει να πει δεξιά ή αριστερά; Δηλαδή για τους δεξιούς, ότι κάνει η δεξιά καλώς καμωμένο και ότι κάνει η αριστερά κακώς∙και από την ανάποδη; Δεν είμαστε νοήμονα όντα να εκτιμήσουμε και να αλλάξουμε, αν χρειαστεί, κατεύθυνση και πορεία; Να ωθήσουμε τα πράγματα προς άλλη κατεύθυνση; Εκτός κι αν είμαστε πρόβατα. Όμως είμαστε, δεχόμαστε να είμαστε πρόβατα;

Στην Ελλάδα, έγινε μια προσπάθεια, νομίζω, με το ΠΟΤΑΜΙ αλλά θες οι έλληνες ψηφοφόροι, θες τα στελέχη του ΠΟΤΑΜΙου, θες και τα δύο μαζί δεν τα κατάφεραν. Ακόμα και στις ΗΠΑ έγινε κάτι ανάλογο αλλά δε γνωρίζω αν η επιλογή των αμερικανών στο πρόσωπο του Donald John Trump θα είναι γι αυτούς ή για την υφήλιο μια τραγωδία. Εύχομαι και ελπίζω να συμβεί και στις γερμανικές εκλογές κάτι ανάλογο. Για τις εκλογές της Μ. Βρετανίας δε βλέπω κάτι τέτοιο καθώς οι βρετανοί είναι αρκούντως συντηρητικοί για να το τολμήσουν.

Ένας κύκλος έκλεισε, ένας νέος αρχίζει;

  

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016 -τότε …έκλεισα τις προϋποθέσεις- έκλεισε και ένας (άλλος ένας;) κύκλος στη ζωή μου∙αποχαιρέτησα τις σχολικές αίθουσες, τους μαθητές μου. Ήταν μια μέρα αμηχανίας. «Ακόμα εδώ είσαι;» μου έλεγαν συνάδελφοι μου στο Γραφείο Διδασκόντων κι εγώ χαμογελούσα παγωμένα. Θα μπορούσα να είχα φύγει μια βδομάδα πιο νωρίς καθώς η «λύση της υπαλληλικής μου σχέσης» είχε φτάσει με φαξ στη Δ/νση Δ/θμιας Εκπ/σης Λάρισας, αλλά ήθελα και δεν ήθελα. Ο αντικαταστάτης μου ήρθε την ίδια μέρα που με πήραν στο τηλέφωνο από τη Δ/νση, αλλά και πάλι δεν έφευγα. Ήθελα να χαιρετήσω τα παιδιά, να συστήσω στα παιδιά τον αντικαταστάτη μου, να παραδώσω σ’ αυτόν, ξέρετε, κάτι σαν …τελετή παράδοσης – παραλαβής (καμία σχέση). 

  Η σχέση με τα παιδιά, με τους μαθητές δεν είναι μια άλλη σχέση, είναι μια ιδιαίτερη σχέση. Ακόμα και με αυτούς τους μαθητές που κάποια μέρα μάλωσα, τιμώρησα, φώναξα, ακόμα και μ’ αυτούς κάτι σε συνδέει. Ακόμα και το δικό τους «καλή τύχη δάσκαλε» είναι διαφορετικό. Και το χειροκρότημα στο τέλος σε κάνει να φεύγεις με γοργά βήματα από την αίθουσα μη βουρκώσεις μπροστά τους. Κατάφερα να αποχαιρετήσω λίγα παιδιά μόνον, δεν είχα το κουράγιο να μπω σε όλα τα τμήματα. Ξέρω πως έκανα λάθος, αλλά δεν μπορούσα. Ίσως κάποια σχολική γιορτή να παρακολουθήσω και εκεί να δω όσα παιδιά δεν είδα. 

   Σε μια μέρα, σε διαγράφουν από το κεντρικό σύστημα Μηχανοργάνωσης των σχολείων, ωσάν να μην υπήρξες ποτέ. Την άλλη μέρα, σου ανακοινώνουν ότι διαγράφεσαι από το Μητρώο Μισθοδοτούμενων. Παίρνεις στα χέρια σου το ανανεωμένο Ωρολόγιο Πρόγραμμα Μαθημάτων και ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι εκεί∙. «έφυγες» με ένα πάτημα κουμπιού, Delete sheet rows! Σου ανακοινώνεται επίσημα η Λήξη της Υπαλληλικής Σχέσης και …μπουμ εξαφανίζεσαι από τον -μέχρις εκείνης της στιγμής» γνώριμο κόσμο σου. Συνειδητοποιείς ότι ανήκεις πια σε έναν άλλο κόσμο, όσων αφυπηρέτησαν, κοινώς στον κόσμο των συνταξιούχων. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα πρέπει να παραμείνεις άεργος de jure. 

  Πώς νιώθω; Θα δούμε από Δευτέρα, την άλλη βδομάδα, τον άλλο μήνα ίσως. Θα πρέπει να το συνειδητοποιήσω ακόμα. Αλλά δε με πιάνει και η απαισιοδοξία. Ξέρετε, όταν οι άλλοι παρακαλούν να βρέξει, εγώ νιώθω ήδη μούσκεμα(1). 

Καληνύχτα σε όλες και όλους! 

ΥΓ. (1) Η φράση είναι κλεμμένη από τον προσφάτως αποβιώσαντα Leonard Cohen 

ΥΓ. Ποιος ξέρει, ίσως ενεργοποιήσω το παρόν ιστολόγιο το οποίο «καταβροχθίστηκε» από το «ελαφρόμυαλο» facebook!

Οι πρόσφυγες …διαχρονικά

   -Φάε το φαΐ σου γιατί αν δεν το φας θα στο φάνε οι πρόσφυγες. Φράση που έλεγαν οι μανάδες στην ελεύθερη Κύπρο μετά το 1974 -και την προσωρινή-μόνιμη εγκατάσταση των προσφύγων σε άλλα μέρη της Κύπρου- στα παιδιά τους προκειμένου αυτά να φάνε το φαγητό τους. 

  -Καλύτερα να πηγαίναμε στη Ρωσία, έλεγε θεία μου από τον Πόντο η οποία είχε εγκατασταθεί με την οικογένειά της στην Περιχώρα Δράμας. –Τουλάχιστον εκεί μας λέγανε Έλληνες, ενώ εδώ μας φώναζαν ρωσοπόντιους, και τόλεγε με μεγάλο παράπονο.

   

   Τελικά το δράμα των προσφύγων είναι παντού ίδιο. Το σκηνικό ίσως διαφέρει λίγο. Ακόμα και μέσα στην ίδιά τους την πατρίδα. Φανταστείτε τώρα αυτούς που προέρχονται από άλλη χώρα και ανήκουν και σε άλλη θρησκεία∙όρα πρόσφυγες Συρίας, Αφγανιστάν κλπ. Οι λόγοι προσφυγιάς είναι πάνω κάτω ίδιοι, τα βάσανα είναι πάνω κάτω ίδια, η αντιμετώπιση από τον κόσμο είναι πάνω κάτω ίδια, η εκμετάλλευση από τους επιτήδειους είναι πάνω κάτω ίδια, η ανθρωπιά που συναντούν και η αλληλεγγύη είναι πάνω κάτω ίδια.

   Οι πρόσφυγες ήρθαν εδώ με σκοπό να φύγουν για Ευρώπη, αφού ενδιάμεσα τους εκμεταλλεύτηκαν διάφοροι επιτήδειοι. Αρκετοί τα κατάφεραν, οι υπόλοιποι όχι. Κατά πως δείχνουν τα πράγματα, πολλοί θα μείνουν εδώ, ίσως για πάντα, ίσως μέχρι να αποκατασταθεί η κατάσταση στη χώρα τους. Γι’ αυτό, θα πρέπει να τους παράσχουμε ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, να τους ανοίξουμε την αγκαλιά, να μην τους απομονώσουμε, να σεβαστούμε τις ιδιαιτερότητές τους, να προσπαθήσουμε να τους εντάξουμε στην ελληνική κοινωνία και πραγματικότητα, να τους αντιμετωπίσουμε με ίδια κριτήρια όπως τους υπόλοιπους Έλληνες. Να κάνουμε δηλαδή αυτό που έκανε η Αμερική και η Αυστραλία και η Γερμανία και το Βέλγιο όταν εμείς οι Έλληνες πήγαμε εκεί ως μετανάστες. Να κάνουμε αυτό που έγινε εδώ με τους Αλβανούς (χωρίς την παρένθεση των πρώτων χρόνων) με τα παιδιά δεύτερης γενιάς που είναι πλήρως ενταγμένα εδώ και γνωρίζουν την Ελλάδα ως πατρίδα∙δεύτερη ίσως αλλά πατρίδα. Μήπως όλοι οι Έλληνες είμαστε …πρώτο πράμα;

Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από τα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς 1974 στην Κύπρο. Άραγε, σε τί διαφέρουν από την σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα με τους πρόσφυγες από Συρία; Απλώς οι άνθρωποι και ο χρόνος

Καλό ταξίδι μάνα….

  

  Είναι πολλά αυτά που θέλω να γράψω, είναι περισσότερες οι θύμησες πού έρχονται στο μυαλό, είναι άπειρες οι σκέψεις που με διακατέχουν. Αν θα έπρεπε να τα απεικονίσω σε μια ανάρτηση, θάπρεπε να ξεκινήσω από δυο αφετηρίες∙η μία από Πόντο κι η άλλη από Κύπρο.

   Ξεκινώντας από Πόντο, θάπρεπε να μιλήσω για τον παππού ΧατζηΓιάννη που έφυγε σε μικρή ηλικία από κείνα τα μέρη, για τους συγγενείς του που στη συνέχεια ξεσπιτώθηκαν και ρίζωσαν στην Περιχώρα Δράμας, για την άφιξή του στην Κύπρο, για το συναπάντημά του με τον αδερφό του, για τη συνεύρεσή του με τη γιαγιά Κυριακή, για την οικογένεια που δημιούργησαν, για τις δραστηριότητές του στη Λάπηθο και στη συνέχεια στον Άη Γιώργη Κερύνειας, για τον αναπάντεχο θάνατο της συζύγου του και στη συνέχεια το δικό του….

   Από την άλλη, θα έπρεπε να μιλήσω για το Κάρμι και τον παππού Λούκα, για τη γιαγιά Ειρήνη και το Τριμίθι, για το γάμο και την οικογένειά τους, για την μετεγκατάστασή τους στην Κάτω Κερύνεια και τις δραστηριότητές τους εκεί και εν τέλει για το σμίξιμό τους με την οικογένεια του ΧατζηΓιάννη-Κυριακής.

   Θα έπρεπε επίσης να μιλήσω για το Χριστάκη (Τάκη) και την Ανατολή (Τούλας), τον έγγαμο βίο και την οικογένειά τους, για τη ζωή τους στην Πάνω Κερύνεια και στα νεώτερα χρόνια για τον εγκλωβισμό τους στην υπό τούρκικη κατοχή Κερύνεια και τον δύσκολο χρόνο της εκεί διαβίωσής τους, για την αιχμαλωσία, για την πρόχειρη μετεγκατάστασή τους στην ελεύθερη Λευκωσία, για την -προσωρινή, όπως πιστεύαμε, αλλά τελικά μόνιμη όπως αποδεικνύεται- μετεγκατάστασή τους στην Αθήνα, για τα εγγόνια τους και το πρώτο τους δισέγγονο…

   Θάπρεπε να μιλήσω και για άλλα που μου ‘ρχονται στο μυαλό τώρα που γράφω, αλλά αυτά δε χωράνε σ’ ένα χαρτί, πόσο μάλλον σε μίαν ανάρτηση. Αυτά θα μείνουν στον μπαούλο των δικών μου αναμνήσεων, κλειδαμπαρωμένα αλλ’ όχι καταχωνιασμένα, θα αφορούν εμένα και την οικογένειά μου. Θα τα ξεδιπλώσουμε και πάλιν όταν …ξανασμίξουμε, να τα ξαναθυμηθούμε, να τα αναλύσουμε. Προς το παρόν σου εύχομαι καλό ταξίδι, να πας εκεί να συναντήσεις τον πατέρα και τη μάνα σου, τον αδερφό σου και τους λοιπούς συγγενείς σου, εκεί που δεν έχει ξενιτειά, ξεριζωμούς και προσφυγιές, εκεί που θε νάρθουμε κάποια στιγμή όλοι μας. Και να ξέρεις, πως είχες και θα έχεις όλη την αγάπη μας, κι ας μη σου το δείχναμε τόσο πολύ.

ΥΓ. Σου γράφω εκ των υστέρων για να σου πω πως στο κατευόδιό σου, στον τελευταίο αποχαιρετισμό, ήταν πολλοί παλιοί γνωστοί. Ήταν παλιοί σου γείτονες από την Κερύνεια, η Ιφιγένεια και ο Γιαννάκης, ο Λάκης με τη σύζυγό του, ο Κώστας με τη Δήμητρα, ήταν συγγενείς μας από την Κερύνεια, η ανηψιά σου Χρύσω και η Μικαέλα της βαφτιστικιάς σας, ήταν ο ανηψιός σου Μιχάλης αλλά και ο ανηψιός σου Κώστας από τους συγγενείς μας από τον Πόντο, ήταν τα συμπεθέρια σου από τη Λάρισα, η Βάια με τα παιδιά της Ιφιγένεια και Θανάση, ήταν πολλοί συνάδελφοι της Ιωάννας, τους περισσότερους εξ αυτών τους είχες γνωρίσει, ήταν ακόμα και συγκάτοικοί σου από τον Προμπονά. Ήταν άνθρωποι που σε αγαπούσαν και είχαν ένα καλό λόγο να σου πουν. Φυσικά είμαι σίγουρος πως τους έβλεπες, μας έβλεπες όλους, απλώς δεν μπορούσες να μας μιλήσεις. Τώρα ησύχασε, βρες τους δικούς σου γιατί έχετε πολλά να πείτε.

Καλό ταξίδι ρε μάνα, καλό σου ταξίδι….

   

Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε την παραμονή της αναχώρησής της αγαπημένης μας μητέρας, παρέα με τον επί 60+ σύντροφο της ζωής της.