Ένας κύκλος έκλεισε, ένας νέος αρχίζει;

  

Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2016 -τότε …έκλεισα τις προϋποθέσεις- έκλεισε και ένας (άλλος ένας;) κύκλος στη ζωή μου∙αποχαιρέτησα τις σχολικές αίθουσες, τους μαθητές μου. Ήταν μια μέρα αμηχανίας. «Ακόμα εδώ είσαι;» μου έλεγαν συνάδελφοι μου στο Γραφείο Διδασκόντων κι εγώ χαμογελούσα παγωμένα. Θα μπορούσα να είχα φύγει μια βδομάδα πιο νωρίς καθώς η «λύση της υπαλληλικής μου σχέσης» είχε φτάσει με φαξ στη Δ/νση Δ/θμιας Εκπ/σης Λάρισας, αλλά ήθελα και δεν ήθελα. Ο αντικαταστάτης μου ήρθε την ίδια μέρα που με πήραν στο τηλέφωνο από τη Δ/νση, αλλά και πάλι δεν έφευγα. Ήθελα να χαιρετήσω τα παιδιά, να συστήσω στα παιδιά τον αντικαταστάτη μου, να παραδώσω σ’ αυτόν, ξέρετε, κάτι σαν …τελετή παράδοσης – παραλαβής (καμία σχέση). 

  Η σχέση με τα παιδιά, με τους μαθητές δεν είναι μια άλλη σχέση, είναι μια ιδιαίτερη σχέση. Ακόμα και με αυτούς τους μαθητές που κάποια μέρα μάλωσα, τιμώρησα, φώναξα, ακόμα και μ’ αυτούς κάτι σε συνδέει. Ακόμα και το δικό τους «καλή τύχη δάσκαλε» είναι διαφορετικό. Και το χειροκρότημα στο τέλος σε κάνει να φεύγεις με γοργά βήματα από την αίθουσα μη βουρκώσεις μπροστά τους. Κατάφερα να αποχαιρετήσω λίγα παιδιά μόνον, δεν είχα το κουράγιο να μπω σε όλα τα τμήματα. Ξέρω πως έκανα λάθος, αλλά δεν μπορούσα. Ίσως κάποια σχολική γιορτή να παρακολουθήσω και εκεί να δω όσα παιδιά δεν είδα. 

   Σε μια μέρα, σε διαγράφουν από το κεντρικό σύστημα Μηχανοργάνωσης των σχολείων, ωσάν να μην υπήρξες ποτέ. Την άλλη μέρα, σου ανακοινώνουν ότι διαγράφεσαι από το Μητρώο Μισθοδοτούμενων. Παίρνεις στα χέρια σου το ανανεωμένο Ωρολόγιο Πρόγραμμα Μαθημάτων και ανακαλύπτεις ότι δεν είσαι εκεί∙. «έφυγες» με ένα πάτημα κουμπιού, Delete sheet rows! Σου ανακοινώνεται επίσημα η Λήξη της Υπαλληλικής Σχέσης και …μπουμ εξαφανίζεσαι από τον -μέχρις εκείνης της στιγμής» γνώριμο κόσμο σου. Συνειδητοποιείς ότι ανήκεις πια σε έναν άλλο κόσμο, όσων αφυπηρέτησαν, κοινώς στον κόσμο των συνταξιούχων. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα πρέπει να παραμείνεις άεργος de jure. 

  Πώς νιώθω; Θα δούμε από Δευτέρα, την άλλη βδομάδα, τον άλλο μήνα ίσως. Θα πρέπει να το συνειδητοποιήσω ακόμα. Αλλά δε με πιάνει και η απαισιοδοξία. Ξέρετε, όταν οι άλλοι παρακαλούν να βρέξει, εγώ νιώθω ήδη μούσκεμα(1). 

Καληνύχτα σε όλες και όλους! 

ΥΓ. (1) Η φράση είναι κλεμμένη από τον προσφάτως αποβιώσαντα Leonard Cohen 

ΥΓ. Ποιος ξέρει, ίσως ενεργοποιήσω το παρόν ιστολόγιο το οποίο «καταβροχθίστηκε» από το «ελαφρόμυαλο» facebook!

Επί προσωπικού. Επιτρέψτε μου το

Απόψε έχω συναισθήματα ποικίλα• χαρμολύπης κυρίως. Χαράς, διότι και ο δευτερότοκος μου γιος (ο Γιώργος) ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βρήκε μια δουλειά στο αντικείμενο στο οποίο σπούδασε (επ’ αυτού θα σας μιλήσω ιδιαίτερα) και ταυτόχρονα λύπης, διότι μας φεύγει και αυτός• ήδη ο πρωτότοκος ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Και μη νομίσετε πως βρήκε ΤΗ δουλειά, ή τη δουλειά που τον εξασφαλίζει·σύμβαση για 6 μήνες, νομίζω. Όχι ότι περνάμε άσχημα μετά της φλούφλαινας αλλά όσο νάναι …μας λείπουν (ή θα μας λείψουν). Θα μου πείτε, τι είναι η Αθήνα, 3 ώρες δρόμο. Για να είμαι ειλικρινής, πάντα ήθελα τα παιδιά μου να τραβήξουν το δικό τους δρόμο, κοντά ή μακριά από εμάς, εντός ή εκτός Ελλάδας. Αρκεί να είναι χαρούμενα, να έχουν υγεία καλή και να είναι ευτυχισμένα. Αυτή τη λογική την καθαρά ελληνική, ΟΛΟΙ κοντά, αν είναι δυνατό στην ίδια πολυκατοικία ή στο ίδιο …όροφο σπίτι, δεν την κατανοώ. Τέλος πάντων.
Επανέρχομαι στον δευτερότοκο. Μέτριος μαθητής, στη σκιά του μεγαλύτερου αδελφού του, με δική μας, αποκλειστικά, ευθύνη. Πέρασε στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας, που εδρεύει στη Μυτιλήνη. Επέλεξε δε την κατεύθυνση της Μουσειολογίας. Για το Τμήμα αυτό σας έχω γράψει παλαιότερα. …Εκκωφαντικός ο τίτλος, αλλά στην πορεία αποδείχτηκε πως ήταν ουσιαστικά άνευ περιεχομένου σπουδών. Κάτι σαν …λίγα απ’ όλα! Τέλος πάντων, τελείωσε, εκπλήρωσε και τη στρατιωτική του θητεία (στη Μυτιλήνη και πάλιν, παρακαλώ) και μετά…. Ε, αυτό το μετά είναι που σκοτώνει. Σκοτώνει την οικογένεια, σκοτώνει τα ίδια τα παιδιά. Ψάχνεσαι, ψάχνεις τις αγγελίες, ψάχνεις για διαγωνισμούς, ψάχνεις για προσλήψεις και ανακαλύπτεις ότι το πτυχίο σου, το Τμήμα από το οποίο αποφοίτησες δεν έχει …κωδικό! Αυτό έγινε και με το Γιώργο. Η κατάσταση αυτή του δημιούργησε άγχος, το δε άγχος παθολογικά προβλήματα. Τέλμα, βάλτος ΚΑΙ παθολογικά… Μια κατάσταση απελπισίας. Σε ένα κράτος το οποίο, εκ του Συντάγματος, οφείλει να σου εξασφαλίσει -εκτός των άλλων- και εργασία. Κάτι έπρεπε να κάνει. Έτρεξε το παιδί. Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Αλώνισε πολλούς χώρους -μουσεία κυρίως- άφησε εκατοντάδες βιογραφικά, έδωσε δεκάδες συνεντεύξεις αλλά φευ. Έκανα και άλλα, κάποια απ’ αυτά γνωρίζουμε, κάποια άλλα όχι. Ομολογώ πως δεν κάθισε, δεν άραξε. Αλλά σίγουρος είμαι πως πέρασε πολλές δύσκολες φάσεις. Αναγνώρισε λάθη του, απελπίστηκε, απογοητεύτηκε, πληγώθηκε, αρρώστησε. Ώσπου …ένα τηλεφώνημα από τους υπεύθυνους του Μουσείου Ακρόπολης τον έφερε στην Αθήνα. Πάει για συνέντευξη και εκεί του εξομολογούνται πως θα προτιμήσουν κυρίως αρχαιολόγους. Τα πήγε πολύ καλά με τη συνέντευξη, άφησε καλές εντυπώσεις (αυτά τα είπαμε τηλεφωνικά) και τους εντυπωσίασε το βιογραφικό του. Έπιασε τόπο και η εθελοντική του συμμετοχή στους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς της Αθήνας. Έτσι, του ζητήσανε και δεύτερη συνέντευξη την ίδια μέρα το απόγευμα. Εκεί διαφάνηκε η πρόθεσή τους. Και σήμερα, έρχεται το μοιραίο τηλεφώνημα: αύριο κατεβαίνεις Αθήνα για να εκπαιδευτείς και να αναλάβεις εργασία. Το πρόσωπο του έφεξε. "Farher, ανέβασέ μου βαλίτσες" μου λέει στο κινητό. Όταν ετοίμαζε τις βαλίτσες, κάπου σκοτείνιασε• και τα δικά μας ομοίως.

Όσοι βρεθείτε στο νέο Μουσείο Ακρόπολης, (τα εγκαίνιά του θα πραγματοποιηθούν στις 20 Ιουνίου) θα τον βρείτε στο Τμήμα πωλήσεων (ξέρετε, αναμνηστικά, δώρα, κάρτες κλπ). Πάρτε κάτι από κει, μη γκρινιάξετε, μην τα βάλετε με τους υπαλλήλους. Παιδιά δικά μας είναι, δικά σας. Πείτε τους έναν καλό λόγο. Τον έχουν ανάγκη. Κάποτε έβλεπα τους πλασιέ φαρμάκων -σήμερα ιατρικούς επισκέπτες τους λένε- να μου παίρνουν τη σειρά στα ιατρεία και εξαγριωνόμουν. Τώρα όμως τους παραχωρώ με ευχαρίστηση τη σειρά. Ο πρωτότοκός μου, ο Χρήστος, ιατρικός επισκέπτης είναι• έστω προσωρινά!

Τέσσερεις ώρα το πρωί, ο Γιώργος φεύγει για Αθήνα. Τέσσερεις και κάτι, εγώ με τη σύζυγο μένουμε και πάλιν μόνοι. C’ est la vie.

Καλή τύχη Γιώργο. Καλή τύχη Χρήστο. Καλή τύχη Χριστίνα, Ελίνα, Αλέξανδρε, Ιωάννα ... Καλή τύχη στα παιδιά μας, στα παιδιά σας.

Καλή τύχη σ’ όλα τα παιδιά του κόσμου.