Γιορτάσαμε την 25η Νοέμβρη 1821 ή μήπως τα 'χω χαμένα;

25 Νοέμβρη 1821. Τότε που μια ομάδα φοιτητών, ντυμένοι άλλοι τσολιάδες και άλλοι με χλαίνες, τα έβαζαν με το Μουσολίνι κατά του τούρκικου φασισμού και του χουντικού ιμπεριαλισμού. Που αργότερα , αυτή η ομάδα των μελών της Φιλικής Εταιρείας, από δυο έγιναν τρεις και στο τέλος κατέληξαν χίλιοι δεκατρείς. Αφού έδωσαν το νενομισμένο όρκο μπροστά στη σημαία της επανάστασης (την οποίαν φύλαγαν τα μέλη της ΠΑΣΠ) -αναφωνόντας "ή ταν ή επί τας"- στα βουνά της Πίνδου με τις ευλογίες του Π.Π. Γερμανών, με οπλαρχηγούς τον Κωλέττη -τον οποίον πολεμούσε ο Κολοκοτρώνης για να του πάρει την εξουσία- μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη και τον Αλ. Παναγούλη, έτρεψαν σε φυγή τους Ιταλούς από το Σούλι και τα Ψαρά, κατάσφαξαν χιλιάδες τούρκους μεχμετζίκ στα αλβανικά σύνορα, εκεί στα κακοτράχαλα τα βουνά, με όπλο το σουραύλι κι έναν ζουρνά (και τότε οικονομική κρίση υπήρχε και η χώρα μας ήταν υπό επιτήρηση• τα αφεντικά άλλαξαν, απλώς). Τότε που σύσσωμος ο καταπιεζόμενος από τα φορολογικά μέτρα της Ενωμένη Ευρώπης λαός μας, μετέτρεψε τη σπίθα πυρκαγιά και σε πέλαγος τη στάλα... Τα παιδιά της Ελλάδος τα παιδιά, παρέταξαν τα σπαθιά τους απέναντι στο τανκ που εντολή πήρε από τον Μπερλουσκόνι να σπάσει την πύλη του Αξιού, στο κρησφύγετο στα στενά των Θερμοπυλών ώσπου ο Εφιάλτης έδειξε το δρόμο στους Ιρανούς για να κατασκευάσουν αγωγό πετρελαίου και να σπάσουν το εμπάργκο του Αλή πασά των Ιωαννίνων που μόνη έγνοια είχε να εκδιώξει τους αλπινιστές εισβολείς εξ Ιταλίας ορμώμενοι, δεξί χέρι της ξενοκίνητης χούντας των συνταγματαρχών. Εκεί που ο Αθανάσιος Παπαφλέσσας με τους τριακόσιους της Βουλής του Λεωνίδα -και κάτι λίγους τσολιάδες από το Προεδρικό Τάγμα του Εθνικού Κήπου- φώναζαν με ντουντούκες «Κάτω η Χούντα του ΠαΣοΚ, λευτεριά στους φυλακισμένους του Γκουαντάναμο» και ορμώντας κατά των γερμανοιταλών εισβολέων με δόρατα, σπαθιά και τη σάρισα, υπό την αρχηγία του Μεγαλέξανδρου, καβάλα στον Ψαρή (αφού οι σκοπιανοί διεκδικούν ακόμη και τον Βουκεφάλα). Τα βουνά και τα λαγκάδια αντιλαλούσαν «Ψωμί, παιδεία, Ελευθερία» από τους ακρωτηριασμένους από τα κρυοπαγήματα φαντάρους μας, ενώ η Σοφία Βέμπο φώναζε «Αέρα» για να φουσκώσουν τα πανιά των Ελλήνων του Αγαμέμνονα, ο οποίος έτοιμος ήταν για την εκστρατεία του στη Αία, για να παραλάβει και να επιστρέψει το Χρυσόμαλλο Δέρας στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης;;;;;;;;;;;;;;;;

Ωχ, μα τί λέωωωω ο τρελός; Όχι, δεν είμαι πιωμένος -εξάλλου ένα ουζάκι στα …τέσσερα τι μπορεί να σου κάνει• το μυαλό δε μπορεί να σαλέψει. Όχι, δεν είμαι υπό την επήρεια ουσιών ή οινοπνευμάτων• ούτε καν …εξωτικών πνευμάτων. Όχι, δε μασώ φύλλα δάφνης αλλ’ ούτε εισπνέω καπνό σαν την Πυθία• ούτε καν καπνιστής δεν είμαι. Τα ‘χω τετρακόσια -εντάξει, μια επίσκεψη από τον Alzheimer την είχα προ καρού, οπότε τάχω ...350- και πνευματική άνοια ακόμη δεν έχω. Δεν είμαι εμπύρετος και δεν έχω κάποιο άλλο παθολογικό ή ιολογικό σύμπτωμα. Απλώς τα ‘χω λίγο …μπερδεμένα. Τόσες εθνικές γιορτές γιορτάζουμε -τόσες εθνικές ήττες θάλεγαν οι πικρόχολοι- (25 Μάρτη, 28 Οκτώβρη) και αν προσθέσουμε και 2-3 άλλες σχολικές αργίες (17 Νοέμβρη, Τριών Ιεραρχών κ.ά.) συν τη γιορτή του πολιούχου ή της απελευθεύρωσης της πόλης, ε δύσκολο το ‘χει ένα μυαλό να μπερδευτεί; Και αν μπερδεύεται το δικό μου μυαλό, τι να πει το υπό …κατασκευήν μυαλό ενός παιδιού. Προετοιμασίες γιορτών, εκδηλώσεις, παρελάσεις, ομιλίες, καταθέσεις στεφανιών και άλλα σχετικά. Ουφ, κουράστηκα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, μπερδεύτηκα. Και απορίαν έχω: γιατί γιορτάζουμε τόοοσες πολλές γιορτές. Ακόμα, γιατί να έχουμε δύο εθνικές γιορτές (στην ιδιαίτερή μου πατρίδα, προσθέστε άλλες κάνα δυο ακόμα εθνικές, όπως η 1η του Απρίλη); Έχω την εντύπωση πως μία είναι αρκετή αλλά και ικανή να μας προκαλέσει εθνικό ρίγος, να μας συγκινήσει, να μας αναπτερώσει το χαμένο ηθικό, να μας …ανεβάσει γενικώς. Και αυτή, πιστεύω πως είναι η γιορτή της 25ης Μαρτίου, της κατά σύμβασην ημερομηνίας έναρξης του απελευθερωτικού αγώνα, της εξέγερσης αυτής που σηματοδότησε την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Μία και καλή. Μα νομίζω πως και στις υπόλοιπες χώρες, κάτι παρόμοιο κάνουν. Ε, τι λέτε;

Κομματόσκυλα και οπαδοί

Δεν αντέχω τους κομματικούς. Όχι μόνο δεν τους αντέχω αλλά τους σιχαίνομαι. Δε μ’ ενδιαφέρει αν λέγονται πρασινοφρουροί, ή γαλάζια στρουμφάκια, ή «θρησκόληπτοι» κόκκινοι οπαδοί, ή κι αν βρίσκονται …ΣυΡιζΑ στην Ευρώπη και πόσο μάλλον αυτοί που πάνε χέρι-χέρι με τους ακροδεξιούς. Οι κομματικοί, τα κομματόσκυλα φαίνεται σύμφωνα με ιστορικές πηγές εγκρίτων δημοσιογράφων να καλλιεργούνταν για πρώτη φορά σε πειραματικά θερμοκήπια του κομματικού σωλήνα, με τη κομμάτια άνθρακα, αιθανόλης και πολυχρωμονιλώνης, εμβαπτισμένα σε σιλικόνη για να είναι αδιάβροχα. Δεύτερη και λιγότερο τεκμηριωμένη άποψη υποστηρίζει πως απλά ένα στερημένο πολιτικά στέλεχος βίασε το λαμπραντόρ και γεννήθηκε το πρώτο κομματόσκυλο, το οποίο με τη σειρά του συνουσιάστηκε με τη μαμά του και γέννησαν πολλούς πολλούς απογόνους. Πολλά κομματόσκυλα δύνανται να ανευρεθούν στις τάξεις των συνδικαλιστών, των φιλόπτωχων εκείνων ανθρώπων που έχουν ως αρχή να μην εργαστούν ποτέ, γι' αυτό και αυτοαποκαλούνται "αντιρρησίες εργατικής συνείδησης". Η εύρωστη συνομοταξία των κομματοσκύλων ταυτίζεται με τις επιταγές της μόδας κατά τη δεκαετία του '70, φανερά επηρεασμένη από το κλίμα της εποχής για sex, drugs, zivago and rock & roll. Αρέσκονταν να κατεβαίνουν στους δρόμους φορώντας φαρδιές καμπάνες, χωρίς κουκούλες, έγραφαν συνθήματα στον τοίχο και κρατούσαν τα πλακάτ. Επιστημονικοί κύκλοι ψυχολόγων ερμηνεύουν την πορεία τους ως απωθημένο για την "καλή ζωή" (good life), κάτι που επιβεβαιώνεται από τη μετέπειτα πορεία τους, οικοδομώντας καλαίσθητες βίλλες στην Εκάλη, τα Βριλήσσια και γενικά τα βόρεια προάστεια, ως ελάχιστο φόρο τιμής στην τέχνη της αρχιτεκτονικής.

Δείτε σήμερα τι συμβαίνει. Το οικονομικό επιτελείο της παρούσας κυβέρνησης πήρε κάποια μέτρα -για την ακρίβεια μας …πήρε τα μέτρα- για να βγούμε -έτσι τουλάχιστον μας λένε, αλλά δε μας πείθουν- από την κρίση. Μέχρι πρότινος κανένας κυβερνητικός δεν ήταν διαθέσιμος να βγει και να τα υποστηρίξει -γιατί μάλλον δε θα τα πίστευε ο φουκαρά ή δεν τα θεωρούσε δίκαια. Από χτες όμως δόθηκε εντολή να …ξαμοληθούν όλα τα κομματόσκυλα και να «πείσουν» το λαό για την αναγκαιότητά τους. Μα θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να πειστούν οι ίδιοι, να τους πείσουν οι εμπνευστές των μέτρων και μετά να …εκδράμουν στις εκλογικές τους περιφέρειες. Και όμως, αυτοί θα το κάνουν, έστω και με βαριά καρδιά. Σκυλιά με την ουρά στα σκέλια. Αρκούδες να χορεύουν στο ρυθμό του αρκουδιάρη. Βγάζει μια ανακοίνωση το κόμμα -ανεξαρτήτως χρώματος- και οι κομματικοί-οπαδοί, ντε και καλά νοιώθουν υποχρεωμένοι να την υπερασπιστούν, η γη να γυρίσει ανάποδα. Άσε δε που το κόμμα τους εφοδιάζει με σχετικό υλικό με επιχειρηματολογία, για να μην κολλήσουν στα δύσκολα. Πόσες φορές έχουν κυκλοφορήσει τέτοια …φροντιστηριακά χαρτιά. Είναι μέρα μεσημέρι, ντάλα ο ήλιος καίει αλλά το κόμμα ανακοινώνει πως ο καιρός είναι βροχερός; Ε, αυτοί θα βγουν έξω με αδιάβροχο και ομπρέλα. Γιατί είναι σίγουροι πως το κόμμα δε θα κάνει λάθος• το κόμμα κάτι παραπάνω ξέρει .
Οι κομματικοί, δεν έχουν και δεν πρέπει να έχουν βούληση, δεν πρέπει να σκέφτονται, δεν πρέπει να διατυπώνουν αντιρρήσεις, δεν πρέπει να βλέπουν, δεν πρέπει ν’ ακούν άλλους παρά μόνο το κόμμα. Αντίθετα, πρέπει να συμφωνούν, πρέπει να συγκατανεύουν, πρέπει να χειροκροτούν, πρέπει να ακολουθούν. Για να επηρεάσουν και να διαμορφώσουν την Κοινή Γνώμη. Και τι είναι αυτή η Κοινή Γνώμη; Μήπως είναι αυτή που …την Κυριακή των Βαΐων επευφημούσε τον Χριστό στην είσοδό του στην Ιερουσαλήμ. ‘Η εκείνη που μετά από μια βδομάδα αναφωνούσε «Άρον άρον, σταύρωσον Αυτόν»;
Ο κομματικός είναι πιστότερος από πιστό σκυλί και ταυτόχρονα επικινδυνότερος από αυτό. Έχει αχρωματοψία ή επιλεκτική δυσχρωματοψία. Υπάρχουν φυσικά και οι εξαιρέσεις, αυτές που όπως συνηθίζουμε να λέμε, για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Είναι αυτοί που …οσφραίνονται την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και …αλλάζουν έγκαιρα τους χρωματιστούς φακούς επαφής. Βγάζουν αυτούς με τα γαλάζια για να φορέσουν αυτούς με τα πράσινα. Και όσο κομματικοί ήταν ως …στρουμφάκια, τόσο κομματικότεροι γίνονται ως πρασινοφρουροί. Τα παραδείγματα είναι καθημερινά ή εποχιακά. Αλλάζουν τα βιβλία της ιστορίας, λόγου χάριν, για να τα …λειαίνουν ή να τα κάνουν να φαίνονται πιο γαλάζια, πιο πράσινα ή πιο κόκκινα, λες και η ίδια η Ιστορία μπορεί να ξαναγραφεί. Και οι οπαδοί τους πάραυτα υπερασπίζονται τις «νέες» απόψεις. Ξεχνούν ότι έμαθαν, άκουσα, διάβασαν, μελέτησαν, πείστηκαν και προβάλλουν τη «νέα» άποψη, αυτήν που προσπαθεί να επιβάλει το κόμμα. Φορολογία ΜΟΝΟ στους μισθωτούς και συνταξιούχους με ταυτόχρονο πάγωμα των μισθών τους -ιδιαίτερα των δημοσίων υπαλλήλων- αναγγέλλει η κυβέρνηση και οι κομματικοί, ως παπαγαλάκια, επαναλαμβάνουν την αναγκαιότητα του μέτρου, υπερασπιζόμενοι τα …επιχειρήματα της κυβέρνησης, ακόμα και αν οι ίδιοι θίγονται. Δηλώνουν υπερπατριώτες και πρόθυμοι για θυσίες, αλλά την ίδια ώρα όταν βρεθούν μόνοι ή σε κομματικοί εκδήλωση και πούσια Μέσων, πνέουν τα μένεα στους «δικούς» τους, χτυπούν τα κεφάλια στους τοίχους.

Να γράψω κι άλλα; Περιττό. Φρονώ πως θα ξεχάσω ακόμα περισσότερα. Θα σταματήσω εδώ. Να τους φτύσω, μπα, χαμένο σάλιο. Εξάλλου είναι αδιάβροχοι (η εμβάπτιση σε σιλικόνη που λέγαμε πιο πάνω). Να τους βρίσω; Μπα, θα μάλλιασ’ η γλώσσα μου. Αυτοί θα το θεωρήσουν ως φιλοφρόνηση και θα συνεχίσουν να χαζογελούν. Να τους μουντζώσω; Μπα, θα μου απλώσουν το χέρι για …χειραψία. Αυτό θα καταλάβουν γιατί είναι και …γκάου! Ε, απλά θα τους αγνοήσω, θα τους προσπεράσω σαν το σκατό -με το συμπάθιο- που συναντώ στο πεζοδρόμιο. Έτσι κι αλλιώς αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτε -ή μήπως ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ, ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΕΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΟΛΟΥΣ;

'Ανθρωπος με τη μορφή κομματόσκυλου, πρόγονος του σημερινού κομματόσκυλου που εμφανίζεται πλέον με ανθρώπινη μορφή

Τα ναρκωτικά είναι πιο σοβαρό πρόβλημα από το πολιτικό.

Τα ναρκωτικά αποτελούν σήμερα το πρώτο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας. Είναι πιο μεγάλο και από τη συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή, γιατί καταστρέφει οικογένειες, καταστρέφει νέους και γενικά καταστρέφει την κοινωνία μας. Τα παραπάνω επισημαίνει μητέρα παιδιού με εξάρτηση στην ηρωίνη, η οποία καλεί δημόσια τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να ασχοληθεί και με την εξεύρεση και λήψη μέτρων ριζικής καταπολέμησης του κοινωνικού ολέθρου των ναρκωτικών.

«Και κάθε χρήστης, κύριε Χριστόφια» προσθέτει η μητέρα, «αποτελεί μια βόμβα μέσα στην οικογένεια του, η οποία δυστυχώς εκρήγνυται και γκρεμίζονται όλοι. Κάθε μέρα υπάρχει ένταση, φωνές και τσακωμοί μεταξύ γονιών και χρήστη, τον οποίο προσπαθούν να τον αποτρέψουν από τα ναρκωτικά. Και όλη αυτή η αρνητικότητα συναισθημάτων επηρεάζει και τα άλλα μικρότερα παιδιά-αδέλφια. Παράλληλα η οικογένεια απομονώνεται από φίλους και συγγενείς, οι οποίοι με το δίκαιο τους, θέλουν να προστατεύσουν τα δικά τους παιδιά. Οι γονείς ζουν συνεχώς μέσα στο άγχος της αβεβαιότητας, και νιώθουν ενοχές για τον κατήφορο που έχει πάρει το παιδί τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως γονείς και για τα άλλα παιδιά τους, και πραγματικά χρειάζονται στήριγμα αξιόπιστο. Το κακό είναι η εισαγωγή των ναρκωτικών στην Κύπρο. Αν σταματούσε αυτό το λαθρεμπόριο, τότε αναπόφευκτα θα σταματούσε και η διάδοση των ναρκωτικών, οπότε δεν θα είχαμε αυτό το τεράστιο πρόβλημα που σε λίγο καιρό θα μας καταστρέψει. Και για να μην ξεχνούμε, τα ναρκωτικά προκαλούν αλυσιδωτά κακά, αφού ο εξαρτώμενος, για να μπορέσει να αγοράσει τη δόση του, αν δεν έχει χρήματα, θα κλέψει ή θα χτυπήσει κάποιον άνθρωπο για να τον ληστέψει, και με αυτό τον τρόπο αυξάνεται και το έγκλημα, ο φόβος και η ανασφάλεια σε μια κοινωνία. Η Κύπρος δεν έχει πολιτικό μόνο πρόβλημα, έχει και τα ναρκωτικά, τα οποία επιβάλλεται να καταστείλει το συντομότερο, πριν καταρρεύσει η κοινωνία».

Τι να συμπληρώσω σ' αυτή την επιστολή-έκκληση αυτής της μάνας αλλά και χιλιάδων άλλων μανάδων, εκεί, εδώ και παντού. Και να έρχονται οι κυβερνώντες να κλείνουν μονάδες απεξάρτησης, για οικονομικούς ή άλλους λόγους. Και τα παιδιά να πεθαίνουν. Και οι οικογένειές τους να διαλύονται. Και η κοινωνία να σαπίζει. Και κάποιοι άλλοι να θησαυρίζουν, με κόστος ζωές νέων ανθρώπων και όχι μόνον. Ανθρωπιά χρειάζονται αξιόπιστο στήριγμα. Κάποιος ας ακούσει επιτέλους την κραυγή αυτής της μάνας αλλά και των άλλων σιωπηλών μανάδων που μαζί με τα παιδιά τους ανεβαίνουν το δικό τους γολγοθά έρμοι και μόνοι.

Με αφορμή την ελληνική «εξωτερική» πολιτική …κόμματα, πολιτευτές και πολιτικάντηδες, είστε όλοι ψεύτες

Πάρα πολλοί πολιτικοί αναλυτές -και ιδιαίτερα της …ελληνικής εξωτερικής πολιτικής- κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι η εξωτερική μας πολιτική βρίσκεται σε τέλμα, ότι την κα Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κούβελου δε ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά να κτίσει το δικό της προφίλ, ιδιαίτερα στο εξωτερικό. Η ελληνίδα υπουργός Εξωτερικών εξαντλεί τις διπλωματικές προσπάθειές της στην προώθηση των ηγετικών φιλοδοξιών.

Μια μικρή ιστορική αναδρομή θα πείσει. Το ΠαΣοΚ είχε αλλάξει ριζικά την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας με τη διείσδυση στη Μέση Ανατολή. Αυτή η κληρονομιά περιφρονήθηκε, εξατμίστηκε. Το ρόλο αυτόν σήμερα τον παίζει η Τουρκία.

Οι κυβερνήσεις Σημίτη, προσπάθησε και πέτυχε ως ένα βαθμό, την απόδοση ενός πρωταγωνιστικού ρόλου στην Ελλάδα στο χώρο των Βαλκανίων. Και αυτός ο ρόλος έχει χαθεί. Με αποκορύφωμα την τελευταία απόφαση του Ευρωκοινοβουλίου που αφορά στην ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ. Το βέτο για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, είχε σαν αποτέλεσμα και την αποτελμάτωση των διαπραγματεύσεων για το πρόβλημα της ονομασίας.

Η μοναδική προσπάθεια που έγινε με το άνοιγμα προς τη Ρωσία, για την ώρα δεν αποδίδει οφέλη, τουλάχιστον στον ενεργειακό-οικονομικό τομέα.

Αυτά τα λίγα, καταδεικνύουν και του λόγου το αληθές -σχετικά με την ελληνική «εξωτερική» πολιτική και την ελληνίδα υπουργό των Εξωτερικών- αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν και …παρεξηγήσεις, αφήνουν εντυπώσεις αδυναμίας εκ μέρους της Ελλάδας. Γι αυτό η Τουρκία αντιμετωπίζει και το Φαρμακονήσι σαν έδαφός τους, δοκιμάζει τις αντοχές των ελλήνων αεροπόρων, διεθνοποιεί τις μονομερείς διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Γι αυτό και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο …διολισθαίνει στις θέσεις των Σκοπίων. Γι αυτό και η δυσαρέσκεια της ελληνικής κυβέρνησης σχετικά με τη μη ταυτόχρονη επίσκεψη του αμερικανού προέδρου στην Αθήνα, παρά την προπαγανδιστική προσπάθεια του υπουργείου Εξωτερικών να υποβαθμίσει το θέμα.

Η κα Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κούβελου, ως υπουργός Εξωτερικών, απέτυχε θεαματικά στην εξωτερική πολιτική, ιδιαίτερα με τις τελευταίες εξελίξεις στις αμερικανοτουρκικές θέσεις. Αντίθετα, η κα Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κούβελου, ως πολιτικός πετυχαίνει βήμα-βήμα στο κτίσιμο του προφίλ της ως την επόμενη ηγέτιδα της Ν.Δ. και κάποια στιγμή, ως η νέα πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Σχετικό είναι και το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ, με τίτλο: «Σε τέλμα η εξωτερική πολιτική μας». Γράφει ο αρθρογράφος:«Γενικευμένη δυσφορία επικρατεί και πάλι γύρω από την εξωτερική πολιτική της χώρας. Όλα τα σημαντικά θέματα δίνουν την εικόνα αποτελμάτωσης, ενώ δεν έχει περάσει ούτε ένας χρόνος από τότε που ο ίδιος ο πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, δημιουργούσε αισθήματα καθολικής ευφορίας στον ελληνικό λαό, αρχικά με το βέτο που πρόβαλε στη…»

Τελικά, γιατί προσπαθούν να μας πείσουν οι πολιτικοί και τα κόμματα ότι όλα όσα σκέφτονται, σχεδιάζουν και πράττουν τα κάνουν με γνώμονα το συμφέρον του ελληνικού λαού; Αφού στην πράξη αυτοακυρώνονται. Η κα Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη-Κούβελου ποτέ δεν έκρυψε ότι την ενδιαφέρει η ηγεσία της ΝΔ (θεμιτό αν γίνεται με θεμιτά μέσα). Ακόμα και ο μπαμπάς της το δήλωσε. Ούτε ο κος Βενιζέλος έκρυψε πως τον ενδιαφέρει να αντικαταστήσει τον Γ.Α.Π. στην ηγεσία του ΠαΣοΚ (το προσπάθησε και δεν το κατάφερε· τουλάχιστον μια φορά). Ποτέ δεν αρνήθηκε ο κάθε πολιτευτής πως αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι το κόμμα αλλά η προσωπική του επιτυχία (για αυτό και όταν αποτυγχάνουν «απειλούν με τον αριθμό ψήφων που διαθέτουν). Πότε δεν αρνήθηκε ένας βουλευτής ότι θα τον ενδιάφερε πρωτίστων να γίνει υπουργός για να μπορέσει να προσφέρει καλύτερα στο λαό (γι αυτό όσο παραμένει βουλευτής γκρινιάζει μονίμως για τους υπουργούς και όταν απειλείται με διαγραφή, επικαλείται τον αριθμό ψήφων που κουβαλά και…το θέμα αποσιωπείται). Ακόμα κι ένας πρωθυπουργός –ή/και υπουργός- ποτέ δε θα πάρει μια απόφαση …για το καλό του τόπου αν συγχρόνως –ή πρωτίστως- δεν είναι για το καλό της παράταξης του. Πάρτε κάποια παράδειγμα: δεν πρόκειται να παρθεί από την κυβέρνηση ένα ζόρικο για το λαό μέτρο, πριν τις ευρωεκλογές. Κι ας καίγονται τα μπατζάκια μας. Οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων, αντί να καθίσουν για να βρουν λύσεις για την κρίση, τσακώνονται για το ποιος ευθύνεται λιγότερο ή περισσότερο γι αυτήν. Ο ΣυΡιζΑ, προκείμενου να αυξήσει τα ποσοστά του, δεν …κώλωσε να υπερασπιστεί των ταραξιών-κουκουλοφόρων και προσπάθησε να καπηλευτεί των μαθητικών εξεγέρσεων (τώρα φυσικά βρίσκεται στο ….μία από τα ίδια). Όλοι λοιπόν, είναι ψεύτες και απατεώνες· μάλλον εξ ορισμού. Πρώτα πρώτα σκέφτονται την πάρτη τους, τις προσωπικές τους φιλοδοξίες –οι οποίες μπορεί και να συμπίπτουν με τις κομματικές αντίστοιχες, μπορεί και όχι- το προσωπικό όφελος και το προσωπικό κόστος και μετά όλα τα άλλα (ή μπορεί και τίποτε άλλο). Και όταν έρθει η ώρα της επιλογής, καλούμαστε να επιλέξουμε τον λιγότερο ψεύτη. Μα είναι αυτή η μοίρα μας ή η κατάντια μας;

Ποιο ακριβώς είναι το ζητούμενο σήμερα

Πριν από ένα χρόνο, οι κινέζοι βιομήχανοι (ναι, υπάρχουν και …τέτοιοι κινέζοι, τι νομίζατε, όλοι φτωχολογιά πως είναι;) είχαν να αντιμετωπίσουν προβλήματα όπως: το υψηλό κόστος ενέργειας, το υψηλό κόστος πρώτων υλών (η Κίνα είναι η πρώτη χώρα σε εισαγωγή ανακυκλωμένων υλικών), τα υψηλά επιτόκια, η υψηλή φορολογία, οι αυξανόμενοι μισθοί (γιατί και οι κινέζοι εργαζόμενοι …λαός είναι, κάποτε ξυπνάει) κυρίως εξαιτίας σοβαρής έλλειψης εξειδικευμένων εργαζομένων. Τώρα έχουν πιο σοβαρό πρόβλημα, τη θεαματική μείωση των παραγγελιών και άρα των εξαγωγών των προϊόντων τους. Πού; Στη... Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (中华人民共和国 ) από 'κεί που όοοοολα τα προιόντα γράφουν RPC.

Ποιο είναι το ζητούμενο λοιπόν -και όχι απαραίτητα σε μια οικονομική κρίση; Υψηλά μεροκάματα ή χαμηλό κόστος παραγωγής. Γιατί, σίγουρα οι υψηλοί μισθοί θα ανεβάσουν και το κόστος παραγωγής. Και αν ανέβει το κόστος παραγωγής θα ανέβει και η τιμή του προϊόντος, και όταν αυτή ανέβει δεν θα είναι ανταγωνιστικό. Και αφού δε θα είναι ανταγωνιστικό δεν θα πουλιέται (άσχετα με το αν οι μισθοί θα είναι υψηλοί• θα προτιμήσουμε τα πιο φτηνά αντίστοιχα προϊόντα). Ταυτόχρονα δεν θα εξάγεται, θα παραμένει στις αποθήκες και θα σαπίζει, θα σταματήσει η παραγωγή, θα αρχίσουν οι απολύσεις, θα…θα… θα… (Παρεπιπτόντωςς να σημειώσουμε πως η Ελλάδα δε διαθέτει πρώτες ύλες, η ενέργεια κοστίζει και δεν έχει εξειδικευμένο προσωπικό).
Από την άλλη, αν θέλουμε χαμηλό κόστος παραγωγής, θα πρέπει να έχουμε πρώτες ύλες, φτηνή ενέργεια, χαμηλή φορολογία στις επιχειρήσεις-βιοτεχνίες-βιομηχανία, φτηνά μεροκάματα. Οι έλληνες, δε θα μπορούν να αγοράζουν το προϊόν, με τα φτηνά μεροκάματα που θα έχουν αλλά οι εξαγωγές θα αυξάνονται, το κράτος θα έχει αυξημένα έσοδα (τρόπος του λέγειν, αν όλοι ανταποκρινόντουσαν με ευσυνειδησία απέναντί του) και οι επιχειρήσεις-βιοτεχνίες-βιομηχανία θα πλουτίζουν.
Είναι ζητούμενο τα υψηλά μεροκάματα και χαμηλό κόστος παραγωγής; Για τα ελληνικά δεδομένα απίθανο μου φαντάζει. Εξάλλου, γι αυτό το λόγο πολλές ελληνικές επιχειρήσεις κατέφυγαν στις βαλκανικές χώρες, είτε κλείνοντας τις εγχώριες είτε ανοίγοντας άλλες. Εκεί που, τουλάχιστον, το κόστος παραγωγής είναι φθηνότερο αφού τα μεροκάματα είναι φθηνότερα. Δε γνωρίζω για τη φορολόγηση ή την ενέργεια ή την πρώτη ύλη, αλλά σίγουρα γνωρίζω για τα φτηνά μεροκάματα. Ένα παράδειγμα θα αναφέρω: τώρα που η Βουλγαρία βρίσκεται στην ΕΕ, αρκετοί βούλγαροι που εργαζόντουσαν στη χώρα τους, έρχονται στην Ελλάδα και εργάζονται για κάποιο χρονικό διάστημα κολλώντας τουλάχιστο 300 ένσημα, δηλώνουν μόνιμη κατοικία την Ελλάδα και εφ’ όσον συμπληρώσουν τις προϋποθέσεις, υποβάλλουν αίτηση συνταξιοδότησης στο ΙΚΑ. Αναγνωρίζουν τα ένσημά τους στη Βουλγαρία και παίρνουν τη σύνταξη που χορηγεί το ΙΚΑ, υπερπολλαπλάσια αυτής που θα χορηγούσε η χώρα τους (30-50 μηνιαίως).
Ποιο είναι το ζητούμενο, άνοδος του ευρώ έναντι του δολαρίου ή το αντίστροφο. Γιατί αν το ευρώ ανεβαίνει, οι εξαγωγές θα μειώνονται αφού θα κοστίζουν περισσότερο. Και θα ξαναδημιουργείται ο φαύλος κύκλος.
Ποιο είναι το ζητούμενο, να μοιραστεί ζεστό χρήμα στις τράπεζες για να το χορηγήσουν στις επιχειρήσεις και να αντέξουν στην κρίση ή να μοιραστεί το χρήμα στον κόσμο -μέσω αυξήσεων των μισθών- έτσι ώστε η τόνωση της αγοράς να ξεκινήσει από κάτω, από τη βάση; Μ’ αυτό που έγινε στην Ελλάδα, οι τράπεζες πήραν και ζεστό χρήμα, έλαβαν και εγγυήσεις αλλά με δυσκολία δανείζουν σε επιχειρήσεις αν δεν σιγουρέψουν τα δανεικά. Άρα το χρήμα δε ρέει και τότε πως θα τονωθεί η αγορά; Ακόμα και αν υπάρχει ροή προς τις επιχειρήσεις, οι υπόλοιποι με τι χρήματα θα ξανοιχτούμε για αγορές; Οι επιχειρήσεις ενδεχομένως θα επιβιώσουν καθώς και οι εργαζόμενοι σ’ αυτές, τα προϊόντα τους ενδεχομένως να φτηνύνουν ή να διατηρηθούν στις προηγούμενες τιμές αλλά χωρίς αυξήσεις στους μισθούς πως θα αυξηθεί και η αγοραστική μας δύναμη; Αντίθετα, αν δοθούν αυξήσεις, η αγοραστική μας δύναμη θα αυξηθεί, θα αγοράζουμε προϊόντα, οι επιχειρήσεις θα αυξήσουν την παραγωγή τους αφού θα υπάρχει ζήτηση άρα η αγορά γενικότερα θα τονωθεί. Αρκεί, οι τράπεζες να τους στηρίξουν• πράγμα που δε διαφαίνεται, δε ρισκάρουν οι τράπεζες.
Αν, σε αυτές τις συνθήκες, η Κίνα της παραγωγής φτηνών προϊόντων, η Κίνα, της χαμηλής προστιθέμενη αξίας, η Κίνα του εξαιρετικά χαμηλού εργασιακού κόστους τα βρίσκει σκούρα, τι να πούμε εδώ στην Ελλάδα. Όταν άλλες αναπτυσσόμενες χώρες μπορούν να προσφέρουν ακόμη χαμηλότερο κόστος, εκεί που το μεροκάματο και το ωράριο εργασίας είναι εξευτελιστικό και απάνθρωπο αντίστοιχα (πχ Βιετνάμ), τι θα πρέπει να περιμένει ο έλληνας εργαζόμενος; Να δημιουργήσουμε προϊόντα ελληνικής μάρκας (brands), made in Hellas, αναγνωρισμένης ποιότητας που θα μας επιτρέψουν να ανταγωνιστούμε αντίστοιχες αμερικάνικες, ιαπωνικές, γερμανικές κτλ. Πώς το βλέπετε; Χλωμό ε; Απίθανο; Ναι, ναι, αδύνατο! Ένα τέτοιο εγχείρημα δε θα είναι εύκολο. Μα τι λέω, θα είναι αδύνατο• στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, α δ ύ ν α τ ο ν ! Άρα τι μας μένει; Μμμ, δύσκολο το ερώτημα. Μάλλον συγκλίνω προς μια άποψη: το πακέτο των 29 δις ευρώ να δοθεί σε αυξήσεις μισθών έτσι ώστε να αυξηθεί η αγοραστική μας δύναμη για να τονωθεί η αγορά, για να αυξηθεί η παραγωγή, για να σταματήσουν οι απολύσεις για να ‘ρθούμε στα ίσα μας. Αρκεί, να είμαστε συνεπείς και στις υποχρεώσεις μας προς το κράτος, ξέρετε, παραοικονομία, φοροδιαφυγή, εισφοροδιαφυγή και τα παρόμοια.

Οικονομολόγος δεν είμαι μα ούτε σπούδασα οικονομικά. Ένας …phlou…flis είμαι, αλλά σκεπτόμενος phlou…flis.