Οι 'Ενθεν και οι Κακείθεν

Φωτογραφία από το τείχος που ανέγειραν οι ισραηλίτες

Σερφάροντας στο διαδίκτυο έπεσα πάνω στο blog ALHTIS PRESS και ξεφυλλίζοντας το έμεινα για λίγο να διαβάσω μια ανάρτηση του με τίτλο Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ. ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΟΥ- ΤΕΙΧΗ Ή ΦΡΑΧΤΕΣ ΦΤΙΑΧΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΒΑΓΔΑΤΗ. Ήθελα κάποια στιγμή να γράψω κάτι για το τείχος που χωρίζει την πατρίδα μου στα δύο, την γνωστή σε όλους «Πράσινη Γραμμή». Έτσι, αφορμή βρήκα και φωτογραφικό υλικό, καθώς το κείμενο του ALHTIS PRESS ήταν εμπλουτισμένο με αρκετές φωτογραφίες τειχών ή φρακτών από διάφορα μέρη στον κόσμο.

Τείχος ασφαλείας ανέγειρε το Ισραήλ στην περιοχή Σουαφάτ της Δυτικής όχθης. H ισραηλινή κυβέρνηση ενημέρωσε το Διεθνές Δικαστήριο της Xάγης ότι δεν αποδέχεται τη δικαιοδοσία του να αποφανθεί σχετικά με τη νομιμότητα της κατασκευής του τείχους ασφαλείας, όπως το ονόμασε. Η κατασκευή αυτή θα έχει πολύ σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες για περίπου 700 χιλιάδες Παλαιστίνιους, το ένα τρίτο δηλαδή των Παλαιστίνιων που ζουν στην περιοχή αυτή. Και να σκεφτούμε πως έχει ανεγερθεί μόνο το ένα τέταρτο του τείχους, που το συνολικό του μήκος προβλέπεται να φτάσει τα 680 χιλιόμετρα και θα κοστίσει περισσότερα από 3,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Το τείχος αποτελείται από τεράστιους τσιμεντένιους τοίχους, δρόμους, ηλεκτροφόρα καλώδια, χαντάκια και αγκαθωτά συρματοπλέγματα.

Το Τείχος του Βερολίνου, ήταν μέρος των συνόρων που χώριζαν τη Γερμανία σε δύο κράτη, στην περιοχή του Βερολίνου, από την ανέγερσή του -13 Αυγούστου 1961- μέχρι την πτώση του -9 Νοεμβρίου 1989. Υπήρξε το γνωστότερο σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου και της διαίρεσης της Γερμανίας. Κατά την προσπάθειά τους να περάσουν στο Δυτικό Βερολίνο μέσα από τις καλά φρουρούμενες συνοριακές εγκαταστάσεις του Τείχους θανατώθηκαν τουλάχιστον 86 άνθρωποι, από βίαιες ενέργειες των ανατολικογερμανικών δυνάμεων ασφάλειας. Άλλες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των νεκρών στους 238 προσμετρώντας και τα ατυχήματα, θύματα των οποίων τελικά κατέληξαν. Γκρεμίστηκε μετά τη συνένωση των δύο Γερμανιών.

Τείχη (για την ακρίβεια, φράκτες), υπάρχουν και στις ΗΠΑ, στα νότια σύνορά τους. Ένας τέτοιος φράκτης υπάρχει στην Αριζόνα και την Καλιφόρνια και μίλι με μίλι μεγαλώνει κάθε εβδομάδα, περνώντας από καυτές ερήμους. Εργασίες έχουν προχωρήσει και στο Νέο Μεξικό, ενώ έχουν καθυστερήσει στο Τέξας. Τα καλύτερα του τμήματα είναι κατασκευασμένα από χάλυβα ενώ τα χειρότερα είναι φτιαγμένα από παλιοσίδερα. Σκοπός της κατασκευής του φράκτη είναι η αποτροπή έλευσης λαθρομεταναστών προς τις ΗΠΑ.

Τείχη υπάρχουν και στη Βαγδάτη, στις «Βερσαλλίες της Βαγδάτης», μια πόλη μέσα στην πόλη με πολυτελείς βίλες, κυβερνητικά κτίρια, καταστήματα, νοσοκομείο και τώρα το μεγαλύτερο κτίριο πρεσβείας στον κόσμο, αυτής των Ηνωμένων Πολιτειών. Φανταστείτε στο κέντρο της Βαγδάτης, μια μεγάλη περιοχή, που την κλείνει ψηλό τείχος και όπου δεν φτάνουν οι κρότοι των πυροβολισμών και των εκρήξεων. Εκεί τα κλιματιστικά δουλεύουν ακατάπαυστα, το ρεύμα δεν κόβεται ποτέ, σε όλα τα σπίτια υπάρχει δορυφορική τηλεόραση και γύρω πισίνες, γήπεδα του γκολφ και του τένις και όλα όσα θεωρούνται αυτονόητα για τον τρόπο ζωής ενός κλασικού δυτικού γιάπη. Είναι η αποκαλούμενη και «Σμαραγδένια Πόλη». Η πόλη αυτή υπήρξε δημιούργημα του Σαντάμ Χουσεΐν και ήταν το ωραιότερο μέρος της Βαγδάτης πάνω στον ποταμό Τίγρη. Την περιέφραξε με ψηλό τούβλινο τοίχο και άφησε μόνο τρεις εισόδους. Έτσι, η φύλαξή της ήταν πανεύκολη. Οι δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ τη μετέτρεψαν σε μια «Μικρή Αμερική». Την επεξέτειναν ελαφρώς και ενίσχυσαν την περίμετρό της με πανύψηλους ενισχυμένους τοίχους από τσιμέντο, στην κορυφή των οποίων τοποθέτησαν συρματόπλεγμα.

Το τείχος Λευκωσίας, ή «Πράσινη Γραμμή», είναι το όριο μεταξύ ελεύθερων περιοχών και κατεχόμενων από την Τουρκία περιοχών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στις 30 Δεκεμβρίου 1963 μετά από συμφωνία Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων και Άγγλων, όταν ξέσπασαν οι πρώτες σοβαρές διακοινοτικές ταραχές στη νεαρή ακόμη τότε Κυπριακή Δημοκρατία. Σκοπός της ήταν να αποτρέψει κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ονομάστηκε «Πράσινη Γραμμή» επειδή ο τότε διοικητής των βρετανικών δυνάμεων στην Κύπρο στρατηγός Γιανγκ την χάραξε με πράσινο μολύβι στον χάρτη. Τότε δεν εκτεινόταν σε όλο το νησί, υπήρχε μόνο στη Λευκωσία και αργότερα εκεί που υπήρχαν τουρκοκυπριακοί θύλακες. Από τον Μάρτιο του 1964, οπότε κατέφτασαν στο νησί οι Κυανόκρανοι του ΟΗΕ, η φύλαξή της έχει ανατεθεί σε αυτούς. Επεκτάθηκε κατά πολύ μετά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974. Η γραμμή αυτή εκτείνεται πλέον σε μήκος 300 χλμ. και χωρίζει το νότιο από το βόρειο μέρος του νησιού, στο οποίο έχει δημιουργηθεί ένα μη αναγνωρισμένο κράτος. Η Πράσινη Γραμμή ελέγχεται από τους άνδρες των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίοι φροντίζουν για τη διατήρηση της ομαλότητας στην περιοχή, καθιστώντας την τη μόνη διαιρεμένη πρωτεύουσα στον κόσμο σήμερα. Από το 2003 η λεγόμενη "κυβέρνηση" των Τουρκοκυπρίων αποφάσισε να επιτρέψει τη διέλευσή της προς τα Κατεχόμενα και έχει ανοίξει ως τώρα πέντε σημεία διέλευσης. Για τη διέλευση απαιτείται επίδειξη διαβατηρίου, κάτι στο οποίο αντιδρούν πολλοί, θεωρώντας την επίδειξη διαβατηρίου στις τουρκοκυπριακές "αρχές" ως de facto αναγνώριση της εξουσίας τους. Κατόπιν συνεννόησης, η Κυπριακή κυβέρνηση κατεδάφισε διαχωριστικό τείχος, στην οδό Λήδρας, κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής, που χώριζε τους δύο τομείς της Λευκωσίας εδώ και 32 χρόνια. Πριν λίγο καιρό, ο Ταλάτ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να ανεγείρει τείχος κατά μήκος της Πράσινης Γραμμής, απ’ άκρου εις άκρο, αλλά κατόπιν διπλωματικών διεργασιών δεν προχώρησε στην υλοποίηση του σχεδίου του.

Τελικά, για κάθε ένα τείχος που γκρεμίζεται, άλλα ανεγείρονται. Για την αποτροπή… έτσι γενικώς. Για το …καλό μας, ή μήπως για το …καλό τους. Για να διαχωρίζονται οι «κακοί» από τους «καλούς». Για να αποκοπεί η …πλέμπα από την αριστοκρατία. Για να προστατεύονται οι ισχυροί από τους ανίσχυρους. Κάποτε, μου ήταν αδιανόητο να σκεφτώ πως κάποιοι ανατολικογερμανοί –επειδή έτσι έτυχε- δεν μπορούσαν να διαβούν το τείχος του Βερολίνου να βρεθούν με τις οικογένειές τους -πού έτυχε να βρίσκονται από κει. Αργότερα, το έζησα στην πατρίδα μου. Σήμερα, ξαναβλέπω παρόμοιες εικόνες σε εφημερίδες ή και στην τηλεόραση. Και αναρωτιέμαι: μήπως ζηλέψαμε τη διαβίωση των ζώων σε ζωολογικούς κήπους, το κάθε είδος αποκλεισμένο στο δικό του χώρο; Μήπως είναι καιρός, όχι να γκρεμιστούν τα τείχη, όχι να μη ξανακτιστούν άλλα νέα πιο γερά, αλλά μήπως είναι καιρός να καταργηθούν τα σύνορα;

ΥΓ. Μη ξεχάσετε να επισκεφτείτε το blog ALHTIS PRESS και να δείτε το πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Ιπτάμενος Παλαιοκώστας ή τα μυαλά μας πήραν αέρα

Τώρα που πέρασαν λίγες μέρες από την ιπτάμενη απόδραση, τα διάφορα σχετικά και άσχετα που ακούγονται για το θέμα, την διενέργεια της δίκης για την πρώτη πανομοιότυπη απόδραση, τη συνεχιζόμενη απολογία των φρουρών και του πιλότου καθώς και τα λοιπά συνακολουθούντα, δυο απορίες έχω:

• Δηλαδή κάποιος, ή καθένας τρομοκράτης ή «τρομοκράτης» θα μπορούσε να πετάξει σε μια χαμηλή πτήση, να μην τον καταγράφει κανένα ραντάρ, παρά μόνο κινητά περίεργων από μπαλκόνια, και πάνω από Μαξίμου ή Βουλή να «αφήσει» ό,τιδήποτε• από ένα πακέτο μέχρι βόμβες;
• Κατακρίνουμε του φρουρούς των φυλακών Κορυδαλλού –εξωτερικούς ή εσωτερικούς- γιατί δεν έβαλλαν κατά του ελικοπτέρου, να το καταρρίψουν ίσως. Μα σκεφτήκαμε πως οι φυλακές βρίσκονται σε κατοικημένη περιοχή δίπλα σε σχολείο;

ΥΓ. Και οι φυλακές Λάρισας, βρίσκονται -συνορεύουν για την ακρίβεια- δίπλα σε συγκρότημα σχολείων (ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ, ΤΕΛ κ.ά.). Είναι άραγε επιλογή της πολιτείας, τα Σωφρονιστικά, ούτως λεγόμενα, ιδρύματα να βρίσκονται κοντά σε αντίστοιχα …Ιδρύματα Πρωτοβάθμιας ή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης;

Απέθανεν ο τελευταίος αμαξάς…

Κάποια πράγματα, όταν τα Διαβάζεις, τα Ακούς ή τα Βλέπεις απλά τα προσπερνάς χωρίς να τα …προσέξεις ιδιαίτερα. Ακόμα κι αν είναι σπουδαία ή σοβαρά. Κάποια άλλα όμως, όσο ασήμαντα κι αν είναι, όσο υποκειμενικά ή αντικειμενικά τα δει κανείς, σε προσκαλούν, σε προκαλούν να τα προσέχεις, να τους δώσεις σημασία. Έτσι συνέβη και χτες με την ανάγνωση της τοπικής εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Λάρισας. Στην πρώτη σελίδα πάνω αριστερά, υπήρχε ένα μονόστηλο -το οποίο παρέπεμπε σε εσωτερική σελίδα- με τη φωτογραφία ενός γέροντα (αριστερά), με τίτλο «Πέθανε ο τελευταίος των αμαξάδων». Αυτό μου προκάλεσε εντύπωση και κοντοστάθηκα. Γιατί δλδ, στην κινηματογραφική ταινία «Ο τελευταίος των Μοϊκανών» τρέξαμε όλοι να την δούμε, να τον …δούμε στην πραγματικότητα. Να δούμε, ίσως, πως εξαφανίστηκε αυτό το είδος των ανθρώπων, των Μοϊκανών, πως χάθηκε ο τελευταίος επιζών από αυτούς. Ετσι και με τον ...τελευταίο λαρισαίο αμαξά. Διαβάζω το μονόστηλο. «Ο παλιότερος αμαξάς της Λάρισας, ο Κ. Ταταρίκος, απεβίωσε σε ηλικία 96 χρόνων και κηδεύεται…». Ο συμπαθής γέρων «γεννήθηκε στη Λάρισα το 1913. Από μικρός είχε αδυναμία στα άλογο, μιας και ο πατέρας του –επαγγελματίας αμαξάς- τον έπαιρνε συχνά βόλτα με την άμαξά του. Όπως ήταν αναμενόμενο, το 1930 δούλεψε με τον πατέρα του και στη συνέχεια κατέβηκε Αθήνα και εργάστηκε για 3 χρόνια σε ξένες άμαξες και κάρα. Μάζεψε τα απαιτούμενα χρήματα, αγόρασε τον Κίτσο (καμία σχέση με τον blogger KitsoMitso, απλή συνωνυμία κατά το ήμισυ, όπως με διαβεβαίωσε), ένα μελανό πολωνέζικο αρσενικό άλογο με την ομορφότερη άμαξα, τον «Πολυέλαιο» του κυρ Κώστα, όπως την αποκαλούσαν οι άλλοι αμαξάδες της Λάρισας και επέστρεψε στην πατρίδα του. Με τον Κίτσο και τον Πολυέλαιο, πέρασε πόλεμο, κατοχή προσφέροντας στην οικογένεια του ένα καλό όνομα και εφόδια για το μέλλον. Η ανάπτυξη της αστικής συγκοινωνίας, ανάγκασε πολλούς αμαξάδες, μεταξύ αυτών και των κυρ Κώστα, να πουλήσουν τις άμαξές τους ή να φύσουν σε νησιά. Ήταν τόση η αγάπη του για τις βόλτες ...καβάλα, που κυκλοφορούσε με μία βέσπα, σχεδόν μέχρι το τέλος. Επέλεξε την διαμονή του στο γηροκομείο, ανάμεσα σε φίλους συμπολίτες, όπως τόνιζε στα παιδιά του και κάθε πρωί φορούσε το καλό του κουστούμι, γραβάτα και καπέλο (σ. όπως καταμαρτυρά και η φωτο πάνω) για να πάει να συναντήσει τους φίλους του". Ώσπου έφυγε για πάντα, να βρει και να συναντήσει φίλους του που …έφυγαν κι αυτοί.

Ομολογώ πως δε γνωρίζω πότε απέθανεν ο τελευταίος πεταλάς, ο τελευταίος νερουλάς, ο τελευταίος γαλατάς ή… Σίγουρα, αμαξάδες συναντούμε αρκετούς σε πολλά ελληνικά νησιά, -στη Θεσ/νίκη, υπάρχει νομίζω ένας που κόβει βόλτες στην παραλία- είναι ατραξιόν για τους τουρίστες, είναι must για νεόνυμφους. Αλλά είναι ταυτόχρονα και είδηση όταν ακούς για τον τελευταίο …επαγγελματία που χάνεται από μια πόλη. Κάποτε, όταν ξεκολλούσε η σόλα των παπουτσιών, τα πετάγαμε και αγοράζαμε καινούρια. Αργότερα, αγοράζαμε βενζινόκολλα και το …παλεύαμε. Αργότερα -σε κάποια πολυκαταστήματα στη Λάρισα, δίπλα σε κομμωτήρια, περίπτερα και καταστήματα με είδη δώρων- άνοιξαν και μικρά μοντέρνα μαγαζάκια, λίγο σε …κλειδαράς, λίγο σε τσαγγαράδικο. Τα τελευταία 5-6 …δίσεκτα χρόνια, εδώ στη Λάρισα, άνοιξαν 7-8 κλασσικά τσαγκαράδικα. Μια …τρύπα μαγαζάκι, μια συσκευή ανάμεσα σε αμόνι και καλαπόδι, το σφυράκι, κουτάκια με διάφορες κόλλες, πλαστικά, δέρματα και δερματίνες και ράφια ραφάκια γεμάτα σακούλες σουπερμάρκετ με παπούτσια. Παπούτσια προς επιδιόρθωση, παπούτσια επιδιορθωμένα που περίμεναν τα αφεντικά τους. Με 3 ευρώ αποκαθίσταται η σόλα, επανασυγκολλάται το τακούνι, τζάμπα πράμα σε λέω. Και φυσικά, σε μια γωνιά, η ταμειακή μηχανή γιατί το μάτι του ΣΔΟΕ κάπου εκεί παραμονεύει.

Κάτι ανάλογα συμβαίνει και με τους παραδοσιακούς ραφτάδες. Έκλεισαν, σταμάτησαν, συνταξιοδοτήθηκαν (όπως ο phlouφλο-πάτερ φαμίλιας) ή μετατράπηκαν σε …οίκους μόδας. Ποιος θα δώσει 1.000 ευρώ για να ράψει ένα κουστούμι όταν με 200 ευρώ μπορεί να αγοράσει έτοιμο. Άλλο η τέχνη του ραμμένου και άλλο του …τυποποιημένου. Μυρίζει το πλαστικό λουλούδι; Κάποιοι όμως μετεξελίχθηκαν σε μεταποιητές. Στα δίσεκτα ετούτα χρόνια, με λίγα ευρώ «γυρίζεις» τον ξεφτισμένο γιακά του πουκαμίσου ή σακακιού, αλλάζεις τη λιωμένη φόδρα, αντιστρέφεις το μέσα-έξω του φθαρμένου σακακιού, αλλάζεις το φερμουάρ, συμμαζεύεις το μεταχειρισμένο που σου δίνει κάποιος φίλος ή τα παιδιά σου που το έχουν βαρεθεί και βολεύεσαι. Ας είναι καλά ο ράφτης-μεταποιητής, σκυμμένος πάνω στον πάγκο, δίπλα στη ραπτομηχανή Sigger, με τη μεζούρα, τις καρφίτσες, τα ψαλίδια, τις κλωστές και τις βελόνες, την κιμωλία, το σίδερο -με κάρβουνα παλαιότερα, ηλεκτρικό σήμερα.

Η πιο αρχαία επεικόνιση άμαξας που σέρνεται από ζώα. Φιλοτεχνήθηκε στη Σουμερία πριν 6.500 χρόνια

Οι τσαγκάρηδες και οι ράφτες επανεμφανίστηκαν. Ας όψεται η οικονομική κρίση και τα –οικονομικώς-δίσεκτα χρόνια που διανύουμε. Λέτε καμιά φορά, να ξαναδούμε τον παραδοσιακό γαλατά να αφήνει το γάλα έξω από τις πόρτες, τον αμαξά να κρατά τα ηνία του Κίτσου ή του Ψαρή, τον πεταλά να πεταλώνει τους Κίτσους και Ψαρήδες, τον νερουλά να διαλαλεί το φρέσκο νερό; Αν και τώρα που το σκέφτομαι, για τους νερουλάδες υπάρχει πιθανότητα να ξανακάνουν την εμφάνιση τους, ειδικά σαν μας σωθεί το νερό.

Στο καλό κυρ Κώστα και καλό ταξίδι...

Κοιτάζω τη φωτογραφία (...δανεισμένη από την εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ). Σίγουρα Κάποια γιορτάζει. Μάλλον γενέθλια έχει. Στη φωτογραφία θα μπορούσε να είναι η phlou...φλαινα (ή η δικιά σας ...αινα). Μα δεν είναι αυτή (δυστυχώς!). Πίσω από την ...αινα, θα μπορούσε να είμ' εγώ (ή εσείς) πριν από καμπόσα χρόνια. Αλλά δεν είμαι αυτός (ευτυχώς!). Πάντως, σίγουρα κάποια έχει γενέθλια. Τούρτα βλέπω σε μέγεθος ...οικονομικό, προσωπικό θάλεγα (η κρίση γαρ επέδρασε!). Κεριά ...μόνο ένα. Χμμμμ...Να γιορτάζει άραγε τα 31, 41, 51, ποιος ξέρει; (Εκείνη ξέρει! μα δεν το μαρτυράει). Μια τριανταριά χρόνια, μια σαρανταριά, μια πενηνταριά, ποιος ξέρει; (Σίγουρα Εκείνη ξέρει! μα και πάλι δε το μαρτυράει). 'Ενα χρόνο ζωής, έναν αιώνα ζωής, ποιος ξέρει; (Εκείνη ξέρει! και τι να μας πει τώρα). Όποια και νάναι στη φωτογραφία, ό,τι και να σημαίνει το ένα (1) κερί... ένα καινούριο παράθυρο ανοίγεται στη ζωή Της! Και δεν είναι μόνη! Χρόνια Πολλά.

Σαν να 'ταν όνειρο απόψε γέλια χαρές με ξυπνήσαν
λες και να γιόρταζε όλη η γη,
Χρόνια πολλά ακουγόταν να ζήσεις χίλια χρόνια
καθένας έλεγε μίαν ευχή.

Νόμιζα πως ονειρευόμουν
ψίθυροι μοιάζαν μακρινοί
σαν να τραγούδαγαν ποτάμια
πουλιά και ουρανοί ...

Κάποιος γιορτάζει που να ξέρω
που να θυμάμαι τι να πω
κάποιος γιορτάζει κι ησυχάζει, δε με νοιάζει
κάποιος γιορτάζει μα το βρήκα είσαι ΕΣΥ!!

Σήμερα δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς

Το αποφάσισα –για να ακριβολογώ, το είχα αποφασίσει από καιρό -αφού φρόντιζαν να με ενημερώνουν τα κανάλια, κυρίως τα κρατικά- και σας το ανακοινώνω: Σήμερα δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς. Προς τούτο, αποφάσισα να κοιμηθώ νωρίς (το μεσημέρι), να ξυπνήσω νωρίς (το απόγευμα) και να πιω έναν καφέ (ελληνικό μέτριο, πάντα μ’ άρεσε ο ελληνικός ο απογευματινός) για να …στανιάρω. Όπως επίσης, πάντα μου άρεσε να μου τον ετοιμάζει και να το σερβίρει η phlouφλαινα, γιατί όπως έλεγε κι ένα φίλος, την ίδια ώρα την απογευματινή, ΟΛΕΣ οι γυναίκες της …ανατολής, ετοιμάζουν τον παραδοσιακό καφέ για το σύζυγό τους –ή τους συζύγους των. Κι εγώ, γνήσιος ανατολίτης -κατά το ¼, μιας κι ο ένας ο παππούς μου κατάγεται από τα χωριά της Αργυρούπολης (Gumushane) (*), στον Πόντο, κάπου εκεί στην βορειοανατολική Τουρκία- διατηρώ και απαιτώ να συντηρείται το έθιμο αυτό!

Σήμερα δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς. Θα κατεβάσω το τηλέφωνο, θα κλείσω το κινητό, τέλος πάντων δε θα απαντήσω σε κανένα. Αφού απολαύσω –με τις ανατολίτικες συνήθειες- τον καφέ, θα φορέσω τη φόρμα και τα αθλητικά παπούτσια και θα πάω για περπάτημα-γυμναστική. Όχι μακριά, εδώ κοντά στο ποτάμι. Έτσι για να γυμναστώ, να χαλαρώσω, να διώξω τις έγνοιες που με απασχολούν, να πάρω φρέσκο αέρα (όσο φρέσκος μπορεί να είναι ο αέρας σε τούτες τις …μολυσμένες εποχές που ζούμε), να οξυγονωθεί ο εγκέφαλός μου γιατί απόψε τον θέλω φρέσκο. Δεν θα μείνω για πολύ έξω γιατί πέφτει και η υγρασία και ξέρετε… κάτι οι αρθρώσεις, κάτι το αυχενικό… Θα γυρίσω σπίτι, θα κάνω ένα ντους –ίσως γεμίσω την μπανιέρα με εκείνα τα ειδικά άλατα που αναζωογονούν, λένε, το κορμί. Θέλω να είμαι εντελώς φρέσκος για την αποψινή βραδιά. Και είπαμε, σήμερα δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς. Θ’ αράξω στον καναπέ, θ’ απλώσω και τις αρίδες να μην πιαστώ ο έρμος –γιατί απόψε με περιμένει μια δύσκολη βραδιά- θα «πιάσω» στο ραδιόφωνο το 2ο πρόγραμμα (έτσι κι αλλιώς η βελόνα είναι καρφωμένη στο 2ο) και θα χαλαρώσω με ωραία ελληνική μουσική.

Τηλεόραση δε θ’ ανοίξω. Δε μ’ ενδιαφέρει ούτε το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ –έτσι κι αλλιώς οι πόρτες του κλειστές είναι για τους δημοσιογράφους, οπότε τίποτε δε θα έχουν να μου πουν οι ανταποκριτές που θα ξεροσταλιάζουν έξω από το Σπίτι του Λαού –τι σπίτι δλδ, κοτζάμ Σπιταρόνα έχουν κτίσει εκεί στον Περισσό. Ούτε με ενδιαφέρει ο ξυλοδαρμός και τραυματισμός του καθηγητή Εγκληματολογίας κ. Πανούση, από άγνωστους κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε συνέδριο που διοργάνωνε το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ποσώς με ενδιαφέρει, επίσης, αν η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία εξουδετέρωσε ισχυρότατο, εκρηκτικό ωρολογιακό μηχανισμό, από πέντε φιάλες προπανίου των 12lt η κάθε μία, πλήρεις εκρηκτικής ύλης (AΝFO), που ήταν τοποθετημένος σε αυτοκίνητο τύπου Mazda στον προαύλιο χώρο γραφείων της Citibank στην Κηφισιά. Σας το ξαναλέω, σήμερα δε θέλω να με ενοχλήσει κανείς για τίποτε και για κανένα. Τηλεόραση δε θ’ ανοίξω ούτε καν για τον ευρωπαϊκό αγώνα του Ολυμπιακού στο Καραϊσκάκη με την Σαιντ Ετιέν. Σκορδοκαΐλα μου μεγάλη αν κερδίσει ή χάσει (που το βλέπω πολύ πιθανόν γιατί άλλο οι διαιτητές οι έλληνες και άλλο οι ευρωπαίοι) ο …θρύλος. Έχω άλλα πιο σοβαρά πράγματα να σκεφτώ το βράδυ και σήμερα δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς. Ούτε θέλω να μάθω αν ο Βουλγαράκης με τον Πάγκαλο αυτομαστιγώθηκαν και πόσες …μαστιγιές αυτοέδωσαν, ή αν αποφάσισαν να μαστιγώνει ο ένας τον άλλο για …εξοικονόμηση χρόνου και ενέργειας. Ακόμη ακόμη, δε μ’ ενδιαφέρει αν τέθηκε υπό επιτήρηση η Ελλάδα για το έλλειμμα ή αν για την έναρξη της διαδικασίας του «υπερβολικού ελλείμματος» κατά της Ελλάδας και άλλων πέντε ευρωπαϊκών χωρών, αποφάσισε την Τετάρτη η Κομισιόν. Δε θέλω να ασχοληθώ με τέτοια δευτερευούσης σημασίας θέματα. Δε θέλω να σκοτίσω το μυαλό μου –γι’ απόψε τουλάχιστο- μ’ αυτά.

Σήμερα, δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς. Γι αυτό, δε θα απαντήσω στα e-mail σας, αλλ’ ούτε στα sms ή mms ή τι άλλο κυκλοφορεί, ούτε σκοπεύω να επισκεφθώ τα ιστολόγιά σας να διαβάσω τις αναρτήσεις σας και να τις σχολιάσω, ακόμη κι αν αναφέρεστε σε θέματα που μ’ ενδιαφέρουν. Σήμερα, δε μ’ ενδιαφέρει αν τη θέση του βασιλιά καρνάβαλου την πάρει ο Εφραίμ ή ο Γιοσάκης και αν κάποιοι διαμαρτύρονται γι αυτό με αγωγές ή άλλες νομικές ενέργειες, αλλ’ ούτε με ενδιαφέρει αν τα κόμματα …διεκδικούν ο καθένας για την πάρτη του την πολιτική ταυτότητα της άτυχη Κούνεβα. Σήμερα, δε θέλω ν’ ακούσω για δημοσκοπήσεις στις οποίες προηγείται το ΠαΣοΚ με πρωθυπουργό τον …Καραμανλή, ούτε θέλω να μάθω για το πρόγραμμα σταθερότητας που έχει υποβάλει η κυβέρνηση στην Κο(νο)μισιόν. Σήμερα, δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς. Και δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς γιατί η αποψινή βραδιά είναι μεγάλη βραδιά. Απόψε κρίνεται η …ευρωπαϊκή μας ύπαρξη, απόψε κρίνεται ο ευρωπαϊκός μας πολιτισμός, η ευρωπαϊκή μας κουλτούρα. Απόψε είναι ο μεγάλος τελικός! Σήμερα δε θέλω να μ’ ενοχλήσει κανείς γιατί, χμχμ… απόψε στις 10 ώρα Ελλάδος, θα πραγματοποιηθεί ο μεγάλος τελικός. Ο τελικός των τελικών για την επιλογή του τραγουδιού που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην Eurovision. Απόψε, εγώ και η κριτική επιτροπή (•Μίμης Πλέσσας : Συνθέτης - Πρόεδρος Επιτροπής, • Δημήτρης Γόντικας : Γενικός Διευθυντής Τηλεόρασης ΕΡΤ, • Αντώνης Ανδρικάκης: Στιχουργός - Γενικός Διευθυντής Ραδιοφωνίας ΕΡΤ, • Ευαγγελία Πισκερά: Διευθύντρια Δημοσίων Σχέσεων ΕΡΤ, • Όλγα Παυλάτου: Στέλεχος Δισκογραφίας, • Γιώργος Κυβέλος: Παραγωγός Δίσκων, • Στέλλα Φλωρά: Εκπρόσωπος Esctoday) πρέπει να είμαστε έτοιμοι, ήρεμοι και απελευθερωμένοι από έγνοιες και σκοτούρες να ακούσουμε την ερμηνεία του Sakis στα τρία υποψήφια …ελληνικά τραγούδια για τη Eurovision (Out of control, Right on time και This is our night, το πρώτο σε στίχους της ελληνίδας στίχουργού: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΖΑΚΚΑ και τα άλλα δύο από τους επίσης έλληνες στιχουργούς CRAIG PORTEILS και CAMERON GILES-WEBB). Και όπως καταλαβαίνετε, το έργο της εφταμελούς Επιτροπής και εμένα, είναι πολύ δύσκολο. Γιατί, όπως δήλωσε και ο Υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης Κ. Μαρκόπουλος σε συνέντευξη τύπου που έδωσε την Τρίτη, το Υπουργείο του θα στηρίξει την Eurovision και τον Sakis. Ο υπουργός μάλιστα, ανακοίνωσε ότι ο Έλληνας τραγουδιστής θα γίνει "πρέσβης της Ελλάδας στην Ευρώπη". Καταλαβαίνετε λοιπόν τη λεπτή, σοβαρή και ...εθνικoπατριωτική μου θέση. Γι αυτό, απόψε δε θέλω να με ενοχλήσει κανείς! Μηδέ της phlouφλαινας εξαιρουμένης!

(*) "Αργύρου γενέθλην" ονόμαζε ο Ομηρος κυρίως την περιοχή της Αργυρούπολης του Πόντου (Κιουμούς- Χανέ = τόπος αργύρου), που ήταν πρωτεύουσα της επαρχίας Χαλδίας, εκεί όπου από τα πανάρχαια χρόνια εξορυσσόταν ο αργυρούχος μόλυβδος, του οποίου η εκμετάλλευση γινόταν μόνο από Ελληνες αρχιμεταλλουργούς....