Ένα μπαούλο αλλιώτικο από τ’ άλλα

   

   Γυρνώντας από Αθήνα Κυριακή απόγευμα  -πήγα να δω τον εγγονό μου, το 6^ο μέλος της οικογένειάς μου- βρίσκω στο σαλόνι ένα μπαούλο. Όπα λέω, ο Άη Βασίλης μπερδεύτηκε ή μήπως τα ‘τσουξε και ήρθε νωρίς νωρίς; Ή μήπως, οι ληστές αντί να πάρουν, άφησαν; Το μυαλό πήγε… ή μάλλον δεν πήγε σε λίρες ή στο κουτί της Πανδώρας; Στην πρώτη εκδοχή το ανοίγεις και μένεις …σέκος, ή αφού πάρεις τα χαπάκια ή και υπογλώσσια. Στη δεύτερη εκδοχή το σκέφτεσαι∙εγώ θα είμαι αυτός που θα σκορπίσω τα δεινά και τις ασθένειες στον κόσμο ετούτο; Δίλημμα μέγα.  Ώσπου με παρασύρει η σύζυγος να το ανοίξω –μάλλον κάτι ήξερε, ήταν προσχεδιασμένο; Εντέλει το ανοίγω και βλέπω μέσα… χαρτιά όμορφα διπλωμένα, μία κάρτα, έναν φάκελο χαρακτηρισμένο ως «αυστηρώς προσωπικό», ένα dvd και ένα στικάκι usb. Η απορία μου για το περιεχόμενο παραμένει ακόμη και πολλαπλασιάζεται ώσπου ένα άλλο σημείωμα …προσπαθεί να αποκαλύψει το περιεχόμενο. Έχει γραμμένο πάνω «Ένα σεντούκι γεμάτο αναμνήσεις και ευχές…».

   Ξεδιπλώνω το πρώτο χαρτί «αγαπημένε μου πατέρα…» και …κλάμα η κυρία. Βουρκώνουν τα μάτια, τρέχουν δάκρυα, βαθιές εισπνοές …άσε θα τα διαβάσω μόνος, λέω στη σύζυγό μου. Πάμε να δούμε μαζί το dvd, με παροτρύνει. Το ανοίγουμε και βλέπω αγαπημένες μορφές να στέλνουν αυτοσχέδιες ευχές για τα 60χρονά μου (ναι, ναι, 11 Δεκεμβρίου έκλεισα τα 60 χρόνια τα οποία, παρεμπιπτόντως γιόρτασα μαζί με τον εγγονό μου). Ευχές μου στέλλουν και από το στικάκι usb, άλλα αγαπημένα πρόσωπα. Κάποιος, κάποια ίσως, προετοίμασε το έγκλημα καιρό πριν πίσω από την πλάτη μου, με πολλούς πολλούς συνεργούς. Ενδιάμεσα κάνω στάσεις, πίνω γουλιές γουλιές νερό -η κυρά έχει φέρει και ένα υπογλώσσιο καλού κακού- και συνεχίζω με τα χαρτάκια-επιστολές. Ευχές από τους υπέργηρους γονείς μου, από τ’ αδέλφια μου, από τα παιδιά μου, ευχές από φίλους από τα παλιά, συμμαθητές συμμαθήτριες από την Κερύνεια, ξαδέλφια από Κύπρο και Σουηδία, συνάδελφοι από το σχολείο, ακόμα ακόμα και από τον εγγονό μου. Ναι, από τον εγγονό. Ορισμένα, δυσκολεύομαι να τα διαβάσω γιατί τα δάκρυα θολώνουν τα μάτια, δε ξεχωρίζω τα γράμματα∙θα τα αφήσω για την επομένη, σκέφτομαι.

   Διαβάζω ευχές, μύχιες σκέψεις, εξομολογήσεις μέχρι και μία συγγνώμη η οποία παραμένει σε εκκρεμότητα από το 1973. Και όλα αυτά περικλείουν αναμνήσεις, χιλιάδες αναμνήσεις, αναμνήσεις από τα πολύ παλιά παιδικά-μαθητικά χρόνια και από τα πρόσφατα. Αναμνήσεις οι οποίες κρύβουν-αποκαλύπτουν πολλή αγάπη, πολλή νοσταλγία, πολλά άγνωστα αλλά και γνωστά.

   Θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς που μπήκατε στον κόπο να μου «μιλήσετε», να με ζωντανέψετε, να με κάνετε να νιώσω πως πρέπει να παραμείνω ακόμη «ζωντανός» και ενεργός. Όλους εσάς που κάποιο αόρατο (λέμε τώρα) νήμα σας ένωσε να κάμετε αυτά τα γενέθλιά μου αξέχαστα, να εγκλωβίσετε σ’ ένα μπαούλο τις ευχές σας και τις αναμνήσεις που κουβαλήσατε μαζί με αυτές. Ηθικός αυτουργός, η Εύα (το 5^ο μέλος της οικογένειάς μου) με διεκπεραιωτή το μικρό μου γιο (τουλάχιστον αυτό μου είπαν). Φυσικοί αυτουργοί, οι γονείς μου, τα αδέλφια μου, η πεθερά μου, ο Θάνος με τη Λένα και τον Κωστίκα με το Γιωρίκα, οι ανηψιές μου Κουκλίνα και Κουκλίτσα, τα ξαδέλφια από την Κύπρο Δοξούλα με Αλέκο και παιδιά τους, η Νάγια ανιψιά από την Κύπρο επίσης, τα ξαδέλφια από τη Σουηδία, η Birgitta, η Suss με το μικρό Oliver, η Niki, η Lina και το Martin με το μικρό τους γιο Max, η συμμαθήτριά μου από τα χρόνια της Κερύνειας και νυν κάτοικος Μ. Βρετανίας Σωτηρούλα, ο συμμαθητής μου Άδωνις, ο συμμαθητής και ιδιαίτερος φίλος μου Σπύρος, ο ιδιαίτερος συνάδελφος και πρώην συνεργάτης μου Νίκος, οι φίλοι από την Αθήνα Γιώργος και Κατερίνα, οι φίλες από τη Λάρισα Άννα και Γεωργία και φυσικά τα δυο παιδιά μου, ο μικρός Γιώργος και ο μεγάλος Χρήστος με το μικρό του γιο, τον εγγονό μου, δια χειρός μαμάς. Ναι, μου έγραψε και ο εγγονός μου «Αγαπημένε μου παππού…» και κατέληξε «…Αααα μπουου γκκκ (μετάφραση από τα μπεμπεδίστικα: Χρόνια πολλά και πάλι»).

   Αφήνω τελευταίο έναν πράσινο φάκελο τον οποίον ανοίγω με προσοχή και βρίσκω διπλωμένο ένα λευκό χαρτί με χαρακτηρισμό «Αυστηρώς προσωπικό». Ο γραφικός χαρακτήρας μου είναι οικείος. Η αγαπημένη μου σύζυγος «Αγαπημένε μου…». Καλά τι φανταστήκατε, πως θα σας το διαβάσω; «Αυστηρώς προσωπικό» αναγράφει, δεν το είπαμε; Θα σας αποκαλύψω όμως πώς καταλήγει «…μέχρι το τέλος της ζωής μας. Μην τολμήσεις να φύγεις πολύ νωρίτερα από μένα…». Προσέξτε, τι γράφει: μη φύγεις πολύ νωρίτερα από εμένα. Όπερ μεταφραζόμενο: φύγε νωρίτερα από μένα αλλά όχι πολύ νωρίτερα!!! (το πιάσατε το υπονοούμενο;).

   Τελικά, ένα μικρό μπαούλο πως μπορεί να χωρέσει τόσες πολλές, εγκάρδιες ευχές και τόσες αναμνήσεις, παραμένει ακόμη μυστήριο.

Γιατί ...μου τη δίνουν αυτές οι μέρες του Νοέμβρη

Εξέγερση στο Πολυτεχνείο και ανακαλύπτω πως… 

• ΟΛΟΙ ήταν μέσα και δρούσαν, 
• ΟΛΟΙ ήταν εκεί και αντιστεκόντουσαν, 
• ΟΛΟΙ ήσαν εκφωνητές 
• ΟΛΟΙ ήσαν στην πύλη ή μοίραζαν συνθήματα στους δρόμους και τελικά 
• πόσο ΤΕΡΑΣΤΙΑ ήταν η «γενιά του Πολυτεχνείου» (κάποια εκατομμύρια ίσως).

    Αυτή η γενιά ήταν όντως ηρωική∙τα έβαλε με τους ΕΝΣΤΟΛΟΥΣ (για να χρησιμοποιήσω και έναν όρο του συρμού) και δεν είναι εύκολο πράγμα. Φυσικά και νεκροί υπήρξαν και τραυματίες. Αυτά ΔΕΝ αμφισβητούνται πια. Και στο τέλος τα κατάφερε. Βοήθησαν φυσικά και οι συγκυρίες, πραξικόπημα στην Κύπρο και εισβολή. Και επανήλθε η δημοκρατία στην Ελλάδα, με ΤΕΡΑΣΤΙΟ κόστος για τον ελληνισμό∙Η μισή Κύπρος ΧΑΜΕΝΗ. Αλλά… 

   Αλλά εφτά χρόνια πριν, πού ήσαν όλοι αυτοί οι αντιστασιακοί –με ή χωρίς εισαγωγικά;. Θαρρώ πως περί τα 9 εκ. έλληνες ανέχτηκαν τη χούντα και ξαφνικά 9 εκ. έλληνες …ήταν εκεί, στο Πολυτεχνείο. Πώς γίνεται αυτό; Δυο φορές εμφανίστηκαν και αμέσως μετά εξαφανίστηκαν. Μία φορά στην κηδεία του Γ. Παπανδρέου και άλλη μία στην κηδεία του Γ. Σεφέρη. Μέχρι και ο φωτογράφος της στιγμής εκεί, είναι ήρωας. Έλεος… Και τελικά; 

   Η γενιά του Πολυτεχνείου ανέλαβε την εξουσία, αναδείχτηκε και αναδεικνύεται σε πόστα σημαντικά και μας έφερε εκεί που μας έφερε. Την εξέγερση την καπηλεύτηκαν κάποιοι –ονόματα δε λέμε. Κρατάνε τη ματωμένη σημαία ως κόρην οφθαλμού, λες και είναι ιδιοκτησία τους. …Διαμελήσαντο τα ιμάτια… και όλοι είναι(;) ευχαριστημένοι. Εσείς τη σημαία, εμείς τα κάγκελα, οι άλλοι τα συνθήματα, κάποιοι τα τραύματα και άλλοι τις μνήμες. 

ΥΓ. Αφήστε που έχω και μια υποψία πως εκείνη η γενιά, «βγήκε» αγράμματη. Με τόσες καταλήψεις, τα μαθήματα δεν πραγματοποιούνταν οπότε… Το τι επακολούθησε στα πανεπιστήμια μετά, δε λέγεται. Δεν άρεσε ο τάδε καθηγητής, ήταν αυστηρός στις εξετάσεις, «έκοβε» τους φοιτητές, η λύση ήταν μία∙ καταγγέλλονταν για «χουντική δράση» και λυνόταν το «πρόβλημα».

Το σχολείο μας "τρώει" χρόνο από το διάβασμα...

  Έρχονται, που λέτε, περσινοί απόφοιτοι του σχολείου οι οποία δεν κατόρθωσαν να εισαχθούν σε πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ, για να δηλώσουν πως επιθυμούσαν να συμμετάσχουν εφέτος στη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων. Κάναμε μια συζήτηση πάνω στο θέμα της αποτυχίας των μαθητών στις εξετάσεις και μου δήλωσαν πως «…το σχολείο, ιδιαίτερα στη Γ’ τάξη, είναι άχρηστο. Ίσως μόνο για τα μαθήματα κατεύθυνσης αξίζει τον κόπο να παρακολουθεί κανείς στο σχολείο, αφού η σωστή προετοιμασία στο φροντιστήριο γίνεται». Σε ερώτησή μου, «…γιατί τότε το φροντιστήριο δεν σας βοήθησε να εισαχθείτε σε ανώτατες σχολές», απάντησαν πως το σχολείο τους «έτρωγε» το χρόνο και έτσι δε τους έμενε χρόνος για να προετοιμαστούν καταλληλότερα για τις εξετάσεις τα απογεύματα στο φροντιστήριο. Ο ένας δε, δήλωσε πως ήταν δύσκολα τα θέματα, γι’ αυτό και απέτυχε. 

  Σκεφτόμουν τί επιχειρηματολογία θα έπρεπε να αντιτάξω σε αυτά τα παιδιά. Πως το σχολείο παρέχει γενική μόρφωση, πως θα πρέπει να μάθουν να αξιοποιούν το χρόνο τους καταλληλότερα, πως υπάρχουν δεκάδες μαθητές που δεν παρακολουθούν σε φροντιστήρια αλλά τα καταφέρνουν μόνοι τους, πως «κουτσοί στραβοί» εγγράφονται σε φροντιστήρια στα πλαίσια μιας γενικευμένης «μόδας» ενώ θα μπορούσαν να μάθουν όσα χρειάζονται στο σχολείο, πως εν τέλει μήπως θα πρέπει να ζητάνε τα ρέστα από τα φροντιστήρια όταν αποτυγχάνουν και να τα απαξιώνουν (με τον ανάλογο τρόπο με τον οποίον απαξιώνουν τα σχολεία). 

   Στα τόσα χρόνια που ασχολούμαι με αυτούς τους μαθητές, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όσοι αποτυγχάνουν την πρώτη φορά -την εισαγωγή τους σε πανεπιστήμια- και συνεχίζουν την προσπάθεια τους για δεύτερη, είναι οι πιο ένθερμοι οπαδοί των φροντιστηρίων και οι χειρότεροι εχθροί του σχολείου. Το σχολείο «φταίει» για τα κακά, το φροντιστήριο για τα καλά. Ακόμη και για την αποτυχία τους, πάλι το σχολείο φταίει. Πώς λοιπόν, μπορεί κανείς να αλλάξει αυτή τη νοοτροπία των παιδιών και της κοινωνίας; Πως μπορεί να πείσει και να ανατρέψει αυτή την αντίληψη; Πιστεύω πως τίποτε δεν είναι ικανό να τα ανατρέψει. Η φιλοτιμία και η εργατικότητα πάρα πολλών καθηγητών του δημόσιου σχολείου, προσκρούει πάνω σε αδιαπέραστο τοίχο. Είναι καθαρά θέμα Κοινωνικό και δυστυχώς, η Πολιτεία κάνει τα αδύνατα δυνατά να ενισχύσει αυτή τη νοοτροπία. 

   Να ελπίζω σε κάτι. Μα ναι, να αλλάξει ριζικά η κοινωνία μας σε πολλά θέματα και αντιλήψεις. Θέλει πολύ χρόνο για να συμβεί κάτι τέτοιο. Ως τότε, ας τρώμε τη λάσπη… 

"Πράσινη Πρωτεύουσα της Ευρώπης" ή «ΠράσσεινΆ-λογα»

Υποψηφιότητα για τον τίτλο της «Πράσινης Πρωτεύουσας της Ευρώπης» για το 2016 έθεσε η πόλη της Λάρισας. Διαβάζω στο σχετικό δημοσίευμα: «Στα δυνατά σημεία της Λαρισαϊκής υποψηφιότητας..:» και σχολιάζω ενδεικτικά μεν, …δηκτικά δε:

• 460.000 τμ πεζοδρόμων – στα οποία κυκλοφορούν πολυάριθμα ποδήλατα, αρκετοί μοτοσικλετιστές και πάμπολλα αυτοκίνητα πάσης φύσεως, τα οποία θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των πεζών 

• 10 χιλιόμετρα ποδηλατόδρομων – οι οποίοι διακόπτονται από δρόμους, είναι ατελείς, είναι περιστασιακοί και κατανέμονται σκόρπιοι σε διάφορες περιοχές της πόλης 

• 65.000 δέντρα και 40.000 θάμνοι - πρόκειται για περιαστικό πράσινο γιατί εντός πόλης μόνο γκαζόν υπάρχει, αφού τα όποια δέντρα υπήρχαν κόπηκαν. Εκτός και αν συμπεριλαμβάνεται και η περιοχή Μεζούρλο (όρια πόλης) 

• 8.5 τμ πρασίνου ανά κάτοικο – τα οποία είναι απλά συγκεντρωμένα σε 4-5 σημεία (στην περιοχή που μένω ακόμη ψάχνω τα 8,5 τμ που μου ανήκουν) 

• Ορθολογική διαχείριση του νερού – με το τεράστιο κόστος για το κάθε νοικοκυριό 

• Μέσος χρόνος μετακίνησης 17.1 λεπτά – αλήθεια, πώς υπολογίστηκε αυτός, όταν τις περισσότερες ημέρες ούτε με δίκυκλο δεν μπορεί κανείς να κυκλοφορήσει 

• 42% των κατοίκων επιλέγει την πεζή μετακίνηση – αφού έτσι κι αλλιώς όλοι οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια έχουν μπλοκαριστεί από σταθμευμένα αυτοκίνητα 

• Δραστική μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης των δημόσιων κτιρίων – ας περάσει κανείς μια βόλτα από τα σχολεία και θα διαπιστώσει του λόγου το αναληθές 

• Ποιότητα ακουστικού περιβάλλοντος (ημερήσια περίοδο 5.2 db) – αντιθέτως η πιο θορυβώδης πόλη, με τα στρατιωτικά αεροπλάνα σύριζα από τα καμπαναριά να ηχορυπαίνουν αλλά και ρυπαίνουν την πόλη, τις πειραγμένες εξατμίσεις των δικύκλων και οχημάτων, τον εκκωφαντικό συνεχή θόρυβο στις γειτονιές περιξ του Γεν. Νοσοκομείου.

Προεκλογική περίοδο διανύουμε, πολυάριθμοι οι υποψήφιοι στη Λάρισα, οπότε τέτοια στατιστικά για να δημοσιεύονται, θαρρώ πως πρέπει να στηρίζονται και με αδιάσειστα επιχειρήματα. Αλλιώς, καθαρά προεκλογικά και λαϊκίστικα είναι. Και για του λόγου το αληθές, αρκεί να διαβάσει κανείς αντεπιχειρήματα ΕΔΩ:  "Branding the city. Η πόλη της Λάρισας ως ένα πεδίο δράσεων".  Όπως πχ "...Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς την ύπαρξη μεγαλύτερης συγκέντρωσης στην περιοχή του Αλκαζάρ και ειδικότερα στο χώρο του παλιού γηπέδου, καθώς και έναν δευτερεύοντα πόλο γύρω από την ευρύτερη περιοχή του νέου γηπέδου στη Νεάπολη (πυρήνας Β)..."

  "...Με την ίδια λογική γίνεται και η προσαρμογή/προσάρτηση ενος δικτύου ποδηλατόδρομων που απεικονίζονται στο χάρτη 4. Η όχθη του Πηνειού, το πάρκο Αλκαζάρ, δύο μικροί άξονες στο κέντρο της πόλης, τμήματα του πεζοδρομίου της 1ης Στρατειάς και της οδού Παπανδρέου καθώς και τμήματα τριών δρόμων στην περιοχή της Νέας Πολιτείας σχηματίζουν ένα θραύσμα αδιέξοδων διαδρομών...". "... 

Η δευτερεύουσα σημασία των εγκεκριμένων ποδηλατόδρομων φαίνεται και από το γεγονός ότι ο αυξανόμενος πληθυσμός ποδηλατών  δεν τους χρησιμοποιεί αλλά αντίθετα κινούνται συνήθως παράλληλα σε αυτούς..."

Ο Όλυμπος σε ...10 λεπτά

Ένα βίντεο διάρκειας 10 λεπτών, όσο χρειάζεται για να περιηγηθούμε στο θρυλικό βουνό των θεών, το μυθικό Όλυμπο, μέσα από την κάμερα του Ιωάννη Μπεϊνά.