Πέμπτη 10 Απριλίου 2008

Θιβέτ = Οίκος των θησαυρών της Δύσης, στη γλώσσα των μανδαρίνων (1)




Δε γνώριζα τι παιχνίδια παίζονταιαν παίζονται- με αυτές τις διαμαρτυρίες γύρω από το Θιβέτ. Αν είναι πολιτικά ή θρησκευτικά τα κίνητρα των διαμαρτυρόμενων. Αν είναι δημοκράτεςεναντίον της καταδυναστεύουσας Κίνας- ή ΔαλάιΛαμαϊστέςοπαδοί του θρησκευτικού ηγέτη του Θιβετιανού Βουδισμού. Σίγουρο είναι πως όλες αυτές οι διαμαρτυρίες, με αφορμή τη διαδρομή της Ολυμπιακής φλόγας στις πέντε ηπείρους, που ανάγκασαν τον κ. Ζ. Ρογκ να κάνει έκκληση (2) στο Πεκίνο να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της σε ό,τι αφορά την βελτίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, με έκαναν να ψάξω να δω τι γίνεται. 'Ετσι, Βρήκα, Διάβασα, Είδα, Άκουσα, Διαφωτίστηκα, Έγραψα και Ανάρτησα.

Γεωστρατηγικοί, οικονομικοί και πολιτικοί είναι οι λόγοι που εξηγούν την κινεζική εμμονή για το Θιβέτ (κι αναρωτιέμαι πόσο άτυχοι μπορεί να είμαστε κάποιοι που γεννηθήκαμε σε χώρες με τέτοια γεωπολιτικο-στρατιωτικό-οικονομική θέση και ρόλο). Στο νότιο μέρος του, το Θιβέτ συνορεύει με τη Βιρμανία, την Ινδία, το Μπουτάν, το Νεπάλ και το Πακιστάν. Από αυτά τα πέντε κράτη, η Κίνα έχει τις πιο δύσκολες σχέσεις με την Ινδία. Τα σύνορα που είχε χαράξει η βρετανική αποικιοκρατία (νάτοι πάλι οι εγγλέζοι· τελικά όποια πέτρα και να σηκώσεις, αποκάτω βρίσκονται) δεν έγιναν αποδεκτά από το Πεκίνο (το οποίο διεκδικεί κάποια ινδικά κρατίδια). Σήμερα, παρόλο που οι εδαφικές διαφορές δεν είναι πλέον τόσο έντονες, το Θιβέτ όμως, παραμένει για το Πεκίνο μια περιοχή τεράστιας…
…γεωπολιτικής σημασίας, γιατί, αφενός μεν στη Νότια Ασία αποτρέπει το ειδύλλιο ανάμεσα στην Ινδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ «κρατάει» έναν πιστό σύμμαχο, το Πακιστάν και αφετέρου, στην Κεντρική Ασία εξασφαλίζει τις ενεργειακές οδούς που μεταφέρουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο κυρίως από την Κασπία Θάλασσα.
…οικονομικής σημασίας, γιατί αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη πηγή ξυλείας για την Κίνα και έχει πλούσιο ορυκτό πλούτο (τα κοιτάσματα χρωμίου και χαλκού στην αυτόνομη περιοχή του Θιβέτ είναι τα πλουσιότερα στην Κίνα και οι ποσότητες σε βόρακα, ουράνιο και λίθιο είναι οι μεγαλύτερες στον κόσμο. Μαζί με τις ανακαλύψεις χρυσού, ασημιού, σιδήρου, μολύβδου και θείου, η αξία του ορυκτού πλούτου του Θιβέτ υπολογίζεται στα 74 δις. δολάρια). Εξίσου σημαντική πηγή, όμως, είναι και το νερό, που σύμφωνα με τον κινεζικό Τύπο, ικανοποιεί το 30% των αναγκών της Κίνας.
…πολιτικής σημασίας, γιατί η Κίνα θεωρείται πολυεθνικό κράτος (επισήμως, έχουν καταγραφεί 56 «εθνότητες») και το Πεκίνο φοβάται ότι μια απόσχιση του Θιβέτ (που κατέχει το ένα τέταρτο της έκτασης της Κίνας) θα μεταφερθεί σαν …ιός στις υπόλοιπες εθνότητες , διαλύοντας την αυτοκρατορία (βαλκάνιοι τ’ ακούτεεεεε;).
Πρόσφατα, ο πνευματικός και πολιτικός ηγέτης του Θιβέτ (3) κάλεσε το Πεκίνο να αφαιρέσει από το πρόγραμμα της διαδρομής της Ολυμπιακής φλόγας το πέρασμά της από το Θιβέτ, χαρακτηρίζοντας το κινεζικό σχέδιο «προβοκατόρικο», μετά και από την καταστολή των αντι-κινεζικών διαδηλώσεων τον Μάρτιο στη Λάσα, πρωτεύουσα του Θιβέτ. Και αυτό ήταν η αφορμή και η απαρχή των εκδηλώσεων διαμαρτυρίας σε όλο τον κόσμο, αρχής γενομένης από την αφή της Ολυμπιακής φλόγας, στην Αρχαία Ολυμπία.
Τώρα που κατανόησα (ελπίζω;), συμπαρίσταμαι στον αγώνα των Θιβετιανών –ελπίζω να είναι δικός τους ο αγώνας και όχι του Δαλάι Λάμα- γιατί και στη δική μου πατρίδα κάτι παρόμοιο γίνεται (οι γεωπολιτικοστρατ…. λόγοι που λέγαμε)


(1)Οι Μανδαρίνοι ήταν γραφειοκράτες της αυτοκρατορικής Κίνας. Ο τίτλος δινόταν σε ανώτερους κρατικούς υπαλλήλους. Σήμερα, ο όρος χρησιμοποιείται για κάθε δημόσιο υπάλληλο ή αξιωματούχο που υπηρετεί τυφλά τους ανώτερούς του, με μοναδικό σκοπό την άνοδό του στην ιεραρχία.
(2) Εφημερίδα
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
(3) Ο Δαλάι Λάμα, 73 χρονών σήμερα, στην ηλικία των τριών ετών ανακηρύχθηκε από Θιβετιανούς μοναχούς η 14η μετενσάρκωση του πρώτου Δαλάι Λάμα. Το 1950, ο 15χρονος πνευματικός ηγέτης ανέλαβε με τελετή ενθρόνισης και την κοσμική εξουσία στο Θιβέτ. Εννέα χρόνια αργότερα κατέφυγε στη Βόρεια Ινδία, όπου εδρεύει μέχρι σήμερα η εξόριστη κυβέρνηση του Θιβέτ. Από την εξορία ο Δαλάι Λάμα προώθησε μια μέση «μη βίαιη» λύση για το Θιβέτ, υποστηρίζοντας ένα καθεστώς αυτονομίας μέσα στην Κίνα για τη χώρα του. Η διεθνοποίηση του προβλήματος οφείλει πολλά στη χαρισματική προσωπικότητά του, η φιλειρηνική πολιτική του επιβραβεύθηκε με ένα Νόμπελ Ειρήνης το 1989 και χάρη σε αυτόν ο βουδισμός κατέκτησε τη Δύση, ξεκινώντας πρώτα από το Χόλυγουντ.

ΥΓ. βασική πηγή: Εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ και μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα για το Θιβέτ ΕΔΩ
!

Δευτέρα 7 Απριλίου 2008

Σε πείσμα του ...τσιμέντου, βράχου, άμμου και του χρόνου

Να παρατηρείς τη λεπτομέρεια μέσα στην ολότητα,
να ξεχωρίζεις τη γοητεία μέσα στην ασχήμια,
να προτιμάς την ομορφιά από τη χρησιμότητα,
τη χάρη από την αποτελεσματικότητα.
Πόσες φορές δε βρεθήκαμε μπροστά σε δυσκολίες, εμπόδια και κάθε λογής δυσχέρειες και δεν είπαμε "αμάν, δεν αντέχω άλλο", ή διερωτώμαστε "πως θα τα καταφέρω", ή αναρωτιόμαστε "που πάμε" ή "τι πάμε να κάνουμε τώρα" ή ακόμη "παράτα το μωρέ" και με αφορμή αυτές τις …δυσκολίες, αναβάλλουμε κάποια πράγματα, μεταθέτουμε κάποιες ευθύνες, διακόπτουμε κάποιες εργασίες.
Υπάρχουν όμως και άλλα, ανθρώπινα ή όχι, που μπορούν και πραγματοποιούνται, να δημιουργούνται, να διατηρούνται και να στέκονται, σε πείσμα του αντίξοων συνθηκών και καταστάσεων και κυρίως σε πείσμα του χρόνου. Και θυμίζουν ηφαίστειο που όταν ξυπνά «φτύνει» τόνους λάβα, στέλνει τη φωτιά του παντού και τότε όλοι κοιτάμε το …θαύμα. Και το θαύμα γίνεται.

'Ετσι λοιπόν και τα παρακάτω μικρά -και σήμαντα ίσως- ανθρώπινα και φυσικά δημιουργήματα, έρχονται να μας διδάξουν και να μας θυμήσουν πως ...αξίζει τον κόπο!


Εικόνα 1η: Η Ιερά Μονή Ελώνης, 17 χλμ. από το Λεωνίδιο προς Κοσμά, φυτεμένη στο βράχο, ένα με αυτόν -και προστατευμένη συνάμα- δεσπόζει της περιοχής και αντέχει στο πέρασμα του χρόνου μα και των ιερόσυλων! (η κεραία στο βράχο πάνω μας τα χαλάει. Και οι νέες τεχνολογίες στην υπηρεσία του ...Θεού).



Εικόνα 2η: Κέδρος στις αμμοθίνες της Ελαφονήσσου, στην παραλία Σίμος του κόλπου Σαρακήνας. Αντέχει στη ξηρασία, στους αέρηδες και στις βροχές. Το θέμα είναι πόσο θ' αντέξει από τον αδηφάγο και ασεβή άνθρωπο, που επιμένει να κρατήσει απ' αυτόν -τον κέδρο- ένα ενθύμιο;



Εικόνα 3η: Η Ιερά Μονή Κηπίνας, κάπου εκεί στα Τζουμέρκα. Κι αυτή φυτεμένη θαρρείς στα βράχια. Καταφύγιο και προστασία συνάμα. Μακριά από τα αδιάκριτα μάτια των ανθρώπων -παλαιότερα των κατακτητών- "μέσα" στη φύση, άντεξε αιώνες και αιώνες.



Εικόνα 4η: Στο παρατηρητήριο στην Αγία Παρασκευή, εκεί στα Ζαγοροχώρια, στο Μονοδένδρι. Το δενδράκι στα ριζά του βράχου, λυγισμένο από τον κόπο και το χρόνο αντέχει. Ο βράχος φροντίζει γι αυτό, παρέχοντάς του προστασία και τροφή.



Εικόνα 5η: Το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας κοντά στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης. Δεκαεφτά (ναι, 17) δέντρα φυτρώνουν πάνω στο εκκλησάκι. Και ζουν και αναπτύσσονται και η Αγία τα φροντίζει. Δείτε και διαβάστε περισσότερα στα ...σταχυολογήματα!



Εικόνα 6η: Η άγρια συκιά στέκει εκεί αγέρωχει σε πείσμα όλων μας, καρπίζει και αντέχει. Εκεί, στη γέφυρα επί της Ηρακλείου, στο γήπεδο "Γ. Καμάρας" του Απόλλωνα Αθηνών, στη Ριζούπολη.


ΥΓ. Τα φωτοστιγμιότυπα δικά μου, παρμένα σε διάφορους χρόνους με την ερασιτεχνική μου μηχανή.

Πηνειός και πώς μπορεί να ...καταντήσει μια βόλτα

16 έγραφε ο Κελσίος –υψηλή θ/σία για την εποχή, την αισθάνεσαι-, κάποια περιττά κιλά στην κοιλιακή χώρα –άκρως επικίνδυνα και ύποπτα για καρδιαγγειακές παθήσεις στους άνδρες, λένε οι γιατροί- και να η ευκαιρία για άσκηση, λαμπρός ο ήλιος και προς τη δύση του -ιδανικές η ώρες για φωτογραφίες , λένε οι ειδικοί του …φακού-, πράσινη η γη και πολύχρωμο το τοπίο -που θάλεγε κι ο καλλιτέχνης-, φοράμε τ’ αθλητικά –«πού τάχεις βάλει βρε γυναίκα και δεν τα βρίσκω»;- και τσουπ, βόλτα στο ποτάμι. Πηνειό το λένε, αργυροδίνη ή δινήη κατά τον Όμηρο. Της Θεσσαλίας, συμπληρώνω, γιατί υπάρχει και ο αντίστοιχος της Ηλείας. Όχι, δεν πήγα …στης Λαρίσης το ποτάμι για να πνιγώ. Για βόλτα πήγα, παρέα με τη φλούφλαινα. Και φυσικά με τη φωτο…μηχανή μου. Ευκαιρίας δοθείσης...
Όπως ίσως δε γνωρίζετε, μέσα στο ιστό της πόλης (λέμε τώρα) βρίσκεται η παλαιά κοίτη του Πηνειού. Επειδή, τα αλλοτινά τα χρόνια πλημμύριζε και μαζί πλημμύριζαν και οι παραποτάμιες συνοικίες, δημιουργήθηκε εκτροπή και νέα κοίτη, βορειότερα. Τα τελευταία χρόνια οι τοπικοί άρχοντες (λέμε τώρα) προσπαθούν να εντάξουν το ποτάμι στην πόλη. Και ο καθένας κάνει –ως είθισται- του κεφαλιού του. Ο τελευταίος μάλιστα κατασκεύασε και λιμανάκι. Αμέ, και το νερό πράσινο, καταπράσινο (όχι, δεν το έβαψε, εξάλλου ο δήμαρχος είναι …blue). Και τα νερά στην παλιά κοίτη στέκουν ακίνητα, μαρμαρωμένα, στοιχειωμένα. Μόνο τα μπακακάκια (έτσι λεν εδώ τα βατράχια, νομίζω;) …διαταράσσουν τα νερά και κοάζουν ασύστολα (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί λέμε πως ο βάτραχος λέει κοάξ κοάξ. Όσες φορές περνάω και τ’ ακούω ποτέ δεν άκουσα να με …φωνάζουν κοάξ. Ούτε μπορώ να περιγράψω τις κραυγές τους, τα κοάσματά τους). Είναι που λέτε τα νερά στάσιμα, γιατί παρακάτου, γίνεται ένα μεγάλο οδικό έργο παράκαμψης της Λάρισας, με αποτέλεσμα, η τεχνική εταιρία να έχει φράξει το ποτάμι προσωρινά, για τις ανάγκες του έργου. Φαντάζομαι πως ο ...συντάξας την τεχνική μελέτη του, προς δημοπρασίας έργου, δεν προέβλεψε τη στασιμότητα των νερών και …χαζιά είναι η τεχνική εταιρεία που το ανέλαβε να αναλάβει κι άλλο ένα κόστος. Τέλος πάντων, για αρκετό καιρό περηφανευόμασταν (λέμε τώρα) πως είχαμε ένα πράσινο ποτάμι στην πόλη.
Αρχίσαμε τη βόλτα –ομολογώ πως ένα κομμάτι πλάι στην παλαιά κοίτη είναι πολύ ωραία διαμορφωμένο γα περίπατο, με ευρωπαϊκές προδιαγραφές και τριτοκοσμικές παρεμβάσεις (κοπή δένδρων, καταστροφή παγκακίων, σκουπίδια κλπ). Μαζί με μας, άλλοι 1.000 (λέμε τώρα) λαρισαίοι ποδαράτοι, ποδηλατούντες, με τα παιδάκια τους ή τα σκυλάκια τους, κάνουν την ίδια βόλτα με μας. Δε βαριέσαι, μαζί μ' αυτούς κι εμείς. Σε κάποια σημεία, χάνεται κι η βουή της πόλης, αισθάνεσαι απομονωμένος στη φύση σε …ημιάγριο περιβάλλον. Στη διαδρομή, ένα ωραίο και ά-λογο συναπάντημα. Άλογα να βόσκουν αμέριμνα. Κάπου εκεί σ’ ένα χώρο εκτρέφονται, χωρίς να γνωρίζω τους λόγους ύπαρξής τους. Και όπως είναι φυσικό, τα …σημάδια τους υπάρχουν παντού. Κάτι σαν άγρια δύση (λέμε τώρα). Φυσικά η φωτο…μηχανή μου (γιατί να μην την αποκαλούμε και μηχανή του χρόνου, αφού μέσω αυτής κατορθώνουμε να …παγώσουμε το χρόνο και να τον αποθηκεύσουμε στο memory stick) κάνει 7-8 συνεχόμενα κλικ, ώσπου νοιώθω προδομένος και άδειος, από …ενέργεια. Με ειδοποιεί πως σύντομα θα εκφορτιστεί. Χωρίς αιδώ. Και το λέει και το κάνει. Οπότε θα περιοριστώ στα λόγια. Και κυριολεκτώ, θα περιοριστώ. Υπόσχομαι πως θα τη φορτίσω, θα ξαναπάω –έτσι κι αλλιώς από δω και πέρα θα πηγαίνω καθημερινώς, τα παχάκια που λέγαμε;- και σας απειλώ ότι θα φωτογραφήσω και θα τις αναρτήσω!
Πάνω που τελείωσε η βόλτα-περίπατος-άσκηση, η φλούφλαινά μου κουράστηκε –πρόσφατα εγχειρήθηκε, γαρ- και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Κι εκεί ακριβώς, περπατώντας δίπλα στο …πράσινο ποτάμι , μου ξεφουρνίζει … «ξέρεις βρε αχαΐρευτε», πάντα έτσι γλυκά μου μιλάει, «τι μέρα είναι σήμερα;». Αμέσως μου ‘ρθε στο μυαλό ο φουκαράς ο Ζαχαρίας –της διαφήμισης ντε- και της απαντώ κι εγώ φοβισμένα και χαμηλόφωνα «Δευτέρα» -ενώ ο Ζαχαρίας λέει Τετάρτη. «Και πόσες έχουμε σήμερα;» ξαναουρλιάζει στ’ αφτιά μου (και να σκεφτείτε πως περπατάμε σε απόσταση 20 εκατοστών δίπλα δίπλα). «Εφτά Απριλίου, αγάπη μου» τις λέω. «Και τι έγινε στις 7 Απριλίου του 1980» μου ξαναουρλιάζει, ανεβάζοντας ένα κλικ τη φωνή της –όχι, η χροιά παρέμεινε το ίδιο …γλυκιά. «Όταν πάμε σπίτι, θα κοιτάξω στο διαδίκτυο στο
Σαν Σήμερα και θα σου πω, λατρεία μου» ψιθυρίζω, καταντροπιασμένος που, αφενός μεν δεν ήξερα και αφετέρου δε σκέφτηκα να πάρω μαζί μου το laptop μου, για μια ώρα ανάγκης σαν κι αυτή βρε αδελφέ το αγοράσαμε (λέμε τώρα). «Σαν σήμερα, βρε αχαΐρευτε» μου φωνάζει, μ’ ένα κλικ πιο χαμηλόφωνα, «αρραβωνιαστήκαμε βρε. Σε πήρα και δες πως με κατάντησες, αχαΐρευτε, ε αχαΐρευτε» (Ψέματα σας λέει, κάνω τα πάντα γι αυτήν και …στέκεται μια χαρά). Ε, τι ήταν να μου το θυμίσει αυτό; Κόντεψα να πέσω μέσα στο βρώμικο αλλά καταπράσινο ποτάμι, αλλ’ ευτυχώς την τελευταία στιγμή ένοιωσα τη …χερούκλα της να με αρπάζει από το χέρι –εξάρθρωση ωμοπλάτης διέγνωσε αργότερα ο γιατρός- και να με σώζει από βέβαιο πνιγμό (ή μήπως να με σπρώξει ήθελε; Αυτό δεν μπόρεσα να το διευκρινίσω ακόμα, ούτε φυσικά περνάει από το μυαλό μου να τη ρωτήσω).Καλά, που να τολμήσω να της δώσω ένα φιλί, φιλάκι έστω. Κι έτσι θα μείνω με την ανάμνηση πως στης Λαρίσης το ποτάμι, ποτέ δε θα πέσω να πνιγώ. Αλλά την επόμενη φορά που θα πάω μαζί της θα τη βάλω να περπατάει δίπλα μου πάλι, αλλά από τη μεριά του ποταμού!
Θυμήθηκα πως στη βέρα που φοράω, γράφει μια ημερομηνία, 7/4/1980. Προσπάθησα να τη βγάλω, αλλά πουουουουου... Έχει γίνει ένα με το δάκτυλό μου. Χαλκάς σκέτος.
Άντε και στα …δικά σας.


Η νέα κοίτη

η παλαιά κοίτη

το πάρκο παρά τω Πηνειώ όπου ο λαός περιπατεί
η ...άγρια φύση


...και η (άγρια) φλούφλαινα


τ' αλόγατα


η αποβάθρα του πράσινου λιμανιού (δανεισμένη από έναν άλλο blogger του οποίου έχω χάσει τα ίχνη)(*)


τα κομμένα δέντρα

(*) Τον βρήκα, εδώ

Πέμπτη 3 Απριλίου 2008

Η ζωή μας από την ...ανάποδη

Δείτε το ...έτσι, μα δείτε το κι ...αλλιώς


"Νίκη καταγάγαμε στο Βουκουρέστι με το καθαρό ΟΧΙ του Έλληνα Πρωθυπουργού και με τη στήριξη σύσσωμης της αντιπολίτευσης και ικανοποίηση από το κείμενο…". Και από το σημερινό Τύπο: "ΤΟΥΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ" λέει η Ακρόπολη, "ΒΕΤΟ στις ορέξεις του Μπους" υποστηρίζει ο Λόγος, "ΕΙΠΕ ΤΟ ΒΕΤΟ" και η Ελευθεροτυπία, "ΑΝΑΒΟΛΗ ΕΝΤΑΞΗΣ για τα Σκόπια" είδε ο Αδέσμευτος, "ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΠΟΥΣ" κατά την Αυριανή και γενικότερα "ικανοποίηση στην Ελλάδα, με ή χωρίς επιφυλάξεις, άμεσα η στο εγγύς μέλλον, με ή χωρίς δηκτικά σχόλια και υπαινιγμούς...".

Το συμπέρασμα που, μάλλον, προκύπτει είναι αυτό που καθημερινά μουρμουράμε για την Ελλάδα, τους Έλληνες και δη τους πολιτικούς μας. Πως άμα καθίσουμε κάτω και τα βρούμε και συμφωνήσουμε, μπορεί να καταφέρουμε μεγάλα επιτεύγματα. Το ερώτημα που προκύπτει είναι, γιατί δεν ωριμάζουμε τόσο ώστε να το πετύχουμε. Να πετύχουμε την …εθνική συμφιλίωση, να γίνουμε οι έλληνες …φιλέλληνες, να ομονοούμε τουλάχιστον στα μεγάλα και στα σοβαρά. Γιατί όταν φτάνουμε στα δύσκολα (και αυτό συμβαίνει κυρίως σε εθνικά θέματα) τα καταφέρνουμε. Αφήνουμε τη ..νηπιακή-παιδική μας ιδιοσυγκρασία (φταίω εγώ αλλά φταις κι εσύ γιατί κι εσύ τα ίδια έκανες πριν, δεν το χάλασα εγώ αλλά εσύ, μην το φτιάξεις έτσι γιατί άμα έρθει η σειρά μου θα το χαλάσω να το φτιάξω όπως εγώ θέλω, να φύγεις όχι δε φεύγω κ.ά. τέτοια) και μεγαλώνουμε, σοβαρευόμαστε. Μήπως θα πρέπει η ζωή μας να …αντιστραφεί. Δηλαδή να ξεκινάμε οι έλληνες τη ζωή μας από τη γεροντική –σοφή λένε- ηλικία και να καταλήγουμε στην ανέμελη παιδική νηπιακή; Γέροντες, σοφοί και έμπειροι να λύσουμε πρώτα όλα τα σοβαρά μας προβλήματα -επιτροπές σοφών δε δημιουργούμε ενίοτε- και μετά να ζήσουμε στην Ελλάδα ξέγνοιαστοι κι ανέμελοι το υπόλοιπο της …ανάποδης ζωής μας;

Πώς μου ‘ρθε τώρ’ αυτό, ίσως αναρωτηθείτε. Πριν λίγο καιρό έλαβα ένα e-mail, που πρότεινε ακριβώς αυτό: Το μακρύ ταξίδι της ζωής μας να πραγματοποιείται ανάποδα. Κι επειδή μ’ άρεσε και δεν ήξερα πώς να το δημοσιεύσω, σκαρφίστηκα από την σημερινή επικαιρότητα και το …κόλλησα. Τώρα αν όντως κόλλησε, καλώς∙ κι αν όχι, απλώς διαβάστε το …αποκομμένο από την εισαγωγή Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω πως θα το βρείτε αξιόλογο.
Στο σημείο αυτό θέλω να ευχαριστήσω τον άγνωστο αποστολέα που μου το έστειλε και έτσι μπορώ να το δημοσιεύσω.

« Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΑΚΡΙΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗ ...ΓΕΝΝΗΣΗ.
ΑΣΕ ΠΟΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ..»
Ανώνυμος
"Πιστεύω ότι ο Κύκλος της ζωής θα έπρεπε να είναι ανάποδος. Αρχικά θα έπρεπε να εμφανίζεσαι με κάποιο τρόπο στην γη 90 χρονών. Μετά ζεις σε γηροκομείο, βλέπεις κάθε χρόνο το σώμα σου να βελτιώνεται, βγάζεις άσπρα μαλλιά ώσπου γίνεσαι 65 χρονών και σε διώχνουν. Πηγαίνεις στο έτοιμο γραφείο σου όπου σε περιμένουν μια επιτυχημένη επιχείρηση, δυο σπίτια και 3 αυτοκίνητα, εργάζεσαι για σαράντα χρόνια, τα μαλλιά σου ολοένα πυκνώνουν και μαυρίζουν, τα περιττά κιλά φεύγουν μονά τους και στα 25 σου αφότου έχεις βγάλει όλα σου τα γούστα με ταξίδια, ψώνια, γνωριμίες, πηγαίνεις πια να μείνεις με τους γονείς σου για να τους γνωρίσεις καλυτέρα και να ξεκουραστείς. Τότε ξεκινάς το πανεπιστήμιο, το ρίχνεις στα πάρτι, στο σεξ και στο αλκοόλ, και είσαι έτοιμος πια για το λύκειο. Εκεί γνωρίζεις την τελευταία σου σχέση όπου περνάς μαζί της εκπληκτικά, γιατί ξέρεις ότι είναι η τελευταία. Μετά γίνεσαι παιδί, πας στο δημοτικό, το σεξ και τα λεφτά δεν σε ενδιαφέρουν πια, παίζεις στις αλάνες μέχρι να νυχτώσει, κάνεις βλακείες με τους φίλους σου, δεν έχεις πια ευθύνες. Σιγά σιγά γίνεσαι μωρό, όλοι σε φροντίζουν, σε αγαπούν και σου φέρνουν παιχνίδια και δώρα. Σταματάς να μιλάς -έχεις πει πια αρκετά- επιστρέφεις στην κοιλιά της μητέρας σου όπου περνάς τους τελευταίους εννέα μήνες σου κολυμπώντας ευχάριστα και εντελώς ξαφνικά μια μέρα, τελειώνεις την ύπαρξη σου με έναν οργασμό...


Πώς σας φαίνεται η ιδέα του άγνωστου φίλου μου;

Τετάρτη 2 Απριλίου 2008

Η γέννηση της ...Μεγάλης Αλβανίας;

Διάβασα, Είδα, 'Ακουσα και Αναρωτήθηκα: κάπου στον ημερήσιο Τύπο


Οι Αλβανοί και οι αλβανικής καταγωγής στα βόρεια σύνορά μας.
Μήπως γενιέται η ...Μεγάλη Αλβανία και δεν το πήραμε χαμπάρι;

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...