Με αφορμή την παραίτηση της κας Γκερέκου

Κάποτε όλοι μα όλοι μας ζητούσαμε κάποια στιγμή να δούμε παραίτηση υπουργού για λόγους ευθιξίας. Το ζητούσαμε επιμόνως και δε θυμάμαι ποτέ αν το είδαμε να εφαρμόζεται. Ή τουλάχιστον, για να είμαι και ειλικρινής, υπήρξαν «παραιτήσεις για λόγους ευθιξίας» οι οποίες δεν είχαν γίνει αποδεκτές. Χτες λοιπόν, υπήρξε μια τέτοια παραίτηση, αυτή της κας Γκερέκου, για χρέη του κου Βοσκόπουλου. Τα ερωτηματικά που μου γεννώνται πολλά. 

Τώρα που έχουμε μια τέτοια παραίτηση, γιατί έχουμε ενδοιασμούς; Πολλοί αναρωτιόνται αν έπρεπε να παραιτηθεί ή όχι; Παραιτήθηκε αυτοβούλως ή υποχρεώθηκε σε παραίτηση; Πρέπει μια γυναίκα να «χρεώνεται» …χρέη του συζύγου της; Έπρεπε ο πρωθυπουργός να κάνει δεκτή την απόφαση παραίτησης; Γιατί καθυστέρησε να γίνει αποδεκτή η παραίτηση; Για μείζον ηθικό και πολιτικό θέμα μιλά η ΝΔ και καθυστερημένη την κίνηση του Πρωθυπουργού.

Σ’ αυτά τα ερωτήματα δε ξέρω αν υπάρχει απάντηση. Ούτε και είμαι σίγουρος αν θα στεναχωρηθώ που παραιτήθηκε η συγκεκριμένη. Μπορεί να έκανε άριστα τη δουλειά η οποία της ανετέθη, αλλά το θέμα είναι άλλο. Ήταν το timing της υπόθεσης, ήταν η ιδιότητα της ίδιας, μπορεί να ήταν και άλλα στη μέση. Εμένα με ενοχλεί αφάνταστα  η αντίδραση του κράτους και των εισπρακτικών του μηχανισμών. Πως είναι δυνατόν ένα κράτος να βγάζει σε πλειστηριασμό ένα σπίτι διότι ο ιδιοκτήτης του χρωστά λίγα χιλιάρικα στην εφορία ή στο ΙΚΑ ή γενικότερα στο κράτος, ενώ όταν κάποιοι χρωστάνε κάποια εκατομμύρια να τυγχάνουν τέτοιας μεταχείρισης. Άκουσα μάλιστα ότι τέτοιες μεγάλες υποθέσεις φοροφυγάδων υπάρχουν πολλές. Τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις; Οι φοροδιαφεύγοντες πληρώνουν ένα πολύ μικρό μέρος του χρέους –ή «χρέους» κατά τους ίδιους- και στη συνέχεια καταφεύγουν σε φορολογικά δικαστήρια. Κερδίζουν χρόνο και …παλεύουν δικαστικά. Μπορεί να φορτώνονται με τόκους υπερημερίας αλλά κερδίζουν χρόνο, προσδοκώντας ρύθμιση χρεών. Φοροφυγάδες καταγεγραμμένοι επίσημα στα κατάστιχα της εφορίας αλλά το κράτος να νιώθει αδύναμο. Εκτός κι αν υποθέσουμε πως οι νομικές …ρυθμίσεις έγιναν ακριβώς για να φοροδιαφεύγουν αυτοί. Λέγεται πως αν μπορούσαν οι μηχανισμοί του κράτους να μαζέψουν τα διαφυγόντα φορο..κέρδη, κανένα ΔΝΤ δε θα είχαμε ανάγκη.

Με ενοχλεί όμως και η υποκρισία των υπολοίπων ημών. Παραιτήθη η εν λόγω υφυπουργός και δηλητηριώδη βέλη πέφτουν από παντού. Η αντιπολίτευση νιώθει υποχρεωμένη να εκδώσει ανακοίνωση καταγγελίας∙ λες και αν δεν το κάνει δε θα νιώθει πως …παίζει σωστά το ρόλο της. Τα ΜΜΕ και οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι σχολιάζουν, επικρίνουν, χρωματίζουν και εμπλουτίζουν με «νέα» ρεπορτάζ για να καλύψουν «σφαιρικά» το γεγονός.

Αναρωτιέμαι επίσης, όταν χρωστάς τόοοοσα πολλά στην εφορία, πόσο εισόδημα τελικά έχεις και πόσα δηλώνεις; Πόσο τελικά είναι αυτό το …νυχτοκάματο και αν όντως είναι πολύ μεγάλο, τότε και όλοι οι άλλοι …νυχτοκαματιάρηδες θα πρέπει να τύχουν τέτοιας έρευνας και πολύ εξονυχιστικής. Μήπως όμως κι εμείς θα πρέπει να πράξουμε κάτι; Όταν πάμε σ’ όλους αυτούς τους νυχτοκαματιάρηδες για να γλεντήσουμε και να διώξουμε τα αχ και τα βαχ μας, να ξέρουμε ότι τους κάνουμε ακόμη πιο πλούσιους και ακόμη πιο φοροφυγάδες. Ας κάνουμε κι εμείς λίγο κράτει, ας αλλάξουμε και κάποιες κακές συνήθειες.τουλάχιστον ας …διεκδικούμε την απόδειξη για όσα πληρώνουμε.

Η υφυπουργός πολιτισμού παραιτήθηκε, καλώς ή κακώς. Μακάρι σε κάθε ανάλογη περίπτωση να υπάρχει και η ανάλογη αντίδραση. Αυτό να είναι ο κα΄νόνας και όχι η αξαίρεση. Αυτό, φαντάζομαι, λέγεται πολιτικός πολιτισμός. Αλλά ποιοι θα τον εφαρμόσουν; Ριζική ανανέωση του πολιτικού συστήματος μπας και δούμε νέα ήθη. Φυσικά, θα πρέπι να συνοδευτεί με αλλαγή της κοινωνικής αντίληψης και των ηθών.

Για λόγους ευθιξίας, τελειώνω αυτή την ανάρτηση. Όχι, δεν παραιτούμαι, δεν έκανα δα και κάτι κακό. Καλή σας νύχτα

ΥΓ. Να θυμηθούμε πως είναι η δεύτερη παραίτηση υφυπουργού από την κυβέρνηση Παπανδρέου στο διάστημα των 7 μηνών που μετρά στη διακυβέρνηση της χώρας. Προηγήθηκε η παραίτηση του υφυπουργού Εσωτερικών Ντ. Ρόβλια με την κατηγορία της αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς, όταν έγινε γνωστό ότι το γραφείο του είχε ζητήσει «εξυπηρετήσεις» από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Ελληνικό Δημόσιο: ο μεγαλύτερος κακοπληρωτής

Κυβερνήσεις και οργανισμοί (G20 και κάτι ψηλά) σ’ όλο τον κόσμο αναζητούν λύσεις για τα προβλήματα που προκαλεί η οικονομική κρίση (κρίση των χρηματοπιστωτικών συστημάτων για την ακρίβεια, η οποία έχει και θα έχει …παράπλευρες απώλειες). Έτσι και η ελληνική κυβέρνηση, η αντιπολίτευση αλλά και η κοινωνία στο σύνολό της, σκέπτεται -αλλά σπανίως συσκέπτεται- και αναζητεί …ντόπιες λύσεις για διέξοδο από την κρίση. Ήδη, το ελληνικό κράτος έχει αποφασίσει να …προσφέρει 28 δισ. ευρώ στο τραπεζικό σύστημα, με τις τράπεζες, αρχικά να αρνούνται, στη συνέχεια κάποιες να δέχονται και τον υπουργό να βάζει …στοίχημα πως στο τέλος όλες θα ενταχθούν στο …πακέτο (πόθεν πηγάζει αυτή η μανία και η σιγουριά του;). Αυτήν τη λύση αποφάσισε η κυβέρνηση, αυτήν προωθεί και πιέζει για την αποδοχή της. Αν όμως αυτή «διαβαστεί» από έναν απλό άνθρωπο σαν και μένα, δείχνει πως το κράτος, με μία κίνηση …ματ, αποφάσισε να μετατρέψει το ιδιωτικό χρέος (των τραπεζών) σε δημόσιο χρέος (όλων των ελλήνων). Γιατί κανείς δε με έπεισε για την αναγκαιότητα της …χορηγίας. Η ελληνική οικονομία είναι σαν το …φελλό· δε βουλιάζει αλλά επιπλέει. Παραμένει όμως φελλός. Γιατί, ως κράτος δανειζόμαστε και με ακριβό χρήμα. Μοιραία, το Δημόσιο χρέος είναι υπέρογκο. Και θα γίνει ακόμη μεγαλύτερο.

Όλοι διαβάσαμε και ακούσαμε πως στα 647 εκατ. ευρώ διαμορφώθηκαν τα ενοποιημένα μετά φόρων κέρδη της Eurobank στο 9μηνο του 2008 καταγράφοντας οριακή αύξηση 4,6% σε σχέση με τα 618 εκατ ευρώ στο 9μηνο του 2007. Ενώ το Συγκρότημα της τράπεζας Κύπρου εμφάνισε στο 9μηνο του 2008 καθαρά κέρδη 375 εκατ. ευρώ (από 369 εκατ. ευρώ πέρυσι), με τον Εκτελεστικό Δ/ντή της να ανακοινώνει πως «η τράπεζα θα βγει πολύ ισχυρή στο τέλος της χρηματοπιστωτικής κρίσης». Τα 28 δις όμως τους περιμένουν!

Ίσως υπάρχουν και απλούστερες λύσεις και πιο αποτελεσματικές, αλλά μάλλον δεν αναζητήθηκαν, ούτε καν συζητούνται. Για παράδειγμα, κάποιο πρότειναν, το ποσό αυτό να μοιραστεί σ’ αυτούς που το έχουν ανάγκη. Γιατί, διερωτώνται, να δοθεί στις τράπεζες και αυτές να το δανείσουν αποκομίζοντας επιπλέον κέρδη; Δικαιούμαστε, λοιπόν, να υποθέσουμε πως εφόσον το κράτος μπορεί να δώσει εγγυήσεις για ένα τόσο μεγάλο ποσό και ένα τμήμα του μάλιστα μπορεί να το καταβάλει άμεσα σε ρευστό, έχει και τη δυνατότητα να πληρώσει έγκαιρα και τις υποχρεώσεις του. Αυτές δηλαδή που καθυστερεί για μερικούς μήνες μέχρι και …κάποια χρόνια. Χιλιάδες προμηθευτές του δημοσίου και επιχειρήσεις, που προσφέρουν τα προϊόντα τους και τις υπηρεσίες τους στο κράτος με την ευρεία έννοια (δημόσιες υπηρεσίες, νομαρχίες, δήμοι, κ.ά), βλέπουν το χρώμα του χρήματος ένα και δύο χρόνια μετά την προσφορά των υπηρεσιών τους. Τελευταία παραδείγματα είναι η κινητοποίηση των προμηθευτών ιατρικού υλικού στα νοσοκομεία, η εξαγγελία του Υπουργού Παιδείας ότι εξασφαλίστηκαν (φανταστείτε, τώρα εξασφαλίστηκαν, τέλη Νοέμβρη) οι πιστώσεις για την πληρωμή των αναπληρωτών καθηγητών, η μη εξόφληση των χρεών ασφαλιστικών ταμείων προς τους φαρμακοποιούς, οι αγρότες που λαμβάνουν τις επιδοτήσεις τους και τις αποζημιώσεις τους σε τρεις ή έξι μήνες, οι δημόσιοι υπάλληλοι στους οποίους καθυστερεί η καταβολή του εφάπαξ, οι ωρομίσθιοι καθηγητές οι οποίοι απασχολούνται στη ΠΔΣ, οι…,οι….

Ταυτόχρονα, το ίδιο το κράτος και οι εισπρακτικοί του μηχανισμοί, δείχνουν φοβερή αδυναμία να συγκεντρώσουν χρήμα από μεγάλους οφειλέτες, από τη φοροδιαφυγή, από την εισφοροδιαφυγή, γι αυτό και καταφεύγουν σε …παζαροτεχνάσματα όπως οι διακανονισμοί, η διαγραφή χρεών (ή τόκων χρεών, χρεολυσίων), η υπαγωγή στο άρθρο 40 και παλαιότερα σε κρατικοποιήσεις των προβληματικών επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα θα μπορούσε κανείς να προσθέσει και χίλια δυο ακόμα μικρότερα παραδείγματα καθυστερήσεων εξόφλησης των υποχρεώσεων του κράτους προς τον πολίτη, όπως οι ιατρικές εξετάσεις που κάνει ένας ασφαλισμένος και πληρώνει 100 ευρώ για να λάβει πίσω από το ταμείο του 15 ή 20 ευρώ. Σε αντίθεση αυτών, η αντίστοιχη καθυστέρηση, των οφειλετών προς το δημόσιο, επιφέρει τα ανάλογα πρόστιμα. Η καθυστέρηση πιστοποίησης στα ΚΤΕΟ, σημαίνει διπλασιασμό του παράβολου, η καθυστέρηση πληρωμής χρεών προς την εφορία έχει την ανάλογη επιβάρυνση με τόκους υπερημερίας, η καθυστέρηση εξόφλησης λογαριασμών ΔΕΚΟ σημαίνει διακοπή της παροχής και έξοδα επανασύνδεσης και μύρια άλλα τόσα παραδείγματα.

Όλα τα προηγούμενα αποδεικνύουν ότι το ελληνικό δημόσιο είναι ο μεγαλύτερος κακοπληρωτής και η συμπεριφορά του αυτή δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας στην αγορά. Αντίθετα, το ελληνικό δημόσιο απαιτεί από όλους τους υπόλοιπους, την έγκαιρη και εντός συγκεκριμένων προθεσμιών καταβολή των οφειλών τους προς αυτό. Η τυχόν καθυστέρηση επισείει ποινές. Αντί λοιπόν το κράτος να ψάχνεται πώς να δώσει με το ζόρι τα χρήματα στις τράπεζες, δεν τα δίνει εκεί που χρωστάει, να δει πως θα στρώσει αμέσως η κατάσταση; Οικονομοτεχνικός δεν είμαι, απλή λογική εφαρμόζω!

Από πού βρωμάει το ψάρι

Ο κόσμος συθέμελα κλονίζεται από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης -για την ακρίβεια, της χρηματοπιστωτικής κρίσης- μιας και αυτή επηρεάζει τα πιο ευάλωτα στρώματα του πληθυσμού. Γιατί οι άλλοι, οι κροίσοι, δε νομίζω να τα έβαψαν και …πολύ μαύρα από την …κρίση.
Έτσι, μοιραία, τα βλέμματα όλων ημών στρέφονται προς τους πολιτικούς οι οποίοι καλούνται με σοβαρότητα, αποφασιστικότητα και ευθύνη να εμποδίσουν τις αρνητικές συνέπειες της κρίσης, να θωρακίσουν τις οικονομίες από τις παράπλευρες απειλές και απώλειες και να σχεδιάσουν με όραμα την έξοδο από την κρίση. Ταυτόχρονα όμως καλούνται σήμερα να δώσουν αυτοί πρώτα το καλό παράδειγμα. Τις δύσκολες αυτές ώρες που ο λαός δοκιμάζεται από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, οι πολιτικοί και τα δημόσια πρόσωπα ευρύτερα, οφείλουν να δώσουν πρώτοι παράδειγμα σεμνότητας, ταπεινότητας και ευθύνης. Να αποφεύγουν πράξεις που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα. Ας έχουν πάντοτε κατά νου τα φωτεινά παραδείγματα λαμπρών πολιτικών οι οποίοι εισήλθαν στην πολιτική φτωχοί για να φύγουν από αυτήν φτωχότεροι. Να σφίξουμε λοιπόν τα ζωνάρια, αλλά να τα σφίξουμε όλοι. Και ας αποφύγουμε προκλητικές συμπεριφορές επίδειξης, επιστρατεύοντας την σοφία του μέτρου και της εγκράτειας.

Αντ’ αυτού, τι σκαρφίστηκαν οι εθνοπατέρες μας προκειμένου να δικαιολογήσουν και να διασκεδάσουν τις αρνητικές εντυπώσεις εξαιτίας της νέας αύξησης στις μηνιαίες αποδοχές τους; «Η βουλευτική αποζημίωση στην Ελλάδα δεν είναι υπέρογκη» είπε μία εξ αυτών (να την πολλαπλασιάσουμε, λέω εγώ). «Τα 200 ευρώ, ως ποσό δεν είναι τόσο σημαντικό», σημείωσε άλλος (α, μπα, ούτε καν ...300 δεν είναι, ξαναλέω). «Δεν είναι τίποτα αυτή η αύξηση, είναι ψίχουλα», επεσήμανε τρίτος (δεν πετάτε κάνα ...ψίχουλο κι αποδώ). «Το τελευταίο που θα έπρεπε ν’ αφορά τον Έλληνα πολίτη είναι η αύξηση των 100 ή 200 ευρώ» ανέφερε έτερος (ναι, ναι, δεν προλαβαίνουμε να ...μετρήσουμε τις δικές μας). «Δεν δίνεται τίποτα περισσότερο απ’ όσα δίνονται στους άλλους υπαλλήλους», συμπλήρωσε η επόμενη (ρε, ποιος μου τα πήρε τα δικά μου;). Και η σύνθεση των πιο πάνω δηλώσεων ήταν …διακομματική! Με δυο λόγια, ήθελαν μεγαλύτερες αυξήσεις, αφού, κατά τους ισχυρισμούς των, οι αποδοχές τους είναι μικρές και πρέπει ο προϋπολογισμός της Βουλής να καλύψει ακόμα περισσότερες «ανάγκες» τους. Ένας δε εξ αυτών, υποστήριξε ότι αν οι 300 αρνηθούν την τιμαριθμική αύξηση που τους δίδεται, θα περάσουν αντεργατικό μήνυμα στην κοινωνία και ειδικότερα στους… εργοδότες, ώστε εκείνοι με τη σειρά τους να αρνηθούν τις νόμιμες αυξήσεις στους εργαζομένους που απασχολούν! (φοβερή ...ιδεολογική άποψη). Ο δε Πρόεδρος του Σώματος επεσήμανε πως το κόστος της νομοθετικής λειτουργίας είναι χαμηλό, περίπου 20 ευρώ τον χρόνο για κάθε πολίτη της χώρας! Και έκανε και λόγο για επιθέσεις τις οποίες δέχονται οι δημοκρατικοί θεσμοί και οι λειτουργοί τους «από τις δυνάμεις της σύγχρονης υπονόμευσης, που θέλουν να μην μπορεί να λειτουργήσει η Δημοκρατία, ώστε άλλα κέντρα, νόμιμα ή μη, να αποκτήσουν ισχύ σε βάρος των πολιτών» (ωχ, για μένα λέει). Κι εμείς να αναφωνούμε, o tempora o mores!! (*)

(*) Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Περισσότερα και αναλυτικότερα θα διαβάσετε κι ΕΔΩ

ΥΓ.1. Φυσικά ο προϋπολογισμός ψηφίστηκε, με δύο κόμματα της αντιπολίτευσης να ψηφίζουν, το ένα κατά και το άλλο παρών.
ΥΓ.2. Αυτοί που ψήφισαν κατά και παρών, θα αποδεχθούν τις αυξήσεις ή θα τις αρνηθούν;