"Είμαι ευτυχισμένος που έκανα το ταξίδι του Οδυσσέα"-3 (*)

Επανέρχομαι στο αφιέρωμα για το ταξίδι μου στις σκανδιναβικές χώρες. Το σημερινό θέμα είναι οι εκκλησίες (kyrka) οι οποίες κατά κύριο λόγο είναι ογκώδεις και πανύψηλες. Πέτρινες, με κόκκινο τούβλο, ακόμη και ξύλινες, με καμπαναριά περίεργων και διαφορετικών σχημάτων. Με τεράστιες ...μύτες, σαν να θέλουν να ...τρυπήσουν τον ουρανό –ή μήπως για να φτάνει το sms στο Θεό ταχύτερα και δυνατότερα∙ποιός ξέρει; Τα δε βιτρώ στα παράθυρα εξαιρετικά.

Ljusdal (βόρεια της Ουψάλα)

λεπτομέρεια από το καμπαναριό

Sigtuna (δυτικά της Ουψάλα)

Ερείπιο της S:t Olofs kyrkoruin

Skokloster

Lillehammer

Oslo

τη νύχτα...

...και τη μέρα

Stoskholm

Tallinn

Uppsala

ο ψηλότερος ναός της Σουηδίας (όπως λένε τουλάχιστον οι ...ουψαλιώτες) και ογκοδέστατη, λέω εγώ

The Gunilla Bell στην Uppsala

τελικά δεν είναι και τόοοσο ψηλή, από μας αποδεικνύει η ...Κουκλίνα!

Gamla Uppsala

Χαρακτηριστη ξύλινη εκκλησία είναιη Lom stavkyrkje- στο χωριό Lom, μία από τις παλαιότερες εκκλησίες στη νορβηγία. Πιθανολογείται ότι κτίστηκε τον 12ο αιώνα κατασκευασμένη αποκλειστικά από ξύλο, χωρίς . Οι απολήξεις σε σχήμα δράκου είναι εμπνευσμένες από τις παραδόσεις των Βίκινγκς. Επιπλέον, εδώ μπορούμε να δούμε την επίδραση της ειδωλολατρικό και χριστιανικό πολιτισμό. Η εκκλησία λειτουργεί κανονικά και περιβάλλεται από ένα νεκροταφείο.

Το οδικό δίκτυο δεν είναι και τόσο αναπτυγμένο. Το όριο ταχύτητας σε κεντρικούς δρόμους της Σουηδίας είναι 110 χλμ/ώ. ενώ στη Νορβηγία 80 χλμ/ώ. Φυσικά γι αυτό ευθύνεται η μορφολογία του εδάφους των σκανδιναβικών χωρών, η ομίχλη, ο μεγάλος χειμώνας, οι βροχές μα και τα ζώα. Οι τάρανδοι, άλκες και τα ελάφια που αποτελούν κίνδυνο-θάνατο για τους οδηγούς, κυρίως τις νυχτερινές και πρωινές ώρες, όταν αυτά τα μεγαλόσωμα ζώα διασχίζουν δρόμους (ειδικά η άλκη έχει πολύ ψηλά πόδια που έτσι και συγκρουστεί με αυτοκίμητο, το μπροστινό τζάμι δέχεται όλο το κορμί του ζώουν). . Οι δε πινακίδες που ...επικρατούσαν στις οδικές αρτηρίες ήσαν –εκτός από τις συνηθισμένες που έχουμε και στην Ελλάδα- αυτές που προειδοποιούσαν για τη διέλευση ζώων.

οι συνηθισμένες πινακίδες στους δρόμους

Δεν είχαμε την τύχη –ή την ατυχία- να δούμε τέτοια ζώα,σε πινακίδες τροχαίας και κατασκευές

 ώσπου επισκεφθήκαμε το ζωολογικό κήπο στο Skansen-Stosckholm, και τα είδαμε ζωντανά

Δεν τελειώσαμε με το φωτογραφικό ταξίδι. Κάντε υπομονή να με ανεχτείτε για λίγο ακόμα. Ως τότε, καλά να περνάτε, καλά να περνάμε.

Κυπριακό-περιουσιακό και λίγη …φαντασία

Χρόνια τώρα πιστεύω –και μάλλον επιβεβαιώνομαι- πως το πιο καυτό σημείο για την όποια επίλυση του κυπριακού προβλήματος είναι το κεφάλαιο που αφορά στο εδαφικό και το περιουσιακό. Όλα τα άλλα μπορούν να λυθούν ή «λυθούν». Από το πόσοι έποικοι θα παραμείνουν μέχρι και τον ποιος θα κυβερνά. Στο πιο πάνω θέμα έχουν …κολλήσει οι επιτροπές. Οι τουρκοκυπριακοί πλευρά φέρνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων διάφορες προτάσεις. Μία από αυτές αναφέρεται για δημιουργία εταιρείας ανάπτυξης και την αποκατάστασης των τ/κ περιουσιών στις ελεύθερες περιοχές.

Προτείνεται δλδ η δημιουργία εταιρείας αστικής ανάπτυξης, το κεφάλαιο της εταιρείας θα είναι οι τ/κ περιουσίες στις ελεύθερες περιοχές και μέσω αυτής θα αξιοποιούνται οι περιουσίες και τα λεφτά θα δίνονται σε αποζημιώσεις προς Ε/κ που έχουν περιουσίες στο κατεχόμενο τμήμα και δεν θα επιστρέψουν.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά υπέδειξε πως δεν αποδέχεται πως ιδιοκτήτης των τ/κ περιουσιών είναι το ψευδοκράτος, το οποίο δεν έχει την αρμοδιότητα να τις διαχειρισθεί όπως θέλει. Μια τέτοια εξέλιξη παραπέμπει ουσιαστικά στην αναγνώριση των πράξεων, που έγιναν από το κατοχικό καθεστώς μετά την εισβολή και βίαιη εκδίωξη των Ελληνοκυπρίων. Τότε, για να εξασφαλίσουν οι Τ/κ περιουσίες Ελληνοκυπρίων στις κατεχόμενες περιοχές υπέγραφαν έγγραφο με το οποίο εκχωρούσαν τις δικές τους που είχαν αφήσει, στο ψευδοκράτος, που αποκτούσε ρόλο «ιδιοκτήτη». Αυτή η θέση παραπέμπει, επίσης, στην τουρκική λογική για ανταλλαγή περιουσιών.

Αν μη τι άλλο, οι τ/κ έχουν φαντασία και δαιμόνιο.

κάντε κλικ πάνω στη φωτογραφία

Tα μπλε κομμούνια; Ναι, τα μπλε κουμούνια!

Ποιος είπε πως την σήμερον ημέρα δε γράφεται πολιτικό τραγούδι. Μάλλον έχετε ...μεσάνυχτα. Διαβάστε και ακούστε το παρακάτω πολιτικό-σατυρικό τραγούδι. Θα σας φύσει το ...καφάσι, θα γελάσετε (αν δεν είστε νεοδημοκράτης), θα πικραθείτε (αν είστε νεοδημοκράτης) αλλά σίγουρα θα χαρείτε το στίχο, το άσμα και την εκτέλεση. Σπύρος Ζαγοραίος ο εκτελεστής παρέα με τη Μαρίνα Βολουδάκη, Γιώργος Κλεφτογιώργος ο ...εμπνευστής στιχουργός.

Έστε μάγκας ρουσοθοδωρής

τσε γκεβάρα έφυγες νωρίς

μπλε κουμουνια βγήκαν με πανό

στη Γλυφάδα πάνε για κανό

Γαλάζια φύκια και νταϊλίκια

μπλε κορδέλαι και μεταξωταί

κι οι αγρόται στα χωράφια

με καμπριολέ...

Κομπανιέρο Σάββα Τσιτουρί

επανάστα και ξερό ψωμί

πράσινα τσιφλίκια τέρμα πια

νάτη του Καμμένου η αγροτιά

Γαλάζια φύκια και νταϊλίκια

μπλε κορδέλαι και μεταξωταί

κι οι αγρόται στα χωράφια

με καμπριολέ...

ΥΓ. Κάποιοι ίσως μου πείτε "μα εσύ σήμερα ο ανακάλυψες; Αυτό γράφτηκε πριν πολλά πολλά χρόνια". Θα του απαντήσω λοιπόν "ναι, σήμερα το πρωτοάκουσα και σπεύδω να το αναδημοσιεύσω".

Χαρμόσυνη η ημέρα της Απελευθέρωσης, ναι αλλά ποιάς απελευθέρωσης;

"Εξήντα έξι χρόνια πέρασαν, δύο γενιές μεγάλωσαν και δημιούργησαν, από τη 12η Οκτωβρίου 1944, την ημέρα που αποχώρησαν οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής και απελευθερώθηκε η Αθήνα. Η χαρμόσυνη εκείνη ημέρα, ημέρα ελπίδας ύστερα από τα ερείπια των πολέμων, όταν ανέμισε και πάλι η Γαλανόλευκος, εορτάσθηκε χθες στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, με παρέλαση ευζώνων και νέων...." διαβάζω στη λεζάντα της φωτογραφίας από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Ανρωτιέμαι αν ποτέ απελευθερωθήκαμε. Γιατί μπορεί τότε πράγματι να αποχώρησαν οι γερμανοί και να υψώθηκε η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη, αλλά από την επόμενη η Ελλάδα ήταν, μια στα χρέη βουλιαγμένη, μια με τους βόρειους και ανατολικούς γείτονές της μπλεγμένη, μια με τις Μεγάλες Δυνάμεις εξαρτημένη και μια στον εμφύλιο αλληλοσπαραγμένη. Και φτάνουμε μέχρι σήμερα με τους Επενδυτικούς Οίκους και Ομίλους να μας καταδυναστεύουν -με τη ...βοήθεια εγχώριων "δυνάμεων"- την δε Τρόικα να μας διευθύνει-κατευθύνει. Αν αυτό λέγεται απελευθέρωση, τότε  όχι μόνο να γιορτάσω την απελευθέρωση αλλά να φωνάξω δυνατά: Ζήτω η Απελευθέρωση!!!

ΥΓ. τα ίδια και χειρότερα συνέβησαν και στην ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13 Οκτ. 2010