Τι με καίει κι αν είσαι γκέι – Μέρος 2ο και τελευταίο

Πώς θα ένοιωθες, πώς θα αντιδούσες αν ο γιος σου ή η κόρη σου ήταν γκέι;

Το 1ο βήμα έγινε: όλοι «εκφράζονται» ελεύθερα και στη διαφορετική –γι άλλους- συμπεριφορά.
Το 2ο βήμα έγινε: Αποδοχή από την κοινωνία, ελεύθερη συμβίωση, «παραδοχή» της διαφορετικότητας.
Το 3ο βήμα έγινε: γάμος ή Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης με την παρουσία μαρτύρων (αλήθεια τα συμπεθέρια συμ-παρίστανται;)
Το 4ο βήμα ποιο θα είναι; Μήπως η «τεκνοποίηση» μέσω υιοθεσιών; Α μπα δε το νομίζω. Γιατί; Διάβασε παρακάτω...

Ο Πολιτικός Γάμος, τι απόγινε; Υφίσταται; Οκάδες μελάνια χύθηκαν για να τον υπερασπιστούν, περισσότερα των …αντιφρονούντων. Υπερίσχυσαν οι πρώτοι. Αλλά μήπως ακόμη και σήμερα (και αύριο και μεθαύριο και πάντα) το όνειρο κάθε κοριτσιού –και κάθε μαμάς- δεν είναι να φορέσει το νυφικό; Τελικά ο πολιτικός γάμος…χρησιμοποιείται μόνο –ή κυρίως- σε …καταστάσεις έκτακτης ανάγκης (όπως μοριοδότηση, επίδομα συζύγου, διορισμός, συνυπηρέτηση κ.ά.) και προτιμάται ο θρησκευτικός;
Το θέμα των γκει-γάμων μάλλον είναι και αυτό μία πολύχρωμη …φούσκα. Κι εμείς εδώ έχουμε την τάση να …φουσκώνουμε περισσότερο τις φούσκες. Για να δείχνουμε περισσότερο ...προοδευτικοί. Και αν σκάσει στα μούτρα μας (περίπτωση χρηματιστηρίου) καταριόμαστε τους άλλους. Κι αν σκάσει στα μούτρα των άλλων, τότε «…εγώ δε σας τα ‘λεγα;».

Μία κρίσιμη ερώτηση: Πώς θα νοιώθαμε και πώς θα αντιδρούσαμε αν ο δικός μας γιος ερχόταν μίαν ωραίαν πρωίαν και μας έλεγε «μαμά, μπαμπά, να σας γνωρίσω τον …Μήτσο, το αγόρι μου»; (ή κάτι ανάλογο με την κορούλα μας).

Ο «προοδευτικός» μου εαυτός θάλεγε «μα βεβαίως και θα το αποδεχθώ. Εξάλλου ελεύθερη και αυτόνομη προσωπικότητα είναι και θα σεβαστώ τις επιλογές του. Και θα του συμπαρασταθώ και θα το στηρίξω».
Ο «συντηρητικός» εαυτός θάλεγε: «μακάρι να άνοιγε η γης να με καταπιεί. Δε θέλω να τον ξέρω και δε θέλω να τον ξαναδώ στα μάτια μου. Θα μετακομίσω σε άλλη πόλη για να γλυτώσω την …κοινωνική κατακραυγή».

Εσείς πώς θα απαντούσατε. Με ποιον …εαυτό σας θα συντασσόσασταν; Θέλω απαντήσεις ντόπρες, ειλικρινείς. Όχι υπεκφυγές! Ας είμαστε ειλικρινείς· γεγονός είναι ότι υπάρχουμε με όλους και με τους «διαφορετικούς». Όμως, συνυπάρχουμε; Όταν …συμβαίνουν στους άλλους –και μακριά από μας- συνήθως είμαστε από αδιάφοροι, έως ανεκτικοί και πολλάκις υποστηρικτικοί. Όταν όμως συμβαίνουν -ή πρόκειται να συμβούν- σε μας, εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε, να ανεχόμαστε, να συμπαριστάμεθα; ΄Η μήπως κλαίμε και οδυρόμεθα;
Τελικά, καθόλου δεν με καίει αν ο ...άλλος είναι γκέι. Αν όμως ο άλλος είναι ο ...δικός μου;;;;

ΥΓ.1 Βρέθηκα ψες, σε μια συζήτηση πατεράδων με παιδιά που φοιτούν σε σχολεία, τους οποίους απασχόλησαν τα εξής ερωτήματα-διλήμματα, που αφορούσαν τα παιδιά:
α) Θα στέλλατε ποτέ το παιδί σας σε σχολείο στο οποίο το 50% και πάνω φοιτούν παιδιά από την Αλβανία;
β) Αν η γειτονιά στην οποία ζούσατε χρόοονια, σιγά σιγά «εκπορθίζονταν» από ξένους-αλλοδαπούς, θα συνεχίζατε να παραμένετε εκεί ή θα ψάχνατε κάπου αλλού;
γ) Αν το παιδί σας έκανε παρέα με παιδιά αλλοδαπών-αλβανών, θα το αποτρέπατε ή θα το επικροτούσατε;
δ) Αν το ενήλικο πια παιδί σας σας έλεγε πως γνώρισε κοπέλα με προγόνους Αλβανούς, πώς θα αντιδρούσατε;
Η συζήτηση είχε έντονους προβληματισμούς, ακόμη και διαξιφισμούς. Ομολογώ πως καταναλώθηκε αρκετή …μπύρα. Η κατάληξη, σχεδόν ομόφωνη, ήταν πως δύσκολα θα αποδεχόμασταν τις νέες καταστάσεις. Η ελληνική κοινωνία είναι πολύυυ συντηρητική, όσον αφορά τα του οίκου μας, αλλά δημοκρατική-προοδευτική όταν αφορά τους άλλους

ΥΓ.2 Θάθελα να σας παραπέμψω σ’ ένα δημοσίευμα του Γ. Καπλάνι (ΕΔΩ)στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, τον Μάιο του 2002, με τίτλο «Ο ρατσισμός του οίκτου και η δεύτερη γενιά». Πραγματεύεται με τον ρατσισμό, ακούγεται άσχετο με την παρούσα ανάρτηση, εμένα μ' άρεσε, μπορεί και σε σας. 'Ισως θα βρείτε ενδιαφέροντα στοιχεία.
Το συγκεκριμένο κείμενο δόθηκε από τους φιλολόγους του λυκείου μου σε μαθητές της Β’ τάξης, στα πλαίσια της εξέτασης του μαθήματος Νεοελληνική Γλώσσα, για να το …διαπραγματευτούν.