Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιστορικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009

"Καυκάκι", Δομένικο Ελασσόνας, 16 Φεβρουαρίου 1943

Τηλεγράφημα
Ελασσών 19/2/1943
Προς Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, Υπουργείο Εσωτερικών, Αρχηγείο Χωροφυλακής
Αριθμός 16/41/19α/19/2/43

Από παρελθούσης Τρίτης κωμόπολης Δομενίκου δεν υπάρχει. Στρατός κατοχής με επικεφαλής Αξιωματικούς εξ αφορμής μιας επιθέσεως, ενεργηθείσης κατ΄ αυτού υπό 50δος ενόπλων ανταρτών και ενισχυθείς εκ Λαρίσης, Τυρνάβου και Ελασσόνος με στρατόν και αεροπορίαν, δεν απεδόθη εις δίωξην των ανταρτών, αλλά μετά λύσσης απεδόθη εις εύκολον ηρωισμόν, δηλαδή σύλληψιν και φόνον αθώων, διαρπαγήν και πυρπόλησιν οικιών. Εκτός των συλληφθέντων εντός κωμοπόλεως, συνέλαβον εν υπαίθρω και πάντα ασχολούμενον εις γεωργικάς εργασίας και τους εφόνευσαν. Μέχρι στιγμής αριθμός εκτελεσθέντων υπερβαίνει 150, χωρίον Μυλόγουστα 15, Αμούρι 5. Πυρποληθείσαι οικείαι 200. Δομένικον θρήνοι, οδυρμοί και κραυγαί απελπισίας ακούγονται και συγκινητικαί σκηναί εκτυλίσσονται. Απορφανισθείσαι οικογένειαι στερούνται τροφής, στέγης και παντός χρειώδους.

Διοικητής Υποδιευθύνσεως Ελασσόνος
Νικ. Μπάμπαλης,
Μοίραρχος

Τηλεγράφημα
Αριθ.16/41/19β
Ελασσών 19/2/1943
Προς το Ιταλικόν Φρουραρχείον Ελασσόνος.
Ελασσόνα.

Διαμαρτύρομαι με όλην την δύναμιν της ψυχής μου ως αξιωματικός και ως άνθρωπος δια τα αποτρόπαια εγκλήματα τα οποία την παρελθούσαν Τρίτην δεκάτη έκτην τρέχοντος μηνός διέπραξαν εις Δομένικον ο στρατός σας, έχων δυστυχώς Αξιωματικούς επικεφαλής δια θανατώσεως 150 αθώων και αόπλων πολιτών Δομενίκου, απορφανίσας ισαρίθμους οικογενείας και ρίψας εις την δυστυχίαν και θλίψιν αρκετάς εκατοντάδας αθώων γυναικοπαίδων και πυρπολήσας υπερδιακοσίας οικίας μετά των υπαρχόντων των και αφού προηγουμένως οι αξιωματικοί και στρατιώται σας αφήρεσαν ότι πολύτιμον αντικείμενον εύρον. Εναντίον του στρατού σας επετέθησαν ένοπλοι και πιθανόν να εφόνευσαν στρατιώται σας. Ενισχυθείς όμως ο στρατός σας από τον Τύρναβον και την Λάρισα από ξηράς και αέρος, και καταστάς ασυγκρίτως ισχυρότερος, είχε υποχρέωση να επιδοθεί εις την καταδίωξην των ενόπλων εκείνων και όχι να στραφεί εναντίον αθώων ανθρώπων οι οποίοι πεισθέντες εις τάς επισήμους υποσχέσεις σας όπως, οσάκις μεταβαίνωσιν Ιταλοί στρατιώται, να παραμένωσιν εις τα χωρία των μη διατρέχοντες κανένα κίνδυνον και βασιζόμενοι εις την αθωότητα των παρέμειναν εκεί δια να εύρωσιν οικτρότατον θάνατον και να εγκαταλείψωσιν εις την θλίψιν και απόγνωσιν συζύγους και παιδιά.
Δεν σας είναι βεβαίως άγνωστον ότι τον άμαχον πληθυσμόν προστατεύουν διεθνείς νόμοι και συνθήκαι, τάς οποίας ούτε ετηρήσατε,ούτε εσεβάσθητε, εν αντιθέσει προς ημάς, οι οποίοι κατά τον μεταξύ μας πόλεμο εν Αλβανία ετηρήσαμεν. Εντούτοις ισχυρίζεσθε ότι είσθε το πλέον πεπολιτισμένον Κράτος της Ευρώπης και όμως παρόμοια κακουργήματα δεν τα διαπράττουν παρά μόνο βάρβαροι. Και άλλοτε στρατιώται σας και Αξιωματικοί διέπραξαν εγκλήματα φονεύσαντες αθώους πολίτας και επιχειρήσατε να συγκαλύψετε τα εγκλήματα αυτά και δεν εδίστασαν οι αξιωματικοί σας να αποδώσουν τους φόνους εις Έλληνας περιβληθέντας δήθεν στολάς Ιταλών και επιχείρησαν να με εκβιάσουν να υποβάλλω αναφοράν αναιρούσαν προηγουμένην δια της οποίας κατήγγειλα τους φόνους αυτούς. Τώρα ποίαν δικαιολογίαν θα προβάλητε; Ημείς στηριζόμενοι εις τα γεγονότα του Δομενίκου Θα πιστεύωμεν ακραδάντως ότι όλοι οι φόνοι των Ελλήνων είναι έργον σας.

Ο Διοικητής της Υποδιευθύνσεως Ελασσόνος
Ν. Μπάμπαλης
Μοίραρχος


Προτομή του Μοιράρχου Ν. Μπάμπαλη, στην πλατεία του Δομενίκου


Διαβάσατε πιο πάνω δύο τηλεγραφήματα τα οποία, ο Διοικητής της Υποδιεύθυνσης Χωροφυλακής Ελασσόνας μοίραρχος Μπάμπαλης, απέστειλε στους προκειμένου να ενημερώσει και να διαμαρτυρηθεί αντίστοιχα, για το ολοκαύτωμα του Δομενίκου (Δήμος Ποταμιάς, Επαρχία Ελασσόνας, Νομός Λάρισας). Λόγω της στάσης του αυτής, συνελήφθη, φυλακίστηκε, καταδικάστηκε σε θάνατο άλλα γλίτωσε την εκτέλεση και στάλθηκε όμηρος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία από όπου επέστρεψε μετά την απελευθέρωση.


αεροφωτογραφία Δομενίκου



Το ιστορικό
Στις 16/2/1943 αντάρτες συμπλέκονται με Ιταλούς κατακτητές σε περιοχή έξω από το Δομένικο. Στη μάχη συμμετείχαν και δύο βομβαρδιστικά αεροπλάνα που είχαν απογειωθεί από το αεροδρόμιο της Λάρισας τα οποία πετούσαν χαμηλά και βομβάρδιζαν θέσεις των ανταρτών. Από τη μάχη οι Ιταλοί είχαν 9 νεκρούς και οι αντάρτες ένα βαριά τραυματισμένο.
Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, τα Ιταλικά στρατεύματα Κατοχής εκτελούν στη Θέση «Μαυρίτσα» (2 χλμ νότια του χωριού) 30 αμάχους, αγρότες και κτηνοτρόφους κατοίκους των χωριών Δομένικου και Μεσοχωρίου Ελασσόνας που βρίσκονταν σε αγροτικές εργασίες.


Το μνημείο στη θέση "Μαυρίτσα"

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας κυκλώνουν το χωριό Δομένικο, πυρπολούν τα σπίτια (115) αφού πρώτα λεηλατούν τα νοικοκυριά και εκτελούν 3 ανήμπορους κατοίκους, Συγκεντρώνουν τους κατοίκους στα αλώνια στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού και τους μεταφέρουν στη θέση «Μαυρίτσα», στο σημείο όπου είχε προηγηθεί η συμπλοκή Ιταλικών δυνάμεων και ανταρτών, και διαχωρίζουν τους άνδρες και τα γυναικόπαιδα. Στη συνέχεια το πλήθος των γυναικόπαιδων οδηγείται με κατεύθυνση προς το κοντινό χωριό Αμούρι.

Οι συλληφθέντες (117 άρρενες, 14–80 ετών) φορτώθηκαν σε φορτηγά και κινήθηκαν προς τα νότια. Στο χωριό Μυλόγουστα (Μεσοχώρι) εξετέλεσαν όσους βρήκαν στα κτήματα η κοντά στο δρόμο και πυρπόλησαν 80 σπίτια (σχεδόν το σύνολο του Χωριού).
Στο 31 Κm βόρεια της Λάρισας, στην περιοχή "Καυκάκι", οι κάτοικοι του Δομένικου κατέβηκαν από τα φορτηγά και οδηγήθηκαν στην άκρη του δρόμου. Σουρουπώνει και οι Ιταλοί δεν είχαν πάρει ακόμη αποφάσεις. Ο μοτοσυκλετιστής, που έφθασε εκείνη την ώρα, μετέφερε στο Ιταλό επικεφαλής το μήνυμα: να εκτελεστούν πάραυτα. Στις 12 τα μεσάνυχτα άρχισαν οι εκτελέσεις με ριπές πολυβόλων.

Την επομένη, κάτοικοι από το χωριό Δαμάσι ενταφίασαν τους εκτελεσθέντες σε δύο ομαδικούς τάφους. Την ίδια ημέρα το μεσημέρι έγινε και η ταφή των εκτελεσθέντων στη θέση «Μαυρίτσα», καθώς και εκείνων που είχαν εκτελεσθεί πριν από την πυρπόληση του χωριού στη θέση Καραγάτσι και των θυμάτων μέσα στο χωριό.

Στη θέση «Καυκάκι» έχει στηθεί το Μνημείο της εκτέλεσης των κατοίκων του Δομένικου, ενώ το χωριό Δομένικο, λόγω της μαζικής εκτέλεσης του ανδρικού πληθυσμού και της καταστροφής που υπέστη την περίοδο της Κατοχής χαρακτηρίστηκε Μαρτυρικό και εντάσσεται Δίκτυο Μαρτυρικών Πόλεων και Χωριών.

Στιγμιότυπα από την εκδήλωση-μνημόσυνο, στη θέση "Καυκάκι"










Στο φετινό μνημόσυνο, προσεκλήθη και παρέστη ο πρέσβης της Ιταλίας, ο οποίος κατέθεσε στεφάνια εκ μέρους της πατρίδας του στις θέσεις-μνημεία μαρτυρίας. Σε σύντομο λόγο τον οποίον εκφώνησε, ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους της πατρίδας του για τις άδικες και αποτρόπαιες δολοφονίες του ιταλικού στρατού και θύμισε στους παρευρισκόμενους ό,τι την εποχή εκείνη, την Ιταλία κυβερνούσε το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι. Στη συνέχεια, υπενθύμισε πολλές φιλικές ενέργειες ιταλών και Ιταλίας, απέναντι στην Ελλάδα, ξεκινώντας από συμμετοχή ιταλών φιλελλήνων στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821, φιλοξενία αντικαθεστωτικών ελλήνων τα χρόνια της χούντας, φιλοξενία ελλήνων φοιτητών στα ελληνικά πανεπιστήμια κ.ά. Η παρουσία του άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων.



Ο Ιταλός πρέσβης, εκφωνών λόγο


Πηγές:

Δομένικο, μαρτυρικό Χωριό, 16/2/1943

Το ολοκαύτωμα του Δομένικο, 16/2/1943

Ο Βρώμικος πόλεμος του Μουσολίνι - Αφιέρωμα στο Ολοκαύτωμα Δομενίκου

Φωτογραφίες Δομενίκου

«Κηλίδα ντροπής για τη χώρα μου…» , από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Λάρισας (Update)

Τρίτη 18 Νοεμβρίου 2008

Χούντα και 17 Νοέμβρη: η άλλη εκδοχή

1η εκδοχή: Η Jun-Ta ή Χούν-Τα είναι η κόρη του εκάστοτε προέδρου της Αμερικής με ζουμερή Λατινοαμερικάνα (που όμως έχει ισπανικές ρίζες). Επειδή πρόκειται για εξώγαμο τέκνο, οι αμερικανοί μυστικοί πράκτορες προσπαθώντας να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα και να προστατεύσουν το γόητρο του προέδρου τους, το γράφουν στα ληξιαρχεία ώς Νοτιο-κορεατάκι με το κωδικό όνομα Χούν-Τά. Ως γνωστόν όμως επιτρέπεται η παιδική εργασία σε αυτές τις ανατολικές χώρες και φαίνεται να έγινε κάποιο μπλέξιμο και το κοριτσάκι να έφυγε μετανάστης σε βαμβακοφυτείες. Εκείνοι, οι αμερικάνοι, που την αγαπούσαν πολύ, από τότε κλαίνε με μαύρο δάκρυ και τη νοσταλγούνε. Για αυτό τους λένε και ...νοσταλγούς της Χούν-Τα.

2η εκδοχή: Φιλελεύθερο πολίτευμα το οποίο επιβλήθηκε στην Ελλάδα με την γνωστή επανάσταση του 1967. Ως απώτερο στόχο είχε την προστασία του ελληνικού λαού από καταστροφικές προοδευτικές απόψεις. Ο στόχος αυτός επιτεύχθηκε κυρίως με τους εξής τρόπους: Παρακολούθηση επί 24ώρου βάσεως όλων ανεξαιρέτως των Ελλήνων πολιτών για τον εντοπισμό επικίνδυνων ανατρεπτικών στοιχείων όπως αναρχικών και κομουνιστών, άτομα τα οποία προσπαθούσαν να προωθήσουν παράλογες ιδέες όπως ελευθερία, δικαιοσύνη και γενικότερα να σπείρουν ζιζάνια στον κάθε φιλήσυχο πολίτη που απλά έκανε το καθήκον του καταδίδοντας τα στοιχεία αυτά στις αρμόδιες αρχές οι οποίες τα αντιμετώπιζαν με σεβασμό πάντα στην ανθρώπινη ζωή και προσωπικότητα με μέσα όπως εξορία, βασανιστήρια, εκτέλεση και γενικότερα άλλα ανώδυνα μέσα πειθαναγκασμού.
Βασικοί συνεργάτες του πολιτεύματος αυτού ήταν οι γνωστοί ως καταδότες ή αλλιώς ρουφιάνοι, ευγενή άτομα τα οποία υποδείκνυαν τους αντιρρησίες αυτούς οι οποίοι και αντιμετωπίζονταν όπως ανέφερα παραπάνω.
Όσο καλό κι αν ήταν όμως το πολίτευμα αυτό διήρκεσε λίγο, όπως όλα τα καλά πράγματα στην ζωή, γιατί στην τέλεια αυτορρύθμιση του το σύστημα δεν προέβλεψε έναν ζωτικής σημασίας παράγοντα: κάποια παλιόπαιδα αλήτες φοιτητές, όπως όλοι οι φοιτητές άλλωστε, υποκίνησαν μία εξέγερση παραπλανώντας τον ελληνικό λαό και αναγκάζοντάς τον να δράσει ενάντια στο συμφέρον του, πείθοντάς τον με φαύλα μέσα όπως έναν αισχρό ραδιοφωνικό σταθμό και μία κατάληψη στην σχολή του πολυτεχνείου ότι τον συνέφερε να ισοπεδώσει τους θεοφώτιστους ηγέτες του οι οποίοι, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο κύριος Πατακός, μεγάλος ήρωας και ηγετική φυσιογνωμία «έκαναν τα πάντα για το καλό του ελληνικού λαού». Έτσι μία μέρα του Νοέμβρη του 1973, μετά από μόλις 6 χρόνια εξουσίας και καταπίεσης το τέλειο αυτό κατέρρευσε και από τότε η χώρα μας βυθίστηκε στον βόρβορο της ακολασίας.
Αυτή η πορεία, για την ακρίβεια οι πολιτικές παρατάξεις, όταν παρελαύνουν μπροστά από την Αμερικάνικη πρεσβεία, με τα λάβαρα τους και με τις σημαίες τους, γιατί μου θυμίζουν …υπηκόους που παρελαύνουν μπροστά στον ρωμαίο αυτοκράτορα, σαν μια χολιγουντιανή υπερπαραγωγής; Το μόνο που μου τη …χαλάει, είναι που δε βγαίνει ο αμερικανός πρέσβης να χαιρετήσει τα …παραληρούντα πλήθη. Αλλά πού θα πάει, κάποτε ίσως γίνει κι αυτό!


ΥΓ.1. Το παραπάνω κείμενο είναι παρμένο από την Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία, για την οποίαν ο Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε: “Δοκίμασα να καπνίσω μαριχουάνα, να πιω χαπάκια ηρωίνης, να φάω μπανάνες, να παίξω World of Warcraft, τον εθισμό όμως που μου προκάλεσε η Φρικηπαίδεια δεν μου τον έφερε τίποτε άλλο!”

ΥΓ.2. Η τελευταία παράγραφος, είναι δική μου και είναι σκέτη ...Φρίκη και όχι από την Φρικηπαίδεια. Είπαμε, σάτυρα ...γράφουμε και δε θέλω παρεξηγήσεις.

Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2008

Η ...στρογγυλοποίηση της ελληνικής Ιστορίας

Η πραγματική εκδοχή των γεγονότων του Ιουλίου του 1974 στην Κύπρο - Μια εκ βαθέων εξομολόγηση

Θυμάστε την κα Ρεπούση, την κολλητή της πρώην Υπουργού Παιδείας και πρώην βουλευτίνας κας Γιαννάκου. Που της είχε ανατεθεί η …στρογγυλοποίηση της Ελληνικής Ιστορίας, η επανεγγραφή της με τέτοιο τρόπο ώστε να μη θίγει τους γείτονές μας. Και που αποσύρθηκε μετά πολλών …ιαχών και κυμβάλων αλαλαζόντων. Κάτι ανάλογο προσπαθούν να δημιουργήσουν και στην Κύπρο (τελικά αυτός ο …φιλέλληνας George Soros και τα …κοινωφελή του ιδρύματα ανά τον κόσμο, βρήκαν ...εθελοντές στην Ελλάδα και την Κύπρο). Η προσπάθειά τους δεν είναι η αντικατάσταση του μέχρι τώρα ιστορικού παραμυθιάσματος από την ιστορική αλήθεια, αλλά από την …άλλη, την βρετανική ή την αμερικάνικη (δε θάθελα να πιστέψω πως θα χρησιμοποιήσουν και την τούρκικη). Παρόλο που πιστεύω πως πρώτα απ’ όλα, όσον αφορά στο παρελθόν, αυτό που πραγματικά χρειάζονται σήμερα τα παιδιά μας -γι' αυτούς φαντάζομαι πως ...ξαναγράφεται- δεν είναι το ποιος ακριβώς έφταιξε λιγότερο ή περισσότερο πριν από 50, 80 ή 100 χρόνια, αλλά το ποιος και ποια νοοτροπία ευθύνεται σήμερα για τα τόσα δεινά τα οποία υφίσταται η πατρίδα, Ελλάδα και Κύπρος. Τα παιδιά μας κινδυνεύουν πολύ περισσότερο από τους εμπόρους ναρκωτικών για παράδειγμα, είτε είναι… Έλληνες «πατριώτες» είτε δεν είναι, τα παιδιά μας κινδυνεύουν περισσότερο από την αναβίωση φασιστικών ιδεολογιών, την κατρακύλα της πολιτικής και των πολιτικών, την έκπτωση των ηθών…

Θέλοντας να δώσω κι εγώ την άλλη διάσταση των γεγονότων του Ιουλίου του 1974 στην Κύπρο, την …πραγματική εκδοχή των γεγονότων, καταθέτω το παρακάτω κείμενο. Τώρα που «ξαναγράφεται» η ιστορία της Κύπρου, θέλω να σας εκμυστηρευτώ κάτι που είχα βαθειά κρυμμένο στο μυαλό μου –και ως εκ τούτου με βάραιναν οι τύψεις- κάτι που το έζησα, το βίωσα και στο οποίο ήμουν συνεργός. Τα γεγονότα , αναφέρονται από μια οπτική που δεν είναι επηρεασμένη από σοβινισμούς, αλλά που χαρακτηρίζεται μόνο από σκληρή αυτοκριτική διάθεση. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

«Τον Ιούλιο του 1974, 40.000 Τούρκοι στρατιώτες έπλητταν στους στρατώνες τους στην Ανατολία και η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Μπουλέντ Ετσεβίτ, που είχε ιδιαίτερες κοινωνικές ευαισθησίες, αποφάσισε να τους στείλει κάπου για αναψυχή. Προς τούτο διαμόρφωσε ένα τουριστικό πακέτο που ονομαζόταν «Η Αϊσέ πάει διακοπές» (*), το οποίο ενεθάρρυνε και όλα τα ακραία «αθλήματα», και τους έστειλε στη βόρεια Κιπρίς (σημ. Κύπρος, τουρκιστί), η οποία ήτανε τότε ο τουριστικός παράδεισος της ανατολικής (τουρκικής) μεσογείου. Οι Ρωμιοί όμως της Βόρειας Κιπρίς με κέντρο την πόλη Κίρνε (σημ. Κερύνεια, τουρκιστί), κακομαθημένοι με τους Ευρωπαίους τουρίστες και διακατεχόμενοι με αισθ¬ήματα υπεροχής και υπεροψίας, αρνήθηκαν να εξυπηρετήσουν τους Τούρκους τουρίστες, και έδειξαν ιδιαίτερη απέχθεια στα «αθλήματα» που αυτοί με ιδιαίτερο πάθος επιδινόντουσαν. Σε μια δε επίδειξη ακραίας ρατσιστικής και ιδιοτελούς συμπεριφοράς (οι Ρωμιοί) εγκατέλειψαν σύσσωμοι όλες τις περιοχές που κυκλοφορούσαν οι Τούρκοι τουρίστες (με εξαίρεση κάποιους προοδευτικούς Ρωμιούς που παρέμειναν στη χερσόνησο της Καρπάς –σημ. Καρπασία). Το αποτέλεσμα ήταν να συνωστισθούν στις πόλεις και τα χωρία του Νότου, χωρίς να υπολογίσουν πως έτσι θα επιφόρτιζαν τους κατοίκους του με το πρόβλημα να τους τακτοποιήσουν, και ούτε πως θα άφηναν και τους καημένους τους επισκέπτες τους στο Βορρά κυριολεκτικά στο έλεος του... Αλλάχ. Παρεμπιπτόντως, το '74 βρέθηκαν στο Βορρά για να τους βοηθήσουν και 120.000 Τ/κ, εκ των οποίων οι πλείστοι είχαν μετακινηθεί αυτοβούλως από το νότο. Επειδή όμως πάλι δεν τα έβγαλαν πέρα, οι τουρίστες για να επιβιώσουν έφεραν και 180.000 συγγενείς τους από την Τουρκία. Το αποτέλεσμα ήταν από τότε όλοι να υποφέρουν εγκλωβισμένοι για 34 ολόκληρα χρόνια, σε βαθμό που 40.000 Τ/κ που ήσαν οι πιο εύποροι να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό. Οι σκληρόκαρδοι όμως Ρωμιοί δεν λέγανε να συγκινηθούν, και πεισματικά εξακολούθησαν να κρατούν το Βορρά απομονωμένο από τον έξω κόσμο, για να αναγκάσουν τελικά τους φιλεύσπλαχνους Ευρωπαίους και Αμερικανούς να σπάζουν τα κεφάλια τους για το πως θα... σπάσουνε την απομόνωση του Βορρά.»

Τελικά η γραφή της «νέας ιστορίας» δεν είναι δα και τόσο δύσκολο πράγμα. Αρκεί κάποιος κατέχει τη «νέα γλώσσα» του Όργουελ και είναι αρκούντως... γραφικός. Απαραίτητοι βέβαια και οι χαζούληδες αποδέχτες. Εκεί όμως αρχίζουν τα δύσκολα για όλους τους επίδοξους... Θουκυδίδηδες, καθ' ότι κομμάτι ζόρικη η τεράστια πλειοψηφία των Ελλήνων!


ΥΓ. Το κείμενο αυτό το ψάρεψα σε μια κυπριακή εφημερίδα και είναι ένα απόσπασμα (του ΣΚΙ) από την εφημερίδα ΚΕΡΥΝΙΩΤΙΚΗ ΗΧΩ. Το αντιγράφω, χωρίς την άδεια του συγγραφέως του, εγώ ...ένας από τους άσπλαχνους Ρωμιούς από την ...Κιρνέ, που αρνήθηκε να εξυπηρετήσει τους Τούρκους τουρίστες και τους εγκατέλειψε μόνους 35 τόσα χρόνια.


(*) Η "Αισέ θα πάει διακοπές" ήτανε το συνθηματικό του "Αττίλα" στην Κύπρο το 1974.

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2008

Το «Μακεδονικό» ζήτημα μέσα από 9 ερωτήσεις-απαντήσεις

Διάβασα, Είδα, 'Ακουσα, Φωτίστηκα και 'Εγραψα:

Στο Κυριακάτικο φύλλο της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ της 16ης Μαρτίου 2008, βρήκα μια σύντομη αναδρομή στη μακραίωνη ιστορία της Μακεδονίας που πραγματοποίησε η εφημερίδα με τη συνδρομή του ιστορικού-τέως εμπειρογνώμονα πρεσβευτή για βαλκανικά θέματα ΥΠΕΞ, κ. Ευάγγελου Κωφού. Μέσα από αυτήν αποτυπώνεται η ανάδυση του «Μακεδονικού» ζητήματος και η πορεία μέχρι τις σημερινές διεκδικήσεις της ΠΓΔΜ. Εννέα ερωτήματα με τις αντίστοιχες απαντήσεις, βάζουν τα πράγματα στη θέση τους. Επειδή το θεώρησα αξιόλογο, σκέφτηκα να σας το προτείνω. Μπορείτε να το διαβάσετε στη σελίδα 16, κεφάλαιο ΔΙΛΠΛΩΜΑΤΙΑ, με τίτλο «Εννέα απαντήσεις για το ‘Μακεδονικό’ ζήτημα» ή να πατήσετε εδώ!
Καλήν ανάγνωση!

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...

Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει...