Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι...

Ενδεικτικά μεν ...δηκτικά δε

2011-11-25T19:09:00.000+02:00

Alpha bank: Εξαιρετικά άδικη η συνεχόμενη φορολογική επιβάρυνση των ασθενέστερων...

Τώρα, εγώ ο αφελής, να υποθέσω πως η εν λόγω τράπεζα σκέφτεται να άρει την αδικία, μοιράζοντάς μας από τα κέρδη της; Ή να κοιμηθώ με το άλλον πλευρό;

Εκείνα τα "παλληκάρια" της ΓΕΝΟΠ_ΔΕΗ, θα αποκλείσουν το κτίριο της ΔΕΗ στη Μεσογείων, όταν το γενάρη -όπως φημολογείται- θα ανακοινωθούν αυξήσεις στο ρεύμα; Ή θα έχουμε να μιλάμε -σήμερα- για ...πόλεμο για τα κεκτημένα;

Ρίσκο η πρώτη σεξουαλική επαφή για έναν στους τρεις Έλληνες. Γι' αυτό, λοιπόν, παρατηρήθηκαν αυξημένα κρούσματα AIDS, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Ρε παιδιά, για να σοβαρευτούμε. Είναι να παίζουμε τώρα τόσο ανεύθυνα με τον ...Μήτσο;

Γερά «ποτήρια» αποδεικνύονται οι Έλληνες. Τουλάχιστον 800.000 Έλληνες έχουν εντάξει το ποτό στην… καθημερινότητά του. Ταυτόχρονα, διαστάσεις επιδημίας παίρνει το φαινόμενο της παχυσαρκίας στη χώρα μας. Ο ένας στους πέντε Ελληνες είναι υπέρβαρος. Αναρωτιέμαι, μετά από τέτοιες μειώσεις μισθών, μετά από τόσους ανελέητους φόρους, μετά από τόσα ποσοστά ανεργείας πού τα βρίσκουμε τα λεφτά αυτά και τα έχουμε για ξόδεμα;

Μια εκδρομή στα Πριόνια Λιτοχώρου

2011-10-30T18:55:00.000+02:00

Αν αποφασίσει κανείς να πραγματοποιήσει μια εκδρομή σε κάποιο από τα ελληνικά βουνά, θα γνωρίσει από κοντά τον πολύχρωμο καμβά με τα απίθανα φυσικά χρώματα. Είναι η χλωρίδα τέτοια, είναι η εποχή, είναι ο φωτισμός, το καθένα χώρια και όλα μαζί συνθέτουν μια απίστευτη χρωματική ομορφιά, που ο φακός, δυστυχώς, δεν μπορεί να αποτυπώσει οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Θέλει υπομονή, θέλει χρόνο και κυρίως θέλει τέχνη για να μπορέσει κανείς να καταγράψει τέτοια ομορφιά.

Εμείς, ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου, δεν επιλέξαμε να παρακολουθήσουμε κάποια παρέλαση -ή μη παρέλαση- αλλά αποφασίσουμε να εκδράμουμε στον Όλυμπο, από τη μεριά του Λιτοχώρου, στη θέση Πριόνια. Ο ουρανός στη Λάρισας φαινόταν συννεφιασμένος αλλά διαβάσαμε πως προς την Κατερίνη θα είχε ήλιο. Ξεκινήσαμε και αφού αποφύγαμε όλα τα διόδια -ναι, υπάρχουν δρόμοι από τους οποίους μπορείς να αποφύγεις την πληρωμή διοδίων- και γλυτώσαμε 1+3,20+3,20 = 7,40 € το κάθε αυτοκίνητο, φτάσαμε στη θέση Πριόνια, 17 χλμ από το Λιτόχωρο. Το τοπίο που αντικρύσαμε ήταν φ α ν τ α σ τ ι κ ό!!!, η φύση να οργιάζει, σύννεφα να καλύπτουν το βουνό των θεών και που και που να ξεπροβάλλει και ο θεός Ήλιος για να μας φανερώσει τα δόντια του, καθώς το θερμόμετρο έγραφε 5,5 οC.

Αφήσαμε τα αυτοκίνητα στον χώρο που διατίθεται για στάθμευση, προσπεράσαμε με τα πόδια αρκετά άλλα, μεταξύ αυτών και ένα λεωφορείο από Θεσσαλονίκη, οι επιβάτες του οποίου θα πραγματοποιούσαν ανάβαση στο Μύτικα με διανυκτέρευση και φτάσαμε στη ξύλινη γέφυρα, εκεί που άλλοτε μια υπήρχε μια λιμνούλα με καθαρό, κρυστάλλινο και παγωμένο νερό.

Στη θέση της υπήρχε ένα μικρό αυλάκι από το νερό που έπεφτε από δύο μικρούς καταρράχτες. Συνεχίσαμε το μονοπάτι Ε4 για λίγα μέτρα και επιστρέψαμε στο καταφύγιο, το οποίο λειτουργεί ως ταβέρνα και καφετέρεια. παραγγείλεμε ζεστή φασολάδα, λουκάνικα και κόκκινο κρασί, απολαύσαμε το φαγητό μαζί με πολλούς άλλους θαμώνες και αμέσως μετά αναχωρήσαμε για το Λιτόχωρο, για τον απογευματινό καφέ.

2,5 χλμ από τα Πριόνια προς Λιτόχωρο, βρίσκεται το παλιό μοναστήρι του Αγ. Διονυσίου ( Ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω). Η παλαιά μονή αναστηλώνεται, όπως θα διαπιστώσετε στις φωτογραφίες. Ο ναός είναι επισκέψιμος, το Αρχονταρίκι και η κουζίνα επίσης. Βρίσκεται κτισμένο μέσα στο φαράγγι του Ενιππέα, σ' ένα κατάφυτο μέρος.

Οι φωτογραφίες που μπορέσαμε να βγάλουμε ήταν λιγοστές, γιατί η συννεφιά δεν μας επέτρεψε. μπορέσαμε να ανεβάσουμε ένα μικρό βίντεο, εκεί στους δύο μικρούς καταρράχτες.

"Είμαι ευτυχισμένος που έκανα το ταξίδι του Οδυσσέα"-4 (*)

2011-06-20T19:19:00.211+03:00

...Ξεσκονίζοντας τις αναρτήσεις μου, ανακάλυψα την τελευταία σχετικά με το ταξίδι μου στις Σκανδιναβικές χώρες, την οποίαν είχα μισοετοιμάσει και εντελώς ξεχάσει στο χρονοντούλαπο του παρόντος ιστολογίου. Έτσι κάθισα και την ολοκλήρωσα και σήμερα την αναρτώ. Ασχολείται με δύο θέματα, το ποδήλατο και κάποια άλλα θέματα ...ειδικού ενδιαφέροντος.

Κυρίαρχο μεταφορικό μέσο είναι το ποδήλατο. Ποδήλατα στους δρόμους, ποδήλατα στο μετρό, ποδήλατα έξω από το μετρό, ποδήλατα στα κάγκελα, ποδήλατα στα ποτάμια, ποδήλατα παντού. Οι πόλεις και τα χωριά –κυρίως στη Σουηδία- είναι επίπεδα, οι δρόμοι φαρδείς και οι ποδηλατόδρομοι παντού, ευνοούν τη χρήση ποδηλάτων. Για παράδειγμα, στην Ουψάλα, σκέφτονται την καθιέρωση ανωτάτου ορίου στο κέντρο τα 30 χλμ/ώ. για να αποθαρρύνουν τους κατοίκους να κατεβαίνουν με αυτοκίνητα. Έτσι κι αλλιώς, οι θέσεις σταύθμευσης είναι ελεγχόμενες και λιγοστές.

Σε κάθε σπίτι υπάρχουν ποδήλατα και φυσικά ο απαραίτητος χώρος στάθμευσης και ασφάλειας...

...γιατί, όλο και κάποιο ...ατύχημα μπορεί να συμβεί

Στην Ουψάλα, στο κέντρο, το ποδήλατο κατέχει πρωτεύουσα θέση -ακόμα και επί του οδοστρώματος- έναντι του αυτοκινήτου

Στο μετρό της Ουψάλα, γίνεται ο ...ποδηλατικός χαμός. Εκεί που η μάνα (ποδηλάτισσα/ης) χάνει το παιδί (ποδήλατο) και το παιδί τη μάνα. Αφήνουν τα ποδήλατα, παίρνουν το μετρό και ταξιδεύουν για τις εργασίες τους. Επιστρέφοντας, ξανακαβαλλούν το ποδήλατο -αν θυμηθούν σε ποια θέση τόχουν αφήσει- και επιστρέφουν στα σπίτια τους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο Μάλμε. Πολλοί Σουηδοί εργάζονται στην Κοπενχάγη, αλλά επειδή είναι πόλη πανάκριβη, προτιμούν να διαμένουν στο Μάλμε -επί σουηδικού εδάφους- και με το μετρό, κάτω από τη μεγάλη γέφυρα του Ερεσουντ που ενώνει τη Δανία με τις σουηδικές ακτές, σε 21 περίπου λεπτά να φτάνουν Κοπενχάγη. Το ίδιο κάναμε κι εμείς, μιας και την περίοδο που επιλέξαμε να επισκεφτούμε την Κοπενχάγη, είχε ένα παγκόσμιο φεστιβάλ μόδας και όλη η πόλη ήταν "παραδομένη" σ' αυτό. Οι ντόπιοι, κατεβαίνουν στο σταθμό με ποδήλατα, τα αφήνουν, παίρνουν το μετρό, γυρίζουν από τη δουλειά και τα ξαναπαίρνουν για το σπίτι.

Αν είστε πολυμελής οικογένεια και θέλετε ένα ...οικογενειακό ποδήλατο, υπάρχει λύση και για σας. Τη συναντήσαμε στο Tallin (Εσθονία) στην κεντρική πλατεία.

Χομπίστες γενικότερα οι Σκανδιναβοί. Πικνικ, σκι, ιππασία, ποδηλασία, ορειβασία, πεζοπορία, κωπηλασία, ψάρεμα, μάζεμα μανιταριών, μάζεμα ενός είδους άγριου βατόμουρου, τα blueberries (Μύρτιλα, ελληνιστί). Τα Σαββατοκύριακα -αλλά και τα απογεύματα- οι δρόμοι ξεχειλίζουν από αυτοκίνητα και ποδήλατα, με προορισμό την εξοχή.

Στεγασμένος χώρος στάθμευσης βάρκας σε κάποια λίμνη

τα σχετικά εφόδια και βουρ για ψάρεμα

Αν είσαι πλούσιος, αγοράζεις μια μεγάλη έκταση, δημιουργείς μια ιδιωτική λίμνη, την τροφοδοτείς με ψάρια και ψαρεύεις ...ιδιωτικά

Μηχανισμός ο οποίος προγραμματίζεται να εκσφενδονίζει περιοδικά σπόρους-φαγητό για τις πάπιες

Και αν σ' αρέσει το κυνήγι αλλά ...ποιος τρέχει μέσα στο δάσος, κατασκευάζει ένα ξύλινο σπιτάκι, εγκαθίστασαι σ' αυτό και περιμένεις το θήραμα να 'ρθει σε σένα, να φάει ή να δροσιστεί.

Συγκομιδή blueberry

εργαλεία συγκομιδής-διαδικασία

(Η συλλογή αυτών των μούρων είναι μία εξαιρετικά κερδοφόρα επιχείρηση. Από το 2007, οι σουηδικές αρχές μετανάστευσης άρχισαν την έκδοση προσωρινών, τρίμηνων αδειών εργασίας σε υπηκόους ορισμένων χωρών -κυρίως ασιατών- για τη συγκομιδή αυτών των άγριων βατόμουρων στη Σουηδία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Εταιρείες προσλαμβάνουν ασιάτες, τους τροφοδοτούν με χάρτες της Σουηδίας στους οποίους εντοπίζονται τα δάση με τα βατόμουρα και τους ...ξαποστέλλουν προς συγκομιδή).

Οι υπόλοιποι σκανδιναβοί, μη έχοντας κάποιο χόμπυ ...αυτοκτονούν. (Η υπερβολική ηλιοφάνεια όπου οι ατελείωτες καλοκαιρινές μέρες συχνά προκαλούν αϋπνία, φαίνεται να αποτελούν λόγο για να οδηγηθεί κάποιος στην αυτοκτονία, αναφέρουν Σουηδοί ερευνητές. Παρόλο που οι περισσότεροι πιστεύουν ότι οι αυτοκτονίες αυξάνονται προς τα τέλη του φθινοπώρου και τις αρχές του χειμώνα λόγω της έλλειψης φωτός)

Πικνικ σε παρακείμενες ...μαύρες -λόγω εδάφους- λίμνες. Κι ενώ ήμασταν προετοιμαμένοι για μια βουτιά, το ...μαύρο του νερού μας απεθάρρυνε. Αντ' αυτού, ψήσαμε λουκάνικα και απολαύσαμε το τοπίο.

ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΘΕΜΑΤΑ

Εκτός όμως από όλα αυτά που βλέπει –ή δεν προσέχει- κάθε επισκέπτης-τουρίστας, είναι και κάποια άλλα, ειδικού ενδιαφέροντος σημεία, αντικείμενα, τοπία, κτίρια τα οποία προκαλούν συγκίνηση, περηφάνια και ένα ...ρίγος. Για παράδειγμα, όταν πέρσι βρέθηκα στο Λονδίνο και επισκέφτηκα το Γκρίνουιτς (Greenwich, κλικ). Η γραμμή του μεσημβρινού του Γκρίνουιτς στο Βασιλικό Αστεροσκοπείο (η γραμμή που ξεκινάει από το Βόρειο Πόλο, περνά από το Γκρίνουιτς και σταματά στο Νότιο Πόλο) βρίσκεται σε γεωγραφικό μήκος 0° 0' 0". Ο μεσημβρινός του Γκρίνουιτς (πρώτος μεσημβρινός ή γεωγραφικό μήκος μηδέν βαθμών) είναι το σημείο έναρξης των ζωνών ώρας του κόσμου και η η Μέση Ώρα Γκρίνουιτς (GMT) είναι διεθνής ώρα, η βάση της παγκόσμιας ωρολογιακής ώρας. Σκεφτείτε να βρίσκεστε εκεί, στο σημείο του πρώτου μεσημβρινού και το ένα πόδι σας να βρίσκεται αριστερά (ας πούμε στον 59ο μεσημβρινό, άρα δυτικά του Γκρίνουιτς) και το άλλο δεξιά (ας πούμε στον 1ο μεσημβρινό, άρα ανατολικά του Γκρίνουιτς).

Κάτι ανάλογο μου συνέβη –τραμπάκουλο δλδ- όταν επισκέφτηκα στην Ουψάλα, το Εργαστήριο Φυσικής στο οποίο εργάστηκε και πειραματίστηκε ο Κελσίος (Anders Celsius). Ο Ανδρέας Κέλσιος γεννήθηκε στην Ουψάλα, φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα και έγινε και ο ίδιος καθηγητής εκεί.

Στο δε Gustavianum museum (κλικ) το οποιο φιλοξενείται στο παλαιότερο κτίριο, την πρώτη έδρα του πανεπιστήμιου της Uppsala, είχα τη χαρά να δω –αλλ’ όχι να φωτογραφήσω καθότι κάτι τέτοιο δεν επιτρεπόταν- το θερμόμετρο που σχεδίασε ο Κέλσιος με την ιδιόχειρη βαθμολόγησή του πάνω, καθώς και βιβλίο με ιδιόχειρες σημειώσεις του από τις έρευνες που έκανε. Είδα και τη συσκευή με την οποία ο Hans Christian Ørsted απέδειξε ότι ο μαγνητισμός δημιουργείται από ηλεκτρικό ρεύμα. Στο ίδιο κτίριο, στο θόλο πάνω, βρίσκεται το Αμφιθέατρο της Ανατομίας στο οποιο ο καθηγητής παρέδιδε πρακτικά μαθήματα ανατομίας στους φοιτητές του.

Σημειώσεις του Κελσίου - Φωτογραφία από το διαδίκτυο (κάντε κλικ ΕΔΩ)

Στην Ουψάλα, στο Observatory Park, είδα και το κτίριο στο οποίο στεγαζόταν το Αστεροσκοπείο της Ουψάλα στο οποίο αργότερα φιλοξενήθηκε και το παγκοσμίως γνωστό Σεισμολογικό Κέντρο. Τώρα έχουν μεταφερθεί εκτός πόλης, σε σύγχρονες εγκαταστάσεις.

Στο βάθος το παλαιό κτίριο του αστεροσκοπείου

Στην Κοπεγχάγη είδα και το Μουσείο Ρεκόρ Γκίνες (Guinness World of Records), στην είσοδο του οποίου ποζάρει ...πανευτυχής ο ψηλότερος άνθωπος του κόσμου -2,77 μέτρα) ...

Βίκινγκς δεν είδα -ενώ πολύ θα ήθελα- παρά μόνον απογόνους των. Ή μάλλον, για την ακρίβεια είδα σε ...ζωντανή αναπαράσταση (στη Sigtuna, κλικ), κοντά στην Ουψάλα καθώς και τους τάφους των (στην Gamla Upssalla, κλικ) λίγα χλμ έξω από την Ουψάλα).

οι τάφοι τους

Ατύχησα όμως γιατί δεν είδα τη Μικρή Γοργόνα της Κοπενγάγης (Little Mermaid) καθώς τόσα είχα ακούσει για την αφεντιά της. Έλειπε γιατί είχε ...πεταχτεί κατά Σαγκάι μεριά, για λίγο καιρό. Στη θέση της είδα μια αφίσα και μια πινακίδα που με πληροφορούσε τα καθέκαστα. Πονηρός όμως εγώ, στη θέση της φωτογράφισα μιαν άλλη γοργόνα....

Στην Ουψάλα, είχα τη χαρά να ...γνωριστώ και με τον Carolus Linnaeus (αυτόν που ταξινόμησε τα είδη με τα δύο λατινικά ονόματα). Πήγα στο πάρκο του (Linnaeus Garden κλικ), επισκέφθηκα και το Βοτανικό Κήπο (Botaniska trädgården)

Είδα και την Σουηδική Βασιλική Ακαδημία των Επιστημών (kungliga vetenskapsakademien) εκεί όπου γίνεται η απονομή (κάποιων) των Βραβείων Νομπέλ.

Εν κατακλείδι: Είναι τα μάτια μου …πρησμένα, τ’ αυτιά μου …βουίζουν, το στομάχι μου …φουσκωμένο, η μύτη μου …βουλομένη και η αφή μου …αναίσθητη από τα όσα ΕΙΔΑ, όσα 'ΑΚΟΥΣΑ, όσα ΓΕΥΘΗΚΑ, όσα ΜΥΡΙΣΑ και όσα ΑΚΟΥΜΠΗΣΑ εκεί στην πατρίδα των Βίκινγκς. Ελπίζω και εύχομαι, κάποια μέρα να τα δείτε, να τα ζήσετε κι εσείς. Το ταξίδι αυτό ουσιασρτικά τελειώνει σήμερα, με το τέλος της παρούσας ανάρτησης. Καλό ταξίδι.

(*) Είναι (παραφρασμένος) ο τίτλος από το εξαιρετικό βιβλίο της Μαριάννας Κορομηλά, «Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα» το οποίο πρόσφατα διάβασα. Διαβάστε σχετικά στη blogger anagnostria, την οποίαν ομολογώ πως εμπιστέυομαι.

Καστοριά 2011, βόρεια και δυτικά

2011-06-16T21:15:00.000+03:00

Τριήμερο του Αγ. Πνεύματος και έπρεπε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα. Αρκετά μας πλάκωσε τον τελευταίο καιρό γι αυτό κανονίσαμε έγκαιρα τα της διαμονής (50€ το δίκλινο) και Σάββατο πρωί αναχωρήσαμε για Καστοριά.

Οι καιρικές προγνώσεις δεν μας πτόησαν, αλλά τελικά ούτε προβλήματα μας δημιούργησαν. Λάρισα, Ελασσόνα και στάση στην Πτολεμαΐδα για καφέ. Η πόλη δεν μας …είπε κάτι, γι αυτό και δεν υπάρχουν σχετικές φωτογραφίες. Αναχωρούμε για Νυμφαίο, για το καταφύγιο αρκούδας, το γνωστό Αρκτούρο.

Το GPS που διαθέταμε …τάπαιξε με την Εγνατία, τις εξόδους εισόδους, παρακαμπτήριες κλπ. Με τη βοήθεια χάρτη τα καταφέραμε και ανηφορίσαμε από Αετό προς το Νυμφαίο.

Η θέα στη διαδρομή ήταν εξαιρετική. Σε πρώτο πλάνο η λίμνη Ζαχάτη και στο βάθος η …κίτρινη λόγω βούρλων και καλαμιών, λίμνη Χειμαδίτιδα.

Είχαμε την ευκαιρία να περιπλανηθούμε στο χωριό, να θαυμάσουμε τα πέτρινα αρχοντικά, στη Νίκειο Σχολή ενημερωθήκαμε για τον Αρκτούρο, επισκεφθήκαμε και το καταφύγιο της αρκούδας και γευματίσαμε στην πλατεία.

Απόγευμα φτάσαμε στο Δισπηλιό, όπου και το κατάλυμά μας, ένας συμπαθητικός, ολοκαίνουργιος, πεντακάθαρος και επιλεκτικά διακοσμημένος ξενώνας (Villa de Lago), δίπλα στο Οικομουσείο Δισπηλιού, στο χώρο αναπαράστασης του προϊστορικού λιμναίου οικισμού.

Τακτοποίηση και πρώτη έξοδος στην πόλη, στη λίμνη και στον Αγ. Αθανάσιο, στο λόφο της χερσονήσου με εκπληκτική θέα στην πόλη. Ο καιρός ήταν βροχερός, γι αυτό και η μέτρια ποιότητα των φωτογραφιών.

νυχτερινή αποψη της πόλης

Σάββατο πρωί, αναχωρήσαμε για τον παραλίμνιο δρόμο, νότια και ανατολικά και μέσω Μαυροχωρίου, Φωτεινής, Τοιχίου, Βυσσινέας και μέσα από ένα καταπράσινο τοπίο από οξιές, καταφθάνουμε στο χιονοδρομικό κέντρο στο Βίτσι.

Το τοπίο όμορφο, η βλάστηση πυκνή, η χλωρίδα πλούσια∙οι συνεχιζόμενες βροχές συνέτειναν σ’ αυτό.

Γυρίζουμε από Βυσσινέα, Νέο Οικισμό, μπαίνουμε για λίγο στην κεντρική αρτηρία προς Φλώρινα και σε 8-9 χλμ στρίβουμε αριστερά προς Κρυσταλλοπηγή, στα σύνορα με Αλβανία. Σ’ αυτή τη διαδρομή συναντήσαμε 1-2 χωριά ερειπωμένα. Ένα τέτοιο …σκηνικό με εγκαταλελειμμένα χωριά, μπορεί να βρει κανείς στα …ενδότερα του Γράμμου, από Νεστόριο και νοτιοδυτικά: ερείπια Περιστεράς, ερείπια Μαυρόκαμπου, ερείπια Λιτσιστέρι, ερείπια Γλυκονερίου, ερείπια Λιβαδότοπου, ερείπια Γιαννοχωρίου, ερείπια Μονόπυλου, ερείπια Τρίλοφου, ερείπια Φούσιας, ερείπια Αγ. Ζαχαρίου, ερείπια Παλαιοχωρίου…

Στην Κρυσταλλοπηγή, μιλήσαμε με ένα κάτοικο -ο οποίος ζούσε στη Φραγκφούρτη και επανήλθε- και μάθαμε αρκετές πληροφορίες σχετικά. Μάθαμε πως πολλά χωριά στην περιοχή κατοικούνταν από Σλάβους, οι οποίοι τα εγκατέλειψαν όταν επανακαθορίστηκαν τα σύνορα. Ένα τέτοιο χωριό είναι και ο Γάβρος (ή Γκάμπρες) με τα μισογκρεμισμένα αλλά εντυπωσιακά πλινθόκτιστα σπίτια, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για ντεκόρ σε ταινίες του Παντελή Βούλγαρη). Χρόνο με το χρόνο, το παλιό χωριό καταρρέει και οι πλίνθοι ξαναγίνονται χώμα. Είδαμε μόνο μια γιαγιά να πλένει την αυλή ενός τέτοιου σπιτιού. Μάθαμε πως ο Ε. Αβέρωφ, υλοποίησε την ιδέα της επανεγκατάστασης πληθυσμού σ’ αυτά τα εγκαταλελειμμένα χωριά, κυρίως σ’ αυτά που ήταν παράλληλα με τα ελληνοαλβανικά σύνορα, μεταφέροντας τον από άλλα μέρη της Ελλάδας. Στην Κρυσταλλοπηγή ήρθαν κάτοικοι από χωριά έξω από την Ηγουμενίτσα, κτηνοτρόφοι ως επί το πλείστον. Είδαν το μέρος, μία χαμηλή και ήπια κοιλάδα με πλούσια βλάστηση και χωρίς ενδοιασμούς, εγκαταστάθηκαν σ’ αυτό το μέρος. Στα σπίτια και τις εγκαταστάσεις που είχαν οι πρώτοι κάτοικοι, τα οποία ήταν κτισμένα στις πλαγιές των λόφων, εγκατέστησαν τα ζώα και έκτισαν το καινούριο χωριό -την Κρυσταλλοπηγή- στην κοιλάδα. Στα μέρη αυτά κατέφθαναν για βοσκή και άλλοι κτηνοτρόφοι, οι κουπατσαραίοι από τους κάμπους της Θεσσαλίας, οι οποίοι όμως, ξεχειμώνιαζαν στο θεσσαλικό κάμπο. Τα πρώτα χρόνια, η Κρυσταλλοπηγή αριθμούσε πάνω από 40.000 ζώα. Ο πρώτος χειμώνας ήταν ήπιος, οι νέοι κάτοικοι έμειναν ενθουσιασμένοι από τη νέα τους διαμονή αλλά όταν ήλθαν επόμενοι κρύοι χειμώνες, τα περισσότερα ζώα πέθαναν. Τότε αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν, κυρίως για Γερμανία. Σήμερα το χωριό αριθμεί γύρω στους 300 κατοίκους και 4.000 ζώα. Προσμένουν στην ολοκλήρωση του τμήματος της Εγνατίας –παράκαμψη- που θα ενώνει την κεντρική Εγνατία με το τελωνείο της Κρυσταλλοπηγής. Ας σημειωθεί πως το περιουσιακό δεν έχει λυθεί και απόγονοι των παλιών, πρώτων κατοίκων, διεκδικούν τις περιουσίες τους μέχρι σήμερα.

Από την Κρυσταλλοπηγή, 100 μ. πριν το τελωνείο, πήραμε ένα χωμάτινο δρόμο, κινηθήκαμε νότια προς Ιεροπηγή, Αγ. Κυριακή, Μεσοποταμιά για να καταλήξουμε στον οδικό άξονα Καστοριά – Νεστόριο, το οποίο θεωρείται ως «πύλη εισόδου» για τον ορεινό όγκο του Γράμμου. 5 χλμ πριν το Νεστόριο, στρίψαμε δεξιά προς Αγ. Άννα, για τον περίφημο καταρράχτη (κλικ) εκεί όπου βρίσκονται τα ερείπια της μονής των Ταξιαρχών της Τσούκας. Κάτω από την πετρόκτιστη εκκλησία, υπάρχει ένα άλλο μικρό εκκλησάκι και πιο κάτω στη χαράδρα, πέφτει ο καταρράχτης, 150 μ. ύψους.

Αφήνουμε την Αγ. Άννα και φτάνουμε στο Νεστόριο, ένα γραφικό πανέμορφο χωριό που διαθέτει πλούσια δασική κάλυψη και που κάθε καλοκαίρι φιλοξενεί το γνωστό πια πανελληνίως River party που διεξάγεται στις όχθες του Αλιάκμονα, στα τέλη Ιουλίου με αρχές Αυγούστου. Στην πλατεία του χωριού είχαν τις προετοιμασίες για το πανηγύρι του Αγ. Πνεύματος. Φάγαμε ψητό κεμπάπ πρόβιο στη σούβλα και χοιρινό στη γάστρα, μα το πιο ωραίο ήταν η φέτα που μας σέρβιραν, το μπάντζο, το οποίο μου θύμισε κυπριακό χαλούμι.

Για τη χώνεψη, πήραμε το παγωτό μας και κατηφορίσαμε στο χώρο που πραγματοποιείται το River party, στις όχθες του Αλιάκμονα. Ένας εξαιρετικής ομορφιάς διαμορφωμένος κατάλληλα χώρος, τον οποίον απολαύσαμε και απαθανατίσαμε.

Το απόγευμα επιστρέψαμε στην Καστοριά, την οποίαν …περπατήσαμε (το Ντολτσό με τα καστοριανά αρχοντικά), όσο μας επέτρεψε η βροχή η οποία ήταν ψιλή αλλά συνεχής.

Άποψη της πόλης

Την Κυριακή το πρωί, επισκεφτήκαμε και ξεναγηθήκαμε στον χώρο αναπαράστασης του προϊστορικού λιμναίου οικισμού Δισπηλιού, δίπλα στον αρχαιότερο λιμναίο οικισμό που ανακαλύφθηκε και στον οποίον οι ανασκαφές συνεχίζονται. Είδαμε, σε διάφορες φάσεις, τις κατοικίες που κατασκευάζονταν, αντίγραφα από σκεύη και εργαλεία που ανακαλύφθηκαν.

Αντίγραφο βάρκας

Αντίγραφα ευρημάτων

Οι διάφορες φάσεις κατασκευής των λιμναίων σπιτιών

(αρχικά πάνω σε πασσάλους και στο τέλος στο έδαφος)

Άποψη της Καστοριάς από τον λιμναίο οικισμό

Στη συνέχεια, περπατήσαμε παραόχθια προς τη σπηλιά του Δράκου και τη Μονή Παναγιάς Μαυρώτισσας. Η διαδρομή είναι εκπληκτική, κάτω από πλατάνια που σκύβουν προς τη λίμνη. Στη σπηλιά ξεναγηθήκαμε και στη συνέχεια προσκυνήσαμε στη Μονή.

Στην είσοδο της σπηλιάς και στο εσωτερικό της

σταλακτίτες και σταλαγμίτες

Η Μονή Παναγιάς Μαυρώτισσας

Τοιχογραφίες - Αγιογραφίες

ο πλάτανος που φημολογείται πως έχει ηλικία 800 χρονών

Τελειώνοντας και από κει, αναχωρήσαμε για Νεστόριο και από κει για το χωριό Πεύκος (δυτικά του Νεστορίου) με σκοπό να …εισέλθουμε στα ενδότερα του Γράμμου, στις αλπικές δρακολίμνες Αρενών, στο πάρκο Εθνικής Συμφιλίωσης, στις πηγές του Αλιάκμονα. Η διαδρομή ήταν εκπληκτική, παράλληλα στη κοιλάδα και στις χαράδρες που δημιουργεί ο Αλιάκμονας, στην καταπράσινη από οξιές φύση.

Το χωριό Πεύκος

Στάση για φαγητό ..εκατέρωθεν

Στο χωριό Πεύκο, φάγαμε εξαιρετικό κεμπάπ και συναντήσαμε ομάδες εναλλακτικού τουρισμού οι οποίοι επέστρεφαν από τα …ενδότερα. Πήραμε πληροφορίες, μάθαμε τις δυσκολίες και αποφασίσαμε να αλλάξουμε διαδρομή, καθότι, άπειροι αλλά και ανέτοιμοι για τέτοια εξόρμηση.

Σχεδιάσαμε νέο σενάριο επιστροφής, ξεκινώντας από Νεστόριο, κατευθυνθήκαμε νότια προς Νέα Κοτύλη και νοτιότερα συναντήσαμε το Επταχώρι.

Πήραμε νέες πληροφορίες και έξω από το Επταχώρι, στη Μ. Αγ. Γεωργίου, ακολουθήσαμε τον χωματόδρομο (στρωμένο με χαλίκι 3Ε) καταλήξαμε στο Δοτσικό και από κει στα Γρεβενά. Είχαμε εναλλακτικές λύσεις, να μπούμε Εγνατία, να κατευθυνθούμε προς Καλαμπάκα και από Τρίκαλα προς Λάρισα ή προς Ελασσόνα. Προτιμήσαμε την τελευταία λύση και αργά το απόγευμα φτάσαμε στη Λάρισα.

ΥΓ. Όλες οι φωτογραφίες από την εν λόγω εκδρομή, υπάρχουν στο ηλεκτρονικό λεύκωμα και μπορείτε να τος δείτε με άνα ...κλικ!!

Πού να ρίξουμε το ...ανάθεμα

2011-06-09T22:31:00.000+03:00

Αν φέτος πέσουν οι βάσεις -όχι λόγω αγορά και ζήτησης- λόγω των δύσκολων θεμάτων στις πανελλαδικές αξιώσεις, σε ποιους θα ρίξουμε το ανάθεμα; Στους μαθητές μας άραγε; Να υποθέσουμε δλδ πως η φετινή φουρνιά μαθητών τη Γ’ τάξης των λυκείων, είναι πνευματικά κατώτεροι από άλλους αποφοίτους, άλλων σχολικών ετών; Ή να σκεφτούμε πως οι φετινοί μαθητές ήσαν λιγότερο επιμελείς από τους προηγούμενους –ή και επόμενους- ήσαν τεμπέληδες, δεν δούλεψαν αρκετά, δεν μελέτησαν; Λανθασμένο συμπέρασμα γιατί η σύγκριση γίνεται επί ανόμοιων ...θεμάτων; Να ρίξουμε το ανάθεμα στους καθηγητές τους των δημοσίων σχολείων, αφού …πανθομολογουμένως το δημόσιο σχολείο ελάχιστα προσφέρει στις εισαγωγικές εξετάσεις, ελάχιστα έως καθόλου βοηθά τους μαθητές της Γ’ τάξης κυρίως, στην προσπάθειά τους και την προετοιμασία τους για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Άρα τι μένει να αναθεματίσουμε; Τα εκατοντάδες φροντιστήρια και τους χιλιάδες καθηγητές «προετοιμασίας για πανελλαδικές εξετάσεις» που εργάζονται σ’ αυτά ή και τους τους άλλους που κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα. Γιατί, αν είναι να παρακολουθώ φροντιστηριακά μαθήματα για να μπορώ να ανταποκρίνομαι σε εύκολα ή μέτρια θέματα, τότε τι το θέλω αυτό; Αν το φροντιστήριο, γενικά, καυχάται πως προετοιμάζει μαθητές-υποψηφίους για τις πανελλαδικές εξετάσεις, τότε φέτος, αυτό το «φροντιστήριο» απέτυχε και επομένως πρέπει να απαξιωθεί. Αλλά, φευ..

Θα σκεφτείτε ίσως, πως με μία μόνη «αποτυχία» δε σημαίνει πως πρέπει να τη χρεωθεί και άρα αποτυγχάνει και ο θεσμός (αναφέρομαι στο φροντιστηριακό μάθημα); Γιατί όχι; Αυτό δεν κάνουμε και με άλλους θεσμούς ή σε άλλες περιπτώσεις; Όταν θέλει κανείς να απαξιώσει κάποια κατηγορία ανθρώπων τι κάνει; Ψάχνει και βρίσκει τα κακώς κείμενα (παντού υπάρχουν άλλωστε), τα μεγεθύνει, τα γενικεύει και τα παρουσιάζει. Οι υπόλοποι είμαστε έτοιμη να το δεχτούμε, να τσιμπήσουμε. Κλασσικό παράδειγμα, η σημερινή κατάσταση στον αθλητισμό. Ποιος ασχολείται σήμερα με τον αθλητισμό, με τα αθλητικά δρώμενα στον κλασσικό αθλητισμό, τον στίβο; Ελάχιστοι τα δε ΜΜΕ καθόλου. Γιατί άραγε; Θυμηθείτε την εποχή που αποκαλύφθηκαν κάποιοι πρωταθλητές μας του στίβου ντοπαρισμένοι. Και όταν αργότερα περιστατικά ντόπινγκ αποκαλύφθηκαν και στην περίφημη ομάδα άρσης βαρών. Εκείνη την εποχή, έπεσε τέτοια απαξίωση προς τους αθλητές, ως σαν να ήταν όλοι με τη σύριγγα στο χέρι και έκτοτε, η κατάσταση παραμένει περίπου ίδια.

Μια τέτοια κατάσταση ζούμε τελευταία και με την προσπάθεια απαξίωσης των διδασκόντων στα πανεπιστήμια. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση νοσεί και χρειάζονται αλλαγές, μιας και βρίσκεται σε καθοδική πορεία. Αποκαλύφθηκαν φαινόμενα οικογενειοκρατίας σε κάποιες σχολές. Αρκετοί καθηγητές ασχολούνται περισσότερο με χρηματοδοτούμενα προγράμματα και λιγότερο με τα παιδαγωγικά και διδακτικά τους καθήκοντα. Υπάρχουν εύνοιες όσον αφορά την πανεπιστημιακή εξέλιξη. Υπάρχουν «καθηγητές επισκέπτες» ή «καθηγητές τουρίστες», όπως και καθηγητές που χαϊδεύουν τα αυτιά των κομματικών φοιτητών για να έχουν τη ψήφο και τη συμπαράστασή τους όταν χρειαστεί. Αλλά ανήκουν όλοι οι διδάσκοντες στις κατηγορίες αυτές; Φυσικά όχι.

Τι άλλον να θυμηθώ; Τους δημόσιους υπαλλήλους; Όλο το ανάθεμα της οικονομικής κρίσης που διέρχεται η πατρίδα μας, έχει πέσει στους ώμους της (για να ακριβολογώ, όχι όλο, γιατί αναθεματίζουμε και τους πολιτικούς με τους παρατρεχάμενους τους). Κοινό αίτημα -που το πλασάρουν εντέχνως οι κυβερνώντες και το αποδέχεται η κοινωνία- είναι να μειωθεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, να απολυθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, να περικοπούν οι μισθοί και οι συντάξεις, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι «τα παίρνουν» ή όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν κάνουν τι άλλον παρά «να τα ξύνουν» και πάει λέγοντας. Πέρασε αυτό στην κοινή γνώμη, εμποτίστηκε με την άποψη αυτή και είναι η επικρατούσα. Αν δεν υπάρξουν δημόσιοι υπάλληλοι, με τον …έτσι ή τον …αλλιώς τρόπο, θα διορθωθεί η κατάσταση, θα γίνουν όλα όπως πριν.

Συμπέρασμα, αυτή η γενίκευση, η μεγέθυνση, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, δημιουργεί μια γενική απαξίωση, δημιουργοί σιωπηλές πλειοψηφίες που κάνουν σωστά τη δουλειά τους, με μεράκι και φιλότιμο, υπό αντίξοες συνθήκες. Οι ..εκκωφαντικές μειοψηφίες υπάρχουν -και θα υπάρχουν- σε όλους τους κλάδους, σε όλες τις εποχές, σε όλες τις κατηγορίες. Αυτές ας προσπαθούμε να διορθώσουμε, να σμικρύνουμε και όχι να τις μεγεθύνουμε.

Οι Αγανακτισμένοι και τα κόμματα

2011-06-04T18:39:00.001+03:00

Μ’ αρέσουν αυτές οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες οργισμένου κόσμου που συγκεντρώνεται στις πλατείες και φωναχτά, σιωπηλά ή και εκκωφαντικά, μουντζώνει, σφυρίζει, γράφει και κρεμάει συνθήματα και πλακάτ (ακόμα κι αν κάποια ακούγονται ή διαβάζονται ως αισχρά) και δε μ’ αρέσει καθόλου που ένα αριστερό κόμμα τους καταγγέλλει ως …ομάδες ή ομαδούλες που παριστάνουν τους ακομμάτιστους. Τα όποια κινήματα δεν είναι απαραίτητο να ξεκινάνε οργανωμένα, κάτω από ένα μπλοκ ή μια χρωματική σημαία. Τώρα, αν στην πορεία προκύψουν τέτοια, επανακαθορίζουμε τους αρχικούς στόχους, συμπορευόμαστε ή αλλάζουμε δρόμο. Πολλοί θα ήθελαν να καπηλευτούν αυτή την αγανάκτηση του κόσμου. Κάποιοι θα προσπαθήσουν να την καπελώσουν -όπως ο φίλος μου ο Αλέξης- αλλά μέχρι στιγμής δεν βρήκαν ανταπόκριση. Άλλοι θα την συκοφαντήσουν -όπως η φίλη μου η Αλέκα- και σήμερα θα σταθώ κυρίως σ’ αυτήν τη στάση του ΚΚΕ (ήμαρτον …Κυρία μου, αλλά δε σε κατανοώ). Θα μου πείτε, ποιος είσαι εσύ που ερμηνεύεις αυτή την αγανάκτηση; Η απάντησή μου είναι απλή: είμαι κι εγώ Αγανακτισμένος και δεν ερμηνεύω τους άλλους παρά μόνο τη δικιά μου αγανάκτηση, απέναντι σε δημοσιεύματα και πολιτικές ομιλίες.

Νομίζω πως αυτή η λαϊκή δυσαρέσκεια φουντώνει και αυτό που αμφισβητείται δεν είναι μόνον οι κυβερνήσεις του Πα.Σο.Κ. και της Ν.Δ. που κυβερνούσαν επί δεκαετίες, αλλά αμφισβητείται ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και όχι μόνο το αστικό. Δεν είναι απαραίτητο τα κινήματα να ξεκινούν από τα εργοστάσια και τους τόπους δουλειάς για να είναι ισχυρά και να έχουν γερά πόδια. Και δεν είναι καθόλου αυταπάτη να πιστεύει ο εργαζόμενος ότι οι κινητοποιήσεις στις πλατείες αρκούν για να τον απαλλάξουν από τα παλιά και νέα δεινά που του φόρτωσαν. Ούτε έχω αυταπάτες πως τα κόμματα εξουσίας θα γίνουν φιλολαϊκά κόμματα, μπορούν όμως να διορθωθούν.

Γιατί, αλήθεια, είναι αυταπάτη να πιστεύει κανείς ότι οι λαϊκές κινητοποιήσεις πρέπει να είναι μακριά από όλα τα κόμματα ή και εναντίον όλων; Γιατί τα κόμματα της Αριστεράς δεν πείθουν τόσα χρόνια και παρ’ όλ’ αυτά επιμένουν με τον ίδιο τρόπο, τις ίδιες μεθόδους, τις ίδιες πρακτικές. Γιατί στον απολογισμό τους δεν επιρρίπτουν ευθύνες στους ίδιους και στις ηγεσίες τους, παρά μόνο αντιστρέφουν τις ευθύνες τους; Τόσα και τόσα δεινά επέφεραν στην Ελλάδα τα δύο κόμματα εξουσίας αλλά η Αριστερά παραμένει στα ίδια επίπεδα. Απογοητεύει τους οπαδούς, προβληματίζει τους συμπαθούντες. Αυτός είναι ο λόγος που το σύνθημα "μακριά από τα κόμματα και τα συνδικάτα" βρίσκει απήχηση τελευταία στις πλατείες. Όσο κι αν προσπάθησαν μεγαλοκαναλάρχες-εργολάβοι ΜΜΕ, μεγαλοδημοσιογράφοι και «πεφωτισμένοι» να καλούν σε "επανάσταση ειρηνική", ο απλός κόσμος αντιδρά ελεύθερα. Κι εγώ θα ήθελα να συναντήσω ένα πολιτικό να τον μουντζώσω, να τον φτύσω, να τον «στολίσω», να τον αναγκάσω να φυγαδευτεί από την πίσω πόρτα ή με ταχύπλοο ή ελικόπτερο, χωρίς να με νοιάζει το χρώμα, η ηλικία ή το φύλο του. Γιατί πιστεύω κι εγώ πως το, «όλοι ίδιοι είναι» ή "όλοι είναι κλέφτες" δεν είναι επικίνδυνο, αντιδραστικό, λαϊκίστικο σύνθημα. Γιατί βλέπω και διαπιστώνω -και όχι απλά πιστεύω- πως κανείς δεν προσέρχεται στην πολιτική -ή στο συνδικάτο- για να προσφέρει παρά μόνο για να πλουτίσει, να εκμεταλλευτεί.

Κάποιοι διαδίδουν πως μαγικές, μυστήριες και αόρατες δυνάμεις, με όλα αυτά και άλλα πολλά έχουν στόχο να αποπροσανατολίσουν το λαό. Να τον εμποδίσουν να επικοινωνήσει, να παλέψει με το οργανωμένο κίνημα, να βρει σε αυτό τη δύναμή του. Πως τον θέλουν αγανακτισμένο και ανοργάνωτο μπουλούκι για να τον σαλαγάνε πιο εύκολα από τις τηλεοράσεις και τα "facebook", κρύβοντας οι πραγματικοί καθοδηγητές το πρόσωπό τους και τους στόχους τους. Όταν όμως βλέπω τα πρόσωπα αυτών που μαζεύονται κάθε τόσο στις πλατείες, δε διακρίνω άνθρωπους χαζούς, κοιμισμένους ή υπνωτισμένους, παρασυρμένους από αυτές τις «δυνάμεις». Βλέπω νέους, άνεργους, επιστήμονες, ηλικιωμένους, νοικοκυρές, οικογένειες, μικρά παιδιά, κόσμο πνευματικό αλλά και αγράμματο. Βλέπω όλων των λογιών κόσμο, αλλά όχι χαζούς. Βλέπω πως το ποτάμι των «αγανακτισμένων» κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης συνεχίζει να συμμετέχει δυναμικά, να διαμαρτύρεται, να απαιτεί. Και συνήθως τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω. Χαίρομαι που αυτές οι κινητοποιήσεις, έχουν πια χαρακτήρα πανευρωπαϊκό. Οι Αγανακτισμένοι ετοιμάζουν την κορύφωση των διαδηλώσεών τους την προσεχή Κυριακή, που έχει οριστεί από το κίνημα ως η νέα ημέρα πανευρωπαϊκής κινητοποίησης σε όλες τις μεγάλες πόλεις της γηραιάς ηπείρου. Μάλιστα, στην Ελλάδα ο στόχος είναι απόλυτος και ξεκάθαρος: να βουλιάξουν οι πλατείες. Μακριά από κόμματα, μακριά από χρώματα, μακριά από παρατάξεις, μακριά από πολιτικούς. Για να μας φοβηθούν ΟΛΟΙ, πράγμα που έχει αρχίσει δειλά δειλά να γίνεται. Και τα παραδείγματα είναι απτά: «Το πολιτικό σύστημα έχει χρέος να σκύψει πάνω από τους ‘’Αγανακτισμένους’’», υποστηρίζει υπουργός του ΠαΣοΚ, Σκανδαλίδης. "Όποιος πολιτικός φοβάται και δεν τολμά να βγει έξω να περπατήσει είναι φλούφλης" διατείνεται ο βουλευτής της ΝΔ Μεϊμαράκης, πρώην υπουργός. "Εμείς, ως ΚΚΕ, έχουμε τη δυνατότητα να μην αισθανόμαστε ούτε προδομένοι, γι' αυτό το λόγο δεν είμαστε ούτε θυμωμένοι, ούτε αγανακτισμένοι. Δεν τους εμπιστευθήκαμε ποτέ, τους αντιμετωπίζουμε σαν αντίπαλους. Κι έτσι λοιπόν σήμερα τους αντιμετωπίζουμε όχι με θυμό και αγανάκτηση, ως αντίπαλους, τους αντιμετωπίζουμε προσπαθώντας να διεξάγουμε τον πόλεμο που απαιτούν οι καιροί. Να το πούμε καθαρά. Ταξικό πολιτικό μίσος έχουμε. Δεν αισθανόμαστε όμως αγανακτισμένοι και προδομένοι. Απευθυνόμαστε, λοιπόν, σε όλους εκείνους που με διάφορους τρόπους, είτε μέσα στο σπίτι τους, είτε πηγαίνοντας στις πλατείες, αισθάνονται αγανακτισμένοι. Κι αν θέλετε, σε αυτούς θέλουμε να μιλήσουμε καθαρά και πρακτικά. Διότι είναι η εφεδρεία σήμερα του κινήματος, είναι πολύ μεγαλύτερη απ' ό,τι φαίνεται..." απόσπασμα από ομιλία της ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ στην Ελευσίνα. "Επιβάλλεται να υπάρξει συνάντηση μιας επιτροπής των αγανακτισμένων με την Πολιτεία, για να ακούσουμε αιτήματα, προτάσεις και θέσεις», προτείνει ο Λα.Ο.Σ.

Ένας Αγανακτισμένος που αγανακτεί και με αυτά που διαβάζει ή ακούει

ΥΓ. "Ρίξε και εσύ μία μούτζα στη Βουλή"! Εθνικό Φασκελόμετρο (κλικ)

Η κατάντια ενός ….σκουπιδότοπου δημιουργεί ένα Αισθητικόν Άλσος

2011-05-28T20:17:00.001+03:00

Για πολλά χρόνια επισκέπτομαι μια γωνιά της Λάρισας, λίγο έξω από το κέντρο, μέσα σε πράσινο -κυρίως με πανύψηλα κυπαρίσσια- στα δεξιά της Ε.Ο. Λάρισας-Κοζάνης∙το Αισθητικόν Άλσος Λάρισας. Μια από τις σημαντικότερες οάσεις πρασίνου της πόλης που φιλοξενεί αναψυκτήριο, αθλητικούς χώρους, παιδικές χαρές και ένα μικρό υπαίθριο θέατρο. Το 2001 είχε υποστεί μεγάλη ζημιά, η μεγάλη παγωνιά ήταν καταστροφική και κατέστρεψε μεγάλο μέρος του πρασίνου -καθώς και όλης της πόλης. Έκτοτε, πέρασαν κάποια χρόνια μέχρις ότου η δημοτική αρχή να δραστηριοποιηθεί και να φροντίσει την αντικατάσταση των καμένων κυπαρισσιών με καναδέζικους -μάλλον- πλάτανους και τοποθέτηση γρασιδιού στο μπροστινό μέρος του άλσους.

πριν την καταστροφή των δέντρων

μετά την καταστροφή των δέντρων

κάτοψη του αισθητικού άλσους από το Google Earth

Η διάνοιξη της νέας κοίτης του Πηνειού, δημιούργησε «προβληματάκια» στο άλσος, αφού «κατέφαγε» κάποια τετραγωνικά εδάφους και κατακόπηκαν δέντρα στην όχθη.

Το μεγάλο όμως πρόβλημα που δημιουργήθηκε ήταν η «μετακίνηση» του παρακείμενου λούνα παρκ προς το εσωτερικό του άλσους, σε σημείο να πλησιάζει το χώρο του αναψυκτηρίου. Το λούνα παρκ, αποτελεί ένα …λεκέ μέσα στο άλσος, ρυπαίνει το άλσος αισθητικά και όχι μόνο -και δημιουργεί ηχορύπανση με τις αμφίβολης ποιότητας μουσικές επιλογές των ανθρώπων του.

Το γήπεδο καλαθοσφαίρισης που υπήρχε σε μία γωνία, παρέμεινε εγκαταλελειμμένο. Δημιουργήθηκε ένα τσιμεντένιος χώρος με κοίλα και καμπύλες για άθληση των νέων της πόλης με εκείνα τα μικρά ποδηλατάκια ή τα πατίνια. Το αναψυκτήριο επεκτάθηκε, ευτυχώς με ξύλινες και σχετικά καλά προσεγμένες κατασκευές, οι δύο παιδικές χαρές είναι μισοπαρατημένες. Κάποτε είχαν πολλές ξύλινες κατασκευές, οι οποίες καταστρέφονταν -φαντάζομαι η ποιότητα των ξύλων που προέκυπταν από το κλάδεμα των υφιστάμενων δέντρων, ευθύνεται γι αυτό. Το ξύλινο μικρό θεατράκι καταστράφηκε και αντικαταστάθηκε με τσιμεντένιο. Δυστυχώς δε χρησιμοποιείται ή τουλάχιστον δε θυμάμαι ποτέ να είχε χρησιμοποιηθεί.

Ο μπροστινός χώρος του άλσους -ο οποίος είναι εμφανής από τους οδηγούς της Ε.Ο. Λάρισας-Κοζάνης, είναι προσεγμένος, για λόγους ευνόητους. Ο υπόλοιπος χώρος, φαίνεται επιμελώς εγκαταλελειμμένος. Παρόλα αυτά, το αισθητικό άλσος, με τα πεύκα και άλλα δέντρα, αποτελεί έναν φυσικό ζωντανό πνεύμονα στο βορειοδυτικό άκρο της πόλης. Παιδική χαρά, αναψυκτήριo, ανοιχτοί χώροι με άπλα και ποδηλατόδρομοι , δρόμοι περιπάτου, μονοπάτια και υπαίθριο θεατράκι, -στοιχεία σπάνια σε μια μεγαλούπολη. Δυστυχώς, οι λαρισαίοι δεν τον τιμούν δεόντως, προτιμούν το κέντρο, την κίνηση, την πολυκοσμία. Και όσοι το χρησιμοποιούν, πρέπει να πάνε …καβάλα στα οχήματά τους, αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, ποδήλατα -τα οποία δυστυχώς …παρκάρουν δίπλα από τα τραπεζάκια ή τα παγκάκια τους, δίπλα από κει που επέλεξαν να καθίσουν.

Η είσοδος των οχημάτων

το ξύλινο σπιτάκι για τους εργάτες

ο χώρος ο οποίος καταστράφηκε και δεντροφυτεύτηκε

τα νέα δέντρα που αντικατέστησαν τα κατεστραμένα

Η κεντρική είσοδος πεζών-επισκεπτών από την Ε.Ο. Λάρισας-Κοζάνης

Η ..πρόσοψη του άλσους

ο χώρος του αναψυκτηρίου με το συντριβάνι

το πίσω μέρος με ...μπόλικο χορτάρι αλλά και πλούσια βλάστηση

τα πανύψηλα κυπαρίσσια που αφθονούσαν κάποτε στο χώρο

ξύλινη βρύση

ο παιδότοπος

και ένα ζευγαράκι ανέμελο στις όχθες του Πηνειού

Η εγκατάλειψη αρχίζει και συνεχίζετε στο πίσω μέρος

Το Άλσος, έχει σαν νότιο όριο τη νέα κοίτη του Πηνειού

Ως νέοι cowboyδες, παρκάρουμε τα σύγχρονα ...άλογά μας, δίπλα, δεμένα στα δέντρα

Σας άρεσε, φαντάζομαι το Αισθητικόν Άλσος της Λάρισας, δίπλα στη νέα κοίτη του Πηνειού, βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες. Αναρωτηθήκατε άραγε, τί υπήρχε παλαιότερα σ' αυτό το χώρο; Ε λοιπόν, αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν αρκετοί είναι πως ο χώρος στον οποίο δημιουργήθηκε το Αισθητικό Άλσος, είναι ο παλιός σκουπιδότοπος της Λάρισας, η πρώτη χωματερή, τουλάχιστον μέχρι το ‘40-’50. Στη συνέχεια, τα σκουπίδια της πόλης «μεταφέρθηκαν» σε παρακείμενο χώρο, κατά μήκος αγροτικού δρόμου στην περιοχή Κιόσκι. Τον παλιό σκουπιδότοπο, νυν Αισθητικό Άλσος, τον χωρίζει από το νεότερο η Ε.Ο. Λαρίσης-Κοζάνης, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία από το Google Earth.

Το συνολικό μήκος τους αναχώματος, σημειώνεται με κόκκινες κουκίδες

Τα σκουπίδια τοποθετούνταν κατά μήκος του αγροτικού δρόμου σε λόφους, ως ανάχωμα. Γύρω στο ’80 και κάτι, και αυτός ο χώρος εγκαταλήφθηκε, αφού έγιναν έργα αποκατάστασης, που ευτυχώς απέδωσαν. Τα σκουπίδια αυτά καλύφθηκαν από χώμα, σε πολλά σημεία περιφράκτηκαν για προστασία. Φυσικά και σήμερα κάποιοι ασυνείδητοι, αφήνουν σακούλες γεμάτες κυρίως με οικοδομικά υλικά. Περπατήσαμε αυτό το …ανάχωμα σκουπιδιών κατά μήκος, υπολογίσαμε δε ότι εκτείνεται πέραν των 3,5 χλμ.

βαδίζοντας κυριολεκτικά πάνω από τα σκουπίδια

Μέρος του αναχώματος

Αριστερά του αναχώματος υπάρχει καλλιεργήσιμη γη

Φωτογράφισα εκεί στην περιοχή μια άγνωστη για μένα καλλιέργεια

Σήμερα, τα σκουπίδια της περιοχής μεταφέρονται σε σύγχρονο ΧΥΤΑ και την τελευταία 2ετία, εφαρμόζεται οργανωμένα και πρόγραμμα ανακύκλησης σκουπιδιών. Σίγουρα αυτό που απέμεινε τελικά από την παλιά χωματερή είναι το -κυριολεκτικά- Αισθητικόν Άλσος αλλά και δίπλα η νεώτερη, το "ανάχωμα" σκουπιδιών που ελπίζουμε πως κάποτε και αυτό θα καλυφθεί με βλάστηση. Σίγουρα δε θα γίνει ένα νέο Αισθητικό Άλσος, αλλά τουλάχιστον ένας πνεύμονας πρασίνου. Να σημειωθεί πως δίπλα σ' αυτόν το ανάχωμα, έχουν κτιστεί εδώ και μια 10ετία, εργατικές κατοικίες στις οποίες ζει πλήθος κόσμου.

Τελικά, ακόμη και ένας σκουπιδότοπος, μπορεί να ...καταντήσει ωφέλιμος για την πόλη και τους πολίτες. Αρκεί να υπάρχουν εμπνευσμένοι τοπικοί άρχοντες, αλλά και πολίτες να τον προσέχουν, να το νιάζονται και να το αξιοποιούν.

ΥΓ. Οι δύο πρώτες φωτογραφίες είναι από το διαδύκτιο

Τυρναβος: λόφος Προφ. Ηλία, Ανοικτό θέατρο, Καζάρμες

2011-05-14T19:16:00.002+03:00

Τύρναβος, πέμπτη σε πληθυσμό πόλη της Θεσσαλίας, στο Νομό Λάρισας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, γνωστή για το τοπικό τσίπουρο και ούζο, καθώς και για το καρναβάλι και το μοναδικό έθιμο στον κόσμο, το Μπουρανί. Στα δυτικά της πόλης,, υπάρχει ένας πευκόφυτος λόφος, του Προφήτη Ηλία, όπου παλαιότερα υπήρχε ναός του Δία, αλλά στη θέση του κτίστηκε τη βυζαντινή περίοδο η ομώνυμη εκκλησία όπου τότε ήταν μοναστήρι.
Συνεχίζοντας την ανηφόρα, θα δείτε κάποια ερείπια, κατά μήκος των κορυφογραμμών, τα οποία είναι ορατά και από το δρόμο που ενώνει Τύρναβο-Δαμάσι-Ελασσόνα. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως πρόκειται για μεθοριακούς σταθμούς που λειτουργούσαν μέχρι και την απελευθέρωση το 1912-13, από τους Τούρκους. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πως εκεί ακριβώς ήταν τα σύνορα, που χώριζαν την απελευθερωμένη από τους Τούρκους Ελλάδα και την κατεχόμενη. Ε λοιπόν ναι, σημάδια των συνόρων αυτών είναι τα μέχρι σήμερα σωζόμενα τουρκικά φυλάκια (καζάρμες).

Σάββατο πρωί, αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε εκδρομή για να δούμε από κοντά αυτά τα φυλάκια, σε υψόμετρο 300 μ., στο βουνό Λουτόμι. Ένα τουρκικό φυλάκιο συναντήσαμε στην κορυφογραμμή της Μελούνας πάνω από τον Προφήτη Ηλία. Το φυλάκιο (Καζάρμα) στο ύψωμα πάνω από το Αμάρι, χρησίμευε για τον έλεγχο της διάβασης από Τύρναβο προς Δαμάσι και αντίστροφα. Περπατώντας 2 χλμ νοτιότερα, βρήκαμε και το δεύτερο τούρκικο φυλάκιο ενώ ένα τρίτο, ήταν σε μακρινή και μάλλον απροσπέλαστη θέση. Ακριβώς απέναντι, βρίσκεται το ελληνικό φυλάκιο, στην κορυφογραμμή και ανάμεσά τους είναι ο δρόμος Τυρνάβου-Δαμασίου-Ελασσσόνας, παράλληλα με τον Τιταρήσιο ποταμό.

Η θέα ήταν εξαιρετική, τόσο της …κάτοψης του Τυρνάβου και της ομώνυμης επαρχίας, όσο και του χρωματιστού πέπλου που κάλυπτε το, κατά τα άλλα, πετρώδους βουνού.

Ο Τύρναβος και το άλσος του Προφ. Ηλία

Στο βάθος το χωριό Δαμάσι (φωτογραφία από το 1ο φυλάκιο)

Κατεβαίνοντας προς Δαμάσι

Το 1ο φυλάκιο

Το εσωτερικό του 1ου φυλακίου

Η θέα από το εσωτερικό του 1ου φυλακίου

Το 2ο φυλάκιο, καταμεσίς ενός πολύχρωμου φυσικού πέπλου

Το εσωτερικό του 2ου φυλακίου

Θέα από το εσωτερικό του 2ου φυλακίου

Το τρίτο φυλάκιο, το οποίο δεν επισκεφθήκαμε (οψόμεθα)

Το χρωματιστό πέπλο

Σαν ...καλαμιά στον κάμπο

Κι ένας αναπάντεχος ...συνταξιδιώτης

Αφήνοντας την όμορφη θέα, κατεβήκαμε στον Προφήτη Ηλία. Οι εργασίες συντήρησης ανατέθηκαν στο εργαστήριο συντήρησης του Μουσείου Μπενάκη κατά το διάστημα Οκτωβρίου 2003-Ιανουαρίου 2004.

Η είσοδος για το ναό

Από το εξωτερικό του ναού

Από το εσωτερικό του ναού

Το συντηρημένο τέμπλο

Προς το αλσύλιο

Άποψη του ναού και του γύρω χώρου

Δίπλα, σ’ ένα παλιό λατομείο, κατασκευάστηκε ένα υπαίθριο θέατρο. Ένας χώρος που για χρόνια δοκιμάστηκε από την ανθρώπινη παρέμβαση μετατρέπεται σε χώρο καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας, ταξιδεύοντας τους επισκέπτες του στο όνειρο με τη μαγεία της μουσικής, την ένταση και την αλήθεια του θεατρικού λόγου, τη δύναμη της παράδοσης.

Το λατομείο, όπου και το ανοικτό θέατρο

Στο καταπράσινο αλσύλλιο του Προφήτη Ηλία με το ομώνυμο εξωκκλήσι αποτελεί προσφιλή χώρο αναψυχής και περιπάτων για τους κατοίκους της πολύς. Εκεί, την Καθαρή Δευτέρα αναβιώνει το έθιμο του Μπουρανί και κάθε χρόνο πλήθος κόσμου παρακολουθεί τα δρώμενα που παρουσιάζουν οι σύλλογοι της πόλης. Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο φιλοξενούνται ελάφια, Στρουθοκαμήλους, λάμα, μίνι κατσικάκια-προβατάκια, παγώνια, φραγκόκοτες, φασιανούς, πιθήκους και πόνυ που προκαλούν το ενδιαφέρον μικρών και μεγάλων.

Όλες οι σχετικές φωτογραφίες, βρίσκονται στο ηλεκτρονικό μας Λεύκωμα, με ένα ...κλικ!!!

ΥΓ. Αφού ολοκληρώθηκε η σχετική επίσκεψή μας στα φυλάκια, μάθαμε ότι σε μία πέτρα, έξω από το πρώτο φυλάκιο, ήταν χαραγμένο το όνομα ενός στρατιώτη, ο οποίος προφανώς υπηρέτησε εκεί, καθώς και η χρονολογία. Την επόμενη φορά που θα το επισκεφτούμε, θα φροντίσουμε να την ανακαλύψουμε και να τη φωτογραφήσουμε.

ΠΗΓΕΣ-ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

Τύρναβος

Ιερός ναός Προφήτη Ηλία

Απολυτήριο λυκείου χωρίς πανελλαδικές εξετάσεις

2011-05-10T19:12:00.001+03:00

"Όχι" της ΟΙΕΛΕ στο απολυτήριο λυκείου χωρίς πανελλαδικές εξετάσεις και ταυτόχρονα καταθέτει στο ΣτΕ αίτηση ακύρωσης και αναστολής της απόφασης αυτής. Γιατί, όπως δήλωσε ο πρόεδρός της, «επιχειρεί να καθιερώσει ανισότιμα απολυτήρια λυκείου δύο ταχυτήτων» και «ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για τη δημιουργία εκπαιδευτικών παραμάγαζων που θα εκδίδουν πλασματικούς τίτλους έναντι αμοιβής». Σημειώνοντας πως ιδιαίτερα στην ιδιωτική εκπαίδευση υπάρχουν δημοσιοποιημένα παραδείγματα πλαστογράφησης τίτλων σπουδών και νόθευσης ενδοσχολικών εξετάσεων, ενώ έκανε λόγο για διεύρυνση των εκπαιδευτικών ανισοτήτων, προς όφελος -όπως είπε- «των βλαστών των ισχυρών και όσων έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν για ένα "άριστο" απολυτήριο».

Μάλλον θα συμφωνήσω με την άποψη της ΟΙΕΛΕ και θα προσθέσω πως θα πρέπει να επανέλθει το μέτρο της διοργάνωσης των προαγωγικών και απολυτήριων εξετάσεων στα ιδιωτικά σχολεία από καθηγητές του Δημόσιου σχολείου. Γιατί, το "20" στα προφορικά στα ιδιωτικά σχολεία πάει σύννεφο και μοιραία συμπαρασύρει και το δημόσιο σχολείο σε αυτή τη λογική -ας μη ξεχνάμε και τον ανθρώπινο παράγοντα που ωθεί τον καθηγητή του δημοσίου να μην "αδικήσει" το μαθητή του δημοσίου έναντι αυτού του ιδιωτικού. Αφού στο θέμα "προφορικά" δε μπορεί να μπει φρένο, ας μπει τουλάχιστον στις προαγωγικές και απολυτήριες. Στο κάτω κάτω, γιατί στις πανελλαδικές εξετάσεις ισχύει αυτό το μέτρο;

Ιερά Μονή Αγ. Γεωργίου "Καραϊσκάκη" στο Μαυρομάτι Μουζακίου Καρδίτσας

2011-05-07T22:06:00.000+03:00

Σάββατο 7 Μαΐου, εξαιρετική η μέρα και αποφασίσαμε να επισκεφτούμε την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Μαυροματίου, ή Μονή Αγίου Γεωργίου Μουζακίου ή Μονή Γεωργίου "Καραϊσκάκη".

Βρίσκεται κτισμένη επάνω σε βράχους, δύο χιλιόμετρα ΒΔ από το χωριό Μαυρομάτι, νότια του Μουζακίου, ένα αξιόλογο μοναστήρι, επισκέψιμο τη φροντίδα του οποίου έχει αναλάβει γυναικεία κοινοβιακή κοινότητα 18 περίπου μοναχών, από διάφορα μέρη του κόσμου. Το Καθολικό είναι ναός αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο, μονόκλιτος, καμαροσκέπαστος, πολύ μικρών διαστάσεων, αθωνικού τύπου. Το υπόλοιπο συγκρότημα, το οποίο παρεμπιπτόντως είχε καταστραφεί και ανοικοδομηθεί, είναι σ κακή κατάσταση και η προσπάθεια των μοναχών είναι να κτίσουν άλλα κελιά, στον ίδιο χώρο, αλλά υπάρχουν ανυπέρβλητες οικονομικές δυσκολίες.

Κοντά στη μονή του Αγίου Γεωργίου 2,5 χλμ. νοτιότερα, βρίσκεται το σπήλαιο όπου γεννήθηκε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Σύμφωνα με την ιστορία στη σπηλιά αυτή το 1782 γεννήθηκε η ηρωικότερη, ίσως, μορφή της Ελληνικής Επανάστασης ο Γεώργιος Καραϊσκάκης από μια γυναίκα η οποία ζούσε στη μονή, φορούσε ράσα, χωρίς να είναι μοναχή. Για το λόγο αυτό, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ήταν γνωστός και ως «Ο γιός της καλογριάς».

Η μετάβαση στη σπηλιά είναι άνετη, σε χωματόδρομο και αυτή την εποχή όλη η διαδρομή είναι πανέμορφη, όπως ίσως θα διαπιστώσετε και από τις φωτογραφίες.

Σας αφήνουμε να απολαύσετε το τοπίο..

Χάρτης περιοχής (klik)

Η Μονή με το καθολικό

Οι χώροι της Μονής (κελιά-Αρχονταρίκι-Αποθήκες)

Άποψη του Μουζακίου

'Αποψη της Μονής-Τα παλιά και τα υπό ανέγερση κτίσματα

Πορεία προς τη σπηλιά

Ένας τεράστιος Σταυρός, κοντά στη σπηλιά, δεσπόζει του κάμπου

Η φύση

ΠΗΓΕΣ:

Η ιερά Μονή Αγ. Γεωργίου

Γεώργιος Καραϊσκάκης

Χάρτης στο Google Earth

«Καλλικράτης» και στα ιστολόγια μου

2011-05-02T22:00:00.000+03:00

Ένεκα η δυσμενής κρίση η οικονομική στην οποίαν περιήλθαν τα νοικοκυριά και η χώρα -και τo Σύμπαν όλον πλην χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και ξένων funds- , η κρίση αξιών που μαστίζει τα τελευταία χρόνια την κοινωνία μας, η κρίση θεσμών που μαστίζει επίσης τους εν Ελλάδι θεσμούς και οι ποικίλες άλλες κρίσεις που καραδοκούν, υποκρύπτονται και αδημονούν να εμφανιστούν, αποφάσισα τη συγχώνευση -και ουχί κατάργηση- των ιστολογίων τα οποία διαχειρίζομαι σε Ένα (το ε με Ε κεφαλαίο). Ήγουν τουτέστιν, τοῖς κείνου (Ραγκούση) ῥήμασι πειθόμενος, εφαρμόζω Σχέδιο «Καλλικράτης» και στα ιστολόγια μου. Δεν κατεβάζω ρολά, δε βάζω λουκέτα, δεν υποχωρώ …αν δε δικαιωθώ (σόρρυ, είναι από άλλο σύνθημα αυτό), δεν απολύω προσωπικό, δεν καταργώ Συλλογικές Συμβάσεις, δεν καταστρατηγώ δικαιώματα εργαζομένων απλά συγχωνεύω-προσφέρω τα πέντε ιστολόγιά μου ποικίλων ενδιαφερόντων , σε συσκευασία του Ενός. Η επωνυμία των συγχωνευθέντων δεν πωλείται, παραμένω κάτοχος των πνευματικών τους δικαιωμάτων και διατηρώ το 51% του πλειοψηφικού πακέτου των εκ των διαφημίσεων εσόδων τους -το 49% το κρατικοποιώ, βοηθών με τον τρόπο αυτό την προσπάθεια την οποίαν καταβάλλει το ελληνικό κράτος προς την ανόρθωσήν του.

Η απόφαση αυτή, παρακαλώ, ας εκθλιφθεί ως άκρως πατριωτική, αναμένω και προσμένω εις την Ιστορίαν δια να αποδείξει του έργου μου το ορθόν.

Τα συγχωνευθέντα ιστολόγια, -οι συνιστώσες όπως θα έλεγε κανείς- είναι τα κάτωθι:

«Εκ-Παιδευτικά ...Παιδέματα και άλλα Σοφίσματα», το οποίο, όπως και ο τίτλος δηλώνει, ασχολείται με της Παιδείας μας τα …καμώματα.

«Ενδεικτικά μεν ...δηκτικά δε», το οποίο περιέχει ενδεικτικά δείγματα γραμμένα με δηκτικό αλλά και λακωνικό, λιτό και δωρικό τρόπο που αναδεικνύουν τα αυταπόδεικτα και που σκοπό έχουν το γλυκό-πικρό σχολιασμό της ...καθημερινότητας.

«Μακαρία η ...Ελλάς», όπου με φωτογραφικά στιγμιότυπα αλλά και προσωπικές αφηγήσεις-περιηγήσεις, αναδεικνύω -ή τουλάχιστον προσπαθώ προς αυτό- να επαληθεύσω την του Κ. Παλαμά ρήση: "…Πᾶσαν ὸμορφιά, Πατρίδα, ἐσύ τὴν ἔχεις". Καθότι παρατηρώ πως …όπου κι αν πάω η πατρίς με ...γοητεύει!

«Διά ...γυμνού οφθαλμού», όπου, διαβαίνοντας στις γειτονιές της γης, φωτογραφίζω εγώ, ερασιτέχνης της τέχνης ων, όμορφες γωνιές με τη συνδρομή της τεχνολογίας και όχι δια γυμνού οφθαλμού, όπως πιο πάνω διατείνομαι, τις οποίες σας παραδίδω ακατέργαστες!

Από τούδε και εφεξής, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων (Ἀμήν) θα μας βρίσκετε εις την ηλεκτρονικήν διεύθυνσην (ελληνιστί: σάιτ): Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι

Θα είμαστε εδώ να σας ανοίξουμε, όποτεβ ευαρεστηθείτε να μας κρούσετε την ιστο..θύρα μας!

Μια παράσταση αλλιώτικη από τις άλλες

2011-04-29T20:49:00.002+03:00

"Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,

κανένας δεν εβρέθηκεν για να την-ι-ξηλείψη,

κανένας, γιατί σιέπει την που τάψη ο Θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψη!

Πληρώνουμε 30€ και 40€ για να δούμε μία θεατρική παράσταση που στο τέλος μπορεί να μετανιώσουμε γι’ αυτή μας την επιλογή. Τα καλοκαίρια, οι διάφοροι θίασοι του κέντρου, εκδράμουν εις τα επαρχίας για …αρπαχτές, παρουσιάζοντας τα έργα αλλά και τα «έργα» τους, σε φιλοθεάμον κοινό που, λόγω απόστασης, διψά… Υπάρχουν όμως και τα ΔΗ(μοτικά)ΠΕ(ριφερειακά)ΘΕ(ατρα) με αξιολογότατη δραστηριότητα. Ένα από αυτά είναι και το Θεσσαλικό Θέατρο (έτος ίδρυσης 1975) με πλουσιότατη και την πλέον θάλεγα, αξιολογότατη δράση.

Πέραν, όμως, των επαγγελματικών αυτών περιπτώσεων, πολλοί ερασιτεχνικοί θίασοι, ομάδες αλλά και σχολικές θεατρικές ομάδες, παράγουν πλούσιο αλλά και πρώτης ποιότητας έργο. Για παράδειγμα θα αναφέρω τη θεατρική ομάδα του 2ου γενικού λυκείου Λάρισας, το έργο της οποίας είναι πανθομολογουμένως αξιόλογο και πλούσιο. Έτσι, το Σάββατο του Λαζάρου, 16 Απριλίου 2011, βρέθηκα στο Συκούριο Λάρισας, στην Αίθουσα εκδηλώσεων του Νέου Δημοτικού Σχολείου, για να παρακολουθήσω, μαζί με πλήθος άλλους, το Μουσικό Δράμα "1821, Η Επανάσταση της Κύπρου", ένα έργο βασισμένο στο ποίημα του Εθνικού ποιητή της Κύπρου, Βασίλη Μιχαηλίδη, "Η 9η Ιουλίου του 1821". Όπως φαίνεται και στο πρόγραμμα, συμμετείχε πλειάδα αξιόλογων ανθρώπων αλλά και απλών ανθρώπων, νέων της περιοχής, οι οποίοι καίτοι ερασιτέχνες, απέδωσαν το έργο με μεγάλο επαγγελματισμό. Συμμετείχαν: η θεατρική ομάδα Συκουρίου, Η Συμφωνική ορχήστρα Νέων Μουσικής Σχολής Δήμου Συκουρίου (νυν Τεμπών), η Μικτή Χορωδία Συκουρίου, η Σχολή Κλασσικού Μπαλέτου Συκουρίου. Φιλική συμμετοχή είχε και η μέτζο σοπράνο Δώρα Μπάκα που κατάγεται από το Συκούριο, η οποία έχει κάνει διεθνή καριέρα, ενώ η σκηνοθεσία και κινησιολογία έγινε από το συκουριώτη σκηνοθέτη και εκπρόσωπο των ελλήνων Σκηνοθετών στην ΕΕ, τον Αστέριο Γερογιάννη. Η μελοποίηση, η μεταφορά του ποιήματος σε θεατρικό έργο και η απόδοσή του στη νεοελληνική γλώσσα. Έγινε από τον κύπριο μουσικοσυνθέτη και Δ/ντή της Μουσικής Σχολής Συκουρίου, κο Μιχάλη Ηλή.

Οι φωτογραφίες που σας παρουσιάζω, φυσικά δεν μπορούν να αποδώσουν το έργο, απλά είναι μια μόνο αποτύπωση της εξαιρετικής βραδιάς την οποίαν απολαύσαμε. Σκοπός του έργου ήταν να αποδοθεί στο κοινό μία παράσταση που θα καταγράψει ένα αληθινό, ιστορικό γεγονός και θα δώσει την ευκαιρία στους νέους να έχουν καλύτερη γνώση για το παρελθόν. Μέσα από την παράσταση το κοινό είδε ένα θεατρικό μελόδραμα που είχε μουσική, άριες, χοριαδικά και χορευτικά που μας γέμισαν ως θεατές και μας ξύπνησαν έντονα συναισθήματα και αναμνήσεις. Η αίθουσα του σχολείου αποδείχθηκε τελικά πολύ μικρή για να χωρέσει τον κόσμο που παρακολούθησε την παράσταση δίνοντας απλόχερα το πιο θερμό του χειροκρότημα σε όλους τους συντελεστές

περισσότερες φωτογραφίες από την παράσταση >>>

ΥΓ1. Για το ποίημα του Βασ. Μιχαηλίδη, "9η Ιουλίου 1821", μπορεί κανείς να ανατρέξει ΕΔΩ, με ένα κλικ!!

ΥΓ2. Ποιήματα του Βασ. Μιχαηλίδη, μπορεί κανείς να βρει και να μελετήσει ΕΔΩ, με ένα κλικ!!!

Το Πάσχα και το ...Πολυμηχάνημα

2011-04-22T08:43:00.001+03:00

Ήρθε και το …Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα. Και φέτος, όπως από το 1980 ανελλιπώς, θα το περάσουμε στο χωριό (της γυναίκας, κατά τα ειωθότα και καθόσον ημείς δεν διαθέτομεν τοιούτον∙ή για την ακρίβειαν, διαθέτομεν αλλά το χαίρονται άλλοι). Γιατί στο χωριό; Μα γιατί εκεί τα έχουμε όλα. Για την ακρίβεια, διαθέτομεν ένα ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΗΜΑ που τα κάνει όλα. Ξεκινά –από τις Μ. Πέμπτη- με τσουρέκια και κόκκινα αβγά, συνεχίζει το Μ. Σάββατο με το αρωμάτισμα της -των- σούβλας-, το Μ. Σάββατο μετά την Ανάσταση ετοιμάζει και σερβίρει μαγειρίτσα, το πρωί της Κυριακής του Πάσχα σουβλίζει, ψήνει οβελία, κοκορέτσι, κεμπαμπ, ετοιμάζει και σερβίρει τσιπουράκι το οποίο συνοδεύεται από τα …συναφή, το μεσημέρι ετοιμάζει το τραπέζι, σαλάτες κλπ. Το δε απόγευμα, ψήνει καφέδες, προσφέρει κουλουράκια χειροποίητα και ότι άλλο χρειάζεται ένας μικροαστός για να περάσει όμορφα.

Το ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΗΜΑ αυτό το βρίσκει κανείς σε επιλεγμένα καταστήματα -όχι Κινέζικα ή γερμανικά αλλά αμιγώς ελληνικά καθότι …προτιμούμε πάντα τα ελληνικά προϊόντα-, κοστίζει φτηνά και το ζητάτε με το όνομα …ΠΕΘΕΡΑ. Ενίοτε συνοδεύεται και με δώρο -δύο στην τιμή του ενός-, ένα μικρότερο σε Watt ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΗΜΑΤΑΚΙ, που δεν τα κάνει όλα όπως το άλλο, αλλά βλέπει και μαθαίνει. Το αναζητά κανείς με το όνομα …ΘΥΓΑΤΕΡΑ.

Όσοι δεν το έχετε «πάρει», σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Όσοι το είχατε αλλά σας «χάλασε», δυστυχώς δεν επισκευάζεται. Αν θέλετε όμως, μπορείτε να αγοράσετε άλλο, το οποίο όμως θα συνοδεύεται με το δώρο που λέγαμε πιο πάνω. Όσοι το έχετε αλλά «δε δουλεύει» και θέλετε να το πετάξετε, έχετε δύο επιλογές. Η μία, να το «επισκευάσετε» με τον όρο πως αν δε δουλέψει το πετάτε και η άλλη να πάτε κατευθείαν σε καινούριο. Μπορεί να πετύχετε και καλύτερο …δωράκι. Το δικό μου ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΗΜΑ ακόμα εργάζεται, είναι ανθεκτικό χωρίς ούτε ένα service, δεν καίει λάδια, είναι οικονομικό και το πήρα και φτηνά! Ακόμα και το δωράκι που το συνόδευε, εξελίσσεται σε καλό ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΗΜΑ. Δε μοιάζει του μητρικού αλλά καλό είναι –τουλάχιστον μέχρι σήμερα.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, σας περιέγραψα πού θα περάσω τη γιορτή της Ανάστασης. Ο καιρός μας ευνοεί, η απόσταση δεν είναι μακριά, μόλις 44 χλμ ΒΔ της Λάρισας. Το όνομα αυτού Δομένικο, Μαρτυρικό χωριό, αφού στις 16 Φεβρουαρίου του 1943, ιταλικές δυνάμεις κατοχής το πυρπόλησαν και στη συνέχεια με ωμή βία προέβησαν στην εκτέλεση 150 αθώων κατοίκων. Είναι γνωστό τα τελευταία χρόνια για τα πούρα του, τα μοναδικά χειροποίητα πούρα “DOMENICO”, ενώ τον τελευταίο καιρό, έγινε επίσης γνωστό από τα κοιτάσματα λιγνίτη που βρέθηκαν στην περιοχή και το ενδιαφέρον της ΔΕΗ για να τα εκμεταλλευτεί. Αν τύχει να περάσετε από τα μέρη εκείνα, ανηφορίστε 1 χλμ δεξιά από τον -παλαιό - κεντρικό δρόμο Λάρισας Ελασσόνας και θα με βρείτε.

Εύχομαι και σε σας, όπου κι αν βρίσκεστε, να φτάσετε καλά στον προορισμό σας, να περάσετε καλά και να γυρίσετε πίσω επίσης καλά. Όσο για το ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΗΜΑ που σας περιέγραψα, είτε το διαθέτετε είτε όχι, δεν πειράζει. Τουλάχιστον βρείτε και κρατείστε το …δωράκι. Κάπου θα σας φανεί χρήσιμο.

Καλή Ανάσταση!

Ποίηση και Έρωτας

2011-03-21T16:00:00.000+02:00

Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης η Δευτέρα 21 Μαρτίου. Αλλά ο έρωτας είναι ποίηση και επειδή η ποίηση εξυμνεί τον έρωτα, συμπεραίνω πως Έρωτας και ποίηση γίνονται ένα. Πόσο μάλλον όταν η ποίηση μελοποιείται και τραγουδιέται.

Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη,

σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει.

Ήρθες, καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα,

δρόσισες την ψυχούλα μου, που έκαιγε ο πόθος.

Κι από το γάλα πιο λευκή,

απ’ το νερό πιο δροσερή,

κι από το πέπλο το λεπτό πιο απαλή.

Από το ρόδο πιο αγνή,

απ’ το χρυσάφι πιο ακριβή,

κι από τη λύρα πιο γλυκειά, πιο μουσική.

………….

Το ποίημα αυτό της Σαπφούς μελλοποιήθηκε από τον Σπύρο Βλασσόπουλο και τραγουδήθηκε από την Αλέκα Κανελλίδου.

Και στη σύγχρονη όμως εποχή υπάρχουν ποιήματα που εξυπνούν τον έρωτα, ποιήματα-αριστουργήματα. Όταν όμως τα τραγουδούν τραγουδιστές με ιδιαίτερη χροιά και ευαισθησία, το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό

Ν’ αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα

Τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους

Τα πουλιά, τα λουλούδια, τα σύννεφα

Και πολύ ν’ αγαπάς τους ανθρώπους

Ν’ αγαπάς - Μουσική/Στίχοι: Θαλασσινός Παντελής/Βελιώτης Νίκος

Ενα ποίημα για την αγάπη και τον έρωτα γράφτηκε από τον Λιβανέζο ποιητή Llyas Abu Shaaka, που πρωταγωνίστησε στο ρεύμα του Ρομαντισμού τις δεκαετίες του 1930 και 1940 στη πατρίδα του, απελευθερώνοντας την έκφραση των συναισθημάτων στην ποίηση. Απολαύσετ μέρος του ποιήματος.

Σ’ αγαπώ

Σ’ αγαπώ περισσότερο απ΄όσο μια ανθρώπινη καρδιά μπορεί να αγαπήσει,

περισσότερο απ΄όσο ένας ποιητής ονειρεύεται ή ένας ερωτευμένος αισθάνεται.

Είσαι το σύννεφο με το υπέροχο άρωμα που στάλθηκε απ΄τον παράδεισο,

για να ρίξει πάνω μου τη βροχή του, την ευλογημένη δροσιά.

Αισθάνομαι την καρδιά σου, τις φλέβες σου να κυλούν μέσα στις δικές μου,

χωρίς καμιά χαραμάδα ανάμεσα μας για να χωθεί ο ακάθαρτος κόσμος.

Η καρδιά μου στέκει απέναντι στη δική σου, αντικρίζει τη δίδυμη εικόνα της,

σαν δυο χέρια που πλέκονται σε αέρινο όρκο.

Μέσα μας κόκκινο κρασί ενώνεται με κόκκινο κρασί,

φτιάχνουν μείγμα μεθυστικό από άρωμα, αύρα και δροσιά του πρωινού.

Η έμπνευση μου κατοικεί μέσα στα μάτια σου,

τα χείλη σου ενώνονται με τα δικά μου και οδηγούν την ποίηση μου.

Σε σένα και σε μένα η φωτιά φουντώνει, χωρίς κανείς να ρίχνει ξύλα.

Μολονότι είμαστε ήρεμοι, η καταιγίδα ξεσπά μέσα μας.

Θα αναρωτηθεί, ίσως, κανείς "μα τί τον έπιασε αυτόν και γράφει μετά από τόοοοσο καιρό για ποίηση και έρωτα". Σας διαβεβαιώ πως, θερμόμετρο έβαλα, εμπύρετος δεν είμαι. Υγείαν έχω καλή, ιώσεις δεν κόλλησα. Στα κιλά μου είμαι -και κάτι παραπάνω- η κρίση δε με επηρέασε -ακόμη. Το μυαλό τόχω 400 -παρά κάτι-, δε φύρανε ακόμη. Τότε; Η Άνοιξη αγαπητοί μου, η Άνοιξη. Η εποχή που όλα ανθίζουν και η φύση ερωτοτροπεί. Που όλα τραγουδούν τον χαρμόσυνο ύμνο του έρωτα, από το μικρό χαμομηλάκι μέχρι το τεράστιο γαϊδουράγκαθο. Το "γλυκύ έαρ". Η εποχή που οι άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια και οι καρδιές ..πεταρίζουν. Ήθελα άραγε άλλον ποιο σοβαρό λόγο από αυτόν;

Τσα....εδώ είμαι

2011-02-24T19:52:00.000+02:00

Καλησπέραααααααααααα. Σας έλειψα; Όοοοοοοοχι; Σα δε ντρέπεστε και σας είχα και σε εκτίμηση! Ναι, καλά το καταλάβατε, ακόμη βρίσκομαι σε ...αγρανάπαυση, σε χειμέρια νάρκη ένα πράμα! Αλλά πού θα πάει, θα επανέλθω και τότε θα δείτε... :-)

Παρακολουθώ τις εξελίξεις, ακούω ραδιόφωνο, ενημερώνομαι διαδικτυακά αλλά δεν.... Το χέρι μου δεν υπακούει, το μυαλό δε λέει να λειτουργήσει. Όχι, όχι, ούτε πλήξη ούτε άνοια αλλ' ούτε ανία! Μάλλον βαρεμάρα. Περιμένω το ...γλυκύ έαρ να με αφυπνίσει. Γι αυτό ζηλεύω -για την ακρίβεια τον μισώ- το Χειμώνα που ...γειτονεύει με την Άνοιξη!

Σας αφήνω. Μια αναλαμπή ήταν, ήρθε κι έφυγε! Έτσι απλά, έτσι γρήγορα. Και ορκίζομαι σε ότι ιερό και όσιο έχω, πως... "Δε θα πεθάνω -διαδικτυακά- κουφάλα νεκροθάφτη". Καληνύχτα!

Οι τιμές στη Λαϊκή αγορά

2011-01-03T18:12:00.000+02:00

2.5 € το κιλό το μαρουλάκι το κατσαρό, σήμερα στη λαϊκή. Το είδα κι έφριξα, για την ακρίβεια αγανάκτησα. Του είπα, μου είπε και τελικά …«τόσα το δίναμε το πρωί, τώρα θα τ’ αφήνουμε 1,5 €» μου είπε ο λαϊκατζής. «Έτσι μου ‘ρχεται να πάρω το αυτοκίνητο και να μπουκάρω μέσα και να σας διαλύσω τους πάγκους» του πέταξα στο τέλος με αγανάκτηση κι αυτός απλά χαμογέλασε. Παρακάτω είδα κι άλλες τρελές τιμές, να σου φεύγει το καφάσι. «Ε είναι η παγωνιά, ξέρεις» διατείνονταν ο έτερος. Αφήνω που ο μαϊντανός είναι σε μέγεθος σέλινου και το όποιο σέλινο κυκλοφορούσε ήταν σε μέγεθος …φακής. Κι από τιμή, 1 € το δεματάκι. Φέρνω βόλτα τη λαϊκή και βρίσκω ενιαίες τις τιμές. Λες και όλοι ψωνίζουν από τον ίδιο έμπορο. Ακόμα και οι αυθεντικοί παραγωγοί …προσαρμόζονται. Γιατί, το γνωρίζετε φαντάζομαι, πως στις λαϊκές ανάμεσα στους παραγωγούς και τους …άλλους υπάρχει μια συνομωσία, μία σιωπή ένοχη, μια …προσαρμογή. Κι αλίμονο σ’ αυτόν που δε θα υπακούσει.

Λίγο κρύο, λίγη παγωνιά κι αμέσως οι τιμές στα φθαρτά τσιμπούν. Ευκαιρία να τα ‘κονομήσουν κάποιοι. Αισχροκέρδεια με αναίδεια και θράσος περισσό. Κι όχι …κάποιοι άγνωστοι, ξένοι ή μακριά από εμάς. Οι ίδιοι από τους οποίους την περασμένη εβδομάδα ψωνίζαμε. Ο κυρ Τάσος, η κυρά Βαγγελιώ... Αυτό είναι κατάντια. Πώς τους έλεγαν στην κατοχή; Μαυραγορίτες; Λαδέμπορους; Λοιπόν, ακόμη και σήμερα υπάρχουν και διαφεντεύουν. Στο θάνατο του ενός στηρίζεται η ζωή του άλλου. Μετά μας φταίνε οι πολυεθνικές, τα καρτέλ, οι διεθνείς αγορές, η μαφία και δε ξέρω τι άλλο. Από τους εαυτούς μας πρέπει να ξεκινήσει η «εκκαθάριση». Αν στο τέλος αποφασίσω να μη ξαναπάω για ψώνια στη λαϊκή και ψωνίσω από πολυκατάστημα, που όντως τα πουλάει φτηνότερα πώς θα με χαρακτηρίσουν;

Απίστευτος διάλογος στο γερμανικό περιοδικό Stern

2010-12-20T19:20:00.001+02:00

Είμαι σίγουρος πως κάπου θα έχετε διαβάσει αυτό τον απίθανο διάλογο, στο γερμανικό περιοδικό Stern, με τον Walτer Wuellenweber, με τίτλο «Αγαπητοί μας Έλληνες» και την απάντηση από ένα έλληνα, τον Γεώργιο Π. Ψωμά. Οι επιστολές είναι αυθεντικές, δημοσιεύονται στην ηλεκτρονική δ/νση του περιοδικού. Μάλιστα, ο γερμανός δημοσιογράφος, αναγκάστηκε να απαντήσει και ουσιαστικά να ...απολογηθεί, όπως θα δείτε στις επόμενες παραγράφους.

Η επιστολή του γερμανού έχει ως εξής:

"Αγαπητοί Ελληνες, από το 1981 ανήκουμε στην ίδια οικογένεια. Μόνο που εμείς έχουμε συνεισφέρει, όσο κανείς άλλος στο κοινό ταμείο, δηλαδή γύρω στα 200 δις ?, ενώ εσείς έχετε, αντίθετα, εισπράξει κατά κεφαλήν, όσα κανείς άλλος, δηλαδή σχεδόν 100 δις ?. Ουδέποτε λαός βοήθησε μέχρι τώρα με τη θέλησή του, σε τέτοιο βαθμό, και για τόσο μακρύ διάστημα, άλλον λαό. Είσαστε, κυριολεκτικά, οι πιο ακριβοί μας φίλοι..." Με ένα κλικ, διαβάστε τη συνέχεια

Η απάντηση του έλληνα:

"Αγαπητέ μου Walτer Wuellenweber, ονομάζομαι Γεώργιος Π. Ψωμάς. Είμαι δημόσιος λειτουργός κι' όχι υπάλληλος, όπως κατά κόρον τα ΜΜΕ των «συμπατριωτών» σου (μου) και άλλων «συμπατριωτών» σου (μου) αναφέρουν, ως βρισιά και με περίσσεια χλεύη. Ο μισθός μου είναι 1.000 ?. Το μήνα, όχι την ημέρα, όπως ίσως σ' έχουν παρασύρει, να νομίζεις. Ούτε 1.000 ? λιγότερα από σένα...". Με ένα κλικ, διαβάστε τη συνέχεια

Η δε απολογία του γερμανού:

"Σίγουρα σας συμβαίνει ό, τι και σε εμάς τους Γερμανούς: Όταν σκεφτόμαστε την Ευρωπαϊκή Ένωση, το μυαλό μας πάει σε αυτόν τον συγκεχυμένο μηχανισμό στις Βρυξέλλες, όπου καλοπληρωμένοι γραφειοκράτες, μαζί με ξεδιαλεγμένους στην πατρίδα τους πολιτικούς, συνεχώς παράγουν εκνευριστικούς κανόνες. Έτσι έβλεπα εγώ τα πράγματα έως τώρα. Έτσι έβλεπα εγώ τα πράγματα έως τώρα. Ξαφνικά όμως, η άποψή μου για την Ευρώπη και την Ε.Ε. Ξαφνικά όμως, η άποψή μου για την Ευρώπη και την Ε.Ε. άλλαξε ριζικά. άλλαξε ριζικά. Κι αυτό το οφείλω σε εσάς. Κι αυτό το οφείλω σε εσάς...". Με ένα κλικ διαβάστε τη συνέχεια.

Νομίζω πως η απάντηση του έλληνα είναι αποστομωτική. Έτσι ο γερμανός αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί, να τα ...συμμαζέψει και μόνο συγγνώμη δε ζήτησε. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα βρεθεί ένα έλληνας πολιτικό να χρησιμοποιήσει ένα μέρος από τα επιχειρήματα που χρησιμοποίησηε ο κος Ψωμάς. Αμφιβάλλω όμως γιατί ...είμαι ρεαλιστής. Η πολιτική είναι στα πλαίσια του δούναι κα λαβείν. Αν και οι τούρκοι πολιτικοί τολμούν!

Από σήμερα –στα 55 μου –αποφάσισα να ξαναγίνω …Λιλλιπουπολίτης.

2010-11-28T22:32:00.000+02:00

Στην ηλεκτρονική μου αλληλογραφία υπογράφω: "...εκ Κυρηνείας (Κ. Σαθά 3) Κύπρου ορμώμενος και εν Λαρίση (Γ. Σεφέρη 48, 41221) Θεσσαλίας διαμένων εργαζόμενος

...coming from Kyrenia (K. Satha 3) Cyprus and living in Larissa (G. Seferi 48, 41221) Hellas". Αλλά από Κυριακή βράδυ, 28 Νοεμβρίου 2010, 8 παρά τέταρτο περίπου, πήρα τη μεγάλη απόφαση: αποδημώ –φτου φτου, όχι προς …Κύριον- αλλά σε άλλο Δήμο. Από …λαρισαίος πολίτης θα γίνω …Λιλλιπουπολίτης. Γιατί, και που είμαι λαρισαίος πολίτης, μια από τα ίδια βλέπω και ζω. Ποια η αίτια της μεταδημότευσής μου; Η κυριακάτικη -ΝΕΤ 16:00- εκπομπή του Σεραφείμ Φυντανίδη, «ΟΙ ΠΑΡΕΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ ΙΣΤΟΡΙΑ» που παρουσίασε "την παρέα της Λιλλιπούπολης".

Το «Εδώ Λιλλιπούπολη» ήταν ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα στο κρατικό ραδιόφωνο και στο Τρίτο του Πρόγραμμα, με στυλοβάτη τον Μάνο Χατζιδάκι που κράτησε τέσσερα σχεδόν χρόνια, από το 1976 έως το 1980. Για την ακρίβεια κόπηκε από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ, αφού σ’ όλη τη διάρκεια της εκπομπής της δέχτηκε πιέσεις, για την ακρίβεια οι συντελεστές της δεχόντουσαν τις πιέσεις, αλλά αυτές προσέκρουαν και σταματούσαν στο Μ. Χατζηδάκη. Ήταν τέτοια η ενόχληση των κρατούντων –κυβέρνησης, διοίκησης ΕΡΤ αλλά και συνδικαλιστών της μέσω ΠΟΣΠΕΡΤ- που στο τέλος, μετά το σταμάτημα της εκπομπής, πολλά από τα επεισόδια καταστράφηκαν. Από τις 400 και πλέον μπομπίνες εγγραφής διασώθηκαν καμιά 100δα. Η «Λιλλιπούπολη» όμως αντιστάθηκε και συνεχίζει ως τις μέρες μας να συγκινεί μικρούς και μεγάλους. Μάλιστα, όλα τα τραγούδια της καταγράφτηκαν σε νότες και εκδόθηκαν σε βιβλίο, διδάσκονται σε σχολεία αλλά και παρουσιάζονται σε διάφορα πολιτιστικά κέντρα της περιφέρειας και στη δισκογραφία.

Η Λιλιπούπολη ήταν μια "παιδική" (όχι όμως παιδιάστικη) εκπομπή, καμωμένη "για παιδιά και έξυπνους μεγάλους" -γι' αυτό κι εγώ την παρακολουθούσα, καθότι ...μέλος της δεύτερης κατηγορίας. Ήταν ένα πρόγραμμα τολμηρό και ανατρεπτικό για την εποχή του σε όλα τα επίπεδα, απ' το πολιτικό μέχρι το οικολογικό. Μιλούσε για οικολογία, όταν αυτή η έννοια δεν …κυκλοφορούσε ακόμη, οι ήρωες άρχισαν να αποκτούν χαρακτήρα, πήρε πολιτική διάσταση, συνέβαιναν γεγονότα, γίνονταν εκλογές όπως τις κάνουν οι μεγάλοι,. Έτσι, το βουνό Λιλιμπάγια θα μπορούσε να είναι ο Όλυμπος, ενώ το Πόρτο Λίλι θα μπορούσε να είναι ο Πειραιάς, ο Δήμαρχος Χαρχούδας είναι ο σημερινός πονηρός πολιτικάντης που εξαπατά τους πολίτες του , φτιάχνει και ξαναφτιάχνει τη "λεωφόρο Γαλάζιας Πεταλούδας" εμφανής παραλληλισμός της κατασκευής της Λεωφόρου Συγγρού εκείνη την εποχή».

Η εκπομπή θύμιζε σε πολλά σημεία μιούζικαλ, καθώς η πρόζα εναλλασσόταν με το τραγούδι. Πράγματι, καθετί στη Λιλιπούπολη, τα πρόσωπα, οι τοποθεσίες, τα χρώματα, είχε και το τραγούδι του: επαναστατικό θούριο για τον καταπιεσμένο και υπερπροστατευόμενο Παπαγάλο, χασάπικο για το "παιδί του λαού" τον Δυστροπόπιγγα, βαλς για τον Πρίγκιπα, αιθέριες μελωδίες για τον άσπρο Γιαουρτοπόταμο, ρομαντική διάθεση για το ροζ χρώμα.

Πολλά από τα τραγούδια της εκπομπής έχουν κυκλοφορήσει σε δίσκους. Αξίζει να προσέξει κανείς τους καταπληκτικούς στίχους της Μαριανίνας Κριεζή. Αξιόλογοι καλιτέχνες όπως ο Νίκος Κυπουργός, η Λένα Πλάτωνος, ο Νίκος Χριστοδούλου και ο Νίκος Μαραγκόπουλος έντυσαν με μουσική, τους εμπνευσμένους στίχους της Μαριανίνας Κριεζή και συνόδευσαν τα κείμενα της Ρεγγίνας Καπετανάκη και της Άννας Παναγιωτοπούλου.

Ήμουν καθημερινός -ή σχεδόν καθημερινός- ακροατής της Λιλλιπούπολης. Εξάλλου τόχω ξαναπει, είμαι ραδιοφωνικός τύπος, μέχρι και σήμερα. Αν δεν είχατε την τύχη να την παρακολουθήσετε, δεν είναι αργά. Αγοράστε το CD και μαζί με τα παιδιά σας ακούστε τον Παπαγάλο να μαθαίνει καλούς τρόπους, αποκαλύπτοντας την αγένεια των δασκάλων του, ακούστε έναν πραγματικό ύμνο στον έρωτα μέσα από το "Χρυσαλιφούρφουρο", παρακολουθήστε τα τερτίπια της εξουσίας μέσα από τον Χαρχούδα. Άνθρωποι που κυκλοφορούν γύρω μας, που υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα έχουν τη θέση τους στη Λιλιπούπολη. Ακολουθήστε τους στα λαγκάδια της Λιλιπούπολης, διασχίστε τη λεωφόρο της Ασημένιας Τσιπούρας, και από εκεί με ένα καΐκι, τον Φύστικο, ταξιδέψτε στο Φεγγαρονήσι, για να γιορτάσετε τη γιορτή της Αστροφεγγιάς. Πραγματικά παράξενη αυτή η πόλη! Μια πανδαισία από ήχους, χρώματα, ποίηση και φαντασία. Το μανιφέστο του Παπαγάλου "Ως πότε παπαγάλοι θα ζούμε στα κλουβιά" ηχεί επίκαιρο, γιατί "κλουβιά", πάσης φύσεως, πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα. Όπως πάντα θα υπάρχουν και φωνές όπως αυτές των δημιουργών της Λιλιπούπολης. Τις ακούει άραγε κανείς;

ΥΓ. Οι στίχοι των τραγουδιών της Λιλλιπούπολης, βρίσκονται στην ηλεκτρονική δ/νση Εδώ Λιλιπούπολη ( δίσκος @ 1980 )

Πληροφορίες από τη wikipedia ενώ τραγούδια θα βρειτε στο youtube όπως ΕΔΩ!

Πάρτε ένα δείγμα από το επίκαιρο άσμα Δεν είμαστε Ζουλού

"Είμαι ευτυχισμένος που έκανα το ταξίδι του Οδυσσεα"-4

2010-11-19T18:09:00.001+02:00

Λέω να συνεχίσω το οδοιπορικό στη σκανδιναβία ...γαστρονομικά. Θα ξεκινήσουμε, με τί άλλο, ψαρικά. Αυτά έχουν, αυτά σερβίρουν. Θα συνεχίσουμε με τα πασίγνωστα κρύα ανοικτά σάντουιτς και θα κλείουμε με γλυκά. Καλή σας όρεξη!

Στο πανέμορφο Bergen είδαμε τη γεμάτη ζωντάνια (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ψαραγορά στο λιμάνι. Εκεί όπου εκτίθενται, ψήνονται ή βράζονται και πωλούνται (ψαρόσουπα ή σε σάντουιτς) ...παρουσία του πελάτη, ζωντανές γαρίδες, αστακοί, καβούρια και άλλων λογιών ψαρικά.

Άποψη της ψαραγοράς

Φάγαμε και τι δε δοκιμάσαμε. Φάγαμε σάντουιτς -ως επί το πλείστον ανοικτά- με σολωμό, γαρίδες, κρέας ταράνδου, άλκης και ελαφιού, ψαρόσουπες και άλλα τινά. Μας άρεσαν οι γεύσεις και οι συνδιασμοί στα πιάτα: αλμυρό ή ψαρικό συνοδευόμενο ή καρυκευμένο με γλυκιές γεύσεις (άγρια βατόμουρα). Δοκιμάσαμε μανιταρόπιτες (με κίτρινα μανιτάρια που συλλέγουν οι ίδιοι ή αγοράζουν πανάκριβα), συνδιασμένα με τα γλυκά blueberries (ελληνιστί μύρτιλα)

Σάντουιτς-γύρος με κρέας ταράνδου και άλκης (ομολογώ πως δάγκωσα μία, δάγκωσα δύο αλλά δεν άντεξα. Ήταν μια σκέτη ...αηδία)

Τούρτα-σάντουιτς με ...γαρίδες, χαβιάρι, τυρί, ζαμπόν, μαγιονέζα, blueberries (μύρτιλα) ικανή να χορτάσουν 10 άτομα (δεν υπερβάλλω καθόλου)

Σάντουιτς με γαρίδες, άσπρη σως και τηγανιτές πατάτες

Σολωμός με βραστή πατάτα, σως και μαρουλάκι

Μπιφτέκι σε στρώμα πουρέ (σε αμερικάνικο στέκι στην Κοπενχάγη)

Στέικ (στο ίδιο αμερικάνικο στέκι)

Σολωμός με κίτρινο ρύζι

Καραβίδες βραστές σε ...ντεκόρ άνιθου (made by Birgitta, της οικοδέσποινάς μας

Πίττα με μανιτάρια και τυριά (ομοίως)

Πίττα με μπρόκολο, τυριά, λιαστή ντομάτα (ομοίως)

Κεφτέδες σουηδίας με βραστή πατάτα και αρακά και σάλτσα σως+σόγια και blueberries (το βυσινί χρώμα) από τη φιλόξενη οικοδέσποινά μας

Μεζέδες-δείγματα για μικρά ...στομαχάκια στην περιοχή Bryggen στο Bergen.

Τα δύο φλυντζανάκια αριστερά στο χερούλι του κηροπήγιου είναι ...δείγματα ψαρόσουπας που τα τρως ...πίνοντάς τα ως ζωμό...

...όλοι οι μεζέδες ήσαν γευστικότατοι και σχετικά πανάκριβοι, αλλά τους καταβροχθίσαμε σε χρόνο ...dt, όπως αποδεικνύεται παρακάτω (όπως καταλαβαίνετε, την ...πατήσαμε)

Γευστικότατη ψαρόσουπα στο Όσλο, χωρίς να αφήνει ίχνος ...μυρωδιάς στο τέλος

Λαζάνια με κοτόπουλο και σολωμό

Διάφορα κρύα σάντουιτς με εξαιρετικούς γλυκόξινους συνδιασμούς

Διάφορα κέικ, γλυκά

Κέικ και κομπόστα δαμάσκηνο

Βάφλα με τα σχετικά υλικά ...δίπλα κι όχι επάνω

Μέρος του "τραπεζιού" την τελευταία ημέρα αναχώρησής μας από τους φιλόξενους οικοδεσπότες μας

Τα οινοπνευματούχα ποτά πωλούνται μόνο από αποκλειστικά καταστήματα και μόνο σε άτομα ηλικίας 18 και άνω. Οι νέοι, τα ΣΚ κυρίως, τα ...σπάνε στην κυριολεξία. Πίνουν μέχρι κορεσμού, μέχρι να πέσουν κάτω. Φυσικά, όταν μαζεύονται σε σπίτια ή στα πάρκα και τις πλατείες. Και φυσικότατα, τις προμήθειες τις κάνει κάποιος ...18 και άνω! Δε γνωρίζω αν πίνουν ποτά –για την ακρίβεια, τα ποτά τους ...πίνουν- περισσότερο απ’ ότι τα εγγλεζάκια ή τα γερμανάκια.

ΥΓ. Το ταξίδι θα συνεχιστεί λίγο ακόμη. Υπομονή, κάποτε θα τελειώσει. Άλλωστε και το ταξίδι τυ Οδυσσέα κράτησε πολύ!

Τελικά μπορεί να είναι ο γιαλός στραβός

2010-11-08T22:03:00.000+02:00

Αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική η σημερινή μου ανάρτηση. Θα τα βάλω με το …λαό. Γιατί, μια ζωή έχουμε το προαιώνιο δίλημμα, μην είναι ο γιαλός στραβός ή μην εμείς στραβά αρμενίζουμε; Για να τα δούμε όμως τα ...πράγματα.

Απέχουμε από τις όποιες εκλογικές διαδικασίες αλλά την επόμενη μέρα τα βάζουμε με τους νεοεκλεγέντες, τους κατηγορούμε για αδράνεια, αδιαφάνεια, ανικανότητα ή όποια άλλα με το α- το στερητικό. Τα βάζουμε με τον άλλο λαό που αποφάσισε -συμμετέχοντας- και τους εξέλεξε, ενώ εμείς ήμασταν αραχτοί. Ανεχόμαστε το καπέλωμα από το κέντρο -τα κεντρικά γραφεία του κόμματος- και …αναγκαστικά νιώθουμε πως ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίσουμε κάποιον-ους όχι της αρεσκείας μας. Τους «αντάρτες» τους αποφεύγουμε γιατί είναι …εκτός γραμμής. Βρίζουμε πχ τον Κακλαμάνη ως ανίκανο και ταυτόχρονα δεν υποστηρίζουμε τον Δημαρά, ας πούμε, ή τον ποδηλάτη Γιώργο Αμυρά, που μας προτείνει να «Μένουμε Ελλάδα». Εδώ εμείς στη Λάρισα «σκυλοβρίζουμε» τον νυν Δήμαρχο αλλά δεν τολμάμε κάτι άλλο, κάποιον άλλον για να μη βρεθούμε εμείς …εκτός κομματικής γραμμής. Προτιμάμε ένα αποτυχόντα υποψήφιο βουλευτή και του εμπιστευόμαστε τις τύχες τις περιφέρειας. Γιατί -τι άλλο να σκεφτώ ή να φανταστώ- πιστεύουμε πως η αποτυχία του στις βουλευτικές θα τον πεισμώσει ώστε να πετύχει σε άλλο πόστο. Σουρεαλιστικό το ενδεχόμενο; Τυχαίο ίσως; Δε νομίζω!! Από ...υποχρέωση, κομματική!

Στην επαρχία, στα χωριά ιδίως, μοιράζουμε τις ψήφους της οικογένειας με κριτήρια αλλόκοτα. Ένα ψήφο στη θεια μας που κατεβαίνει με το ΠαΣοΚ -γιατί τα οικογενειακά κουκιά είναι μετρημένα και θα προδωθούμε-, μία ψήφο στο χωριανό που μας αφήνει να περνάμε από το χωράφι του για να πάμε στο δικό μας κι ας κατεβαίνει με τη ΝΔ και μια ψήφο στο ΚΚΕ γιατί εκεί ανήκουμε. Και καταφέρνουμε έτσι μαγικά, την πίτα να κρατάμε φαγωμένη αλλά και τα σκυλιά νηστικά!

Προτιμάμε τον μάγκα, καραμπουζουκλή, «λαϊκό», αγαπητό των καναλιών, θαμώνα των πρωινάδικων κο κο Ψωμιάδη, γιατί μας μοιάζει –ή θα θέλαμε να του μοιάσουμε-, είναι ο τύπος μας, είναι αυτός που τα βάζει με το κράτος των Αθηνών, είναι ο κος Τίποτε και δεν κοιτάμε το παρελθόν και το παρόν του. Μας αρέσει να τον ακούμε και να τον βλέπουμε, τον βρίζουμε όμως γι αυτά που δεν κάνει.

Ο Ξένος Τύπος γράφει πως …νίκησε η σταθερότητα ενώ εδώ εμείς -κάποιοι από εμάς- …πανηγυρίζουμε πως νίκησε η αποχή. Δλδ προτρέπουμε τον άλλο λαό να απέχει. Για να μπορούμε εμείς να αποφασίζουμε αντ’ αυτού. Ο πρωθυπουργός εκβιάζει, η αντιπολίτευση μεταβάλλει το νόημα των εκλογών. Συζητάμε για ότι άλλο εκτός από τις πόλεις, τους δημαρχαίους που θα τις διοικήσουν. Φυσικά, οι συντεταγμένες και συμπαγείς ομάδες -ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε- ευνοούνται από την αποχή. Και μέσω αυτής αναδεικνύονται. Για παράδειγμα, σε εκλογικά τμήματα της περιοχής Αγ. Παντελεήμονα στην Αχαρνών, η χρυσαυγίτες ήρθαν τρίτοι σε ψήφους.

Πολλά θα μπορούσα να αναφέρω. Αλλά ας κρατήσω ..πατινί. Υπάρχει και η δεύτερη Κυριακή και θάθελα να είμαι αισιόδοξος, να ελπίζω πως ο λαός, αφού ...έστειλε το μήνυμα, το έλαβε κιόλας. Να ρτολ΄μησει, να πάρει σωστές αποφάσεις, να τολμήσει να ...αρμενίσει σωστά ακόμα κι αν ο γιαλός είναι στραβός. Φυσικά θέλει κουράγιο, θέλει κότσια, θέλει αποφασιστικότητα, θέλει τόλμη. Είθε, μακάρι!

"Τσακίστε τους δημόσιους υπαλλήλους"

2010-11-03T20:15:00.000+02:00

Αντιγράφω από τα blog της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, της Τετάρτης 3 Νοε 2010.

" Η φράση αυτή θά μπορούσε νά έχει ειπωθεί από τούς εκπροσώπους των εργοδοτικών οργανώσεων στίς συζητήσεις τους μέ τήν κυβέρνηση. Καί ίσως νά έχει ειπωθεί. Άλλωστε παρεμφερείς δηλώσεις έχουν γίνει.

Τί συμβαίνει όμως μέ τόν δημόσιο τομέα; Γιατί αυτό τό μένος εναντίον του; Τί συμβαίνει καί ξαφνικά γηραιοί αποσυρθέντες πολιτικοί ξαναβγαίνουν στά κανάλια καί ζητούν μειώσεις μισθών καί απολύσεις στό δημόσιο; Ο ένας μάλιστα προσδιορίζοντας καί τό νούμερο; 300.000 νά απολυθούν δηλώνει ρηξικέλευθα! Χωρίς καί νά προσδιορίζει όμως από ποιό τομέα τού δημοσίου νά απολυθούν. Από τους εκπαιδευτικούς; Τούς στρατιωτικούς; Τά σώματα ασφαλείας; Τούς γιατρούς τού ΕΣΥ; Τούς μηχανικούς; Τούς γεωπόνους; Τούς εφοριακούς; Τούς τελωνειακούς; Τούς οικονομολόγους; Τούς δασολόγους; Τούς ιχθυολόγους; Τούς γεωλόγους; Τούς περιβαλλοντολόγους; Τούς συγκοινωνιολόγους; Τούς αρχαιολόγους; Ή μήπως τούς φύλακες αρχαιολογικών χώρων; Από ποιούς; Μήπως από τούς διοικητικούς υπαλλήλους τού ΙΚΑ; Μήπως από τούς διοικητικούς τού ΟΑΕΔ; Μήπως από τους νοσηλευτές; Τούς οδηγούς καί συνοδούς του ΕΚΑΒ; Τούς ψυχολόγους καί ψυχίατρους των αποκεντρωμένων υπηρεσιών ψυχικής υγείας μήπως; Μήπως τά στελέχη τών κέντρων απεξάρτησης; Τούς κοινωνικούς λειτουργούς; Τούς υπαλλήλους τής δικαιοσύνης; Ποιούς; Ποιοί από τούς παραπάνω είναι άχρηστοι; Ποιές υπηρεσίες που στελεχώνουν οι παραπάνω ειδικότητες πρέπει νά καταργήσουμε ή νά ιδιωτικοποιήσουμε; Γιά νά γλυτώσουμε καί χρήματα; Τα σχολεία; Νά ξαναγυρίσουμε στά δίδακτρα; Τα νοσοκομεία; Νά πληρώνουμε εξέταστρα καί νοσήλεια χωρίς μάλιστα να γλιτώνουμε τό «φακελάκι», αφού αυτό (δηλαδή τά μαύρα χρήματα) κυρίως ανθεί στά ιδιωτικά νοσοκομεία; Νά καταργήσουμε τήν αρχαιολογική υπηρεσία; Τή δασική υπηρεσία γιά νά ξεμπερδεύουμε καί μέ τά δάση καί τίς φωτιές; Νά καταργήσουμε τή μονιμότητα καί νά ξαναγυρίσουμε στίς αρχές του 20ου αιώνα όπου τό κάθε κόμμα που ανέβαινε στήν εξουσία απέλυε όλους τους προηγούμενους υπαλλήλους καί προσελάμβανε δικούς του; Νά ξαναγυρίσουμε στήν πλατεία Κλαυθμώνος;

Γιά ένα πρέπει νά είμαστε σίγουροι. Άν όλες οι παραπάνω υπηρεσίες παίρναγαν στόν ιδιωτικό τομέα, οπότε αντί νά παρέχονται θά πουλιούνται, θά πληρώναμε πολλαπλάσια χρήματα, ατομικά ο καθένας γιά νά τίς εξασφαλίσουμε, από τους φόρους που πληρώνουμε τώρα. Απόδειξη; Τά διόδια στίς εθνικές οδούς. Πληρώνουμε λιγώτερα τώρα που οι δρόμοι έχουν ιδιωτικοποιηθεί; Ή μήπως πληρώνουμε λιγώτερα στα ιδιωτικοποιημένα αεροδρόμια καί λιμάνια;

Νά ξαναγυρίσουμε όμως στό αρχικό ερώτημα: Γιατί αυτό τό μένος εναντίον του; Γιά διάφορους λόγους:...".

η συνέχεια με ένα ...κλικ!

"Είμαι ευτυχισμένος που έκανα το ταξίδι του Οδυσσέα"-3 (*)

2010-10-27T18:30:00.001+03:00

Επανέρχομαι στο αφιέρωμα για το ταξίδι μου στις σκανδιναβικές χώρες. Το σημερινό θέμα είναι οι εκκλησίες (kyrka) οι οποίες κατά κύριο λόγο είναι ογκώδεις και πανύψηλες. Πέτρινες, με κόκκινο τούβλο, ακόμη και ξύλινες, με καμπαναριά περίεργων και διαφορετικών σχημάτων. Με τεράστιες ...μύτες, σαν να θέλουν να ...τρυπήσουν τον ουρανό –ή μήπως για να φτάνει το sms στο Θεό ταχύτερα και δυνατότερα∙ποιός ξέρει; Τα δε βιτρώ στα παράθυρα εξαιρετικά.

Ljusdal (βόρεια της Ουψάλα)

λεπτομέρεια από το καμπαναριό

Sigtuna (δυτικά της Ουψάλα)

Ερείπιο της S:t Olofs kyrkoruin

Skokloster

Lillehammer

Oslo

τη νύχτα...

...και τη μέρα

Stoskholm

Tallinn

Uppsala

ο ψηλότερος ναός της Σουηδίας (όπως λένε τουλάχιστον οι ...ουψαλιώτες) και ογκοδέστατη, λέω εγώ

The Gunilla Bell στην Uppsala

τελικά δεν είναι και τόοοσο ψηλή, από μας αποδεικνύει η ...Κουκλίνα!

Gamla Uppsala

Χαρακτηριστη ξύλινη εκκλησία είναιη Lom stavkyrkje- στο χωριό Lom, μία από τις παλαιότερες εκκλησίες στη νορβηγία. Πιθανολογείται ότι κτίστηκε τον 12ο αιώνα κατασκευασμένη αποκλειστικά από ξύλο, χωρίς . Οι απολήξεις σε σχήμα δράκου είναι εμπνευσμένες από τις παραδόσεις των Βίκινγκς. Επιπλέον, εδώ μπορούμε να δούμε την επίδραση της ειδωλολατρικό και χριστιανικό πολιτισμό. Η εκκλησία λειτουργεί κανονικά και περιβάλλεται από ένα νεκροταφείο.

Το οδικό δίκτυο δεν είναι και τόσο αναπτυγμένο. Το όριο ταχύτητας σε κεντρικούς δρόμους της Σουηδίας είναι 110 χλμ/ώ. ενώ στη Νορβηγία 80 χλμ/ώ. Φυσικά γι αυτό ευθύνεται η μορφολογία του εδάφους των σκανδιναβικών χωρών, η ομίχλη, ο μεγάλος χειμώνας, οι βροχές μα και τα ζώα. Οι τάρανδοι, άλκες και τα ελάφια που αποτελούν κίνδυνο-θάνατο για τους οδηγούς, κυρίως τις νυχτερινές και πρωινές ώρες, όταν αυτά τα μεγαλόσωμα ζώα διασχίζουν δρόμους (ειδικά η άλκη έχει πολύ ψηλά πόδια που έτσι και συγκρουστεί με αυτοκίμητο, το μπροστινό τζάμι δέχεται όλο το κορμί του ζώουν). . Οι δε πινακίδες που ...επικρατούσαν στις οδικές αρτηρίες ήσαν –εκτός από τις συνηθισμένες που έχουμε και στην Ελλάδα- αυτές που προειδοποιούσαν για τη διέλευση ζώων.

οι συνηθισμένες πινακίδες στους δρόμους

Δεν είχαμε την τύχη –ή την ατυχία- να δούμε τέτοια ζώα,σε πινακίδες τροχαίας και κατασκευές

ώσπου επισκεφθήκαμε το ζωολογικό κήπο στο Skansen-Stosckholm, και τα είδαμε ζωντανά

Δεν τελειώσαμε με το φωτογραφικό ταξίδι. Κάντε υπομονή να με ανεχτείτε για λίγο ακόμα. Ως τότε, καλά να περνάτε, καλά να περνάμε.

Κυπριακό-περιουσιακό και λίγη …φαντασία

2010-10-15T21:20:00.000+03:00

Χρόνια τώρα πιστεύω –και μάλλον επιβεβαιώνομαι- πως το πιο καυτό σημείο για την όποια επίλυση του κυπριακού προβλήματος είναι το κεφάλαιο που αφορά στο εδαφικό και το περιουσιακό. Όλα τα άλλα μπορούν να λυθούν ή «λυθούν». Από το πόσοι έποικοι θα παραμείνουν μέχρι και τον ποιος θα κυβερνά. Στο πιο πάνω θέμα έχουν …κολλήσει οι επιτροπές. Οι τουρκοκυπριακοί πλευρά φέρνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων διάφορες προτάσεις. Μία από αυτές αναφέρεται για δημιουργία εταιρείας ανάπτυξης και την αποκατάστασης των τ/κ περιουσιών στις ελεύθερες περιοχές.

Προτείνεται δλδ η δημιουργία εταιρείας αστικής ανάπτυξης, το κεφάλαιο της εταιρείας θα είναι οι τ/κ περιουσίες στις ελεύθερες περιοχές και μέσω αυτής θα αξιοποιούνται οι περιουσίες και τα λεφτά θα δίνονται σε αποζημιώσεις προς Ε/κ που έχουν περιουσίες στο κατεχόμενο τμήμα και δεν θα επιστρέψουν.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά υπέδειξε πως δεν αποδέχεται πως ιδιοκτήτης των τ/κ περιουσιών είναι το ψευδοκράτος, το οποίο δεν έχει την αρμοδιότητα να τις διαχειρισθεί όπως θέλει. Μια τέτοια εξέλιξη παραπέμπει ουσιαστικά στην αναγνώριση των πράξεων, που έγιναν από το κατοχικό καθεστώς μετά την εισβολή και βίαιη εκδίωξη των Ελληνοκυπρίων. Τότε, για να εξασφαλίσουν οι Τ/κ περιουσίες Ελληνοκυπρίων στις κατεχόμενες περιοχές υπέγραφαν έγγραφο με το οποίο εκχωρούσαν τις δικές τους που είχαν αφήσει, στο ψευδοκράτος, που αποκτούσε ρόλο «ιδιοκτήτη». Αυτή η θέση παραπέμπει, επίσης, στην τουρκική λογική για ανταλλαγή περιουσιών.

Αν μη τι άλλο, οι τ/κ έχουν φαντασία και δαιμόνιο.

κάντε κλικ πάνω στη φωτογραφία

Tα μπλε κομμούνια; Ναι, τα μπλε κουμούνια!

2010-10-14T19:15:00.001+03:00

Ποιος είπε πως την σήμερον ημέρα δε γράφεται πολιτικό τραγούδι. Μάλλον έχετε ...μεσάνυχτα. Διαβάστε και ακούστε το παρακάτω πολιτικό-σατυρικό τραγούδι. Θα σας φύσει το ...καφάσι, θα γελάσετε (αν δεν είστε νεοδημοκράτης), θα πικραθείτε (αν είστε νεοδημοκράτης) αλλά σίγουρα θα χαρείτε το στίχο, το άσμα και την εκτέλεση. Σπύρος Ζαγοραίος ο εκτελεστής παρέα με τη Μαρίνα Βολουδάκη, Γιώργος Κλεφτογιώργος ο ...εμπνευστής στιχουργός.

Έστε μάγκας ρουσοθοδωρής

τσε γκεβάρα έφυγες νωρίς

μπλε κουμουνια βγήκαν με πανό

στη Γλυφάδα πάνε για κανό

Γαλάζια φύκια και νταϊλίκια

μπλε κορδέλαι και μεταξωταί

κι οι αγρόται στα χωράφια

με καμπριολέ...

Κομπανιέρο Σάββα Τσιτουρί

επανάστα και ξερό ψωμί

πράσινα τσιφλίκια τέρμα πια

νάτη του Καμμένου η αγροτιά

Γαλάζια φύκια και νταϊλίκια

μπλε κορδέλαι και μεταξωταί

κι οι αγρόται στα χωράφια

με καμπριολέ...

ΥΓ. Κάποιοι ίσως μου πείτε "μα εσύ σήμερα ο ανακάλυψες; Αυτό γράφτηκε πριν πολλά πολλά χρόνια". Θα του απαντήσω λοιπόν "ναι, σήμερα το πρωτοάκουσα και σπεύδω να το αναδημοσιεύσω".

Χαρμόσυνη η ημέρα της Απελευθέρωσης, ναι αλλά ποιάς απελευθέρωσης;

2010-10-13T17:43:00.000+03:00

"Εξήντα έξι χρόνια πέρασαν, δύο γενιές μεγάλωσαν και δημιούργησαν, από τη 12η Οκτωβρίου 1944, την ημέρα που αποχώρησαν οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής και απελευθερώθηκε η Αθήνα. Η χαρμόσυνη εκείνη ημέρα, ημέρα ελπίδας ύστερα από τα ερείπια των πολέμων, όταν ανέμισε και πάλι η Γαλανόλευκος, εορτάσθηκε χθες στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, με παρέλαση ευζώνων και νέων...." διαβάζω στη λεζάντα της φωτογραφίας από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Ανρωτιέμαι αν ποτέ απελευθερωθήκαμε. Γιατί μπορεί τότε πράγματι να αποχώρησαν οι γερμανοί και να υψώθηκε η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη, αλλά από την επόμενη η Ελλάδα ήταν, μια στα χρέη βουλιαγμένη, μια με τους βόρειους και ανατολικούς γείτονές της μπλεγμένη, μια με τις Μεγάλες Δυνάμεις εξαρτημένη και μια στον εμφύλιο αλληλοσπαραγμένη. Και φτάνουμε μέχρι σήμερα με τους Επενδυτικούς Οίκους και Ομίλους να μας καταδυναστεύουν -με τη ...βοήθεια εγχώριων "δυνάμεων"- την δε Τρόικα να μας διευθύνει-κατευθύνει. Αν αυτό λέγεται απελευθέρωση, τότε όχι μόνο να γιορτάσω την απελευθέρωση αλλά να φωνάξω δυνατά: Ζήτω η Απελευθέρωση!!!

ΥΓ. τα ίδια και χειρότερα συνέβησαν και στην ιδιαίτερη πατρίδα μου.

Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13 Οκτ. 2010

Καλημέρα. τα νέα μου...

2010-09-25T10:04:00.000+03:00

Τι γίνεστε @φίλοι μου και @συντρόφια; Το ξέρω χαθήκαμε, δηλαδή εγώ χάθηκα γιατί εσείς -και μη νομίζετε πως δε σας παρακολουθώ, το μάτι μου άγρυπνο σας διαβάζει αλλά να, βαρίεμαι να γράφω σχόλια. Εδώ δεν έχω χρόνο -και κυριολεχτώ- να ανεβάσω μια σειρά αναρτήσεις και φωτογραφίες που έχω αποθηκευμένες. Παραμένω στην μπλογκοπιάτσα, αλλά στην απέξω.

Έχω αρκετή δουλειά στο σχολείο -κυρίως ηλεκτρονική κι ας μη με πιστεύετε- οπότε όταν γυρνάω σπίτι δεν μου ...κάθεται καλά να ξανασχοληθώ με το διαδίκτυο. Διαβάζω φυσικά καναδυό εφημερίδες, παρακολουθώ το συγγραφικό σας έργο, βοηθάω τη φλούφλαινα στην κατ' οίκον εργασία της. Δε ξέρω αν σας τόχω πει, βγήκε στη σύνταξη με 30 χρόνια υπηρεσίας -όχι γήρατος και μην της το πείτε αν τύχει να τη συναντήσετε, ξέρετε θα πληγωθεί πολύ- και ασχολείτε με εργασία στο σπίτι, ξέρετε αυτό που λένε (σσσσσσ, μη μας ακούσει κανείς) μαύρο χρήμα. Σιγά τα ωά δηλαδή, ίσα ίσα να μην πλήξει -μαζί μου- και να περνά τον ελεύθερο χρόνο της δημιουργικά -λέμε τώρα μην αρχίσει την πιάτσα και μου κουβαλήσει και κανένα γκ...... -μα τι σας λέω τώρα.

Ας πούμε τα δικά μου νέα. Τελευταία έχω αυπνίες. Ναι το ξέρω, μεγάλωσα και είναι φυσιολογικό. Μα να ξυπνάω στις 4 ή 5 το πρωί και μετά να περιμένω να ξημερώσει... πάει πολύ. Αναπόφευκτο είναι πως το βράδυ νυστάζω νωρίς οπότε ξαπλώνω και νωρίς. Φυσικά το ωράριο ύπνου αθροιστικά είναι σταθερό αλλά τι να το κάνω. έχει απορρυθμιστεί το βιολογικό μου ρολόι -γνωρίζει κανείς σας έναν ειδικό γιατρό-ρολογά να μου το συντονίσει; Κάτι πρέπει να κάνω σύντομα με το θέμα αυτό γιατί δε φτάνει μεσημέρι και νιώθω να έχω διαβεί ολόκληρο 24ωρο. Να σήμερα, ξύπνησα 4.30 πμ, το πάλεψα μέχρι τις 5-5.15 και μοιραία σηκώθηκα. Έφτιαξα καφέ, πήρα το πρωινό μου και καιρού επιτρέποντος κάθησα και ετοίμασα δύο αναρτήσεις. Αυτήν που τώρα διαβάζετε -με τίτλο τα ...όψιμα προβλήματα ύπνου του phlou...flis- και μια δεύτερη με φωτογραφίες από το καλοκαιρινό μου ταξίδι στη Σκανδιναβία. Έτσι, σιγά σιγά ξημέρωσε -φυσικά ήλιος ...δεν υπάρχει καθόσον πυκνή η συννεφιά, φόρεσα και καλτσάκια στο σπίτι- σηκώθηκε και η φλούφλαινα "να σου φτιάξω καφεδάκι γλυκιέ μου" μου πετάει -πού τη βρίσκει την όρεξη πρωί πρωί για σιροπιαστά; '"Όχι, έχω πιεί εδώ και 3 ώρες" τις πετάω ενοχλημένος που αυτή κοιμόταν κι εγώ ήμουν ξύπνιος -δημιουργικά όμως ε;- και μου πετάει ένα ξερό "καλά, θα φτιάξω για μένα τότες. Πάντως αν θέλεις κάτι να σου ετοιμάσω, πες το μου ΤΩΡΑ, γιατί άμα κάτσω στην καρέκλα δε ξανασηκώνομαι". Τώρα τι της λες, μου λέτε; Ευτυχώς που δε μου ζήτησε να της ετοιμάσω εγώ τον καφέ -και φτιάχνω έναν ελληνικό, μούρλια- γιατί θα μας άκουγε η γειτονιά από τις φωνές.

Μα τις σας λέω τώρα, να ξεχάστηκα. Είναι που νιώθω ήδη νυσταγμένος και κουρασμένος κι ας είναι μόνο 10 η ώρα το πρωί. Εν πάσει περιπτώσηει θα πρέπει να εξετάσω το θέμα της αυπνίας μου. Τώρα σας αφήνω... πάω μέσα, με φώναξε η φλούφλαινια για δουλειές. Άντε, τσάο...

Α, να μη ξεχάσω. Έχω προγραμματίσει την επόμενη ανάρτηση με φωτογραφίες από τη Σκανδιναβία -με θέμα το Νερό- για τις 12 η ώρα. Ελπίζω πως το ρολόι του ΗΥ μου να πάει καλά, ή τέλος πάντων καλύτερα από το δικό μου.

"Είμαι ευτυχισμένος πoυ έκανα το ταξίδι του Οδυσσέα" - 2 (*)

2010-09-25T00:00:00.000+03:00

Συνεχίζουμε τη δεύτερη "περιπλάνησή" μας στη Σανδιναβία. Θέμα μας, το Νερό! Το υγρό στοιχείο που δίνει ζωή παντού, σε όλους, σε όλα. Που ενώνει -πλωτά ποτάμια ή κανάλια-, χωρίζει -ως σύνορο-, πλουτίζει -με την αφθονία σε ψάρια-, γυμνάζει -κωπηλάτες και κολυμβητές-, ευφραίνει -τον επισκέπτη-, εμπλουτίζει -το υπέδαφος- και τι άλλο δεν προσφέρει... Λίμνες, κανάλια, ποτάμια, θάλασσες. Σε υγρή ή στερεά μορφή. Λίμνες μαύρες στη Σουηδία (λόγω του εδάφους) στις οποίες να καθρεφτίζονται –να αντανακλώνται- τα σπίτια, δέντρα, βουνά, γέφυρες. Να μπερδεύεις το αντικείμενο με το είδωλό του. Νερά να ρέουν (Νορβηγία), σχηματίζοντας μικρούς και μεγάλους καταρράχτες, να κυλούν ορμητικά ή με γαλήνια ηρεμία. Να εισχωρούν σε κάποιες δεκάδες ή και εκατοντάδες χλμ στη στεριά –τα γνωστά φιόρδ ή fjord. Κι ο επισκέπτης, άλλοτε να τα διαπλέει, τα περνά από κάτω –σε τούνελ- ή από πάνω –σε γέφυρες. Αλλά και παγετώνες να εμπλουτίζουν λίμνες και ποτάμια. Μαούνες, καράβια, καραβάκια, φέρρυμπόουτ, κρουαζιερόπλοια να κινούνται αδιαλείπτως. Ας αρχίσουμε το ...ταξίδι.

Παραλία σε λίμνη στο Ljusdal - κεντρική Σουηδία

Λίμνη στο Ostram - κεντρική Σουηδία

Στο Lom - Νορβηγία- ρέει ορμητικά και έχει γαλάζιο χρώμα

Στο Lillehammer γαλήνιο και πράο

Geiranger και Geirangerfjord
με την εξαιρετική θέα στον 7πλό καταρράχτη "εφτά αδελφές" -που ο πιό ψηλός έχει μια ελεύθερη πτώση που μετρά 250 μέτρα- και έναν άλλο καταρράκτη, ακριβώς απέναντι να τις …φλερτάρει αεννάως και ανερυθρίαστα.

Haugesund - Νότιοδυτική Νορβηγία

Bergen

Τοπία στη Νορβηγία (Norway) με το συνήθη συννεφιασμένο-μουντό ουρανό, την απειλή της βροχής αλλά και το ουράνιο τόξο -εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν- να ...καραδοκεί

εκπληκτικός ο συνδιασμός του πράσινου βουνού με τον μικρό καταρράχτη να τροφοδοτεί τη λίμνη και το ουράνιο τόξο να συμπληρώνει το τοπίο με τη δική του πολύχρωμη πινελιά

χιόνια -παγετώνες- που μένουν αιώνες στα βουνά με σκοπό να τροφοδοτούν τις λίμνες και να εμπλουτίζουν τα υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα (ομοίως και στη 2η φωτογραφία)

Κανάλια και λίμνες στην Κοπενγχάγη -Kopenhagen

Η Στοκχόλμη -Stockholm- κτισμένη πάνω σε νησάκια

Τοπία στη Σουηδία (Sweden)

...κι αν δεν υπάρχει φυσική λίμνη, μπορείτε να την κατασκευάσετε τεχνητά -εφόσον διαθέτετε τα απαραίτητα στρέμματα και τις αναγκαίες κορώνες

Στην αγαπημένη Uppsalla

ΥΓ. Φυσικά η φωτογραφική μας περιπλάνηση στη Σκανδιναβία θα συνεχιστεί και στα επόμενα επεισόδια. Ως τότε, απολαύστε τις πολύχρωμες φθινοπωρινές-χειμωνιάτικες ημέρες

(*) Ο τίτλος της ανάρτησης είναι (παραφρασμένος) από το εξαιρετικό βιβλίο της Μαριάννας Κορομηλά, «Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα» το οποίο πρόσφατα διάβασα. Διαβάστε σχετικά στη blogger anagnostria, την οποίαν ομολογώ πως εμπιστέυομαι.